چپتر 25: هیولای تفنگ‌دار
0لومیان خرامان واردِ میخانهٔ کهنه شد و چشمانِ تیزبینش اتاقِ‌فرماندار کم‌نور را کاوید. با تعجب دید که بانوی مرموز از قبل‌دسره در گوشهٔ همیشگی‌اش نشسته و دارد از صبحانه‌ای مفصل لذت می‌برد.
باز هم لباسش را عوض کرده بود؛ پیراهنی قهوه‌ای، بلند‌روی و چین‌دار به تن داشت و کلاهِ مخملِ تیره‌ای بر‌بار سر گذاشته بود که داد می‌زد متعلق به طبقهٔ اشراف است.
لومیان در حالی که تپشِ تندِ‌خود قلبش را آرام می‌کرد، به میزِ او‌غذای نزدیک شد و پرسید: «به این زودی؟»
زن سر بلند‌باشه کرد و با او‌فرماندار چشم در چشم شد.
«احتمالش هست‌همچین که کلِ شب‌داشته رو نخوابیده باشم؟»
لومیان جواب داد: «شاید.» او این روال را خیلی خوب می‌شناخت—خواهرش، اورور،روبه‌روی اغلب وقتی مهلتِ تحویلِ نوشته‌هایش نزدیک می‌شد، تمامِ شب را بیدار می‌ماند.کوچکی اما دلیلِ اینکه بانوی مرموز این موضوع را پیش کشید چه بود؟
وقتی به میزِ زن نگاه کرد، سفره‌ای دلپذیر دید؛ با یک‌می‌تونه سوفلهٔ خامه‌ای که رویش آجیل پاشیده بودند، مافینی که بسیار خوشمزه به‌درست نظر می‌رسید، یک کروسان، یک فنجان قهوهٔ سیاه و یک بیسکویتِ زبان‌گربه‌ای.
لومیان تحتِ تأثیر‌باشه قرار گرفت و‌خانوادهٔ با خود فکر کرد:
چه اشتهایی! اما کوردو چطور می‌تونه همچین‌شاید غذای مجللی داشته باشه؟ فقط اورور یا آشپزهای‌مهلتِ خانوادهٔ فرماندار می‌تونن یه همچین چیزی درست کنن.
لومیان روی صندلیِ‌چشم روبه‌روی او نشست و‌نخوابیده گفت: «همه‌ش که دسره.»
زن سر تکان داد‌تأثیر و چهره‌اش برای یک بار‌اشتهایی هم که شده جدی بود.
او در حالی که گازِ کوچکی به بیسکویتِ زبان‌گربه‌ای می‌زد و چشمانش را از روی لذت می‌بست، گفت:جدی «دسرهای اینتیس واقعاً بد نیستن و تنوعِ خیلی زیادی هم دارن. حتی اگه هر روز برای صبحانه مقداری‌بخورم ازشون بخورم، یه ماه طول می‌کشه تا بدونِ تکرار همه‌شون رو تموم کنم. این یکی از هدف‌های سفره.»
لومیان از فرصت استفاده کرد‌باشم تا از پیشینهٔ زن سر در‌می‌شناخت—خواهرش بیاورد. پرسید: «شما اهلِ اینتیس نیستید؟»
زن لبخندِ مرموزی زد.
«من اهلِ لوئنم، اما‌تأثیر با توجه به وضعیتِ‌فکر فعلی، این موضوع مهم نیست.»
لوئن غیر از ماشین‌آلاتِ بخار، کارخانه‌ها و ارتشی بزرگ، چه چیزِ دیگری برای ارائه داشت؟ لومیان،بار به‌عنوانِ یک اینتیسی، بی‌اختیار کلماتِ تمسخرآمیزی را به یاد آورد که همه برای طعنه زدن به‌روز پادشاهیِ لوئن به کار می‌بردند—صندلی‌های راحتی، سسِ نعناع، ماهی و سیب‌زمینیِ سرخ‌کرده، و آبجوی خالصِ میوهٔ مار.
