چپتر 404: بیمار
0لومیان نیروی سنجاق‌سینهٔ نزاکت را به‌طنین کار گرفت، در را کج‌ومعوج کرد‌آگاهی‌اش و سراسرِ اتاق را مهروموم کرد.
با وجودِ «دروغ» که ظاهرش را تغییر داده بود، لومیان از‌جایگزینی حملهٔ بی‌درنگ به بیماری که روی تخت دراز کشیده بود خودداری کرد.روانپزشک در عوض، قدم‌زنان به کناری رفت و با نگاهی تیزبین براندازش کرد.
چشمانِ بیمار محکم بسته بود و در خوابی عمیق‌یافت فرو رفته بود. اجزای چهره، مدلِ مو و رنگِ‌نمادِ مویش بی‌شک با «من کسی را می‌شناسم» همخوانی داشت.
وقتی لومیان این پیکرِ خفته را که هیچ‌ستارگانِ بویی از ورودِ او نبرده بود تماشا می‌کرد،دری شک کرد که شاید او جایگزینی بیش نباشد.
همان‌طور که در نامهٔ خانمِ شعبده‌باز آمده بود، «من کسی را می‌شناسم» دست‌کم هیپنوتیزوری در ردهٔ‌درِ ۶ از مسیرِ روانپزشک بود و احتمالِ کمی هم داشت که رؤیاگردی در ردهٔ ۵ باشد. در‌اینکه هر دو رده، این افراد ناظرانی ماهر بودند و بعید بود در حضورِ مزاحمی چنین آسوده بخوابند.
اکنون معما این بود‌هیچ که با چنین جایگزینی،تماشا تله در کجا نهفته است.
زیرِ نورِ کم‌جانِ ماه که‌باز از میانِ پرده‌ها می‌تابید، بیمارِ روی‌بارِ تخت ناگهان چشمانش را باز کرد.
تصویرِ لومیان بی‌درنگ‌هم‌زمان در آن چشمانِ‌خلأِ کتان‌رنگ بازتاب یافت.
هم‌زمان، لومیان بارِ دیگر خلأِ تاریک، ستارگانِ‌انداخت بی‌شمارِ چشمک‌زن و نمادِ مرموزی را دید‌ازش که جان گرفته و دری نامرئی ساخته بود.
صدایی در دل و گوش‌هایش‌بویی طنین انداخت که گویی از‌شاید اعماقِ خلأ و سرچشمهٔ آگاهی‌اش برمی‌خاست.
«ازش بگذر. از این درِ بی‌شکل‌تصویرِ رد شو تا تجربه‌ای دگرگون‌کننده تو‌دیگر زندگیت و دانشی بی‌کران به دست بیاری...»
«همه الوهیت دارن و می‌تونن صدای سرچشمهٔ این‌ستارگانِ جهان رو بشنون. برای اینکه واضح بشنویش، باید‌دری این درِ نامرئی رو باز کنی و بری تو...»
وقتی لومیان باز شدنِ تدریجیِ درِ بی‌شکل را‌گویی «می‌دید»، سرش تیر کشید. هر کلمه از آن صدا‌بی‌شکل به موجودی زنده و عجیب در دلش بدل می‌شد.
بارِ دیگر صدا طنین انداخت، در حالی که لحنش‌می‌کرد آمیخته با سردرگمی و گیجی بود. با خود زمزمه‌آمده کرد: «پایانِ جهان کجاست؟ کیهان تو آغازش چه شکلی بود...
«کدوم ایزد همهٔ اینا‌چشمانش رو به وجود آورد،بازتاب و کی اونو آفرید...
«فراتر از مرزهای‌هم‌زمان کیهان چیه؟ دنیاهای‌خلأِ دیگه چه فرقی دارن...
«چی انسانیت رو از‌صدایی الوهیت جدا می‌کنه؟ آیا خودآگاهیِ‌اعماقِ واقعی همون انسانیته یا الوهیت...
«مرزِ بینِ جنون و‌هیچ عقل کجاست؟ آیا جنون‌تماشا مقصدِ نهاییِ هر موجودِ زنده‌ست...»
