چپتر 261: بدون عنوان
0شاخه‌ها و تاک‌هایی که در تعقیبِ لومیان بودند،رگه‌ای گویی به فرمانی نامرئی، به‌سرعت عقب کشیدند. تنهٔ درختی‌می‌شوند نیزه‌مانند فروریخت و بقیه را در هوا ناپدید کرد.
لومیان نفس‌نفس‌زنان، همان‌طور که‌سایه به جلو می‌دوید، نگاهش‌تمسخر را به بالا دوخت.
در آن لحظه، چشمانش به پیکرِ خاکسترشدهٔ سوزانا ماتیس افتاد؛ همان کرهٔ‌همچنین گیاهی که او را در بر گرفته بود، پیکرش را بلعیده بود.مختلف کمی آن‌طرف‌تر، دید تنهٔ درختی ناآشنا شکست و در کامِ نابودیِ آتشین فرورفت.
مُرده! حسِ آسودگی وجودِ لومیان را فرا گرفت.صدایش مُرده! بارِ مبارزه‌اش از دوشش برداشته شد. روی‌آدم‌هایی زمین افتاد، چرا که دیگر توانی برایش نمانده بود.
شعله‌های زرشکی که در برش گرفته‌تماشا بودند، ناگهان خاموش شدند و بدنِ‌همچنین زغال‌شده و ازریخت‌افتاده‌اش را نمایان کردند.
لومیان با زحمتی فراوان خود را بالا کشید و به دیوارِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین که با تاک‌آدم‌هایی و شاخه پوشیده شده بود، تکیه داد. شبیه به ولگردی طردشده بود که دنیا رهایش کرده باشد. در‌سه‌متریِ حالی که فرورفتنِ هرچه بیشترِ درختِ سایه را در زمین تماشا می‌کرد، رگه‌ای از تمسخر در صدایش نشست.
همچنین دید تاک‌ها و شاخه‌ها به درونِ تنهٔ اصلی‌تمسخر جمع می‌شوند؛ آدم‌هایی که پیش‌تر معلق بودند، از بند‌آدم‌هایی رها شده و از ارتفاعاتِ مختلف به زمین می‌افتادند.
در میانِ گروهِ نخستِ قربانیان که شیره‌شان کشیده شده بود، سه چهار نفر همچنان در ارتفاعِ سه‌متریِ زمین معلق مانده‌رها بودند. آن‌ها که از پیش ضعیف شده بودند، با برخوردِ سخت به زمین، همان اندک رمقِ باقی‌مانده‌شان را هم از‌سخت دست دادند و درجا از هوش رفتند. شاید هنوز امیدی به نجاتشان بود، و چه‌بسا کار از کار گذشته بود.
صدها نفری که معلق بودند اما هنوز بخشِ زیادی از شیرهٔ جانشان‌همچنین را از دست نداده بودند، بر اثرِ سقوط جراحاتِ مختلفی برداشتند. اگرچه جانشان‌می‌افتادند در خطرِ فوری نبود، شتابان روی پا ایستادند تا به حاشیهٔ بیابان بگریزند.
رنگِ چهرهٔ گابریل پریده و دست و پایش پر از کبودی بود. به جای فرار، غریزهٔ اولیه‌اش او را واداشت تا خم شود و برگه‌های پراکندهٔ نمایشنامهٔ «نورجو» را از روی زمین جمع کند. زوجِ‌سه‌متریِ فراری که در زمانِ معلق بودن به هم گره خورده بودند، یکدیگر را بابتِ دست‌وپاگر بودن لعنت می‌کردند، اما با پاهایی که بر اثرِ سقوط آسیب دیده بود، لنگ‌لنگان به یکدیگر تکیه دادند و پیش رفتند.خطرِ آن‌ها نیز به جمعیتِ در حالِ فرار پیوستند و در دوردست ناپدید شدند. پاوارد نیسون، صاحبِ میخانهٔ مخفیِ زیرزمینی، جراحاتِ نسبتاً جزئی برداشته بود. او حوالهٔ تازه‌نوشته‌شده‌اش را محکم در دست گرفت و به جلو دوید...
