چپتر 343: بازخورد
0لومیان همان‌طور که در خیابانِ لومبار به سوی نزدیک‌ترین ایستگاهِ کالسکه‌های عمومی گام برمی‌داشت، حسِ‌امیدوار ناآرامی بر او سایه انداخت. با دیدنِ خیابانِ خلوت، صدایش را پایین آورد و زیرِ لب‌ارائهٔ گفت: «ترمیبوروس، چرا کاری کردی که اون قاچ از پای شاه رو بردارم که باقلا نداشت؟»
چه می‌شد اگر آن‌نگران‌کننده باقلای سرنوشت‌ساز را می‌خورد‌عادی و به مقامِ «شاه» می‌رسید؟
اما ترمیبوروس‌بیفتم خاموش ماند‌خودم و پاسخی نداد.
لومیان لحظه‌ای اندیشید و‌رسمیِ سپس پرسشش را به‌کشتنِ شکلی دیگر مطرح کرد.
«با اینکه کلِ ماجرا چندتا جزئیاتِ نگران‌کننده داشت، اما‌بی‌درنگ نتیجه‌اش خیلی عادی به نظر می‌رسید. سخته بفهمم ربطی‌چیزی به علومِ غریبه یا قدرت‌های فرابشری داره یا نه.»
پس از مکثی کوتاه،نگران‌کننده صدای بمِ ترمیبوروس در‌عادی گوشِ لومیان طنین انداخت.
«دفعهٔ بعد می‌تونی‌برم به سرپیچی از‌ذهنِ دستوراتِ شاه فکر کنی.»
اگه تصمیم می‌گرفتم دستوراتِ شاه رو نادیده بگیرم چی؟ اگه به‌جای اینکه‌تحولاتِ پای شاه رو توی اتاقِ مجسمه‌های مومی بذارم یا حتی با اون‌چیزی کاغذ راه بیفتم برم، خودم می‌خوردمش چی؟ ذهنِ لومیان در افکارش غرق شد.
به‌جای اینکه مستقیم به محلهٔ بازار‌تحولاتِ برگردد، کالسکه‌ای عمومی به مقصدِ خیابانِ‌گزارش شِر در بلوارِ بزرگ کرایه کرد.
به‌عنوانِ عضوِ رسمیِ سازمانِ سپیده‌دم، وظیفه داشت کشتنِ گیوم بنه‌سخته و تازه‌ترین تحولاتِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون را بی‌درنگ به آقای‌صدای کِی گزارش دهد. هم‌زمان، امیدوار بود بتواند چیزی از آن‌ها بکَند.
عضویت در سه سازمانِ سرّی امکانِ دریافتِ پاداشِ‌غرق سه‌برابر را به همراه داشت، اما در عین حال‌بزرگ به معنای ارائهٔ سه گزارش برای هر مأموریت بود.
خیابانِ شِر،به‌عنوانِ پلاکِ ۱۹، زیرزمینِ‌سازمانِ مقرِ واسطهٔ ارواح.
آقای کِی، مثلِ همیشه بی‌تغییر، روی مبلِ دسته‌دارِ قرمزی نشسته بود و با‌دهد دقت گوش می‌داد. لومیان تعریف می‌کرد که چطور با استفادهٔ راهبردی از منابعِ‌سه‌برابر سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون، گیوم بنهٔ کافر را پیدا کرده و از بین برده است.
وقتی لومیان اشاره کرد که چطور کشیشِ پیشینِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی برای رسیدن به قدرت و نیرو، موجودی به‌صدای نامِ ناگزیری را پذیرفته است، آقای کِی سرش را پایین انداخت. با حرکتی شمرده از بالا به پایین و از‌مومی چپ به راست، صلیبی روی سینه‌اش کشید. با صدایی گرفته و آرام، دعایی خواند: «پدرِ مهربان، گناهانِ این جهان را ببخشای.»
گوشهٔ لبِ لومیان پرید و در ظاهر‌افکارش با توبهٔ آقای کِی همراهی کرد، هرچند‌مقصدِ که لزومِ چنین توبه‌ای را درک نمی‌کرد.