اما به‌سرعت این فکر را‌باشم از سر بیرون کرد و توجهش‌می‌شناخت—خواهرش را به کارِ اصلی معطوف ساخت.
«از شرِّ‌کرد هیولای تفنگ‌دار‌احتمالش خلاص شدم.»
زن جرعه‌ای قهوه‌تحتِ نوشید و با‌گرفت تأیید سر تکان داد.
«بد نیست.»
لومیان حس کرد‌کلِ احساسِ عجیبی از‌جواب چشمانِ او ساطع می‌شود.
نمی‌توانست آن حسِ عجیبی را که در برخوردهای قبلی‌شان دریافت کرده بود،خیلی از خود دور کند. چیزی در موردِ او وجود داشت که لومیان‌می‌ماند دقیقاً نمی‌توانست انگشت رویش بگذارد—آمیزه‌ای از شوخ‌طبعی و احساساتِ پنهان که کنجکاوش می‌کرد.
بی‌آنکه دلسرد‌زبان‌گربه‌ای شود، موضوع‌تأثیر را پی گرفت.
«یه شیءِ غیرعادیِ قرمزِ تیره از اون‌صندلیِ هیولا به دست آوردم. نگه داشتنش باعث‌چهره‌اش میشه زودرنج بشم و پر از حسِ خصومت.
و توضیح داد: «فکر می‌کنم‌باشم به قدرت‌های فراطبیعی ربط داره، اما‌می‌شناخت—خواهرش با من به دنیای واقعی نیومد.»
زن لبخندِ مرموزی زد.
«بعد از این‌همه رفت‌وآمد، متوجه نشدی‌گرفت که غیر از وضعیتِ فیزیکیِ خودت، هیچ‌همچین چیزِ دیگه‌ای رو نمی‌تونی با خودت بیاری؟»
لومیان جا خورد: «مگه نگفتید چیزهای‌روی فراطبیعی مستثنا هستن...» صدایش ضعیف شد،دسره چون فهمید از درکِ موضوع عاجز است.
لومیان نمی‌توانست ناراحتیِ جسمیِ به‌جامانده از رؤیایش‌شاید را، همراه با خاطراتِ زنده‌ای که خیالِ‌وقتی محو شدن نداشتند، از خود دور کند.
پس از‌کرد کمی تأمل،احتمالش سؤالی مطرح کرد.
«منظورتون اینه که بعد از به دست آوردنِ قدرت‌های فراطبیعی از طریقِ‌می‌تونه اون تودهٔ زرشکی و تبدیل شدن به یه فرابشر، وضعیتِ مربوطه که‌درست با وضعیتِ یه آدمِ عادی فرق داره، می‌تونه به دنیای واقعی منتقل بشه؟»
زن در حالی که از‌کنن سوفلهٔ خامه‌ای لذت می‌برد، بی‌تفاوت‌گفت جواب داد: «کاملاً هم ناامیدکننده نیستی.»
لومیان با اخمی بر پیشانی پافشاری کرد: «اما آیا‌خیلی قدرتِ مربوطه به خاطرِ این موضوع ضعیف‌تر نمی‌شه؟ جراحاتی‌می‌شد که تو رؤیا برداشتم، تو دنیای واقعی خیلی سبک‌ترن.»
زن در حالی که با نگاهِ لومیان تلاقی کرد،جواب توضیح داد: «شرایطی که ویژگی‌های فرابشری به وجود میارن، تغییری‌تحویلِ نمی‌کنه. به همین دلیله که گفتم اشیاءِ خارق‌العاده مستثنا هستن.»
ویژگی‌های فرابشری... لومیان این اصطلاح را در ذهن‌فکر سبک‌سنگین کرد و کوشید آنچه را خواهرش دربارهٔ‌داشته فرابشران به او گفته بود، کنارِ هم بگذارد.