لومیانِ زغال‌شده و خسته، در خیابان و تکیه‌داده به دیوارِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین نشست؛ جایی که فاصله‌اش‌می‌شوند با درختِ سایه به طرزِ خطرناکی کم بود. سرش را به دیوار تکیه داد. لبخندی محو بر‌همچنان لب داشت و فرارِ پرشتابِ دست‌فروشان، رهگذران و ساکنانِ خانه‌های محقر را به سوی حاشیهٔ بیابان تماشا می‌کرد.
...
درونِ محدودهٔ درختِ سایه، بانو ماه شاهدِ نبردی پرهیاهو بود که فرشتگان و قدیسانِ متعددی‌اصلی در آن شرکت داشتند. جناحِ او به دلیلِ رسیدنِ نیروهای کمکی از دو کلیسا و‌شیره‌شان ادارهٔ ۸ تحتِ فشارِ فزاینده‌ای قرار داشت. میلِ شدیدی به عقب‌نشینی وجودش را فرا گرفت.
اگه همین‌طور پیش بره، دو کلیسا ممکنه‌رگه‌ای دست به اقداماتِ شدیدی بزنن و خواستارِ مداخلهٔ‌جمع الهی بشن! بانو ماه به‌سرعت تصمیمش را گرفت.
او که از چند توانایی‌اش محروم و گرفتارِ‌رگه‌ای ممنوعیت‌های مختلف شده بود، دستش را روی برآمدگیِ‌جمع شکمش فشرد و لب‌هایش را از هم گشود.
جیغی گوش‌خراش در این قلمروی موازی‌رگه‌ای طنین انداخت و باعث شد درختِ سایهٔ‌اصلی تقریباً دومتریِ روبه‌رویش در دم دگرگون شود.
روی شاخه‌ها و پوستِ مه‌آلودِ درخت که صحنه‌هایی از گذشته را‌نشست به تصویر می‌کشید، پیکرهایی که از دلِ امیالِ گوناگون زاده شده‌رها و اکنون بی‌جان بودند، ناگهان جان گرفتند؛ همه به جز امپراتور روزل.
بسیاری از آن‌ها نیمه‌خدایانی بودند که با‌رگه‌ای چهره‌هایی تهی و یخ‌زده و هاله‌ای از تاریکیِ‌جمع مورمورکننده، از «تاریخ»های مربوط به خود بیرون می‌آمدند.
رستاخیز!
بانو ماه با قدرتِ جنینِ الهیِ درونِ رحمش و‌نشست جوهرهٔ بی‌همتای درختِ سایه، امیالِ انباشته‌شده در طولِ بیش‌معلق از یک هزاره را موقتاً در کالبدِ اصلی‌شان احیا کرد.
هرچند این رستاخیز کوتاه‌مدت بود و موجوداتِ احیاشده بسیار ضعیف‌تر‌صدایش از گذشته بودند، ورودِ ناگهانیِ این نیمه‌خدایان به نبرد در‌معلق عرضِ چند ثانیه، می‌توانست تأثیرِ عمیقی بر این هرج‌ومرج بگذارد.
دقیقاً به لطفِ کمکِ به‌موقعِ جنینِ الهی بود که بانو ماه جرئت کرد بماند و‌جمع در این نبردِ پرهیاهو شرکت کند. بدونِ آن، از آنجا که تنها پذیرفته بود برای اعضای‌چهار جمعیتِ سعادت پوشش فراهم کند و مانع‌تراشی کند، تا الان به جای دیگری پناه برده بود.
در سکوتی وهم‌آور، اشباحِ احیاشده زیرِ نورِ سوزانِ خورشید متلاشی شدند. بانو‌همچنین ماه از این فرصتِ مناسب بهره برد تا پارامیتا را که هنوز کاملاً‌می‌افتادند فرو نپاشیده بود احضار کند؛ با آن درآمیخت و از نظر ناپدید شد.
...
در بلوارِ بازار، درونِ ساختمانِ‌سایه چهارطبقهٔ خاکی‌رنگی که دفترِ نمایندهٔ‌صدایش مجلس در آن قرار داشت.