پس از پایانِ توبه، او ماهیتِ دوگانهٔ اورور و سازمانِ شومِ گناهکاران را که حامیِ روش لویی سانسون بود،دهد به‌اختصار بازگو کرد. در پایان گفت: «آقای کِی، از شما می‌خوام برای پیدا کردنِ خانوادهٔ اصلیِ اورور، یا بهتره بگم‌مأموریت روش لویی سانسون، کمکم کنید. اونا ممکنه با گناهکاران در ارتباط باشن؛ گروهی کافر که خودشون رو وقفِ ناگزیری کردن.»
چهرهٔ آقای کِی، پنهان زیرِ کلاهِ گشادِ ردایش، همچنان در سایه پوشیده بود. کلماتش که رنگی از خشنودی داشت، با صدایی‌عضویت گرفته طنین انداخت: «اشتیاقت رو برای گرفتنِ انتقامِ اورور درک می‌کنم. هیچ مشکلی توش نیست. پدرِ مهربان و خدای قادرِ مطلق،روی مؤمنان رو از تأمینِ آینده‌شون منع نمی‌کنن. اگه بتونن مسائلِ شخصی رو با جنگِ مقدس علیه کفر پیوند بزنن، چه بهتر.
«توی این مسیر، استفاده از دارایی‌هات و به کار‌نظر گرفتنِ منابعِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون برای رسیدن به هدفت، راهبردیه‌کوتاه که تحسینش می‌کنم. برای انجامِ کارای این‌چنینی بیشتر تلاش کن.
«من در‌بیفتم موردِ گناهکاران‌خودم تحقیق می‌کنم.»
او با درخواستِ لومیان‌رسمیِ موافقت کرد، چرا که کاملاً‌گیوم با اهدافِ خودش هم‌خوانی داشت.
با یافتنِ خانوادهٔ روش لویی سانسون، می‌توانست‌صلیبِ به حسابِ گناهکاران برسد؛ جناحی که خود‌هم‌زمان را وقفِ خدای پلید، ناگزیری، کرده بود!
لومیان با‌چندتا لحنی صمیمانه گفت:داشت «ممنونم، آقای کِی.»
او پیش از ادامه دادن، لحظه‌ای اندیشید: «مرگِ گیوم بنه ممکنه باعث بشه فرابشرانِ‌مقصدِ رسمی با شدتِ بیشتری دنبالمون بگردن. می‌خواستم بدونم آیا شیءِ رازآلودی هست که به‌تازه‌ترین دردم بخوره و بتونم باهاش هر وقت خواستم ظاهر و قدم رو تغییر بدم؟»
او به دنبالِ راهی بود تا هویتِ‌وظیفه اورور را به خود بگیرد و در نقشِ‌بی‌درنگ مشنگ به جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری نفوذ کند.
لحنِ آقای کِی‌گیوم ناگهان دگرگون شد و‌صلیبِ رنگی از اشتیاق گرفت.
«فقط خونِ حیاتی که من دارم می‌تونه خواسته‌ت رو برآورده کنه. تا زمانی که بتونی روی گوشت و خونت مسلط باشی، تغییر‌گوشِ دادنِ قد و ظاهرت امکان‌پذیره. با اینکه شاید دقیقاً همون چیزی نشه که می‌خوای، اما برای پنهان کردنِ هویتِ واقعیت کافیه. مشکلش‌راه اینه که باید از قبل تزریق بشه و مدتش هم محدوده. این آزادی رو نداری که هر وقت دلت خواست تغییرِ شکل بدی.»
دقتِ چندانی لازم نیست؛ اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری تغییرِ قیافه می‌دن و توی گردهمایی‌ها خودِ واقعی‌شون رو پنهان می‌کنن... با این حال، این کافی نیست.گیوم یه تماشاگرِ تیزبین ممکنه از چشمای اورور یا خطِ چونه‌اش متوجهِ چیزی بشه. برای اینکه کاملاً خودم رو جای مشنگ جا بزنم و همه رو گول‌حال بزنم، چهرهٔ نقاب‌دار باید بی‌نقص شبیهِ اورور باشه... تازه، عوارضِ جانبیِ خونِ حیات فراتر از تحملِ منه... افکارِ لومیان منسجم شد و پاسخش را به زبان آورد.
