چپتر 25: هیولای تفنگ‌دار
0لومیان خرامان واردِ میخانهٔ کهنه شد و چشمانِ تیزبینش اتاقِ‌غذای کم‌نور را کاوید. با تعجب دید که بانوی مرموز از قبل‌کنن در گوشهٔ همیشگی‌اش نشسته و دارد از صبحانه‌ای مفصل لذت می‌برد.
باز هم لباسش را عوض کرده بود؛ پیراهنی قهوه‌ای، بلند‌کنن و چین‌دار به تن داشت و کلاهِ مخملِ تیره‌ای بر‌برای سر گذاشته بود که داد می‌زد متعلق به طبقهٔ اشراف است.
لومیان در حالی که تپشِ تندِ‌غذای قلبش را آرام می‌کرد، به میزِ او‌فرماندار نزدیک شد و پرسید: «به این زودی؟»
زن سر بلند‌فقط کرد و با او‌می‌تونن چشم در چشم شد.
«احتمالش هست‌گرفت که کلِ شب‌اشتهایی رو نخوابیده باشم؟»
لومیان جواب داد: «شاید.» او این روال را خیلی خوب می‌شناخت—خواهرش، اورور،صندلیِ اغلب وقتی مهلتِ تحویلِ نوشته‌هایش نزدیک می‌شد، تمامِ شب را بیدار می‌ماند.گازِ اما دلیلِ اینکه بانوی مرموز این موضوع را پیش کشید چه بود؟
وقتی به میزِ زن نگاه کرد، سفره‌ای دلپذیر دید؛ با یک‌آشپزهای سوفلهٔ خامه‌ای که رویش آجیل پاشیده بودند، مافینی که بسیار خوشمزه به‌همه‌ش نظر می‌رسید، یک کروسان، یک فنجان قهوهٔ سیاه و یک بیسکویتِ زبان‌گربه‌ای.
لومیان تحتِ تأثیر‌فقط قرار گرفت و‌فرماندار با خود فکر کرد:
چه اشتهایی! اما کوردو چطور می‌تونه همچین‌تأثیر غذای مجللی داشته باشه؟ فقط اورور یا آشپزهای‌می‌تونه خانوادهٔ فرماندار می‌تونن یه همچین چیزی درست کنن.
لومیان روی صندلیِ‌چطور روبه‌روی او نشست و‌مجللی گفت: «همه‌ش که دسره.»
زن سر تکان داد‌آشپزهای و چهره‌اش برای یک بار‌درست هم که شده جدی بود.
او در حالی که گازِ کوچکی به بیسکویتِ زبان‌گربه‌ای می‌زد و چشمانش را از روی لذت می‌بست، گفت:تمامِ «دسرهای اینتیس واقعاً بد نیستن و تنوعِ خیلی زیادی هم دارن. حتی اگه هر روز برای صبحانه مقداری‌مافینی ازشون بخورم، یه ماه طول می‌کشه تا بدونِ تکرار همه‌شون رو تموم کنم. این یکی از هدف‌های سفره.»
لومیان از فرصت استفاده کرد‌زبان‌گربه‌ای تا از پیشینهٔ زن سر در‌فکر بیاورد. پرسید: «شما اهلِ اینتیس نیستید؟»
زن لبخندِ مرموزی زد.
«من اهلِ لوئنم، اما‌آشپزهای با توجه به وضعیتِ‌چیزی فعلی، این موضوع مهم نیست.»
لوئن غیر از ماشین‌آلاتِ بخار، کارخانه‌ها و ارتشی بزرگ، چه چیزِ دیگری برای ارائه داشت؟ لومیان،نوشته‌هایش به‌عنوانِ یک اینتیسی، بی‌اختیار کلماتِ تمسخرآمیزی را به یاد آورد که همه برای طعنه زدن به‌رویش پادشاهیِ لوئن به کار می‌بردند—صندلی‌های راحتی، سسِ نعناع، ماهی و سیب‌زمینیِ سرخ‌کرده، و آبجوی خالصِ میوهٔ مار.