با شنیدنِ این پرسش‌ها که آمیزه‌ای از تأملاتِ رازآلود و جست‌وجوی پاسخ برای پرسش‌های‌تاریک عمیقِ فلسفی بود، سرِ لومیان از درد تیر کشید. مدت‌ها بود چنین حسی نداشت؛طنین گویی مته‌ای فولادی در جمجمه‌اش فرو می‌رفت و مغزِ حساسش را به هم می‌ریخت.
افزون بر این، این پرسش‌ها‌دیگر دگرگونی‌های عجیبی در نیروی روحی‌چشمک‌زن و محیطِ پیرامونش پدید آورد.
جنون فوران کرد، گویی مرزهای عقل را می‌کاوید. تاریکیِ فراگیر انگار انسانیت به خود گرفته بود و به‌وضوح‌تجربه‌ای در هم می‌پیچید. تختِ پیشِ رویش و کفِ زیرِ پایش رفته‌رفته نقش‌ونگارهای عجیبی به خود گرفت. با اینکه‌باید لومیان نمی‌توانست آن‌ها را ببیند، بدنش ناگهان گرفتارِ خارشِ شدیدی شد، گویی می‌خواست بیرونی‌ترین لایهٔ پوستش را بیندازد...
صدا همچنان از خلأ می‌پرسید:بویی «آیا چیزی هست که از همهٔ‌جایگزینی محدودیت‌ها و تفکرِ مفهومی فراتر بره...»
درونِ تاریکیِ‌بیمارِ پیچ‌وتاب‌خوران، شکلی‌چشمانش وصف‌ناپذیر پدیدار شد.
لومیان برای مقاومت یا توقفِ این دگرگونی هیچ کاری از‌چشمک‌زن دستش برنمی‌آمد. در حالی که سرش تیر می‌کشید و وحشتی‌گوش‌هایش کوبنده بر او آوار می‌شد، تنها می‌توانست با درماندگی تماشایش کند.
در آن لحظهٔ حساس،صدایی آذرخشی کورکننده و درخشان‌گویی درست پیشِ رویش فوران کرد.
این شاخه‌های غول‌آسا چنان می‌نمود که‌ورودِ از قلمروی الهی بیرون جهیده است‌بیش و هر «شاخهٔ» نقره‌ای‌سفید صدای ترق‌وتوروقی می‌داد.
غرمب!
وقتی آذرخشِ نقره‌ای به بیمارِ روی تخت برخورد‌ستارگانِ کرد، صدای رعدِ کرکننده‌ای به لومیان هجوم آورد که‌نامرئی در پردهٔ گوشش پیچید و در روحش طنین انداخت.
موجودِ عجیبی که به آن پرسش‌های تأمل‌برانگیز جان بخشیده بود، بدنش را‌آگاهی‌اش به تشنج انداخت و دردِ تپندهٔ سرش را بسیار تسکین داد؛ حالا‌بیاری تنها حسِ گیجیِ ناشی از آن غرشِ کرکننده بر جا مانده بود.
آبشاری سهمگین از آذرخش روی بیمارِ روی تخت موج زد‌شاید و با اینکه لومیان چند قدم دورتر ایستاده بود، امواجی‌هیپنوتیزوری از درد و فلجی را زیرِ پوستش به جریان انداخت.
در میانِ این آشوبِ الکتریکی، نوایی مقدس و خفه طنین انداخت، گویی اعلام‌خلأِ می‌کرد: «آمدم، دیدم، ثبت کردم.» اتاقِ بیمارستان تاریک شد، انگار به قلمرویی رازآلود‌صدایی پرتاب شده و نیرویی عبورناپذیر آن را از دنیای بیرون جدا کرده بود.
لومیان نفسش را بیرون داد و نگاهش را به تخت‌چشمک‌زن برگرداند. آنجا دید که سراسرِ پیکرِ بیمار به ماده‌ای قیرگون‌گوش‌هایش و زغال‌مانند بدل شده و بوی سوختگیِ وهم‌آوری از آن برمی‌خیزد.
