چپتر 388: شبی ناآرام
0هنگامی که هالهٔ جنون‌آمیز و خشن از‌می‌لرزاند درونِ مِهِ خاکستریِ رقیق بیرون زد، پلاکِ ۶درختِ خیابانِ روپوش‌سفیدها اندکی لرزید، گویی جا خورده باشد.
در اتاق‌های گوناگونِ ساختمان، بدنِ کسانی که به خوابی عمیق فرو رفته بودند بی‌اختیار لرزید و به‌تریر کابوسی به رنگِ خون پرتاب شدند. کسانی که هنوز بیدار بودند با تعجب و سردرگمی به اطراف‌بپیوندند نگاه کردند، انگار به زمانی بازگشته بودند که همه‌جا سنگر بود و صدای شلیکِ گلوله در هوا می‌پیچید.
روی تختی در اتاقی ساکت، درست در طبقهٔ پایین و موربِ آپارتمانِ فرانکا، مردی‌فاجعهٔ که چشمانش را محکم بسته بود و به نظر می‌رسید خوابیده است، ناگهان از خواب‌شتابان پرید. او با احتیاط و ترس به بالا، به منبعِ آن هالهٔ وحشتناک خیره شد.
هم‌زمان، در زیرِ کلیسای‌مردی سنت روبر، درونِ دفترِ‌نظر تفتیشِ عقایدِ محلهٔ بازار،
آنگولم دو فرانسوا که شیفتِ شب بود، از جا پرید و آماده شد تا‌فاجعهٔ به سوی منطقه‌ای که اشیاءِ رازآلود در آن مهروموم شده بودند بشتابد. امیدوار بود‌بردند بتواند در مدتی کوتاه توانایی‌اش را برای مقابله با حوادث و بلایا افزایش دهد.
در اتاق‌های دیگر، ایمره، والانتن و بقیه نیز هالهٔ خشنی‌دیگر را که به نظر می‌رسید تمامِ تریر را می‌لرزاند، حس‌لرزیدند کردند. برخی لرزیدند و رنگ از چهرهٔ برخی دیگر پرید.
این حتی از‌نیز فاجعهٔ درختِ سایه‌تریر هم وحشتناک‌تر بود.
با این حال، بی‌حرکت نماندند. برخی از اتاق بیرون دویدند تا به آنگولم‌خواب بپیوندند، و برخی دیگر پیش از آنکه به سوی کلیسای سنت روبر در‌دفترِ بالا بشتابند، دستانشان را بالا بردند و شتابان به درگاهِ خورشید نیایش کردند.
محلهٔ کلیسای‌بقیه جامعِ یادبود، پلاکِ‌تمامِ ۱۱ خیابانِ فواره‌ها.
گاردنر مارتن که داشت زرهِ تمام‌تنهٔ‌حوادث خود را نوازش می‌کرد، اخم کرد و‌بقیه نگاهی گیج به منطقهٔ جنوبِ شرقی انداخت.
حس کرد چیزی او‌خشنی را فرا می‌خواند و باعث‌لرزیدند می‌شود خونش به جوش بیاید.
در اعماقِ زیرزمینِ تریر، اولسن، مردی شبیهِ خرسِ گرسنه که‌خوابیده چمدانِ قهوه‌ایِ کوچکی را به دوش می‌کشید، ناگهان گوش‌هایش را‌خیره تیز کرد تا هرگونه حرکتی را در آن نزدیکی بشنود.
صداهای دوردستِ کشتار‌نیز و فریادها به شکلی‌می‌لرزاند ضعیف به گوشش رسید.
چشمانِ ناظرِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون از‌حوادث درنده‌خویی و جنون درخشید. دستِ راستش‌والانتن را دراز کرد و روی گردنش فشرد.
رشته‌ای نامرئی پدیدار‌نیز شد که خونی آتشین‌می‌لرزاند از آن بیرون می‌زد.
در محلهٔ جزیره در مرکزِ رودِ سرنزو، کلیسای جامعِ سنت ویو متعلق به کلیسای خورشیدِ‌احتیاط فروزانِ ابدی از قبل در تاریکی فرو رفته بود. تنها برجِ ناقوسِ مجاور روشن مانده‌بازار بود، اما در آن لحظه، کلیسای جامعِ خفته ناگهان غرق در نورِ درخشانِ خورشید شد.
نورِ خورشید گنبدهای پیازی‌شکل را‌تمامِ فرا گرفت و تک‌تکِ پنجره‌های‌رنگ شیشه‌ایِ رنگارنگ را روشن کرد.