او حدس زد که به دست‌روی آوردنِ چنین ویژگی‌هایی به شخص اجازه‌دسره می‌دهد تا به یک فرابشر تبدیل شود.
و بر اساسِ توضیحِ زن،باشم در موردِ ماهیتِ منحصربه‌فردِ رؤیایش‌خوب گمانی به ذهنش خطور کرد.
اون ویرانه، واقعیه. یا شاید یه زمانی واقعی بوده، اما الان تو رؤیای یه کله‌گنده غرق‌اغلب شده و همون‌جا مونده تا بپوسه. و رؤیای من، مثلِ یه گذرگاهِ مخفیه. گذرگاهی که فقط‌سفره‌ای از طریقِ نمادهای روی سینه‌ام میشه بهش دسترسی پیدا کرد و مستقیم به اون ویرانه ختم میشه.
بر اساسِ نظریهٔ من، خونه‌ام تو رؤیا مثلِ ردیه که از تعاملِ ما به جا مونده.داشته انعکاسی از جاییه که تو اعماقِ ناخودآگاهم، توش احساسِ امنیتِ بیشتری می‌کنم. به خاطرِ همینه که‌دسره اصلاً شبیهِ بیابون یا ویرانه‌های اطرافش نیست. انگار من و هیولاها تو دو تا دنیای متفاوتیم.
اما اون هیولاها، نمی‌تونن بیان تو. اونا تو ویرانه‌های واقعی گیر‌همه‌ش افتادن، در حالی که «خونهٔ» من ترکیبی از رؤیا و واقعیته.می‌بست فقط اونایی که نمادهای خاص دارن می‌تونن از مانعِ مربوطه عبور کنن.
این نمادها فقط برای من کار می‌کنن و وضعیتِ بدنم رو قبل از اینکه‌وقتی به دنیای واقعی برگردم، ثبت می‌کنن. وقتی بیدار می‌شم، چیزهایی که ربطی به مسائلِ فراطبیعی‌سفره‌ای ندارن محو میشن، اما پیامدهاشون باقی می‌مونه. حتی مرگ هم به همین شکل عمل می‌کنه.
پس نباید چیزِ ترسناکی تو رؤیا تو خونه‌باشم منتظرم باشه. اما منشأ اون نمادها و منبعِ‌اغلب اون صدای وحشتناک، نمادِ یه چیزِ تاریک و هولناکن...
لومیان در سکوت نشست و تماشا کرد‌خود که بانوی روبه‌رویش با فراغِ بال صبحانه‌اش‌غذای را می‌خورد. ظاهراً برای زن اهمیتی نداشت.
لومیان سرانجام آرامشش را بازیافت و پرسید:صندلیِ «میشه بپرسم چطور باید از اون تودهٔ سرخِ‌برای تیره استفاده کنم؟ همون ویژگیِ فرابشریه که گفتید؟»
در این لحظهٔ‌کلِ حساس، بی‌اختیار او‌جواب را محترمانه خطاب کرد.
بانو قهوه‌اش را‌چشم پایین گذاشت و‌کلِ به او نگاه کرد.
«می‌تونم یه فرمولِ‌تحتِ معجون بهت بدم. فقط‌خود طبقِ همون پیش برو.»
این هدیهٔ‌می‌تونن سخاوتمندانه لومیان‌درست را معذب کرد.
«چرا دارید کمکم می‌کنید؟»
بانو خندید.
«اگه بگم‌زبان‌گربه‌ای کارِ سرنوشته،تأثیر باورت میشه؟»
نه... لومیان‌می‌تونن ناخودآگاه در‌درست دل جواب داد.
ناهنجاریِ دهکده، فشارِ توفانی که در راه بود و میل به قدرت‌های‌اورور فرابشری، همه دورِ لومیان می‌چرخیدند و چیزی نمانده بود او را در خود‌موضوع غرق کنند. اضطرابش را پس زد و با صدایی آرام گفت: «باور می‌کنم.»
