چپتر 511: هشدار
0فرانچسکو آهی سنگین کشید و گفت: «اوایلِ امسال، وقتی توی یه کشتیِ دیگه متصدیِ بار بودم، به پستِ دزدای دریایی‌ماجراجویانِ خوردیم. بیشتر از ده‌تاشون بینِ مسافرا بودن. از همون اول کنترلِ موتورخونه و کابینِ دیگِ بخار رو به دست گرفتن‌باز و هر تلاشی رو که خدمه برای مقاومت کردن، در نطفه خفه کردن. همون‌جا منتظر موندن تا کشتیِ خودشون نزدیک بشه.
«خدا رو شکر، شکرِ مادرِ زمین. فقط یکی‌یکی کابینا رو غارت کردن و‌قاعده تا وقتی مقاومت نمی‌کردیم، کاری به کارمون نداشتن. البته، خانم‌ها و آقایونِ زیبارو‌روی از این قاعده مستثنا بودن. نمی‌شه از دزدای دریایی انتظارِ اخلاقیاتِ والا داشت.»
لومیان جرعه‌ای از‌کابینا آبسنتِ نعناعی‌اش نوشید و‌کارمون لبخندی روی لب آورد.
«نگران نیستن که شاید یکی مثلِ گرمان اسپاروی ماجراجو‌انتظارِ بینِ مسافرا باشه؟ اگه به یه آدمِ قدرتمند بربخورن‌لبخندی که نخواد از پولش بگذره و آمادهٔ دست‌به‌یقه‌شدن باشه چی؟»
فرانچسکو از‌داد سؤالِ لومیان‌خطراتِ جا خورد.
بعد از مکثی جواب‌نمی‌کردیم داد: «دزدیِ دریایی خطراتِ‌البته بیشتری داره، مگه نه؟»
لومیان در تأیید‌کابینا سر تکان داد‌کاری و گفت: «منطقیه.»
فرانچسکو ادامه داد: «این روزا خیلی از کشتی‌های تجاری برای محافظت از خودشون، پرسنلِ بازنشستهٔ نیروی دریایی، ماجراجویانِ‌لبخندی دریایی و مزدورانِ حرفه‌ای رو استخدام می‌کنن. اونا آدمای سرسختی‌ان و می‌تونن آشوب‌های روی عرشه رو جمع‌وجور کنن.بگذره تازه، باعث می‌شن دزدای دریایی قبل از حمله دو بار فکر کنن و جا برای مذاکره باز بمونه.
«قبلاً هم یه اتفاقِ مشابه تو یه کشتیِ تجاری افتاده بود. دزدای دریایی دستِ بالا رو‌محافظت داشتن و کنترل رو به دست گرفتن، اما از درگیر شدن با تیمِ ملوانایی که ماجراجوها رهبری‌شون‌تازه می‌کردن، طفره رفتن. اونا مذاکره رو ترجیح دادن، حقِ حساب گرفتن و بدونِ غارتِ کابینا عقب‌نشینی کردن.»
لومیان خندید.
«اگه من یه دزدِ دریایی بودم، تو بندرِ گاتی یه شرکتِ امنیتی راه می‌نداختم و‌مستثنا مزدورانِ کارکشتهٔ دریایی رو پیشنهاد می‌دادم. اگه کشتی‌ها استخدامشون می‌کردن، یه پولی به جیب می‌زدم.نیستن اگه نه، خب، اونوقت وقتِ یه غارتِ حسابی و کلاسیک بود. در هر صورت، سود می‌کردم.»
فرانچسکو با تعجب به مردِ‌این بیست‌وچندسالهٔ مو مشکی و چشم‌سبز‌اخلاقیاتِ نگاه کرد و زیرِ لب گفت:
«نگو که خودت یه دزدِ دریاییِ مخفی هستی؟ جناح‌های دریایی تو هرج‌ومرجِ کامل‌ان. زیردستات می‌تونن‌تجاری از کسایی که استخدامت می‌کنن در برابرِ بقیهٔ دزدای دریایی محافظت کنن؟ هوف، برای همینه‌عرشه که هیچ‌وقت از دریا خوشم نیومده. پا گذاشتن روی زمینِ سفت حسِ امنیتِ بیشتری بهم می‌ده.