در شمالِ تریر، در قلبِ محلهٔ کلیسای جامع، دودکش‌های‌دهد سیاه‌آهنیِ سر به فلک کشیده بر فرازِ کلیسای جامعِ پدرِ‌برخی اعظم متعلق به کلیسای خدای بخار و ماشین پدیدار شدند.
با روشن شدنِ موتورِ بخارِ عظیمی که درونِ کلیسای جامع نصب‌چهرهٔ شده بود، صداهای غرش طنین‌انداز شد. حجمِ عظیمی از مِهِ سفیدِ رنگ‌پریده‌بپیوندند از دودکش‌های جنگل‌مانند به بیرون فوران کرد و آسمانِ شب را پوشاند.
در محلهٔ اِراست، شهرکی بسیار نزدیک به صومعهٔ‌نظر قلبِ مقدس، یک سگِ گلدن رتریور و بانوی‌ترس کنارش برگشتند و به دوردستِ کلان‌شهرِ تریر خیره شدند.
درونِ قصرِ قویِ سرخ، کنت پوفر‌تریر که از قبل روی تختش دراز‌این کشیده بود، چشمانش را باز کرد.
او حس کرد تمامِ قصرِ باستانی‌حوادث به‌شدت خفه‌کننده شده است و غرش‌ها و‌بقیه جیغ‌های کابوس‌وار از اعماقِ زیرزمین طنین‌انداز شد.
در آن لحظه، فرابشرانِ محلهٔ بازار و‌می‌لرزاند چهره‌های قدرتمند در جاهای دیگرِ تریر، حواسشان‌فاجعهٔ به هالهٔ جنونِ آشکار و پرجلوه پرت شد.
در اتاقی پنهان، درست در طبقهٔ پایین و موربِ آپارتمانِ فرانکا، لوکی تازه به هالهٔ خشن و ترسناک واکنش نشان داده بود. پیش‌کلیسای از آنکه بتواند شبحی را که لومیان را تسخیر کرده بود فرابخواند و از روی احتیاط از آن برای فرار از طریقِ عالمِ ارواح‌برای همراهِ خودش استفاده کند، تاریکیِ اطراف فوراً شدت گرفت، نورِ زرشکیِ ماه را بلعید و آرامشی بی‌نهایت را برای آن منطقه به ارمغان آورد.
نتوانست در برابرِ بستنِ چشمانش مقاومت کند؛می‌لرزاند حتی متوجهِ آن هم نشد. به پشت روی‌درختِ تخت افتاد و به خوابی عمیق فرو رفت.
افکارِ لومیان به حالتِ عادی بازگشت.حوادث او خشمش را هدایت کرد و تمامِ‌بقیه احساساتِ سرکوب‌شده‌اش را درونِ شعله‌های زرشکی ریخت.
«برو به جهنم!»
با غرشی خفه، یک قدم به جلو و سمتِ چپ‌خوابیده برداشت، در حالی که رگ‌های قرمزِ چشمانش بیرون زده بود، کمرش‌هم‌زمان را چرخاند و مشتِ راستش را با تمامِ توان تاب داد.
با انفجاری خفه، شعله‌های روی بدنِ لومیان بر‌برخی سطحِ مشتش به هم پیوستند و به‌طورِ طبیعی‌سایه به یک گلولهٔ آتشینِ سفید و درخشان متراکم شدند.
گلولهٔ آتشینِ سفید و درخشان از مشتِ راستِ‌افزایش لومیان شلیک شد، مسیرِ از پیش تعیین‌شده‌ای را‌تمامِ طی کرد و به دیوارِ کنارِ آپارتمان برخورد کرد.
صدایی که تازه‌نیز شنیده بود از‌تریر پشتِ دیوار می‌آمد!
بوووم!
سوراخِ بزرگی در دیوار شکافته‌تمامِ شد و مردی را نشان‌رنگ داد که در راهرو ایستاده بود.
مرد موهای قهوه‌ای، چشمانِ قهوه‌ای و‌حوادث چهره‌ای لاغر داشت. او عروسکی بود که‌بقیه لوکی آن شب به کار گرفته بود.
او همان‌بقیه کسی بود‌خشنی که حرف می‌زد!
پیش از آنکه لومیان بتواند بفهمد لوکیِ واقعی‌نظر را پیدا نکرده است، تاریکی مانندِ موجی جزر و‌بالا مدی به سویش هجوم آورد و او را بلعید.
از آنجا که لومیان خشم و شعله‌هایش را‌برخی تخلیه کرده بود، قلبش به‌سرعت آرام گرفت. بی‌اختیار‌سایه چشمانش را بست و آرام روی زمین افتاد.
چهرهٔ درهم‌رفته‌اش آرام‌توانایی‌اش گرفت و جسم و‌بلایا روحش به آرامش رسید.
