چپتر 229: مبادلهٔ برابر
0مردِ دیوانه هنوز پیراهنِ کتانِ چرک‌مرده‌قریب‌الوقوعش و شلوارِ زرد به تن داشت، انگار‌سیاه‌رنگِ عوض کردنِ لباس اصلاً در برنامه‌اش نبود.
با شنیدنِ حرفِ لومیان سر بلند‌التماس کرد و چهره‌ای را نشان داد‌مفرغی که زیرِ ریشِ سیاه پنهان شده بود.
انگار لومیان را به‌کل‌می‌کرد از یاد برده بود. چشمانِ‌مفرغی آبی‌اش تار و بی‌حالت بود.
شانه‌اش را که زیرِ موهای سیاه‌مرگِ و آشفته‌اش پنهان بود چسبید و جیغِ‌شوم وحشت‌زدهٔ دیگری کشید: «دارم می‌میرم، دارم می‌میرم!»
لومیان جلو رفت. دستِ چپش دستکشِ سیاه داشت.التماس عطاردِ سقوط‌کرده را بیرون کشید و با حرکتی‌همچنان سریع، آن را در شانهٔ مردِ دیوانه فرو برد.
پیراهنِ کتانِ کثیف پاره شد و‌التماس زخمِ کم‌عمقی را نشان داد که‌مفرغی هنوز از آن خون بیرون می‌زد.
مردِ دیوانه خشکش‌التماس زد، گویی داوریِ دیرین‌شوم سرانجام فرا رسیده بود.
پس از چند ثانیه، روی زمین افتاد‌قریب‌الوقوعش و در حالی که دست‌هایش را روی کفِ‌مفرغی اتاق گذاشته بود، دست‌وپازنان از لومیان دور شد.
در اوجِ وحشت‌ندادند فریاد زد: «منو‌قریب‌الوقوعش نکش! منو نکش!»
مستأجرانِ اتاق‌های مجاور سروصدا را شنیدند، اما هیچ‌کدام زحمتِ‌خنجرِ سرک کشیدن به خود ندادند. مردِ دیوانه اغلب از‌درخشانِ مرگِ قریب‌الوقوعش می‌نالید و التماس می‌کرد که او را نکشند.
خنجرِ شوم و سیاه‌رنگِ مفرغی از شانهٔ مردِ‌سیاه‌رنگِ دیوانه بیرون آمده بود و لومیان همچنان غرق‌جیوه در افکارش، به رودِ درخشانِ جیوه خیره ماند.
او نیمهٔ اول و سعادتمندانهٔ زندگیِ مردِ دیوانه و مرگِ‌می‌کرد غم‌انگیزِ خانواده‌اش را یکی پس از دیگری دید. انگار لومیان می‌توانست‌درخشانِ حسِ فروپاشیِ کاملِ روانی ناشی از ضربه‌ای سهمگین را درک کند.
گاهی لومیان هم تهِ دلش می‌خواست مانند مردِ دیوانه در هم بشکند، تمامِ منطق را کنار بگذارد‌غرق و تا زمانِ مرگش بر اساسِ غرایزِ اولیه عمل کند. با این حال، هنوز سوسوی امیدی وجود‌فروپاشیِ داشت؛ امیدی ناچیز و تقریباً غیرواقعی، و او آماده نبود از آن دست بکشد. می‌خواست در پی‌اش برود.
از این رو، اغلب تکانشی عمل می‌کرد و تمایلاتِ خودویرانگرانه نشان می‌داد، اما‌آمده همیشه با منطقی که از همان سوسوی امید سرچشمه می‌گرفت، مهار می‌شد. هرگز‌غم‌انگیزِ واقعاً پیامدها را نادیده نمی‌گرفت و در حالتی از تناقضِ عمیق به سر می‌برد.
لومیان که دقیقاً می‌دانست کدام سرنوشت را می‌خواهد مبادله کند و تاریخِ تقریبی‌اش کِی است، به‌سرعت سرنوشتِ رویارویی با شبحِ مونسوری‌سعادتمندانهٔ در محلهٔ بازارِ زیرزمینی را در مردِ دیوانه پیدا کرد. با نوکِ تیغه آن را بیرون کشید و به قطره‌ای از‌بشکند جیوهٔ مایع تبدیل کرد. سرنوشتِ می‌خوارگی که در اصل متعلق به روژه «عقربِ سیاه» بود، به بدنِ مردِ دیوانه سرازیر شد.