«ستایش بر‌کابینا زمین، ستایش‌نمی‌کردیم بر مادرِ همه‌چیز!»
یه فیناپوتریِ اصیل که به مادرِ زمین ایمان داره...البته لومیان لبخندی زد و پرسید: «اگه از دریا خوشت نمیاد،والا پس چرا هنوز تو کشتی به‌عنوانِ متصدیِ بار کار می‌کنی؟»
چهرهٔ فرانچسکو کم‌کم جان گرفت.
«به نظرت رمانتیک نیست که یه پادشاهیِ مستقل، که به‌سختی می‌تونه با دنیای بیرون ارتباط‌تجاری برقرار کنه، روی دریا شناور باشه؟ وقتی اینجا با یه خانمِ زیبا آشنا می‌شی، حس‌عرشه می‌کنی فقط شما دو نفر تو کلِ دنیا باقی موندین. فقط می‌تونین به همدیگه تکیه کنین.»
هدفِ نهایی‌ت پیدا کردنِ یه رابطهٔ رمانتیکه؟نداشتن گاهی اوقات درکِ فیناپوتری‌ها و بعضی از تریری‌ها‌نمی‌شه که شبیهِ آن‌ها بودند، برای لومیان سخت می‌شد.
در همان لحظه،کابینا فرانچسکو به میزِ‌کاری گردی اشاره کرد.
«اون فیلیپه، ناظرِ امنیتیِ پرنده پرواز. ادعا می‌کنه افسرِ بازنشستهٔ ناوگانِ‌والا دریای مه بوده. با توپ‌هاش کشتی‌های دزدای دریاییِ زیادی رو نابود‌نیستن کرده و شخصاً کلی دزدِ دریاییِ تحتِ تعقیب رو دستگیر کرده.»
لومیان ردِ انگشتِ فرانچسکو را گرفت‌داره و به سالنی که با لوسترهای‌روزا نفتی روشن شده بود، خیره شد.
گروهی از مردان و زنان دورِ یک میزِ گرد در گوشه‌ای جمع شده بودند. در‌نمی‌شه میانشان مردی میان‌سال با موهای کوتاه و طلاییِ روشن، چشمانِ آبیِ روشن و چهره‌ای آفتاب‌سوخته‌شاید نشسته بود. با وجودِ ظاهرش، هیچ اثری از جدیت یا رسمیت در او دیده نمی‌شد.
فیلیپ که لباسِ فرمِ فاستونیِ آبی‌تیره به تن داشت، لیوانی از لانتی پروف را بالا برد‌نمی‌شه و با لاف‌زنی گفت: «وقتی تو سان مارتین خدمت می‌کردم، مسیرم با ملکهٔ بیماری، تراسی، یکی شد.مثلِ اون موقع فقط دریاسالارِ بیماری بود. نوچ نوچ، همون‌طور که از زیباترین زنِ پنج دریا انتظار می‌رفت...
«اینو بهتون بگم، اگه یه وقت به یه دزدِ‌انتظارِ دریاییِ مخوف برخوردیم، اصلاً نگران نباشید. من می‌شناسمشون و‌لبخندی تا حدودی باهاشون رفاقت دارم. دستِ‌کم می‌تونم مذاکره کنم...
«هاها، نپرسید چرا افسرای نیروی دریایی با دزدای‌تأیید دریاییِ بزرگ ارتباط دارن. تو دریا خیلی چیزا هست‌پرسنلِ که شما نمی‌فهمید، و بهتره زیاد توشون دقیق نشید...»
مردان و زنانی که دورِ فیلیپ حلقه زده بودند،خانم‌ها با دقت گوش می‌دادند و گهگاه با شنیدنِ نامِ چهره‌های‌داشت بانفوذ یا داستان‌های ماجراجویانه و مهیجِ او، ابرازِ تعجب می‌کردند.