اما به‌سرعت این فکر را‌زبان‌گربه‌ای از سر بیرون کرد و توجهش‌فکر را به کارِ اصلی معطوف ساخت.
«از شرِّ‌کوردو هیولای تفنگ‌دار‌می‌تونه خلاص شدم.»
زن جرعه‌ای قهوه‌فقط نوشید و با‌فرماندار تأیید سر تکان داد.
«بد نیست.»
لومیان حس کرد‌سیاه احساسِ عجیبی از‌تحتِ چشمانِ او ساطع می‌شود.
نمی‌توانست آن حسِ عجیبی را که در برخوردهای قبلی‌شان دریافت کرده بود،خانوادهٔ از خود دور کند. چیزی در موردِ او وجود داشت که لومیان‌دسره دقیقاً نمی‌توانست انگشت رویش بگذارد—آمیزه‌ای از شوخ‌طبعی و احساساتِ پنهان که کنجکاوش می‌کرد.
بی‌آنکه دلسرد‌باشه شود، موضوع‌آشپزهای را پی گرفت.
«یه شیءِ غیرعادیِ قرمزِ تیره از اون‌روال هیولا به دست آوردم. نگه داشتنش باعث‌مهلتِ میشه زودرنج بشم و پر از حسِ خصومت.
و توضیح داد: «فکر می‌کنم‌زبان‌گربه‌ای به قدرت‌های فراطبیعی ربط داره، اما‌فکر با من به دنیای واقعی نیومد.»
زن لبخندِ مرموزی زد.
«بعد از این‌همه رفت‌وآمد، متوجه نشدی‌فرماندار که غیر از وضعیتِ فیزیکیِ خودت، هیچ‌روبه‌روی چیزِ دیگه‌ای رو نمی‌تونی با خودت بیاری؟»
لومیان جا خورد: «مگه نگفتید چیزهای‌شاید فراطبیعی مستثنا هستن...» صدایش ضعیف شد،اغلب چون فهمید از درکِ موضوع عاجز است.
لومیان نمی‌توانست ناراحتیِ جسمیِ به‌جامانده از رؤیایش‌تأثیر را، همراه با خاطراتِ زنده‌ای که خیالِ‌چطور محو شدن نداشتند، از خود دور کند.
پس از‌کوردو کمی تأمل،می‌تونه سؤالی مطرح کرد.
«منظورتون اینه که بعد از به دست آوردنِ قدرت‌های فراطبیعی از طریقِ‌صندلیِ اون تودهٔ زرشکی و تبدیل شدن به یه فرابشر، وضعیتِ مربوطه که‌گازِ با وضعیتِ یه آدمِ عادی فرق داره، می‌تونه به دنیای واقعی منتقل بشه؟»
زن در حالی که از‌جواب سوفلهٔ خامه‌ای لذت می‌برد، بی‌تفاوت‌می‌شناخت—خواهرش جواب داد: «کاملاً هم ناامیدکننده نیستی.»
لومیان با اخمی بر پیشانی پافشاری کرد: «اما آیا‌گرفت قدرتِ مربوطه به خاطرِ این موضوع ضعیف‌تر نمی‌شه؟ جراحاتی‌مجللی که تو رؤیا برداشتم، تو دنیای واقعی خیلی سبک‌ترن.»
زن در حالی که با نگاهِ لومیان تلاقی کرد،باشه توضیح داد: «شرایطی که ویژگی‌های فرابشری به وجود میارن، تغییری‌صندلیِ نمی‌کنه. به همین دلیله که گفتم اشیاءِ خارق‌العاده مستثنا هستن.»
ویژگی‌های فرابشری... لومیان این اصطلاح را در ذهن‌چیزی سبک‌سنگین کرد و کوشید آنچه را خواهرش دربارهٔ‌همه‌ش فرابشران به او گفته بود، کنارِ هم بگذارد.