ایمرهٔ دورگه از بازجوییِ فوریِ ژنا که یک آدمکش بود، خودداری کرد. در عوض، به دو مأمورِ ادارهٔ ۷ دستور داد به زخمِ ژنا رسیدگی کنند، خونریزیِ‌نخستِ شدیدش را بند بیاورند و آن را ببندند. او این پیام را رساند که اگر اجازه دهند مجرم بر اثرِ جراحاتش بمیرد، در جمع‌آوریِ سرنخ‌های حیاتی به‌چه‌بسا مشکل برمی‌خورند. والانتن، آنتوان و دیگر مأموران، شرکت‌کنندگانِ باقی‌ماندهٔ ضیافت از جمله کاساندرا و رون را که عضوِ تیمِ گرگ آرتوآ بودند، زیر نظر گرفتند و بازجویی کردند.
غرمب!
بارِ دیگر، زمینِ زیرِ پایشان لرزید. کسانی که نزدیکِ پنجره‌ها بودند، خیابانِ هرج‌ومرج، خیابانِ‌جمع بلبل و خیابانِ روپوش‌سفیدها را می‌دیدند که گهگاه با نور سوسو می‌زدند. روحانیونی با رداهای‌کشیده سفیدِ آراسته به نخ‌های طلایی که دستگاه‌های مختلفی در دست داشتند، به آن‌ها نزدیک می‌شدند.
این اتفاق بازجوییِ ایمره، والانتن و دیگران را مختل کرد. پس از مدتی، آنگولم دو فرانسوا‌جمع با کتی مزین به دکمه‌های طلایی، به همراهِ یک ساختهٔ مکانیکیِ انسان‌نمای خاکستری‌سفید، با قدم‌هایی بلند‌چهار واردِ سالنِ ضیافت شد. چند عضوِ دیگرِ تیم و گروهی از افسرانِ پلیس نیز به دنبالش آمدند.
آنگولم پس از شنیدنِ گزارشِ ایمره، نگاهی به‌تمسخر ژنا انداخت و به تراویس اورت دستور داد: «همهٔ‌آدم‌هایی شرکت‌کنندگانِ ضیافت رو برای بازجوییِ جداگانه به مقرّ بیارید.»
«قاتل رو همین‌جا بذارید. ما ازش بازجویی می‌کنیم.رگه‌ای هوم... اعضای گروهِ مسیو نمایندهٔ مجلس رو هم‌جمع نگه دارید. مسائلی هست که باید روشن کنیم.»
اورت مخالفتی نکرد. پاسبان‌های سازمان تماشاچیانِ‌رگه‌ای نگران را از ساختمانِ خاکی‌رنگی که دفترِ‌اصلی نمایندهٔ مجلس در آن بود، بیرون بردند.
همان‌طور که تالار خالی می‌شد، آنگولم رو به دو مأمورِ ادارهٔ ۷ که‌تاک‌ها کنارِ ژنا ایستاده بودند کرد و دستور داد: «قاتل رو به اتاقِ استراحت‌میانِ ببرید. باید مطمئن بشیم که حرف‌های ما رو نمی‌شنوه و حقیقتی رو پنهان نمی‌کنه.»
وقتی ژنا را به اتاقِ استراحتی بردند که رو به کوچهٔ‌همچنین پشتی بود، آنگولم به کاساندرا، رون و دیگران نزدیک شد و‌ارتفاعاتِ با صدایی بم گفت: «سلام، اطلاعاتی هست که باید به دست بیاریم.»
لبخندِ کم‌رنگی بر چهره‌اش نشست.
«در واقع، مسیو نمایندهٔ‌تماشا مجلس به قتل رسیده. طبقِ‌نشست قانون، مقامش فوراً خالی می‌شه.
«به عبارتِ دیگه، شما دیگه عضوی‌تماشا از گروهِ مسیو نمایندهٔ مجلس نیستید.همچنین مصونیتی که زمانی داشتید، دیگه وجود نداره.
«پس، قبل از اینکه‌سایه بحثمون رو شروع کنیم، بیایید‌صدایش چند کارِ محضری انجام بدیم.»