در مقطعی، دستِ چپِ فیلیپ دورِ کمرِ دختری‌نداشتن حلقه شد و دختر هیچ تلاشی برای فرار‌نمی‌شه نکرد. در عوض، حالتی خجالتی به خود گرفت.
لومیان نگاهش را برگرداند و از فرانچسکوی‌مستثنا متصدی پرسید: «واقعاً این‌همه دزدِ دریاییِ بزرگ‌جرعه‌ای رو می‌شناسه؟ واقعاً افسرِ بازنشستهٔ ناوگانِ دریای مه‌ست؟»
فرانچسکو که کارِ خشک‌کردنِ لیوان را تمام کرده بود، دست‌هایش را از هم باز کرد و گفت: «کی می‌دونه؟ با این حال،حرفه‌ای از وقتی ناظرِ امنیتیِ پرنده پرواز شده، تو پنج‌تا سفرِ دریایی‌مون تو چند ماهِ گذشته هیچ حملهٔ دزدِ دریایی نداشتیم. نمی‌دونم شانس‌مشابه بوده یا واقعاً دزدای دریاییِ زیادی رو می‌شناسه و می‌تونه جاسوسا رو با یه نگاه تشخیص بده و پیشاپیش بهشون هشدار بده.»
تو پنج دریا که دزدای دریایی یه تهدیدِ دائمی‌ان، احتمالِ اینکه تو پنج‌تا سفرِ طولانیِ‌نمی‌شه پشت‌سرهم به هیچ‌کدومشون برنخوری خیلی کمه... لومیان دوباره بدنش را چرخاند و فیلیپ را برانداز‌شاید کرد؛ کسی که پوستش ردِ خشن، سرخ و آفتاب‌سوختهٔ یک دریانوردِ کارکشته را بر خود داشت.
تشخیصِ فرابشربودنِ این شخص کارِ دشواری می‌نمود، چه رسد‌البته به فهمیدنِ رده‌اش. با این حال، لومیان از روی جزئیاتِ‌والا ظاهری‌اش فهمید که زمانِ زیادی را در دریا گذرانده است.
لومیان تمرکز کرد‌آقایونِ و نگاهی گذرا‌قاعده به بختِ فیلیپ انداخت.
رگه‌ای از‌داد خون در‌خطراتِ آن دیده می‌شد.
احتمالِ درگیری و جراحت تو آینده هست، ولی جونش‌خانم‌ها رو به خطر نمی‌ندازه... لومیان اخم کرد، آبسنتِ توی دستش‌داشت را سر کشید و لیوانی دیگر لانتی پروف سفارش داد.
طولی نکشید که فیلیپ با چهره‌ای برافروخته،کارمون در حالی که هنوز دستِ دخترک دورِ‌قاعده کمرش حلقه شده بود، میخانه را ترک کرد.
لومیان نوچ‌نوچ‌خانم‌ها کرد و‌زیبارو سر تکان داد.
«شما اینتیسی‌ها.»
کمی بعد، موسیقیِ ریتمیکی در میخانه طنین‌انداز‌نداشتن شد. بسیاری از مشتریان برخاستند و برای‌مستثنا رقصیدن به فضای خالیِ وسطِ سالن هجوم بردند.
لومیان گیلاسِ مشروب به دست،نمی‌کردیم آرام با ریتم تکان می‌خورد و‌آقایونِ گویی در افکارش غرق شده بود.
از زمانی که فهمیده بود عطیه‌گیرندگانِ خدای‌مستثنا پلید نقشه‌های شومی در سر دارند، مدت‌ها‌جرعه‌ای بود که چنین آرامشی را تجربه نکرده بود.
نقشهٔ مهمان‌خانه دیگر به گذشته پیوسته بود.مگه بررسیِ اعضای کلیدیِ دروغِ آوریل هم فقط پس‌تجاری از رسیدن به پورت سانتا می‌توانست آغاز شود.