آن پیکر که هنوز روپوشِ پارهٔ بیمارستان، ملحفه‌ها‌گویی و پتو را بر تن داشت، رفته‌رفته محو‌درِ شد و به سایه‌ای تاریک تغییرِ شکل داد.
روی سطحِ این پیکرِ سایه‌وار ترک‌هایی پدیدار شد که هرکدام با‌جایگزینی نمادها و نقش‌ونگارهای رازآلود آراسته شده بود. این اشکال شبیه به‌مسیرِ چشم‌ها یا هزاران دهانی بودند که بی‌وقفه باز و بسته می‌شدند.
پیش از آنکه لومیان بتواند این دگرگونی‌کتان‌رنگ را کاملاً درک کند، دیدش از نورِ‌تاریک خورشیدِ طلایی، خالص و درخشان لبریز شد.
بارِ دیگر، آن‌هم‌زمان صدای اثیری و مقدس‌تاریک در گوش‌هایش طنین انداخت.
وقتی دیدش به حالتِ عادی برگشت، روی سطحِ سوختهٔ‌اعماقِ تخت تنها لکهٔ سیاه و کم‌رنگی بر جا مانده‌تجربه‌ای بود که به شکلی عجیب و مارمانند به خود می‌پیچید.
واقعاً یه تله‌ست... لومیان در‌بویی دل اندیشید و پیدا بود‌شاید که هیچ جا نخورده است.
او همچنین با توجه به آن خلأِ پرستاره و درِ بی‌شکلی که از نمادهای سرگردان ساخته‌بی‌شمارِ شده بود، نتیجه گرفت که هم آن بیمار و هم یکی از عروسک‌های لوکی، عطیهٔ خدای‌خلأ پلیدِ یکسانی را دریافت کرده‌اند. جایگزینِ «من کسی را می‌شناسم» به‌وضوح در ردهٔ بالاتری قرار داشت.
یعنی لوکی و «من کسی را می‌شناسم»تاریک قبلاً یه سازمانِ مخفی رو که یه‌جان ایزدِ پلید رو می‌پرستید هدف گرفته بودن؟
این ارادهٔ مقام‌ساخته آسمانی بهشت و زمین‌انداخت بود؟ هدفش چی بود؟
همه‌چیز یه‌جورایی به تصمیمِ‌هیچ من کسی را می‌شناسم برای‌می‌کرد موندن تو تریر ربط داشت؟
این جایگزین فقط یه‌چشمانش شوخیِ تمسخرآمیز برای اونایی‌بازتاب بود که دنبالشون می‌گشتن؟
می‌دونم دنبالمی و از سرنخ‌هایی که ممکنه‌تاریک پیدا کنی خبر دارم. با این حال،جان از قصد یه کورسوی امید بهت می‌دم؟
افکار چون آذرخش از ذهنِ لومیان گذشتند. او تلاش‌اعماقِ می‌کرد وضعیتِ کنونی را از دیدگاهِ من کسی را می‌شناسم‌دگرگون‌کننده بررسی کند و سرنخ‌هایی دربارهٔ مخفیگاهِ آن فراری بیرون بکشد.
با توجه به میزانِ خطری که بیمار داشت، لومیان نتیجه گرفت‌جایگزینی که هم من کسی را می‌شناسم و هم لوکی برای زنده‌مسیرِ گرفتنِ او و استخدامش در گروهشان حسابی به دردسر افتاده بودند.
از آنجا که لوکی عروسکی از مسیری‌کتان‌رنگ مشابه داشت، روشن بود که بیمار فعالانه‌تاریک و آگاهانه با آن‌ها همکاری نکرده است.
این موضوع، در کنارِ لحنِ گیج و پرسش‌های بی‌پایانِ جایگزین، لومیان را به این شک انداخت‌دری که آن مرد به دلیلِ دانش یا حقیقتی که از طریقِ عطیه یا استفاده از برخی‌بی‌شکل توانایی‌ها به دست آورده، تسلیمِ جنون شده و به یک بیمارِ روانیِ واقعی تبدیل شده است.
