چپتر 50: مشاهده
0اورور می‌خواست به او اطمینان دهد که رده‌های غیرجادوگر معمولاً پس از چند بار تلاش در تفکر موفق می‌شوند.کاملشون برخی حتی باید پنج یا شش روز یا بیش از نیم ماه تمرین می‌کردند. با این حال، وقتی دید‌نظر برادرش چشم باز کرد، متوجه شد پیشانیِ لومیان غرق در عرقِ سرد است و ترس در چشمانش موج می‌زند.
اورور با‌قدرتشون نگرانی پرسید:ایزدهاست «چی شده؟»
لومیان چند نفسِ عمیق‌بهشون کشید. هرچه بیشتر به آن‌ایزدهاست فکر می‌کرد، ترسش بیشتر می‌شد.
«تونستم تفکر کنم. انگار ذهنم شناور شده بود و رنگ‌های بی‌شمار و یه مِهِ‌پیدا خاکستریِ کم‌رنگ و غیرقابل‌توصیف احاطه‌م کرده بودن. چندتا پرتوِ نورِ خیلی روشن و خالص‌می‌زنن اون بالا بود. نه، شاید آسمون نبود. شاید خیلی دور بود. نمی‌تونم مطمئن باشم.»
اورور توضیح داد: «از توصیفت پیداست که موفق شدی. چیزی که فرافکنیِ اختریِ تو می‌بینه یا‌بتونی حس می‌کنه عالمِ ارواحه. اونجا خیلی از مفاهیمِ واقعیت یا وجود ندارن یا در هم تنیده‌همه‌جا شدن. برای همینه که حس می‌کنی هم‌زمان هم اون بالا تو آسمونی و هم خیلی دوری.
«اون هفت نور، همون هفت نورِ عالمِ ارواح هستن که تو متن‌های باستانی بهشون اشاره شده. میگن‌کاملشون قدرتشون نزدیک به ایزدهاست و دانای کل هستن. تازه، موجوداتِ پنهانِ نسبتاً دوستانه‌ای هم به حساب میان.ارواحن اگه بتونی نام‌های مقدسِ کاملشون رو پیدا کنی، می‌تونی به درگاهشون نیایش کنی. متأسفانه منم نمی‌دونم اسمشون چیه.
«اون چیزای غیرقابل‌توصیفی که همه‌جا پرسه می‌زنن مالِ عالمِ ارواحن، ولی به نظر میاد تو چیزِ زیادی ندیدی و‌بتونی واضح هم حسشون نکردی. این احتمالاً از محدودیت‌های ردهٔ شکارچیه. نیروی روحیِ تو اون‌قدرها بالا نیست. همم... احتمالاً بعداً فعال‌ارواحن کردنِ دیدِ روحی برات سخت می‌شه. نتیجهٔ نهاییش هم قطعاً چنگی به دل نمی‌زنه. ولی خب، بازم از هیچی بهتره.»
اورور وضعیتِ برادرش را زیر نظر‌دوستانه‌ای داشت و آماده بود هر لحظه‌مقدسِ مداخله کند و به یاری‌اش بشتابد.
وقتی دید لومیان رفته‌رفته به حالتِ عادی برمی‌گردد، حرف‌هایش را یک‌نفس تمام کرد و پرسید: «ولی چیزی که‌مقدسِ دیدی نباید می‌ترسوندت. مگه به لومیانِ جسور معروف نیستی؟ همین اواخر یه چرخهٔ زمان، تبدیل شدنِ آدما به‌ارواحن گوسفند، زایمانِ مردا و گشت‌زنی‌های مادامِ شب رو به چشم دیدی. چطور موجوداتِ عادیِ عالمِ ارواح می‌تونن این‌طوری بترسوننت؟»
با شنیدنِ حرفهای خواهرش، رگِ پیشانیِ لومیان‌موجوداتِ پرید. نمی‌خواست هیچ‌چیز را به یاد بیاورد،بتونی به‌ویژه چیزهایی که به مادام پوآلیس ربط داشت.