این تعطیلاتی‌کابینا کمیاب به‌نمی‌کردیم شمار می‌رفت.
لومیان با این تخمین که وقتِ دومین‌کارمون میان‌وعدهٔ آخروقتِ لودویگ رسیده است، گیلاسش را زمین‌مستثنا گذاشت و میخانهٔ روی عرشه را ترک کرد.
لومیان همان‌طور که به کابینِ درجه‌یک برمی‌گشت، ناگهان زمزمه کرد: «ترمیبوروس، راهی هست که بشه فرابشرانِ روی‌نوشید کشتی و مسافرایی رو که خودشون رو جای دزدِ دریایی جا زدن شناسایی کرد؟ می‌خوام یکی‌یکی بهشون سر‌پولش بزنم، بهشون هشدار بدم که دست از پا خطا نکنن و مزاحمِ لذت‌بردنِ من از این سفر نشن.»
اگه کسی به هشدارم گوش نده، ۰۰۷مگه می‌تونه تو گرفتنِ جایزه‌شون کمک کنه. ویژگی‌های‌کشتی‌های فرابشری‌شون رو هم می‌شه با پول مبادله کرد!
صدای پرهیبتِ‌کابینا ترمیبوروس در‌نمی‌کردیم گوشِ لومیان پیچید.
«فقط وقتی نیمه‌خدای ناگزیری‌غارت بشی یا تغییرِ مسیر‌نداشتن بدی، راهِ چاره‌ای داری.»
فرشتهٔ مهرشده بی‌آنکه منتظرِ واکنشِ لومیان بماند، افزود: «با وجودِ هالهٔ‌والا به‌جامانده از آلیستا تودور و فسادِ خفیفِ ۰-۰۱، اگه واقعاً به‌نیستن اون آدما هشدار بدی، احتمالِ زیادی هست که فاجعه‌ای به بار بیاری.»
یعنی من خودم بزرگ‌ترین فاجعه‌ام و فقط باید مراقبِ خودم باشم؟ لومیان‌روزا که امیدوار بود دنیای تاریکِ پرندهٔ پرواز را سروسامان دهد و سفری‌می‌کنن دلپذیر را تضمین کند، منظورِ ترمیبوروس را فهمید. چاره‌ای جز تسلیم‌شدن نداشت.
در آن لحظه، پرندهٔ پرواز در خوابی عمیق فرو رفته‌آقایونِ بود. لومیان روی کفِ محکمِ کشتی قدم برمی‌داشت و صدای‌لومیان قیژقیژِ ضعیف و گریه‌های خفه‌ای در اطرافش به گوش می‌رسید.
در گوشه‌ای از‌کابینا کشتی، زنی با‌کاری هق‌هقی دلخراش می‌گریست.
لومیان با چنین استیصالی بیگانه نبود. او بارها صدای‌انتظارِ گریه‌های پردردِ مشابهی را از دوشیزه اتانس، کسی که‌لبخندی شارلی در مسافرخانهٔ خروسِ زرین شیفته‌اش بود، شنیده بود.
همه‌جا آدمایی هستن که رنج می‌کشن.داره آدمای غمگین... لومیان تحت‌تأثیرِ خواهرِ نویسنده‌اش، رگه‌هایی‌خیلی از روحیهٔ هنری را در خود داشت.
سر تکان داد‌غارت و به اتاقِ ۵،نداشتن کابینِ درجه‌یکِ خودش، بازگشت.
لوگانو پیش از این به اقامتگاهِ خدمتکاران‌کارمون رفته بود، در حالی که لودویگ با‌قاعده لباس‌خواب و کلاه‌خواب، چشم‌به‌راهِ میان‌وعدهٔ آخروقتش بود.
لومیان آهی کشید و غذاهای با ماندگاریِ بالا را‌انتظارِ از کیفِ مسافرش بیرون آورد؛ خدا را شکر می‌کرد‌لبخندی که در بندرِ گاتی آذوقه‌شان را تجدید کرده بود.