دیگر هیچ نشانه‌ای از‌خشنی مهار از دست دادن‌برخی در او دیده نمی‌شد.
هلا، با پیراهنی سیاه‌مردی شبیه به بیوه‌ها و کلاهی‌می‌رسید توردار، از تاریکی بیرون آمد.
از آنجا که هنگامِ جست‌وجوی ردِّ نبردِ میانِ‌برخی لوکی و لومیان در نزدیک‌ترین فاصله به آپارتمان‌سایه بود، بی‌شک اولین کسی بود که به آنجا می‌رسید.
بی‌درنگ، لومیان، فرانکا، لوکی‌برای و آن دو عروسکِ‌افزایش خیمه‌شب‌بازی را ناپدید کرد.
پیکرش محو شد‌نیز و تاریکیِ غلیظ‌تریر به‌سرعت از هم پاشید.
جز دیوارِ فروریخته،فرانکا هیچ ردّی در‌محکم صحنه نمانده بود.
دو ثانیه بعد،نیز آپارتمان ناگهان غرق‌تریر در نورِ خورشید شد.
...
در معدنِ‌بقیه سنگی متروکه‌خشنی زیرِ تریر.
لومیان، فرانکا‌آپارتمانِ و بقیه‌مردی به‌سرعت ظاهر شدند.
همه در خوابی عمیق بودند،تمامِ به‌جز هلا. او با چهرهٔ رنگ‌پریده‌اش‌چهرهٔ بیدار بود و در گوشه‌ای ایستاده.
نایب‌رئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری دیگر آن موهای‌افزایش خشک و پژمردهٔ پیشین را نداشت. موهایش به‌تمامِ تارهایی نرم و لطیف به رنگِ شب درآمده بود.
قمقمه‌ای پر از مشروب بیرون کشید‌تریر و یک‌سومش را سر کشید و‌این بعد نگاهش را به لومیان دوخت.
پیشانیِ هلا بی‌صدا شکافت و درخششی وهم‌انگیز‌بسته و باستانی از آن ساطع شد که‌پرید به شکلِ درِ برنزیِ باستانی و وصف‌ناپذیری درآمد.
در تاب خورد و با صدای قیژژ باز شد و شکافی‌چهرهٔ باریک را نمایان کرد. پشتِ آن، تاریکیِ بی‌پایانی بود پر از‌دویدند چشم‌های بی‌شمار، متراکم و وصف‌ناپذیری که انگار در آن کمین کرده بودند.
تحتِ تأثیرِ این هالهٔ مرگبار،مقابله شبحی که به لومیان چسبیده‌دیگر بود، بی‌هیچ مقاومتی بیرون پرید.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن روی زمین افتاد. هلا دستِ راستش را‌رنگ بالا آورد و روی پیشانیِ آن فشرد. درِ برنزیِ باستانی‌نماندند ناپدید شد و نورِ کم‌رنگ به درونِ شکاف پس نشست.
هلا حواسش را‌فرانکا به لوکی داد که‌بسته هنوز در خواب بود.
رهبرِ دروغِ آوریل چهره‌ای عادی داشت‌تریر و مثلِ هر ساکنِ دیگرِ خیابانِ‌این روپوش‌سفیدها در میانِ جمعیت گم می‌شد.
هلا لحظه‌ای کوتاه به‌برای او خیره ماند و‌افزایش بعد چشمانش تار شد.
در رؤیای لوکی.
هلا، با همان لباسِ سیاه‌چشمانش و بیوه‌مانندش، روبه‌روی قصرِ باستانیِ پوشیده‌است در مِهِ خاکستریِ رقیقی ظاهر شد.
درهای عظیمِ قصر کاملاً‌خشنی باز بودند؛ در سکوتی وهم‌انگیز،لرزیدند درست مثلِ ورودیِ یک گورستان.
هلا نگاهی به قصرِ قیرگون با مناره‌های پرشمار و شکلِ باریکش انداخت‌والانتن و از در گذشت. از دهلیزِ کم‌نور عبور کرد و واردِ تالار‌حتی شد؛ جایی که لوسترهای عجیبی با منابعِ نوریِ ناشناخته از سقف آویزان بود.
مهمانانِ بی‌شماری تالار را پر‌تمامِ کرده بودند، اما حالتِ چهره‌شان مثلِ‌چهرهٔ مجسمه‌های مومی منجمد و بی‌حرکت بود.
در میانِ ده‌ها یا شاید صدها مجسمهٔ مومی،نظر سکویی خاکستری با سه پلهٔ سنگی قرار داشت.ترس وسطِ سکو، صندلیِ باستانیِ سرخِ تیره‌ای به چشم می‌خورد.