با شنیدنِ حرف‌های آنگولم،درختِ حالتِ چهرهٔ کاساندرا و‌رگه‌ای دیگران تغییرِ چشمگیری کرد.
در همین حال، در اتاقِ استراحت، ژنا که پس‌نشست از ترورِ اوگ آرتوآ آرامشِ خود را بازیافته بود،معلق صدای همهمهٔ پرهیاهویی را شنید که از تالار می‌آمد.
یکی از مأمورانِ مسلحِ ادارهٔ ۷ که‌می‌کرد وظیفهٔ نگهبانی را بر عهده داشت، برای‌درونِ بررسیِ اوضاع به‌سرعت به سمتِ در رفت.
با استفاده از این فرصت،تماشا قلبِ ژنا به تپش افتاد‌نشست و نقشه‌ای در ذهنش شکل گرفت.
حالتِ چهره‌اش دگرگون شد و با‌تماشا آمیزه‌ای از تعجب و ترس، به‌همچنین نقطه‌ای پشتِ سرِ نگهبانِ باقی‌مانده خیره ماند.
هرچند مأمور آموزش‌های فراوانی دیده بود، اما درکی فراتر از آدم‌های عادی داشت. امروز، اتفاقی غیرعادی در خیابانِ هرج‌ومرج رخ‌رها داده بود که به ترورِ مسیو نمایندهٔ مجلس انجامید. گزارش‌ها حاکی از نبردی با نیروهای رازآلود در داخلِ تالار بود.سخت طبیعی بود که نگرانِ رسیدنِ پیامدهای آن به اتاقِ استراحت و تهدیدی نامرئی باشد که پشتِ سرش کمین کرده است.
ناخودآگاه به فکرِ چرخیدن افتاد،سایه اما در میانهٔ حرکت، احتیاط او‌نشست را وادار کرد که هوشیار بماند.
با این حال،درختِ همین تنها فرصتی بود‌رگه‌ای که ژنا نیاز داشت.
او که با دستبند مهار شده بود، مشت‌هایش را گره‌صدایش کرد و با قدرت به شانه و گردنِ مأمور کوبید و‌بند او را نقشِ زمین کرد. هفت‌تیر از دستِ مأمور رها شد.
پیش از آنکه مأمورِ نزدیکِ در بتواند واکنشی نشان دهد، ژنا دست‌هایش‌درونِ را روی لبهٔ پنجره گذاشت و خود را به بالا کشید. شیشه‌میانِ را خُرد کرد و همچون پَری باوقار در کوچهٔ پشتی فرود آمد.
در حالی که دردِ زخمِ گلوله‌اش را‌می‌کرد نادیده می‌گرفت، در سایه‌های گوشه‌ای پناه گرفت‌درونِ و به‌سرعت از ساختمانِ خاکی‌رنگ دور شد.
...
بانو ماه در مسیرهای مختلف پیچ‌وتاب‌تماشا خورد و از توانایی‌های گوناگونی بهره‌همچنین برد تا سرانجام از پارامیتا بیرون آمد.
در آن لحظه، خود را در محلهٔ‌تمسخر اِراست در شمالِ غربیِ تریر یافت. پیشِ رویش‌می‌شوند ساختمانی باشکوه با مناره‌های زرین قد برافراشته بود.
بانو ماه با احتیاط‌درختِ اطرافش را پایید و‌رگه‌ای بی‌سروصدا آهِ آسودگی کشید.
اگر نفوذِ عمیق‌ترِ درختِ سایه به تریرِ دورانِ چهارم به نفعِ مادر بزرگ بود، او‌جمع به مأموریتِ جمعیتِ سعادت نمی‌پیوست. هیچ تمایلی نداشت که خودش را لو بدهد. همه می‌دانستند‌کشیده کسانی که هوس‌ها را مهار می‌کنند، چه‌بسا خود طعمهٔ هوس‌هایشان شوند. احتمالِ شکست کم نبود.
بدونِ درنگ، بانو ماه‌درختِ از درِ کناری به‌رگه‌ای داخلِ ساختمانِ کرم‌رنگ خزید.