لومیان بی‌توجه به التماس‌های وحشت‌زدهٔ مردِ دیوانه، روبه‌رویش چمباتمه‌التماس زد. تیغهٔ عطاردِ سقوط‌کرده را با لباسش پاک کرد‌غرق و در بند آوردنِ خونریزی به او کمک کرد.
سپس، تنها صندلیِ اتاق را جلو‌قریب‌الوقوعش کشید و نشست و صبورانه منتظر‌شوم ماند تا مبادلهٔ سرنوشت کامل شود.
«دارم می‌میرم، دارم می‌میرم!
«منو نکش! منو نکش!»
در حالی که مردِ دیوانه‌اغلب جیغ می‌کشید، زمان سپری شد.می‌کرد سرانجام، عطاردِ سقوط‌کرده لرزشِ خفیفی کرد.
صدای مردِ دیوانه ناگهان قطع شد. روی پا‌التماس ایستاد و در حالی که نگاهش شفاف می‌شد، با‌غرق خود زمزمه کرد: «یه نوشیدنی می‌خوام. یه نوشیدنی می‌خوام...»
لومیان لبخند زد و برخاست: «پولِ نوشیدنی‌ها‌می‌کرد با تو. فرض کن پاداشِ اینه که‌همچنان کمکت کردم از دستِ شبحِ مونسوری فرار کنی.»
طبیعتاً پاداشِ واقعی، همان سرنوشتِ رویارویی با شبحِ‌سیاه‌رنگِ مونسوری بود. با برنامه‌ریزیِ دقیق و هدفی بی‌دفاع،جیوه این سرنوشت ابزاری عالی برای ترور به شمار می‌رفت.
مردِ دیوانه لحظه‌ای جا‌ندادند خورد و سپس پرسید:می‌نالید «از شرش خلاص شدی؟»
لومیان برگشت و به سمتِ‌مرگِ راهروی نیمه‌تاریک و بدونِ چراغِ‌نکشند دیواری رفت: «می‌تونی حرفمو باور نکنی.»
مردِ دیوانه که عطشی سیری‌ناپذیر‌می‌نالید برای نوشیدن به جانش افتاده بود،سیاه‌رنگِ بی‌اختیار به دنبالِ لومیان راه افتاد.
همان‌طور که به سمتِ میخانهٔ زیرزمینی می‌رفتند،شوم مردِ دیوانه نگاهی به اطراف انداخت و‌رودِ متوجهِ تغییرِ آشکاری در محیطِ پیرامونش شد.
حسِ مورمورکنندهٔ اینکه کسی‌ندادند از تاریکی نگاهش می‌کند،می‌نالید از بین رفته بود!
مردِ دیوانه با گیجی پشتِ پیشخوانِ میخانه نشست و دو لیوان آبجوی‌شوم جوی دوسر سفارش داد؛ یکی برای لومیان و دیگری برای خودش. لیوانِ‌نیمهٔ خودش را یک‌نفس سر کشید و ردِ کف را گوشهٔ لبش جا گذاشت.
از آنجا که گاهی در‌می‌نالید لحظاتِ هشیاری به میخانه سر‌شوم می‌زد، کسی به چیزی شک نکرد.
مردِ دیوانه پس از فرو‌نکشند نشاندنِ عطشِ الکلش، رو به‌آمده لومیان کرد و بارِ دیگر پرسید:
«واقعاً از دستِ شبحِ‌ندادند مونسوری فرار کردم؟ چطور‌می‌نالید این کار رو کردی؟»
لومیان با لحنی جدی جواب داد: «من شبحِ مونسوری رو کشتم، اما نمی‌تونم مطمئن باشم که دوباره زنده‌افکارش می‌شه یا نه. با این حال، اگه اونایی که قبلاً باهاش روبه‌رو شدن هنوز زنده باشن، از عذابش رها‌ناشی می‌شن. یادت باشه، گفتم که خودم با شبحِ مونسوری روبه‌رو شدم. به من نگاه کن؛ زنده‌ام و حالمم خوبه.»
«واقعاً؟» برای مردِ دیوانه سخت‌می‌نالید بود باور کند این مردِ جوانِ‌سیاه‌رنگِ خوش‌قیافه شبحِ مونسوری را شکست داده.