نفسش را بیرون داد و گفت: «حس کردم چیزی تو اعماقِ‌تازه عالمِ ارواح، یا بهتره بگم خیلی اون بالا، داره تماشام می‌کنه.کاملشون فقط همون نگاهش زهره‌ترکم کرد. بی‌اختیار از حالتِ تفکر بیرون اومدم.»
مژه‌های اورور لرزید و متفکرانه گفت: «گمانم به همون دوتا نشانِ عجیبی که گفتی روی سینه‌ت هستن ربط داره. پای یه موجودِ پنهان در میونه. ممکنه‌همه‌جا به منشأ چرخهٔ کوردو اشاره داشته باشن، یا شایدم همون ویژگیِ «خاصی» باشن که می‌ذاره عقل و قدرتت رو توی رؤیا و چرخه حفظ کنی. تو به‌روحی عنوانِ یه شکارچی، همون بارِ اول تونستی تفکرِ کامل رو با موفقیت انجام بدی. خیلی احتمال داره که اون دوتا نشان تو این قضیه تأثیر گذاشته باشن.»
لومیان همان‌طور که گوش‌قدرتشون می‌داد سر تکان داد‌تازه و با خواهرش موافقت کرد.
پی بردن به‌نزدیک این موضوع تا‌تازه حدودی دلسردش کرد.
«با این حساب، نمی‌تونم تفکر کنم. تا موفق بشم، یکی‌دانای نگاهم می‌کنه و مجبور می‌شم از اون حالت دربیام. گذشته‌نام‌های از اون، فکر نمی‌کنم مدام زیرِ نظر بودن چیزِ خوبی باشه.»
اورور بی‌اختیار خندید و گفت: «فکر می‌کنی الان زیرِ نظر نیستی؟ فقط چون تو حالتِ تفکر نیستی نمی‌تونی حسش کنی. حالا که هیچ راهی برای فرار ازش نیست و دیر یا‌ولی زود آسیب می‌بینی، بهتره بیشتر تلاش کنی تا مقاومتت بره بالا و بتونی وقتِ بیشتری رو تو حالتِ تفکر بگذرونی. این‌طوری تو آینده، وقتی با یه سری موقعیت‌ها روبه‌رو می‌شی، ممکنه‌بازم یه قدم جلوتر باشی. البته، شکارچی‌ها قبل از رسیدن به ردهٔ ۷ آتش‌افروز، نیازی به تفکرِ عمیق ندارن. بهتره قبل از اینکه دوباره امتحان کنی، صبر کنی تا نیروی روحیت قوی‌تر بشه.»
لومیان که دیگر بر خودش مسلط شده بود، با لحنی‌پنهانِ تمسخرآمیز به وضعیتش طعنه زد: «چرا این‌قدر ناامیدکننده به نظر‌پیدا میاد؟ حالا که نمی‌تونم مقاومت کنم، بهتره ازش لذت ببرم.»
اورور پوزخندی زد.
«تو این وضعیتی که داریم، ترجیح می‌دادم یه ویژگیِ بی‌همتا مثل تو داشته باشم. حتی اگه به قیمتِ‌اگه روبه‌رو شدن با کلی خطر و دردسرِ ناشناخته تموم می‌شد، حداقل می‌تونستم تو چرخهٔ بعدی حافظه‌م رو نگه‌پرسه دارم. این‌طوری دیگه نیازی نبود تو همه‌چیز رو بهم یادآوری کنی و خیلی از جزئیات از قلم نمی‌افتاد.»
سپس به‌تازه بیرونِ پنجرهٔ‌پنهانِ تاریک نگاه کرد.
«وقتشه یادت بدم‌میگن چطور دیدِ روحی‌ایزدهاست رو فعال کنی.