«نگرانم که تزریقِ خونِ حیات من رو به بدوی‌ترین شکلِ انسانی برگردونه. با‌صلیبِ اینکه محافظتِ سرورمون پیامدهای شدیدِ جسمی و روانی رو کاهش می‌ده، اما سازمانِ صلیبِ‌عضویت آهن‌وخون به‌راحتی می‌تونه این ناهنجاری رو تشخیص بده و وفاداریِ واقعیِ من رو بفهمه.»
آقای کِی‌کشتنِ با ناامیدی‌بنه آهی کشید.
«این یه مشکله. با اینکه باور دارم‌خیلی سرورمون ازت محافظت می‌کنه و نمی‌ذاره چهرهٔ‌غریبه مؤمنت لو بره، اما نگرانی‌هات هم بی‌راه نیست.»
لومیان پس از رد کردنِ پیشنهادِ‌ذهنِ خونِ حیات، ادامه داد: «اخیراً سازمانِ صلیبِ‌کالسکه‌ای آهن‌وخون تعاملی رو به من محول کرده...»
او احضارِ گاردنر مارتن را‌سازمانِ با جزئیات شرح داد و تا‌تازه‌ترین پایانِ بازیِ پای شاه پیش رفت.
تنها چیزی که از قلم انداخت هشدارِ ترمیبوروس بود؛ دلیلی که زیرکانه‌گزارش به درکِ پیچیده‌اش از علومِ غریبه ربطش داد. شکی آزاردهنده او را‌دریافتِ واداشت تا از این موضوع بگذرد و از هرگونه ناهنجاریِ احتمالی دوری کند.
آقای کِی سراپا گوش بود و میانِ‌خیلی حرفش نپرید. وقتی حرف‌های لومیان به پایان رسید،قدرت‌های آقای کِی برخاست و در اتاق قدمی زد.
«هدفِ بعدیِ شما اینه که بفهمید سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون‌مستقیم به چه دلیلی با خانواده سورون درگیر شده. چشم‌طمع‌کرایه به میراثِ سورون‌ها دارن یا به همکاری باهاشون فکر می‌کنن؟»
«بله، آقای کِی.» لومیان می‌دانست چه آقای‌وظیفه کِی دستور بدهد و چه ندهد، باید‌آهن‌وخون خودش را در جریانِ امور نگه دارد.
آقای کِی از قدم‌بنه زدن ایستاد و نگاهش‌آهن‌وخون را به لومیان دوخت.
«شمِّت درست کار می‌کنه. اگه توی‌نتیجه‌اش اون بازی اتفاقِ ناگواری بیفته، می‌تونه‌ربطی یه فاجعهٔ رازآلود به بار بیاره.
«شخصیتِ محوریِ قربانیِ پوفر، یعنی ورموندا سورون، در خانوادهٔ سلطنتیِ سورونِ اون زمان جایگاهِ مهمی‌شِر داشت. اون توی تبارِ شامپانی به دنیا اومد، اما پادشاه اودوی دوازدهم به فرزندخواندگی قبولش‌صلیبِ کرد و اونو به خانوادهٔ اصلی آورد و منابعِ زیادی رو صرفِ بزرگ کردنش کرد.
«ورموندا شروعِ درخشانی داشت اما پایانش شوم بود. توی سال‌های آخرِ عمرش بی‌هیچ ردی ناپدید شد و ضربهٔ سنگینی به‌هم‌زمان دودمانِ سورون زد. توی دو دههٔ بعد، چندتا از اعضای برجستهٔ خانواده سورون دچارِ مرگ‌های نابهنگام و مرموز شدن، یا‌پلاکِ ناگهان به جنون افتادن. قدرتِ خانواده رو به افول گذاشت و راه رو برای سرنگونیِ نهایی به دستِ روزل هموار کرد.»
غصبِ موفقیت‌آمیزِ دودمانِ سورون به دستِ امپراتور روزل تا حدی به‌خاطرِ افولِ آشکارِ این تبارِ سلطنتیِ باستانی بود؟چیزی ناپدید شدنِ غیرقابل‌توضیحِ ورموندا مالِ دو سه قرن پیشه. چطور قربانیِ امروز می‌تونه باعثِ یه تغییرِ رازآلودِ خطرناک بشه؟واسطهٔ افکارِ لومیان با سرعت از سرش می‌گذشت و جزئیاتی را که آقای کِی بازگو کرده بود، در ذهن می‌سنجید.