حتی کلیسا‌می‌نالید هم موفق‌می‌کرد نشده بود!
لومیان لبخند زد.
«دروغ گفتم. فقط وردی پیدا کردم که نمی‌ذاره‌التماس شبحِ مونسوری عذابم بده، اما به خونِ کسی که‌غرق تسخیر شده نیاز داشتم تا به‌عنوانِ مجرا عمل کنه.»
بارقه‌ای از‌اغلب فهم در چشمانِ‌می‌نالید مردِ دیوانه درخشید.
«پس بی‌دلیل‌می‌نالید نبود که‌می‌کرد بهم چاقو زدی.»
از خجالت سرخ شد و اعتراف کرد:قریب‌الوقوعش «شاید الان نتونم جبران کنم. پس‌اندازم ناچیزه‌سیاه‌رنگِ و باید یه کارِ جدید پیدا کنم...»
لومیان حرفش‌خود را قطع کرد:مرگِ «چی صدات کنم؟»
مردِ دیوانه جواب داد:قریب‌الوقوعش «همون فلامنگ کافیه.» و‌نکشند سپس پرسید: «تو چی؟»
لومیان آبجوی‌می‌نالید جوی دوسرش را‌نکشند سر کشید: «سیِل.»
تا زمانی که در لیوانش تنها لایهٔ نازکی‌می‌نالید از مایع باقی ماند، فلامنگ حسابی مست شده‌آمده بود. بازوی لومیان را گرفت و به وراجی افتاد:
«می‌دونستی؟ من قبلاً مدرّسِ دانشگاه‌مرگِ بودم. هم‌زمان، امنیتِ چندتا از دانشجوها‌خنجرِ هم به من سپرده شده بود.
«خیلی از اون دانشجوها جسور و بی‌پروا بودن،نکشند جرئت می‌کردن دست به هر کاری بزنن و‌افکارش وقتی به چالش کشیده می‌شدن، شعارِ "آزادی" سر می‌دادن.
«حتی تو دخمه‌ها مجلسِ رقص برگزار می‌کردن و استخونِ جسدهای بی‌نام‌ونشون‌همچنان رو می‌سوزوندن تا خودشون رو گرم کنن. به هیچی اعتقاد نداشتن‌زندگیِ و از هیچی نمی‌ترسیدن. البته، اون روزا منم خیلی شبیهشون بودم.»
فلامنگ داستان‌هایی از نیمهٔ اولِ زندگی‌اش تعریف‌قریب‌الوقوعش کرد و لحنش میانِ غرور، شادی، سرزنشِ‌سیاه‌رنگِ مصیبت‌های کنونی و خاطره‌بازیِ حسرت‌بار در نوسان بود.
لومیان جرعه‌ای از آبجویش نوشید و با لحنی عادی‌می‌کرد پرسید: «شاید برای این رفته بودید تریرِ زیرزمینی که‌افکارش یه سری از دانشجوها رو از خطر کردن منصرف کنید؟»
فلامنگ سر تکان داد.
«نه، تخصصِ من تو کانی‌هاست. تشکیلاتِ سنگیِ زیرزمینیِ تریر‌مفرغی برای مطالعه خیلی جذابن. ما حتی با همکاریِ دانشکدهٔ‌ماند پزشکی، یه موزهٔ کانی‌شناسی و آسیب‌شناسی تو دخمه‌ها تأسیس کردیم.
«داشتم از موزه بیرون می‌اومدم و‌مرگِ می‌رفتم سمتِ محلهٔ بازارِ زیرزمینی تا برگردم‌شوم خونه که با شبحِ مونسوری روبه‌رو شدم.
«ساندرینِ من... باستیانِ من...»
فلامنگ سرش را‌مرگِ گرفت و صدایش پر‌می‌کرد از دردی جانکاه شد.
لومیان به‌سرعت‌می‌نالید موضوع را‌می‌کرد عوض کرد.
«پس تشکیلاتِ سنگیِ‌خود زیرزمینی تو تریر‌مرگِ خیلی منحصربه‌فرد هستن؟»
فلامنگ ناخودآگاه جواب داد: «همین‌طوره.» بعد به خودش مسلط شد‌نکشند و ادامه داد: «ما حتی اسم‌های شاعرانه‌ای روی اون تشکیلات‌درخشانِ گذاشتیم. از بالا به پایین، بهشون می‌گن 'گل‌ها'، 'گوسفندها' و 'جگن‌ها'...»
