چپتر 64: سلاح
0«به شکلِ یه جنازه؟»
با شنیدنِ‌خواهرش این حرف،فوراً دلِ لومیان ریخت.
اگر بدنِ ریموند به دلیلِ قربانی شدن از چرخه خارج شده‌بعد بود، دیگر نمی‌توانست از طریقِ چرخه زنده شود. به‌محضِ اینکه ناهنجاریِ‌دهانش کوردو برطرف می‌شد، او واقعاً می‌مرد، نه اینکه فقط ناپدید شده باشد.
هرچند لومیان حاضر نبود بپذیرد پسرِ احمقی مثلِ ریموند دوستش است، اما تقریباً پنج سال بود که‌فوراً همدیگر را می‌شناختند. با هم بازی کرده بودند، با هم شیطنت کرده بودند و چیزهای زیادی را‌دهانش با هم تجربه کرده بودند. در هر حال، لومیان نمی‌توانست با او مثلِ یک غریبه رفتار کند.
با یادآوریِ گذشته، فهمید که غیر‌انداختنِ از اورور، ریموند احتمالاً کسی بود‌آنچه که بیشترین معاشرت را با او داشت.
مگه اورور همیشه‌ذهنِ نمی‌گفت احمق‌ها خوش‌شانس‌ان؟ممکن پس چرا این‌طوری شد؟
لومیان بی‌اختیار جواب داد: «حتی اگه‌آنچه جنازه هم شده باشه، بازم روحی در‌بیرون کاره. همون چرخه رو به کار می‌ندازه.»
اورور به‌آرامی آه کشید.
«شاید اون موجودی که قربانی رو می‌گیره علاقه‌ای به ارواح نداره و فقط گوشت و‌بازسازی خون می‌خواد؟ شاید نمی‌خواسته چرخه رو به کار بندازه و به‌جای روحِ ریموند فقط گوشت‌اعماقِ و خونش رو می‌خواسته، و روحش رو توی کوردو جا گذاشته یا کلاً نابودش کرده؟»
در این صورت، جنازهٔ ریموند معادلِ مادهٔ‌داده خالصِ بدونِ هیچ‌گونه نیروی روحی بود. می‌توانست بدونِ‌شنا به کار انداختنِ بازآغاز، از چرخه خارج شود.
با شنیدنِ جوابِ خواهرش، ذهنِ‌فوراً لومیان فوراً آنچه را که ممکن‌بعد بود رخ داده باشد، بازسازی کرد.
بعد از اینکه همه از آب بیرون آمدند، ریموند دورتر‌نیروی شنا کرد. ناگهان نیرویی نامرئی پاهایش را گرفت، دهانش را‌داده پوشاند و او را به اعماقِ رودخانه کشید تا غرق شود.
پس از آن، روحش در کفِ رودخانه‌بازآغاز می‌ماند یا نابود می‌شد. جنازه‌اش هم به‌داده مکانی نامعلوم می‌رفت و به قربانی تبدیل می‌شد...
با این فکر،ذهنِ لومیان ناگهان فکری‌ممکن به سرش زد.
«فارغ از اینکه روحِ ریموند جا مونده باشه‌داده یا نابود شده باشه، به‌محضِ اینکه چرخه دوباره شروع‌ناگهان بشه، اون باید به شکلِ یه شبح ظاهر بشه.»
اورور متفکرانه سر تکان داد و گفت: «از نظرِ منطقی درسته. هوا که تاریک شد،خواهرش یه آیینِ احضارِ روح برگزار می‌کنم تا ببینم می‌تونم روحِ ریموند رو پیدا کنم یا‌نیرویی نه. آره، بهتره چیزی رو داشته باشیم که زیاد ازش استفاده می‌کرده تا واسطه بشه.»
لومیان بی‌درنگ جواب داد: «بعد از اینکه بعدازظهر‌جوابِ قصر رو گشتم، می‌رم خونهٔ ریموند. به‌هرحال پدر و‌بعد مادرش دنبالِ من می‌گردن تا از جاش خبر بگیرن.»