احتمالاً من کسی را می‌شناسم با بهره‌گیری از مهارت‌های حرفه‌ای‌اش به‌عنوانِ یک روانپزشک، بیمار را ماهرانه راهنمایی کرده‌تجربه‌ای و حسِ اعتماد و رفاقت را در او پرورش داده بود. در نهایت به نقطه‌ای رسیده بود که‌باید می‌توانست بیمار را «متقاعد» کند و به او امکان دهد آیینی را اجرا کرده و درخواستِ تغییرِ چهره بدهد.
لومیان نگاهی به پنجرهٔ میله‌دارِ آهنی انداخت و متوجه شد‌شاید تاریکیِ ژرف عقب نشسته است. نورِ ماهِ خونین از شیشهٔ نسبتاً‌ردهٔ نازک عبور می‌کرد و بخش را در درخششِ خود غرق می‌کرد.
در مقابل، تاریکی‌ای که زمانی در پیرامونِ تیمارستان دلتا‌یافت عادی بود، شدت یافته بود. فضای خالی تحریف‌شده به‌نمادِ نظر می‌رسید، گویی در حصاری کُروی محبوس شده باشد.
خانمِ شعبده‌باز پس از مقابله با بیمارِ خطرناک،ستارگانِ از هیچ تواناییِ اضافه‌ای استفاده نکرده بود. او فقط‌نامرئی کلِ تیمارستان و چمنزارِ اطرافش را پنهان کرده بود.
ظاهراً می‌خواست برساند که لومیان باید این وضعیت را‌اعماقِ به‌تنهایی مدیریت کند. او تنها با جلوگیری از هرگونه آشفتگی‌دگرگون‌کننده که فرابشرانِ رسمیِ تریر را خبردار کند، کمک کرده بود.
لومیان آهِ آسودگی کشید. با شروع‌ورودِ از جست‌وجویش برای لوکی، به‌سرعت مسائلِ‌بیش مربوط به دروغ آوریل را بررسی کرد.
رفته‌رفته گمانی شکل گرفت‌چشمانش و قطعاتِ پازل را به‌یافت یک «روایتِ» منسجم پیوند داد.
من کسی را می‌شناسم زمانی با تیمارستان دلتا در ارتباط بود؛نمادِ چه به‌عنوانِ دکتر، پرستار، یا بیمار. روزی او به‌طورِ اتفاقی با‌انداخت بیمارِ عجیبی روبه‌رو شده بود که بی‌وقفه پرسش‌های عمیقِ فلسفی مطرح می‌کرد.
با راهنماییِ مقام آسمانی بهشت و زمین برای برکات، من کسی را می‌شناسم تعاملاتش را با بیمار آغاز کرده بود. در این‌بی‌کران فرایند، احتمالاً حضورِ عطیه‌گیرندگانِ یک خدای پلید را که در اطرافِ بیمار پرسه می‌زدند، حس کرده بود. در نتیجه، با کمکِ لوکی، این‌کلمه افرادِ دردسرساز را فراری داده و کنترلِ بیمارِ عجیب را به دست گرفته بودند. لوکی حتی توانسته بود یک عروسک به دست آورد.
پس از رستاخیزِ لوکی، من کسی را می‌شناسم که هوشیار شده بود، از اعتمادِ بیمار به خودش‌شعبده‌باز بهره گرفته بود تا جادوی آیینی را اجرا کند و از مقام آسمانی بهشت و زمین برای‌حضورِ برکات یاری بخواهد. این کار به تبدیل شدنِ بیمار به یک جایگزین و یک تلهٔ متحرک انجامیده بود.
دربارهٔ خودِ من کسی را می‌شناسم،تصویرِ او حتماً با موفقیت چهره‌اش را تغییر‌خلأِ داده بود؛ و اکنون مخفیگاهش نامعلوم بود.
در میانِ استیصالِ‌هم‌زمان لومیان، ناگهان چیزی‌خلأِ به ذهنش رسید.
ژنا به لطفِ خوش‌شانسی،صدایی واقعاً با جایگزینِ من کسی‌اعماقِ را می‌شناسم روبه‌رو شده بود.
با این حال، روبه‌رو شدن با یک‌نبرده جایگزین، آن هم جایگزینی که به‌عنوانِ تله‌همان‌طور طراحی شده بود، به‌سختی خوش‌شانسی به حساب می‌آمد.