...
آپارتمانِ ۶۰۱،بیفتم خیابانِ روپوش‌سفیدها،خودم پلاکِ ۳.
ژنا که اطلاعاتی از پالایندگان به دست‌وظیفه آورده بود، به سراغِ فرانکا رفت تا‌آهن‌وخون یافته‌هایش را با او در میان بگذارد.
نگاهِ ژنا در اتاق چرخید و به‌صلیبِ درِ نیمه‌بازِ اتاق‌خوابِ اصلی جلب شد. از‌هم‌زمان آنجا صدای تق‌تقِ موزونی به گوش می‌رسید.
صدا زد: «فرانکا؟»
صدای رسا‌بیفتم و واضحِ‌خودم فرانکا بلند شد.
«من اینجام! بیا تو.»
ژنا پیش از آن هرگز پا به‌صلیبِ اتاق‌خوابِ فرانکا نگذاشته بود. لحظه‌ای تردید کرد،هم‌زمان سپس جلو رفت و در را گشود.
با دیدنِ دستگاهِ پیچیده‌ای که دور از‌خیلی پنجره، کنارِ دیوار جا خوش کرده بود،غریبه برقی از حیرت در چشمانِ آبی‌اش درخشید.
این دستگاه از انبوهی چرخ‌دندهٔ درهم‌تنیده تشکیل شده‌غرق بود که استوانه‌های برنجی را در میان گرفته و‌بزرگ با اهرم‌ها، میل‌لنگ‌ها و پیچ‌ها به هم متصل بودند.
ژنا با شگفتی به‌رسمیِ آن دستگاهِ بلندقامت نگاه کرد‌گیوم و پرسید: «این دیگه چیه؟»
فرانکا که روبه‌روی آن سازوکارِ پیچیده نشسته بود، انگشتانش روی یک ماشین‌تحریرِ مکانیکیِ پیشرفته می‌رقصید. با افتخار‌بتواند دستگاه را به دوستش معرفی کرد: «این یه ماشینِ تفاضلیِ نسلِ سومه که هوشمندانه دستکاری شده؛ یه‌پلاکِ جور تحلیلگر. البته نسخهٔ خلاصه‌شده‌ست که ساده و کوچیکش کردن. مدلِ کاملش توی اتاقِ من جا نمی‌شد.»
ژنا بی‌اختیار گفت: «تو‌نگران‌کننده واقعاً به خدای بخار‌عادی و ماشین ایمان داری؟»
فرانکا خندید‌بیفتم و توضیح‌خودم داد: «بعضی وقتا.»
نگاهِ دقیقِ ژنا روی این به‌اصطلاح تحلیلگر ماند‌کشتنِ و متوجهِ اتصالِ یک دستگاهِ تلگراف و دو‌آقای ماشین‌تحریرِ مکانیکیِ فلزی در قسمتِ پایینیِ آن شد.
طولی نکشید که فرانکا دست از تایپ کردن کشید. بازوی مکانیکیِ‌کِی تحلیلگر ماشین‌تحریرِ دوم را به کار انداخت و حروفی روی کاغذِ‌سرّی سفید نقش بست. انگار نیرو و اطلاعات از فرستنده‌گیرندهٔ رادیویی سرازیر می‌شد.
ژنا که حس می‌کرد‌نگران‌کننده کاملاً بی‌سواد است، پرسید:عادی «داری... داری چی‌کار می‌کنی؟»
فرانکا با خوشحالی به تحلیلگر اشاره کرد و گفت: «وقتی رمزگذاری ثابت بمونه، این دستگاه‌شِر می‌تونه به‌طورِ خودکار تلگراف‌ها و رمزها رو برام رمزگشایی کنه. از طریقِ انگشتای فلزی که‌صلیبِ به صفحه‌کلیدِ ماشین‌تحریرِ مکانیکی وصلن، حروفِ مربوطه رو تایپ می‌کنه و کلماتِ موردنظر رو می‌سازه.