«همون‌جا بشین و دوباره تفکر رو امتحان کن. نیازی نیست واردِ‌حساب حالتی بشی که افکارت شناور بشن. هرچند اون حالت برای فعال‌نیایش کردنِ دیدِ روحی بهتره، ولی مگه موجوداتِ پنهان اون بالا تماشات نمی‌کنن؟»
لومیان گفت: «آره.» به پشتیِ صندلی تکیه داد و بدنش را‌تازه شل کرد. ابتدا خورشید را در ذهنش مجسم کرد و سپس‌کاملشون آن را با توپی که خواهرش سرسری کشیده بود، جایگزین کرد.
روندِ ترسیم را تکرار نکرد‌نسبتاً و تنها زمانی متوقف شد که‌نام‌های بدن و ذهنش به آرامش رسیدند.
اورور وضعیتش را‌میگن زیرِ نظر گرفت و‌دانای با صدایی آرام‌بخش گفت:
«تو همین حالتی که هستی، دستات‌تازه رو بیار بالا و بذار جلوی‌میان چشمات. حالا می‌تونی چشمات رو باز کنی.»
لومیان خونسردی‌اش را حفظ کرد و آهسته چشم گشود. خواهرش در لحظه‌ای نامعلوم چراغِ‌نسبتاً نفتی را خاموش کرده و طبقهٔ اول را در تاریکی فرو برده بود. نورِ زرشکی‌رنگِ‌منم ماه که از بیرونِ پنجره می‌تابید، تنها چیزی بود که خطوطِ اشیاء را روشن می‌کرد.
وقتی چشمانش عادت‌موجوداتِ کرد، به‌سختی می‌توانست‌دوستانه‌ای دستانش را ببیند.
اورور راهنمایی کرد: «انگشت‌های اشاره‌ات رو سمتِ هم بگیر، بی‌اینکه به هم بخورن. بعد، روی پشتِ‌بتونی دستت تمرکز کن، که می‌تونه پشتِ دستِ مقابلت باشه. بعد از این مرحله، آروم انگشت‌هات رو‌همه‌جا حرکت بده تا بدونِ تماس، همچنان روبه‌روی هم بمونن. و یادت باشه، نباید از دیدت خارج بشن.»
لومیان راهنمایی‌اش را دنبال کرد و همان‌طور‌موجوداتِ که انگشتانش را حرکت می‌داد، نگاهش را‌بتونی روی فضای خالیِ آن‌سوی دستانش متمرکز کرد.
با وجودِ اینکه این‌بهشون کار را بارها و بارها‌ایزدهاست تکرار کرد، هیچ تغییری ندید.
کمی بعد، دیگر نتوانست‌پنهانِ حالتِ تفکر را حفظ کند‌اگه و از آن بیرون پرید.
اورور پرسید: «چیزی دیدی؟»
لومیان سر تکان داد.
اورور دلداری‌اش داد: «برای شکارچی‌ها سخت‌تره. به خودت فشار نیار. اگه الان نشد، بعداً می‌شه.دوستانه‌ای اگه امروز نشد، شاید فردا بشه. غصه نخور. آدمای عادی که نیروی روحیِ بالایی دارن می‌تونن‌اسمشون بعد از آموزشِ حرفهای دیدِ روحی‌شون رو فعال کنن، چه برسه به فرابشران. اما نتیجه‌ها متفاوته.»
لومیان با خود فکر کرد: اگه این چرخه‌میان شکست بخوره، دفعهٔ بعد می‌تونم دوباره امتحان کنم،می‌تونی اما اگه اونم جواب نده، شاید دیگه فرصتی نباشه...؟
او صبور و سرسخت‌قدرتشون بود. پس از استراحت و‌موجوداتِ تجدیدِ قوا، دوباره تلاش کرد.
پس از چند بار تلاش، سرانجام‌تازه دید که نقطهٔ سرخِ آتشینی از‌میان فضای خالیِ بینِ انگشتانِ اشاره‌اش پدیدار شد.