وقتی زمانش می‌رسید، با مهارت‌های شکارچی و هوشیاریِ‌بازسازی خودش، به دست آوردنِ وسیله‌ای که ریموند از‌ناگهان آن استفاده کرده بود، برای لومیان دشوار نبود.
اورور مخالفتی نکرد: «باشه.»
لومیان نفسش را بیرون داد‌معادلِ و پرسید: «اورور، اِهم، خواهرِ بزرگ‌تر،می‌توانست تو می‌تونی ارواح رو احضار کنی؟»
اورور با خنده‌ای از سرِ خودتحقیری گفت: «من‌جوابِ به‌عنوانِ یه رازکاو، در موردِ موضوعاتِ مختلفی دانش دارم.بعد گفتگوت با اون سه تا خارجی چطور پیش رفت؟»
لومیان به‌سرعت بحثش با بانوی مرموز و گفتگوش‌بازسازی با رایان، لیا و والانتن را تعریف کرد،ناگهان اما از اشاره به نیایشِ آن موجود طفره رفت.
اورور با‌جوابِ دقت گوش داد‌فوراً و آهی کشید.
«مقاومتِ فعالانه در برابرِ فساد خیلی خطرناکه، اما این‌هیچ‌گونه تنها راهِ جستجو تو ویرانه‌های رؤیا، کشفِ رازهاشون و‌آنچه پیدا کردنِ کلیدِ شکستنِ چرخه‌ست. مسیرِ سختی برات می‌شه...»
لومیان به سینه‌اش زد و‌می‌توانست گفت: «کجاش این‌قدر وحشتناکه؟ دارم‌ذهنِ جونِ خودم رو نجات می‌دم.»
اورور آرام سر تکان داد.
«می‌تونی از عطرِ عنبر خاکستریِ من استفاده کنی. تو‌بازسازی خونه یاسِ بنفش داریم، مشکِ آهو و موادِ شمع‌سازی هم‌نامرئی دارم. فقط لاله رو باید از جای دیگه‌ای گیر بیاریم.
«یادمه مادام پوآلیس یه‌جنازهٔ باغچه داره، ولی نمی‌دونم‌بدونِ الان گل داده یا نه.»
لومیان با‌بدونِ اطمینان تأیید‌نیروی کرد: «گل داده.»
در چرخهٔ قبلی، وقتی او و اورور برای قرض گرفتنِ کالسکه‌همه به قصر رفتند، متوجه شدند که بسیاری از گل‌های باغچه از‌پوشاند قبل شکوفه داده‌اند؛ چیزی که برای اوایلِ بهار در کوهستان غیرعادی بود.
اورور کوتاه تأیید کرد.
«به‌هرحال، بعدازظهر باید قصر رو بگردی. همون موقع‌بدونِ می‌تونی چند تا گل هم بچینی. اون زن‌ذهنِ این وسایل رو برات می‌فرسته تو ویرانه‌های رؤیا؟»
لومیان که به‌هیچ‌گونه فرضِ خودش اطمینان‌انداختنِ داشت، جواب داد: «آره.»
اورور لحظه‌ای فکر کرد و بعد گفت: «قبل از اینکه بعدازظهر راه‌بیرون بیفتی، سنجاق سینه یکپارچگی رو بهت می‌دم. قصرِ مادام پوآلیس کثیفه و‌رودخانه ممکنه به مردگانِ متحرک ربط داشته باشه. می‌تونه خیلی به دردت بخوره.»
لومیان که مخالفتِ خواهرش را پیش‌بینی می‌کرد، اصرار کرد: «نیازی نیست. پیشِ خودت نگه‌ش دار تا در‌ناگهان برابرِ مادام پوآلیس از خودت محافظت کنی. والانتن از مؤمنانِ متعصبِ خورشیدِ فروزانِ ابدیه. طبقِ گفتهٔ تو،تبدیل به‌عنوانِ یه فرابشر، باید مسیرِ خورشید رو انتخاب کرده باشه. اون از سنجاق سینه یکپارچگی برام مفیدتره.»
بر اساسِ مشاهداتِ اورور در چند‌مادهٔ سالِ گذشته، مؤمنانِ متعصبِ خورشیدِ فروزانِ‌انداختنِ ابدی معمولاً مسیرِ خورشید را انتخاب می‌کردند.