مردی در اواخرِ‌نیز دههٔ بیستِ زندگی‌اش‌تریر روی صندلی نشسته بود.
کلاهِ سیلندریِ ابریشمی و کتِ دنباله‌دارِ سیاهی به تن داشت.دیگر چشمانش خاکستریِ تیره بود و موهایی کوتاه و قهوه‌ای داشت.لرزیدند زیرِ پلِ بلندِ بینی‌اش، انحنای نامحسوسِ دهانش لبخندی پنهان را می‌پوشاند.
مرد دست‌هایش را روی دسته‌های دو‌تریر طرفِ صندلی فشار داد، خودش را‌این رها کرد و به پشتی تکیه داد.
صدایش در قصرِ باستانی‌مردی پیچید، گویی از هلا‌نظر می‌پرسید: «تو کی هستی؟»
هلا از میانِ جمعیتی که‌تمامِ گمان می‌رفت مجسمه‌های مومی باشند‌رنگ گذشت و به روبه‌روی مرد رسید.
با صدای سرد‌توانایی‌اش و بی‌تفاوتش پرسید:حوادث «لوکی، منو نمی‌شناسی؟»
پوزخندِ لوکی پررنگ‌تر شد.
«هلا، بالاخره اومدی...»
هلا با استفاده از فرصتی‌تمامِ که حالتِ رؤیاییِ او فراهم کرده‌چهرهٔ بود، مستقیم با او روبه‌رو شد.
«چرا به یکی‌توانایی‌اش از اعضای جمعیتِ‌حوادث پژوهشی آسیب زدی؟»
نگاهِ لوکی به‌نیز بالا چرخید و‌تریر خنده‌ای سر داد.
«تنها فایدهٔ اون‌فرانکا احمق‌ها اینه که‌محکم ما رو سرگرم کنن.»
«خودت باید بدونی که آخرالزمان نزدیکه، فقط چند سالِ دیگه.رنگ اونا دیر یا زود محکوم به مرگن. همون بهتر که‌نماندند الان خودشون رو فدا کنن تا ما رو سرگرم کنن.»
هلا ساکت شد و سکوتی مورمورکننده رؤیا را در‌دهد بر گرفت؛ هوا سردتر شد. دست‌های درحال‌پوسیدن و رنگ‌پریده‌می‌لرزاند و بی‌جانی از کفِ سنگی و دیوارهای اطراف بیرون زدند.
پس از چند‌نیز لحظه، هلا دوباره‌تریر به حرف آمد.
«چرا به مشنگ آسیب زدی؟»
خندهٔ لوکی ناگهان قطع شد و‌تریر در حالی که به هلا نگاه‌این می‌کرد، پوزخندی جای آن را گرفت.
«چون...»
حالتِ چهره‌اش ناگهان عوض‌خشنی شد و هلا خطرِ قریب‌الوقوعی‌لرزیدند را در رؤیا حس کرد.
«چون تیانزونِ‌آپارتمانِ برکتِ آسمان‌مردی و زمین...»
صدای لوکی به‌سرعت محو شد و تمامِ رؤیا تحتِ‌لرزیدند ارادهٔ هلا شروع به فروریختن کرد. قصرِ باستانی تکه‌تکه‌حال شد و در تاریکیِ وهم‌انگیز اما خالصی ناپدید گشت.
در دنیای واقعی، در اعماقِ معدنِ سنگِ متروکهٔ‌افزایش زیرِ تریر، هلا چشمانش را باز کرد. جانورانِ‌تمامِ ریزِ بی‌شماری زیرِ پوستِ رنگ‌پریده و بی‌جانش می‌لولیدند.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، شکلش تغییر کرد و دوباره‌برخی سرِ هم شد؛ دیگر اثری از آن ناهنجاری‌های‌سایه وهم‌انگیزی که پیش‌تر نشان داده بود، دیده نمی‌شد.
بدنِ لوکی به گودالی از گوشت و خون متلاشی شده‌خوابیده بود و حشره‌های چندش‌آوری در آن می‌لولیدند. هلا در سکوت‌خیره نگاه کرد، اما هیچ ویژگیِ فرابشری‌ای از بقایا پدیدار نشد.
...
درونِ قصرِ قیرگونِ پوشیده در‌مقابله مِهِ رقیق، تابوتی سرخِ تیره‌دیگر در اتاقی شوم قرار داشت.
ناگهان دستی رنگ‌پریده و بی‌جان‌تمامِ از تابوت بیرون آمد و‌رنگ لبهٔ چوبیِ آن را گرفت.