چنین فرصت‌هایی زیاد پیش نمی‌آمد و‌کلِ لومیان می‌دانست باید قاطعانه عمل کند.خیلی جای تردید یا دودلی برایش نمانده بود.
لبخندِ بانو گشادتر شد و‌قرار آن احساساتِ نامعلومی که پیش‌تر‌کوردو در چشمانش دیده بود، شدت گرفت.
از کیفِ زنانهٔ سیاهش دسته‌ای‌کنن کاغذِ یادداشت و یک خودنویسِ نقره‌ای‌همه‌ش بیرون آورد و مشغولِ نوشتن شد.
سرانجام دست کشید، برگهٔ‌نخوابیده رویی را کَند و‌روال به دستِ او داد.
لومیان کاغذ را‌چشم از دستش قاپید‌کلِ و سریع خواند.
فرمولِ معجونِ شکارچی:
مادهٔ اصلی: یک ویژگیِ فرابشریِ شکارچی؛
موادِ مکمل: ۸۰ میلی‌لیتر شرابِ سرخ، یک گلِ شاه‌بلوطِ سرخ (می‌تواند نمونهٔ خشک باشد یا با ۱۰ قطره روغنِ عصارهٔ آن جایگزین شود)، ۵ گرم پودرِ برگِ درختِ صنوبر، ۱۰ گرم ریحان؛
روشِ مصرف: مستقیم نوشیده شود.
لومیان که از حفظ کردنِ آن راضی‌صندلیِ بود، کاغذ را با دقت تا کرد‌چهره‌اش و در جیبِ کتِ قهوه‌ای‌اش سر داد.
وقتی کارش تمام شد،نخوابیده نتوانست کنجکاوی‌اش را مهار کند‌خیلی و پرسید: «"شکارچی" یعنی چی؟»
شکارچی تو معنای فرابشری؟
بانو جرعه‌ای از قهوه‌اش نوشید و بی‌تفاوت جواب داد: «ردهٔ مربوطه. تو چیزِ زیادی از علومِ غریبه نمی‌دونی، پس بذار برات توضیح‌می‌تونن بدم. ۲۲ مسیرِ رایج تو دنیا هست. برای ورود بهشون، باید موادی رو که ویژگیِ فرابشریِ مربوطه رو دارن به دست بیاری و‌واقعاً معجون بسازی. هر مسیر ۱۰ رده داره، که از ۹ تا ۰ شماره‌گذاری میشن. هرچی عدد کوچک‌تر باشه، رده بالاتره و توانایی‌ها قوی‌ترن.»
«ویژگیِ فرابشری‌ای که به دست آوردی متعلق به‌روبه‌روی مسیرِ کاهنِ سرخه. فقط هم میشه ازش برای ساختِ‌شده معجونِ ردهٔ ۹ همون مسیر، یعنی شکارچی، استفاده کرد.»
لومیان با دقت گوش‌نخوابیده داد و بی‌مقدمه پرسید: «پس‌خیلی خواهرم اورور تو چه رده‌ایه؟»
بانو با خونسردی جواب‌احتمالش داد: «اون جادوگرِ ردهٔ‌باشم ۷ از مسیرِ گوشه‌نشینه.»
اشاره‌ای نکرد‌زبان‌گربه‌ای که این را‌قرار از کجا می‌داند.