موفق شدم!؟ لومیان‌باستانی به هیجان آمد.میگن رو به خواهرش کرد.
اما بعد دید که نورِ سرخی‌دوستانه‌ای از بدنِ اورور می‌تابد و او‌مقدسِ را کاملاً در بر گرفته است.
لومیان با گیجی پرسید:قدرتشون «مگه نگفتی می‌تونی رنگ‌های‌تازه مختلفِ بدنِ اثیری رو ببینی؟»
اورور با‌قدرتشون هیجان پرسید:ایزدهاست «جواب داد؟»
لومیان سر تکان‌باستانی داد و تجربه‌اش‌میگن را بازگو کرد.
اورور آهِ آسودگی کشید و گفت: «موفقیت‌آمیز بود. کارت عالیه. احتمالاً به خاطرِ ارتقای ‹ویژه›ته. بقیهٔ شکارچی‌ها حداقل به دو هفته تمرین‌اسمشون نیاز دارن و بعضی‌هاشون ممکنه مجبور بشن به ردهٔ ۸ برسن تا بتونن دیدِ روحی‌شون رو به‌راحتی فعال کنن. تو فقط می‌تونی‌نیروی یه بدنِ اثیریِ مبهم رو ببینی. رنگِ سرخ یعنی من سالمم. با قدرتِ فعلیِ بدنِ روحت به‌عنوانِ یه شکارچی، چیزِ دیگه‌ای نمی‌تونی ببینی.»
یک شیشهٔ جوهرِ‌میگن کوچک بیرون آورد و‌دانای درش را باز کرد.
«بذار ببینیم می‌تونی‌نزدیک کاغذِ سفید رو‌تازه ببینی یا نه.»
لومیان تمرکز کرد‌باستانی و دید حبابِ شفافی‌قدرتشون از شیشه بیرون آمد.
شبیهِ حباب‌هایی بود که وقتِ فوت کردنِ‌حساب آب‌صابون می‌ساخت، تقریباً به‌اندازهٔ یک مشت که‌پیدا نورِ مهتاب به آن ته‌رنگِ سرخ داده بود.
به‌سختی می‌توانست ردش را بگیرد‌نزدیک و می‌ترسید اگر پلک بزند،پنهانِ آن را از دست بدهد.
حباب به‌سمتِ کفِ دستِ اورور شناور شد.موجوداتِ اورور با شستش آن را خاراند که‌بتونی باعث شد حباب منقبض و منبسط شود.
لومیان به خودش مسلط‌بهشون شد و آنچه را دیده‌ایزدهاست بود به خواهرش گزارش داد.
اورور سر تکان داد: «تاره؟ دیدِ روحیِ یه شکارچی‌اگه محدوده. تو فقط می‌تونی مفاهیمِ پایهٔ بدنِ اثیری و‌نیایش موجوداتی مثلِ کاغذِ سفید رو درک کنی. بیشترِ چیزها نامرئی‌ان.»
لومیان با همان حرفی که‌نزدیک خواهرش تازه زده بود، جواب‌پنهانِ داد: «از هیچی که بهتره.»
از آنجا که هرگز دیدِ‌دانای روحیِ قوی‌تری را تجربه نکرده بود،حساب از وضعیتِ فعلی‌اش نسبتاً راضی بود.
اورور به لومیان آموزش داد تا از تفکر استفاده‌ایزدهاست کند و جلوی غیرفعال شدنِ دیدِ روحی‌اش را بگیرد‌اگه و محرک‌های ساده‌ای برای فعال و غیرفعال کردنش بسازد.
...
لومیان آن‌قدر تمرین کرد تا بر این روش مسلط شد، اما‌نسبتاً هرگز در ساختنِ «کلیدِ میان‌بُر» که اورور به آن اشاره کرده‌می‌تونی بود، موفق نشد. او فقط درکِ مبهمی از این مفهوم داشت.