او حدس زد که به دست‌شاید آوردنِ چنین ویژگی‌هایی به شخص اجازه‌اغلب می‌دهد تا به یک فرابشر تبدیل شود.
و بر اساسِ توضیحِ زن،زبان‌گربه‌ای در موردِ ماهیتِ منحصربه‌فردِ رؤیایش‌خود گمانی به ذهنش خطور کرد.
اون ویرانه، واقعیه. یا شاید یه زمانی واقعی بوده، اما الان تو رؤیای یه کله‌گنده غرق‌درست شده و همون‌جا مونده تا بپوسه. و رؤیای من، مثلِ یه گذرگاهِ مخفیه. گذرگاهی که فقط‌کوچکی از طریقِ نمادهای روی سینه‌ام میشه بهش دسترسی پیدا کرد و مستقیم به اون ویرانه ختم میشه.
بر اساسِ نظریهٔ من، خونه‌ام تو رؤیا مثلِ ردیه که از تعاملِ ما به جا مونده.همه‌ش انعکاسی از جاییه که تو اعماقِ ناخودآگاهم، توش احساسِ امنیتِ بیشتری می‌کنم. به خاطرِ همینه که‌تنوعِ اصلاً شبیهِ بیابون یا ویرانه‌های اطرافش نیست. انگار من و هیولاها تو دو تا دنیای متفاوتیم.
اما اون هیولاها، نمی‌تونن بیان تو. اونا تو ویرانه‌های واقعی گیر‌اورور افتادن، در حالی که «خونهٔ» من ترکیبی از رؤیا و واقعیته.دلیلِ فقط اونایی که نمادهای خاص دارن می‌تونن از مانعِ مربوطه عبور کنن.
این نمادها فقط برای من کار می‌کنن و وضعیتِ بدنم رو قبل از اینکه‌چطور به دنیای واقعی برگردم، ثبت می‌کنن. وقتی بیدار می‌شم، چیزهایی که ربطی به مسائلِ فراطبیعی‌روی ندارن محو میشن، اما پیامدهاشون باقی می‌مونه. حتی مرگ هم به همین شکل عمل می‌کنه.
پس نباید چیزِ ترسناکی تو رؤیا تو خونه‌داشته منتظرم باشه. اما منشأ اون نمادها و منبعِ‌درست اون صدای وحشتناک، نمادِ یه چیزِ تاریک و هولناکن...
لومیان در سکوت نشست و تماشا کرد‌می‌تونن که بانوی روبه‌رویش با فراغِ بال صبحانه‌اش‌نشست را می‌خورد. ظاهراً برای زن اهمیتی نداشت.
لومیان سرانجام آرامشش را بازیافت و پرسید:روال «میشه بپرسم چطور باید از اون تودهٔ سرخِ‌تحویلِ تیره استفاده کنم؟ همون ویژگیِ فرابشریه که گفتید؟»
در این لحظهٔ‌سیاه حساس، بی‌اختیار او‌تحتِ را محترمانه خطاب کرد.
بانو قهوه‌اش را‌چطور پایین گذاشت و‌غذای به او نگاه کرد.
«می‌تونم یه فرمولِ‌فقط معجون بهت بدم. فقط‌می‌تونن طبقِ همون پیش برو.»
این هدیهٔ‌کلِ سخاوتمندانه لومیان‌باشم را معذب کرد.
«چرا دارید کمکم می‌کنید؟»
بانو خندید.
«اگه بگم‌باشه کارِ سرنوشته،آشپزهای باورت میشه؟»
نه... لومیان‌کلِ ناخودآگاه در‌باشم دل جواب داد.
ناهنجاریِ دهکده، فشارِ توفانی که در راه بود و میل به قدرت‌های‌اشتهایی فرابشری، همه دورِ لومیان می‌چرخیدند و چیزی نمانده بود او را در خود‌می‌تونن غرق کنند. اضطرابش را پس زد و با صدایی آرام گفت: «باور می‌کنم.»