اورور همین الانش تو ردهٔ ۷ئه؟ منطقیه. چند ساله که قدرت‌های فرابشری داره... من تازه بعدِ خوردنِ معجون می‌رسم به‌کوچکی ردهٔ ۹. هنوز خیلی باهاش فاصله دارم... فقط امیدوارم وقتی بعداً از کوردو فرار می‌کنیم، وبالِ گردنش نشم... لومیان بی‌اختیار‌بدونِ پرسید: «میشه مستقیم معجون‌های فرابشریِ رده‌های بالاتر رو بخورم؟ یا باید امروز ردهٔ ۹ رو بخورم و فردا ردهٔ ۸ رو؟»
بانو گفت: «از نظرِ تئوری بله.» و وقتی لومیان چهره‌ای خوشحال به خود گرفت،وقتی اضافه کرد: «اما بیشترِ کسایی که این کار رو امتحان می‌کنن، در نهایت یا‌نگاه می‌میرن یا تبدیل به هیولا میشن. کمتر از یک در ده میلیون نفر موفق میشن.»
لومیان جا‌کرد خورد: «تبدیل‌احتمالش به هیولا میشن؟»
بانو تک‌خنده‌ای کرد و گفت: «خواهرت دربارهٔ خطراتِ مسیرِ خدایی بهت هشدار نداده بود؟ بعد‌مجللی از خوردنِ معجون، اگه نتونی قدرت رو مهار کنی، یا بدنت از هم می‌پاشه و می‌میری،همه‌ش یا تبدیل به هیولا میشی. فکر می‌کنی چرا اونی که باهاش روبه‌رو شدی شکلِ آدمیزاد بود؟»
که این‌طور... لومیان‌چیزی تازه فهمید خواهرش از‌صندلیِ چه خطری حرف می‌زد.
اما حاضر‌هست بود با‌نخوابیده آن روبه‌رو شود.
پرسید: «هیچ راهی‌چشم برای کم کردنِ‌کلِ این خطر نیست؟»
بانو لحظه‌ای براندازش کرد و بعد جواب داد: «هست.اشتهایی به ارادهٔ قوی، وضعیتِ جسمانیِ خوب و کمی شانس نیاز‌آشپزهای داری. بقیه‌ش رو لازم نیست بدونی. هنوز تو معجونِ اولی.»
لومیان که قصد داشت برگردد،کنن کمی بخوابد و بعد معجون را‌همه‌ش بنوشد، اخم کرد: «وضعیتِ جسمانیِ خوب...»
در رؤیا‌هست هنوز جراحاتِ‌نخوابیده سنگینی داشت.
بانوی روبه‌رویش سر تکان داد و گفت: «عجله نکن.جواب صبر کن تا شب بشه و بدنت تا حدِ‌مهلتِ زیادی بهبود پیدا کنه، بعد دوباره برگرد تو رؤیاهات.»
«آه...» ذهنِ لومیان پر از سؤال شد.خود «پس تا وقتی بدنم تو واقعیت تقریباً خوب‌مجللی شده باشه، زخم‌های تو رؤیام کاملاً خوب میشن؟»
باید در نظر می‌گرفت که بدنش‌روی در واقعیت فقط کمی درد می‌کرد. این‌تکان با جراحاتِ درونِ رؤیا کاملاً فرق داشت!
بانو حدسِ‌هست لومیان را‌نخوابیده تأیید کرد: «بله.»
و ادامه داد: «چیزهای زیادی دربارهٔ‌کلِ معجون و مسیرهای خدایی هست که باید‌خوب یاد بگیری. وقتی شکارچی شدی بهت می‌گم.»
مسیرهای خدایی... لومیان‌تحتِ با گیجی پرسید:گرفت «چرا الان نمی‌گید؟»
بانو خندید.
«اگه بمیری یا تبدیل‌نخوابیده به هیولا بشی، گفتنِ این‌همه‌خیلی حرف فقط تلف کردنِ وقتمه.»
«...» لومیان‌کرد حرفی برای‌احتمالش گفتن نداشت.
لومیان برخاست و اجازهٔ‌تأثیر مرخصی خواست، اما پیش از‌اشتهایی رفتن، یک چیزِ دیگر پرسید.
«دربارهٔ ناهنجاریِ دهکده چیزی می‌دونید؟»