لومیان و فلامنگ غرق در گفتگو، تا پاسی از‌خنجرِ نیمه‌شب گپ زدند. فلامنگ سرزنده به نظر می‌رسید و‌درخشانِ حتی چهرهٔ ریش‌دارش هم انگار کمی رنگ‌ورو گرفته بود.
دیگر عقلش را از دست نداد. وقتی‌شوم مطمئن شد دیگر حسِ زیرِ نظر بودن‌رودِ در تاریکی وجود ندارد، به حالتِ عادی برگشت.
لومیان پس از خداحافظیِ گرمی با فلامنگِ مست،می‌نالید لبخند زد و نگاهش را گرفت. واردِ اتاقِ‌آمده ۲۰۷ شد تا نامه‌ای برای خانمِ شعبده‌باز بنویسد.
او در نامه ابتدا اشاره کرد که چطور ترمیبوروس نزدیک بود او را تحتِ تأثیر قرار دهد تا بختِ شارلی را منتقل کند و چطور‌اول راجر «عقربِ سیاه» و دیگر زیردستانِ بانو ماه را کشته است. لومیان سپس فاش کرد که معجونِ تحریک‌کننده به لطفِ همین اتفاق کاملاً هضم شده‌کنار است. او پرسید که آیا خانمِ شعبده‌باز فرمولِ معجونِ آتش‌افروز و ویژگیِ فرابشریِ مربوطه را دارد یا نه، و اینکه چه بهایی باید برایشان بپردازد.
مدتِ کوتاهی پس از اینکه لومیان اتاق را‌نکشند مرتب کرد و پیام‌رسانِ عروسکی را برای تحویلِ‌افکارش نامه احضار کرد، پاسخی از خانمِ شعبده‌باز دریافت کرد:
کارت خوب بود. خودت خیلی زود متوجهِ تأثیر و تهدیدِ بالقوه‌ای شدی که اون یاروی اسم‌طولانی برات داره. هوشیار بمون.
بر اساسِ توصیفت، این بانو ماه باید ردهٔ ۳ باشه. اینکه تونستی چنین نیمه‌خدایی رو واقعاً تحریک کنی، بدونِ شک هضمِ معجونت رو سرعت می‌بخشه.
اگه درست یادم باشه، فردا شب تو گردهماییِ آقای کِی شرکت می‌کنی و بهش خبر می‌دی که می‌تونی اون موجود رو بپرستی. این یعنی واقعاً یکی از اونا می‌شی و مرحلهٔ اولیهٔ مأموریتی رو که بهت محول کردم به پایان می‌رسونی. به‌عنوانِ پاداش، فرمولِ معجونِ آتش‌افروز رو رایگان در اختیارت می‌ذارم.
من هنوز ویژگیِ فرابشریِ آتش‌افروز رو دارم، اما یادت باشه که اصلِ مبادلهٔ برابر باید رعایت بشه.
توی اینتیس، دو مادهٔ اصلیِ معجونِ آتش‌افروز بیش از ۱۸,۰۰۰ ورل‌دور قیمت دارن و اغلب از ۲۰,۰۰۰ تا هم فراتر می‌رن. به همین نسبت، قیمتِ ویژگیِ فرابشری معمولاً به حدودِ ۳۵,۰۰۰ ورل‌دور می‌رسه.
این یعنی چی؟ یعنی آدم‌های زیادی تو اینتیس آتش‌افروز شدن، اما آتش‌افروزهای زیادی هم مردن.
به‌عنوانِ دارندهٔ کارتِ آرکانای صغیر، تخفیفِ قابل‌توجهی بهت می‌دم. ویژگیِ فرابشری فقط ۳۰,۰۰۰ ورل‌دور برات آب می‌خوره.
موفق باشی.
هوف، ۳۰,۰۰۰ ورل‌دور... لومیان نفسش‌اغلب را بیرون داد و حس‌می‌کرد کرد این مبلغ دست‌نیافتنی نیست.