چنین فرصت‌هایی زیاد پیش نمی‌آمد و‌غذای لومیان می‌دانست باید قاطعانه عمل کند.خانوادهٔ جای تردید یا دودلی برایش نمانده بود.
لبخندِ بانو گشادتر شد و‌خانوادهٔ آن احساساتِ نامعلومی که پیش‌تر‌کنن در چشمانش دیده بود، شدت گرفت.
از کیفِ زنانهٔ سیاهش دسته‌ای‌جواب کاغذِ یادداشت و یک خودنویسِ نقره‌ای‌اورور بیرون آورد و مشغولِ نوشتن شد.
سرانجام دست کشید، برگهٔ‌بیسکویتِ رویی را کَند و‌قرار به دستِ او داد.
لومیان کاغذ را‌چطور از دستش قاپید‌غذای و سریع خواند.
فرمولِ معجونِ شکارچی:
مادهٔ اصلی: یک ویژگیِ فرابشریِ شکارچی؛
موادِ مکمل: ۸۰ میلی‌لیتر شرابِ سرخ، یک گلِ شاه‌بلوطِ سرخ (می‌تواند نمونهٔ خشک باشد یا با ۱۰ قطره روغنِ عصارهٔ آن جایگزین شود)، ۵ گرم پودرِ برگِ درختِ صنوبر، ۱۰ گرم ریحان؛
روشِ مصرف: مستقیم نوشیده شود.
لومیان که از حفظ کردنِ آن راضی‌روال بود، کاغذ را با دقت تا کرد‌مهلتِ و در جیبِ کتِ قهوه‌ای‌اش سر داد.
وقتی کارش تمام شد،بیسکویتِ نتوانست کنجکاوی‌اش را مهار کند‌گرفت و پرسید: «"شکارچی" یعنی چی؟»
شکارچی تو معنای فرابشری؟
بانو جرعه‌ای از قهوه‌اش نوشید و بی‌تفاوت جواب داد: «ردهٔ مربوطه. تو چیزِ زیادی از علومِ غریبه نمی‌دونی، پس بذار برات توضیح‌شده بدم. ۲۲ مسیرِ رایج تو دنیا هست. برای ورود بهشون، باید موادی رو که ویژگیِ فرابشریِ مربوطه رو دارن به دست بیاری و‌بدونِ معجون بسازی. هر مسیر ۱۰ رده داره، که از ۹ تا ۰ شماره‌گذاری میشن. هرچی عدد کوچک‌تر باشه، رده بالاتره و توانایی‌ها قوی‌ترن.»
«ویژگیِ فرابشری‌ای که به دست آوردی متعلق به‌خیلی مسیرِ کاهنِ سرخه. فقط هم میشه ازش برای ساختِ‌می‌شد معجونِ ردهٔ ۹ همون مسیر، یعنی شکارچی، استفاده کرد.»
لومیان با دقت گوش‌بیسکویتِ داد و بی‌مقدمه پرسید: «پس‌گرفت خواهرم اورور تو چه رده‌ایه؟»
بانو با خونسردی جواب‌می‌تونه داد: «اون جادوگرِ ردهٔ‌داشته ۷ از مسیرِ گوشه‌نشینه.»
اشاره‌ای نکرد‌باشه که این را‌خانوادهٔ از کجا می‌داند.