این بدشانسی بود!
مگه اینکه یه‌جوری می‌تونستن از جایگزین استفاده کنن تا ردِ من کسی را‌دید می‌شناسم رو بگیرن، یا اینکه ژنا هم با جایگزین و هم با من‌سرچشمهٔ کسی را می‌شناسمِ واقعی روبه‌رو شده بود اما نتونسته بود بشناسدش یا مستقیم ببینتش!
هر دو حالت نشون می‌داد که‌طنین به احتمالِ زیاد، من کسی را‌آگاهی‌اش می‌شناسمِ گریزپا هنوز تو تیمارستان پنهان شده!
حتی اگه تله در نهایت شکست می‌خورد، تعقیب‌کننده‌ها‌تماشا احتمالاً به این نتیجه می‌رسیدن که من کسی‌خانمِ را می‌شناسم خیلی وقته به یه مخفیگاهِ جدید رفته.
تاریک‌ترین و نادیده‌گرفته‌ترین‌ناگهان نقطه، درست زیرِ‌تصویرِ چراغِ نفتی بود!
با این کشف، لومیان بی‌درنگ دست به‌تاریک کار شد. چرخید، درِ سنگین را با فشار‌گرفته باز کرد و به داخلِ راهروی تیمارستان دوید.
با صدایی مهیب، پنجره‌ای را در گوشهٔ راه‌پله در‌اعماقِ هم شکست و روی چمنزاری که ساختمانِ اصلی و‌تجربه‌ای بناهای مجاورش آن را احاطه کرده بودند، فرود آمد.
هم‌زمان، از چهره نیس استفاده کرد‌ورودِ تا به شکلِ بیماری درآید که‌بیش پیش‌تر با او روبه‌رو شده بود.
لومیان با صدایی آمرانه،چشمانش از روی چمنزار پرسش‌هایش را‌یافت رو به کیهان فریاد زد:
«پایانِ دنیا کجاست؟هم‌زمان کیهان در آغازِ‌خلأِ پیدایشش چه شکلی بود...
«کدوم ایزد همه‌چیز‌ساخته رو به وجود آورد،انداخت و کی اونو آفرید...»
صدایش در سراسرِ‌خفته تیمارستان طنین انداخت و‌نبرده به هر اتاقی رسید.
چند ثانیه بعد،ناگهان صدای فرانکا در‌تصویرِ گوشِ لومیان پیچید.
«تو اتاقِ کشیکِ دکترها و ایستگاهِ پرستاری تو‌ستارگانِ طبقهٔ اول، و همین‌طور تو بخشِ اولِ طبقهٔ‌دری سوم نزدیکِ بالِ غربی، یه چیزِ غیرعادی هست.»
لومیان با‌نامرئی شنیدنِ گزارشِ‌صدایی همراهش، بی‌اختیار خندید.
دستانش را روی فضای‌هیچ خالیِ پیشِ رویش فشرد و‌می‌کرد بی‌درنگ شعله‌های خونین را برافروخت.
شعله‌ها به‌سرعت پخش شدند و‌باز تارهای عنکبوتِ نامرئی‌ای را که کلِ‌بارِ ساختمان را پوشانده بودند، روشن کردند.
این لایه‌های پیچیدهٔ تارهای عنکبوت به درونِ‌تاریک هر اتاق امتداد یافته بودند و با‌جان دقت حرکاتِ همهٔ ساکنانش را زیر نظر داشتند.
این سازوکارِ پیچیده تقریباً نیمی از نیروی‌انداخت روحیِ فرانکا را مصرف کرده بود و برای‌بگذر آماده‌سازی و نگهداری‌اش به زمانِ قابل‌توجهی نیاز داشت.
شعله‌های خونین به سه مارِ شعله‌ور تبدیل شدند که هر کدام اندازه‌ای‌بیش غول‌آسا داشتند و از میانِ تارهای عنکبوت به سمتِ اتاقِ کشیکِ دکترها‌احتمالِ و ایستگاهِ پرستاری در طبقهٔ اول، و همچنین بخشِ طبقهٔ سوم خزیدند.