اورور که متوجهِ چهرهٔ رنگ‌پریدهٔ لومیان به‌خاطرِ تخلیهٔ نیروی روحی‌اش شده بود، توصیه‌اگه کرد: «یه استراحتی بکن. بعداً معاونِ کشیش رو زیر نظر می‌گیریم تا ببینیم‌اسمشون چیزِ غیرعادی‌ای هست یا نه.» او لومیان را ترغیب کرد که استراحت کند.
آن‌ها به طبقهٔ دوم رفتند و چراغِ اتاقِ کار را‌دانای روشن کردند. لومیان روی صندلیِ راحتی چرت زد و اورور در‌مقدسِ حالی که منتظر بود شب از نیمه بگذرد، مشغولِ خواندن شد.
لومیان خیلی زود روی صندلی خوابش برد‌حساب و اورور در حالی که منتظر بود شب‌کنی تاریک‌تر شود، با خیالِ راحت کتابش را می‌خواند.
لومیان سرانجام به خواب رفت و‌ایزدهاست خودش را مجبور کرد به‌جای کاوش‌دوستانه‌ای در عالمِ رؤیا، در خواب بماند.
کمی بعد،قدرتشون اورور او‌ایزدهاست را بیدار کرد.
«حالا می‌تونیم‌متن‌های معاونِ کشیش رو‌اشاره زیر نظر بگیریم.»
لومیان نشست‌تازه و رو به‌نسبتاً خواهرش کرد: «باشه.»
اورور شیشهٔ جوهرِ کوچکی را باز‌ایزدهاست کرد و با دستِ راستش کاغذِ‌دوستانه‌ای سفید را نوازش کرد. چشمانش تاریک شد.
با کمکِ قرارداد، به زبانِ‌دانای هرمس خواند: «ای موجودِ هم‌پیمانِ من،حساب یگانگیِ چشمانم را به دوش بکش.»
لومیان بدونِ دیدِ روحی‌اش‌بهشون نمی‌توانست چیزی بفهمد یا‌نزدیک ببیند. صبورانه منتظر ماند.
...
تنها در چند‌میگن ثانیه، اورور دستش را‌دانای پس کشید و نشست.
«کاغذِ سفید‌قدرتشون تو راهِ‌ایزدهاست خونهٔ معاونِ کشیشه.»
لومیان صحنه را بررسی کرد و متوجه شد‌نزدیک که چشمانِ خواهرش به‌جای اتاقِ کار یا خودش،حساب درختانی را بازتاب می‌دهد که در تاریکی تاب می‌خوردند.
درختان به‌سرعت‌تازه پشتِ سر‌پنهانِ گذاشته می‌شدند.
لومیان متوجه شد:میگن این همون چیزیه‌ایزدهاست که کاغذِ سفید می‌بینه؟؟
اورور آینه‌ای آغشته به‌ایزدهاست جیوه بیرون آورد و پودرِ‌نسبتاً سفیدِ سبکی روی آن پاشید.
پودر به‌سرعت با نور‌بهشون شکفت و آینه را‌نزدیک با لایه‌ای آب‌مانند پوشاند.
درونِ آب،تازه معاونِ کشیش، میشل‌نسبتاً گاریگ، پدیدار شد.
کاغذِ سفید به اتاقِ هدف‌نزدیک رسیده بود و از پشتِ‌پنهانِ پنجرهٔ شیشه‌ای به درون نگاه می‌کرد.
میشل گاریگ با‌نزدیک چشمانی بسته و تنفسی‌موجوداتِ منظم، به‌آرامی خوابیده بود.
اورور و لومیان صبورانه منتظر ماندند‌میگن و با کاغذِ سفید از همهٔ‌موجوداتِ زوایا او را زیر نظر گرفتند.
ناگهان، میشل دهانش را‌پنهانِ کمی باز کرد و هیکلی‌اگه تار و شفاف بیرون آمد.
چیزی شبیهِ یک مارمولک بود.