«در واقع، می‌تونم مستقیماً محتوای تلگراف‌ها رو بخونم. دیگه‌گیوم نیازی نیست برای رمزگشاییِ پیام‌های رمزنگاری‌شده‌ای که می‌گیرم، کلی‌گزارش زحمت بکشم. این‌طوری تو وقت و زحمتم خیلی صرفه‌جویی می‌شه.
«به همین ترتیب، می‌تونم تلگراف‌ها رو به زبونِ‌آهن‌وخون معمولی پیش‌نویس کنم. ماشین خودش اونا رو رمزگذاری‌بود می‌کنه و از طریقِ یه فرکانسِ رادیوییِ ازپیش‌تعیین‌شده می‌فرسته.»
ژنا در حالی که به چرخ‌دنده‌ها‌نتیجه‌اش و چرخششان در حالت‌های مختلف نگاه‌ربطی می‌کرد، به‌سختی می‌توانست منظورِ فرانکا را بفهمد.
با گیجی پرسید:برم «ولی هدف از‌ذهنِ این کار چیه؟»
فرانکا جا خورد.
«هدف؟ خب، هدفش اینه که گفت‌وگوهای تلگرافی رو ساده‌تر‌بی‌درنگ کنه. تبدیلش کنه به یه کارِ روزمره و عادی.چیزی هرچند باید اعتراف کنم که کاغذِ زیادی مصرف می‌کنه.»
«گفت‌وگوهای تلگرافی؟»چندتا ژنا کمی‌نگران‌کننده احساسِ سردرگمی کرد.
یعنی فرانکا چنین دستگاهِ پیچیده‌ای ساخته‌ذهنِ بود و فقط برای یک گفت‌وگو‌برگردد دست به چنین کارِ پردردسری زده بود؟
صدای ماشین‌تحریر در دلِ شب،سازمانِ فقط به‌خاطرِ این بود که‌بنه فرانکا داشت گپِ دوستانه می‌زد؟
فرانکا با پوزخندی ازخودراضی تأیید کرد: «دقیقاً. یکی از دوستام تو‌کِی ارتشِ لوئن قبول کرد اطلاعاتی رو که آنتونی رید برای اون بازهٔ‌امکانِ زمانی می‌خواد، در اختیارمون بذاره. همین الان داشتیم یه گپِ کوتاه می‌زدیم.»
هرچند فرانکا می‌توانست به‌راحتی اطلاعاتِ مربوطه را از خانمِ‌نظر داوری درخواست کند، اما ترجیح می‌داد تا زمانی که‌مکثی واقعاً ضرورت نداشت، وبالِ گردنِ عضوِ آرکانای اعظمِ خود نشود.
وقتی حرفِ فرانکا تمام شد، کارِ تایپِ‌افکارش تحلیلگر هم به پایان رسید و تلگراف‌مقصدِ به زبانِ اینتیسی روی کاغذ پدیدار شد.
فرانکا کاغذ را قاپید‌رسمیِ و با مرورِ محتوایش،کشتنِ چهره‌اش در هم رفت.
...
شب‌هنگام، در آپارتمانِ ۶۰۱.
لومیان، آنتونی رید،برم فرانکا و ژنا دوباره‌افکارش دورِ هم جمع شدند.
فرانکا کاغذِ توی دستش را تکان داد و رو به‌بنه آنتونی رید گفت: «جوابش به دستم رسید. گزارشِ رسمیِ ارتشِ‌هم‌زمان لوئن دربارهٔ اون درگیری می‌گه: چنین نبردی اصلاً رخ نداده!»
«چنین نبردی اصلاً رخ‌بنه نداده؟» چشمانِ آنتونی رید گشاد‌بی‌درنگ شد و از جا پرید.
اصلاً نبردی در‌جزئیاتِ کار نبوده؟ لومیان‌نتیجه‌اش ابرویی بالا انداخت.
بی‌شک کسی‌بیفتم انتظارِ چنین‌خودم پاسخی را نداشت.
فرانکا به‌آرامی سر تکان‌رسمیِ داد و نگاهش را‌کشتنِ به آنتونی رید دوخت.
«اگه بخوام ساده بگم، احتمالِ خیلی‌تحولاتِ زیادی وجود داره که حمله به تو‌دهد و همراهانت کارِ ارتشِ لوئن نبوده باشه!»