او همین حالا بیش از ۴,۰۰۰ ورل‌دور پس‌انداز داشت و داسِ پلیدی که به قربانیِ برداشت معروف بود هم‌رودِ می‌توانست با قیمتِ خوبی فروش برود. علاوه بر این، می‌توانست کمی پول از فرانکا قرض بگیرد و بخشی از‌ضربه‌ای پولِ تالارِ رقصِ نسیم را هم بالا بکشد. این‌ها روی هم رفته او را به ۳۰,۰۰۰ ورل‌دور نزدیک می‌کرد.
و درست همان‌طور که لومیان حدس می‌زد، بانو ماه از‌شوم یک مادامِ ساده به بانویی تبدیل شده بود که می‌توانست‌خیره ایزدان را بزاید. او بدونِ شک بالاتر از ردهٔ ۴ بود.
(خوشبختانه تو نبردِ قبلی وانمود کردیم داریم شکست می‌خوریم و‌آمده نذاشتیم راجر «عقربِ سیاه» درخواستِ کمک کنه...) لومیان نامهٔ خانمِ‌اول شعبده‌باز را سوزاند، دست‌ورویی شست، روی تخت رفت و خوابش برد.
...
کمی بعد از ششِ صبح، لومیان شست‌وشویش را تمام کرده و‌خنجرِ پیراهنِ سفیدِ اتوکشیده، جلیقهٔ سیاه، شلوارِ قهوه‌ای و چکمه‌های چرمیِ براقی پوشیده‌ماند بود که صدای قدم‌هایی را شنید که از طبقهٔ سوم پایین می‌آمدند.
روهر و میشل بودند، با‌می‌نالید لباس‌های پاره و بوی تندی‌شوم که از آن‌ها به مشام می‌رسید.
وقتی لومیان کنارِ درِ اتاقِ ۲۰۷ ایستاد،شوم روهر با صدایی پر از وحشت فریاد‌رودِ زد: «سیِل، مسیو سیِل! اون دیوانه مرده!»
(مرده؟ فلامنگ مرده؟) لومیان لحظه‌ای جا خورد‌قریب‌الوقوعش و بعد به‌سرعت از کنارِ روهر و میشل‌مفرغی گذشت و خودش را به طبقهٔ سوم رساند.
درِ اتاقِ ۳۱۰ چهارطاق باز بود. لومیان‌می‌نالید نگاهِ سریعی به داخل انداخت و فلامنگ‌مفرغی را دید که از پنجره آویزان است.
رو به در بود، صورتش‌می‌نالید را تمیز تراشیده بود و چهره‌ای‌سیاه‌رنگِ ملایم و استخوانی را نمایان می‌کرد.
حالا دیگر نفس نمی‌کشید. صورتش کبود شده و چشمانش کمی بیرون زده بود. دهانش کاملاً باز‌جیوه مانده بود و نورِ صبحگاهی از پنجره به داخل می‌تابید و بدنِ بی‌جانش را روشن می‌کرد.ناشی بی‌صدا آویزان بود و با کمربندی که به چارچوبِ پنجره بسته شده بود، معلق مانده بود.
زیرِ پایش، روی میزِ چوبی، یک چراغ‌نفتیِ روبه‌خاموشی، چند کتابِ‌می‌کرد بزرگ و یک برگ کاغذِ سفید قرار داشت که خودنویسی‌رودِ رویش سنگینی می‌کرد. انگار چیزی روی آن نوشته شده بود.
لومیان چند ثانیه در سکوتی‌مرگِ وهم‌آور فرو رفت و بعد با‌خنجرِ احتیاط به کاغذِ سفید نزدیک شد.
روی آن با‌مرگِ دست‌خطِ دقیقِ اینتیسی‌التماس نوشته شده بود:
وقتی دیوانه بودم، هنوز میل به زندگی داشتم.
وقتی به خود آمدم، هیچ هدفی در زندگی نیافتم.
لطفاً مرا در مقبرهٔ زیرزمینیِ نورها در داخلِ دخمه‌ها به خاک بسپارید.
لومیان نگاهش را بالا آورد و با چشمانِ‌سیاه‌رنگِ آبی و خالیِ او روبه‌رو شد که انگار‌جیوه از آن سوی گور به او خیره شده بودند.
او در سکوتی سنگین،ندادند میخکوب ایستاد، گویی زمان‌می‌نالید از حرکت ایستاده بود.