چند صد متر آن‌طرف‌تر،تماشا سگِ گلدن رتریوری در سکوت‌نشست کنارِ زنی سبزپوش نشسته بود.
آن‌ها با چهره‌هایی جدی، هر حرکتِ‌تماشا بانو ماه و آن بنای عظیم‌همچنین با مناره‌های پرشمارش را زیرِ نظر داشتند.
آنجا صومعهٔ قلبِ‌درختِ مقدس متعلق به کلیسای‌رگه‌ای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود.
...
در بیابانی که خیابانِ هرج‌ومرج، خیابانِ بلبل و ساختمان‌های خیابانِ‌همچنین روپوش‌سفیدها در آن فروریخته بودند، لومیان دید که درختِ سایه‌رها در آستانهٔ فرورفتن در زمین است. بی‌اختیار به ترمیبوروس طعنه زد:
«خب، انگار اون‌قدرها‌بیشترِ هم بدشانس نیستم.تماشا واقعاً موفق شدم.»
هنوز حرفش تمام نشده بود که فرانکا که حواسش‌صدایش را بازیافته بود، به سمتش دوید و با عصبانیت‌پیش‌تر غرید: «می‌خوای نقشِ یه جنازهٔ زغال‌شده رو بازی کنی؟»
همان‌طور که حرف می‌زد، عامل شفابخشی را که‌رگه‌ای از باندِ خارِ زهرآگین به دست آورده بود بیرون‌می‌شوند کشید تا نیمی از آن را به لومیان بدهد.
جراحاتِ لومیان آن‌قدرها که به نظر می‌رسید وخیم نبود. سوختگی‌های کشنده برای بیشترِ فرابشرانِ ردهٔ پایین، برای آتش‌افروزان‌معلق تنها به یک یا دو ماه زمان برای بهبودی نیاز داشت. در موردِ شکستگی‌ها، انفجارها و ضربه‌ها نیز،آن‌ها هیچ‌کدام نمی‌توانستند فوراً جانِ یک شکارچی را بگیرند. دوام آوردن تا فردا به‌طورِ طبیعی بهبودی را به همراه داشت.
با در نظر گرفتنِ احتمالِ تعقیبِ فرابشرانِ رسمی‌رگه‌ای پس از ناپدید شدنِ کاملِ بیابان، لومیان سرنوشت را‌می‌شوند وسوسه نکرد و نیمی از شیشه را سر کشید.
به‌زودی حس کرد‌درختِ بدنش به‌سرعت در‌می‌کرد حالِ ترمیم است.
در این لحظه، بیابان در لبهٔ فروپاشی تلوتلو‌رگه‌ای می‌خورد. خیابان‌ها به جایگاهِ اصلی‌شان بازگشته بودند و بسیاری‌می‌شوند از مردم از قبل به داخل هجوم آورده بودند.
فرانکا اطرافش را پایید و‌می‌کرد تندتند گفت: «هنوز می‌تونی حرکت‌همچنین کنی؟ باید سریع از اینجا بریم.»
لومیان از‌هرچه جا برخاست‌درختِ و گفت: «باشه.»
چند قدم به پهلو برداشت تا‌می‌کرد پیش از رفتن، تنهٔ زغال‌شدهٔ درختی را‌درونِ که بخشی از درختِ سایه بود، بردارد.
درست همان لحظه که لومیان‌سایه تنه را گرفت، چیزی در‌صدایش گوشهٔ چشمش توجهش را جلب کرد.
درونِ گودالی که از فرورفتنِ‌می‌کرد درختِ سایه به جا مانده بود،تاک‌ها موجودی مه‌آلود و نیمه‌شفاف به‌سرعت گذشت.
مردمک‌های لومیان گشاد شد؛درختِ باورش نمی‌شد چه دیده‌رگه‌ای است. می‌خواست واضح‌تر ببیند.
پیکری شفاف و‌درختِ محو بود که‌می‌کرد به مارمولک شباهت داشت!
شباهتِ عجیبی به‌بیشترِ پری‌ای داشت که‌تماشا در رؤیایش دیده بود!
همان موجودی بود‌سایه که از دهانِ‌رگه‌ای اورور بیرون آمده بود!