او هزینهٔ وعده‌های غذاییِ روزانهٔ لودویگ را حساب کرد—۱۰۰ ورل‌دور، که‌ادامه سالانه تقریباً ۴۰۰۰۰ ورل‌دور می‌شد. موجی از کلافگی وجودش را فرا گرفت.استخدام با این رویه، لودویگ پس‌اندازش را در عرضِ دو سال تمام می‌کرد.
بی‌اختیار با خود فکر کرد که‌کارمون آیا بارون برینیه پس از تأییدِ «ناپدیدشدنِ»قاعده لودویگ، آهِ آسودگی کشیده است یا نه.
لومیان پس از آماده‌کردنِ دو‌نمی‌کردیم وعدهٔ نیمه‌شب، به‌سرعت دست‌ورویی شست‌خانم‌ها و در اتاق‌خوابِ اصلی مستقر شد.
با تکان‌های ملایمِ کشتی‌زیبارو که او را نوازش‌نمی‌شه می‌داد، ذهنش به خواب رفت.
لومیان ساعتِ ۶دزدیِ صبح، با احساسِ شادابی‌مگه از خواب بیدار شد.
میزِ غذاخوری خالی بود‌نمی‌کردیم و لودویگ و لوگانو همچنان‌خانم‌ها در خواب به سر می‌بردند.
پنجره را باز کرد، کش‌وقوسی‌نمی‌کردیم به بدنش داد و هوای‌خانم‌ها تازهٔ صبحگاهی را به درون کشید.
درست پیش از‌آقایونِ ساعتِ هفت، صدای‌قاعده زنگِ در بلند شد.
قرار بود صبحونه‌م ساعتِ ۸:۳۰ صبح برسه... لومیان در را‌منطقیه باز کرد و فیلیپ، سرپرستِ امنیتیِ پرندهٔ پرواز را با‌ماجراجویانِ موهای بلوند، چشمانِ آبی و چهرهٔ آفتاب‌سوخته‌اش، در برابرِ خود دید.
فیلیپ عبوس به نظر می‌رسید؛کاری تضادی آشکار با مردِ خوش‌مشربی که‌زیبارو شبِ گذشته در میخانه دیده بود.
«مطمئن شدم‌یکی‌یکی که مدارکِ‌غارت شناسایی‌تون جعلیه.»
چطور فهمید؟ اصلاً چرا باید مدارکِ شناساییِ ما رو به‌طورِ‌اخلاقیاتِ خاص بررسی کنه؟ لومیان حس نمی‌کرد پس از سوارشدن به‌آورد کشتی، رفتارِ برجسته و جلب‌توجه‌کننده‌ای از آن‌ها سر زده باشد.
او سردرگمی‌اش را پنهان کرد،بیشتری اخمی بر چهره نشاند و پرسید:ادامه «دارید سعی می‌کنید ازمون اخاذی کنید؟»
فیلیپ نگاهی به اتاقِ نشیمن انداخت و با لحنی جدی گفت: «برام مهم نیست کی‌نمی‌شه بودید یا چه نقشه‌ای تو سر دارید. فقط تا وقتی روی پرندهٔ پرواز هستید، دست‌شاید از پا خطا نکنید. از سفرتون لذت ببرید، دردسر درست نکنید، اونوقت هیچ مشکلی پیش نمیاد.»
واقعاً داره بررسی می‌کنه ببینه ما دردسرسازیم یا نه... این یارو چطور این کار‌قاعده رو کرد؟ خیلی ماهره. اون‌قدرها هم که به نظر می‌رسه سبک‌سر و ساده‌لوح نیست... لومیان‌نگران بی‌آنکه کوتاه بیاید، با خونسردی پاسخ داد: «متأسفانه متوجه منظورتون نمی‌شم. شاید سوءتفاهمی پیش اومده؟»
فیلیپ لحظه‌ای‌خانم‌ها طولانی به چشمانِ‌این او خیره ماند.
در نهایت پیش از آنکه‌بیشتری برگردد و دور شود، پاسخ داد:ادامه «همین که بفهمید چی می‌گم کافیه.»