اورور همین الانش تو ردهٔ ۷ئه؟ منطقیه. چند ساله که قدرت‌های فرابشری داره... من تازه بعدِ خوردنِ معجون می‌رسم به‌می‌ماند ردهٔ ۹. هنوز خیلی باهاش فاصله دارم... فقط امیدوارم وقتی بعداً از کوردو فرار می‌کنیم، وبالِ گردنش نشم... لومیان بی‌اختیار‌می‌رسید پرسید: «میشه مستقیم معجون‌های فرابشریِ رده‌های بالاتر رو بخورم؟ یا باید امروز ردهٔ ۹ رو بخورم و فردا ردهٔ ۸ رو؟»
بانو گفت: «از نظرِ تئوری بله.» و وقتی لومیان چهره‌ای خوشحال به خود گرفت،چطور اضافه کرد: «اما بیشترِ کسایی که این کار رو امتحان می‌کنن، در نهایت یا‌کنن می‌میرن یا تبدیل به هیولا میشن. کمتر از یک در ده میلیون نفر موفق میشن.»
لومیان جا‌کوردو خورد: «تبدیل‌می‌تونه به هیولا میشن؟»
بانو تک‌خنده‌ای کرد و گفت: «خواهرت دربارهٔ خطراتِ مسیرِ خدایی بهت هشدار نداده بود؟ بعد‌گفت از خوردنِ معجون، اگه نتونی قدرت رو مهار کنی، یا بدنت از هم می‌پاشه و می‌میری،نیستن یا تبدیل به هیولا میشی. فکر می‌کنی چرا اونی که باهاش روبه‌رو شدی شکلِ آدمیزاد بود؟»
که این‌طور... لومیان‌نخوابیده تازه فهمید خواهرش از‌روال چه خطری حرف می‌زد.
اما حاضر‌قهوهٔ بود با‌بیسکویتِ آن روبه‌رو شود.
پرسید: «هیچ راهی‌چطور برای کم کردنِ‌غذای این خطر نیست؟»
بانو لحظه‌ای براندازش کرد و بعد جواب داد: «هست.درست به ارادهٔ قوی، وضعیتِ جسمانیِ خوب و کمی شانس نیاز‌چهره‌اش داری. بقیه‌ش رو لازم نیست بدونی. هنوز تو معجونِ اولی.»
لومیان که قصد داشت برگردد،جواب کمی بخوابد و بعد معجون را‌اورور بنوشد، اخم کرد: «وضعیتِ جسمانیِ خوب...»
در رؤیا‌قهوهٔ هنوز جراحاتِ‌بیسکویتِ سنگینی داشت.
بانوی روبه‌رویش سر تکان داد و گفت: «عجله نکن.باشه صبر کن تا شب بشه و بدنت تا حدِ‌روی زیادی بهبود پیدا کنه، بعد دوباره برگرد تو رؤیاهات.»
«آه...» ذهنِ لومیان پر از سؤال شد.می‌تونن «پس تا وقتی بدنم تو واقعیت تقریباً خوب‌گفت شده باشه، زخم‌های تو رؤیام کاملاً خوب میشن؟»
باید در نظر می‌گرفت که بدنش‌شاید در واقعیت فقط کمی درد می‌کرد. این‌وقتی با جراحاتِ درونِ رؤیا کاملاً فرق داشت!
بانو حدسِ‌قهوهٔ لومیان را‌بیسکویتِ تأیید کرد: «بله.»
و ادامه داد: «چیزهای زیادی دربارهٔ‌غذای معجون و مسیرهای خدایی هست که باید‌فرماندار یاد بگیری. وقتی شکارچی شدی بهت می‌گم.»
مسیرهای خدایی... لومیان‌فقط با گیجی پرسید:فرماندار «چرا الان نمی‌گید؟»
بانو خندید.
«اگه بمیری یا تبدیل‌بیسکویتِ به هیولا بشی، گفتنِ این‌همه‌گرفت حرف فقط تلف کردنِ وقتمه.»
«...» لومیان‌کوردو حرفی برای‌می‌تونه گفتن نداشت.
لومیان برخاست و اجازهٔ‌آشپزهای مرخصی خواست، اما پیش از‌درست رفتن، یک چیزِ دیگر پرسید.
«دربارهٔ ناهنجاریِ دهکده چیزی می‌دونید؟»