این موضوع منطقی هم بود. مؤمنانِ خورشیدِ فروزانِ ابدی‌خواهرش که مسیرِ خورشید را انتخاب می‌کردند، رفته‌رفته متعصب‌تر می‌شدند، مگر‌بیرون اینکه از همان ابتدا به این خدای راستین ایمان نداشتند.
اورور پذیرفت: «درسته. می‌تونی ساده‌ترین راه برای فعال کردنِ دیدِ روحی رو‌بیرون تمرین کنی. بعدش، ظهر یه چرت بزن تا انرژیت برگرده. کلماتِ هرمسِ‌رودخانه باستان و هرمس رو که برای آیینِ امشب لازمه، بهت یاد می‌دم.»
با شنیدنِ حرف‌های خواهرش، لومیان ناگهان به یادِ‌داده چیزی افتاد که اورور وقت‌هایی که برای نوشتنِ دست‌نوشته‌هایش‌ناگهان عجله داشت، مدام می‌گفت: «وقت کمه و کار زیاد.»
ساعت ۳:۲۰ بعدازظهر، لومیان روی دامنهٔ تپه‌ای مشرف به قصرِ فرماندار ایستاده بود که دید‌خواهرش مادام پوآلیس با ندیمه‌اش، کتی، به دهکده نزدیک می‌شود. مادام پوآلیس پیراهنِ آبی‌خاکستریِ خیره‌کننده‌ای به‌نیرویی تن داشت که کمی پف‌دار بود و موهایش را پشتِ سر به زیبایی جمع کرده بود.
به‌محضِ اینکه از دیدرس خارج شدند، لومیان با شتاب به پشتِ تپه رفت،ممکن جایی که رایان، لیا و والانتن از قبل منتظر بودند. انگار همان لباس‌های همیشگی‌شان‌گرفت را به تن داشتند و هیچ تدارکی برای آنچه در پیش بود، ندیده بودند.
لومیان از دیدنِ اینکه دست‌خالی‌اند‌آنچه جا خورد و پرسید: «شما‌بعد هیچ سلاحی با خودتون نیاوردید؟»
رایان که قدش فقط کمی از یک متر‌داده و هفتاد سانت بلندتر بود، لبخندی زد و‌شنا جواب داد: «من نیازی ندارم با خودم سلاح بیارم.»
والانتن که جلیقه‌ای سفید و کتی نازک‌خالصِ از فاستونیِ آبی به تن داشت، حرفِ‌جوابِ رایان را تکرار کرد: «منم سلاح لازم ندارم.»
اما لیا هفت‌تیرِ نقره‌ایِ کوچک‌می‌توانست و نفیسی از چکمه‌های مارسیلی‌اش‌ذهنِ بیرون کشید. «سلاحِ من اینه.»
توپیِ هفت‌تیر را بیرون داد و گلوله‌های رنگارنگی‌بازسازی را نشان داد که نقش‌ها و نمادهای مختلفی‌ناگهان رویشان حک شده بود. «اینا اثرهای فرابشریِ مختلفی دارن.»
تَرَق! لیا توپی را با ضربه‌آنچه بست و با لبخند از لومیان‌همه پرسید: «تو با خودت چه سلاحی آوردی؟»
یکی‌تون سلاح لازم نداره، اون یکی نیازی نمی‌بینه با خودش سلاح بیاره، این یکی هم‌خواهرش همچین هفت‌تیرِ خوشگل و قدرتمندی داره. این‌طوری من خیلی احمق به نظر می‌رسم... ژاکتِ تیره‌اش را‌نامرئی بالا زد و تبرِ سیاه و آهنی‌ای را نشان داد که در کمربندش فرو کرده بود.
بی‌آنکه منتظر بماند رایان و بقیه چیزی بگویند،جوابِ آهی کشید و گفت: «رفتارِ همه‌تون مثلِ فرابشرهاست،کرد اونوقت من شبیهِ خلافکاری‌ام که داره می‌ره دعوا.»
لیا با صدای آرامی خندید‌آنچه و زنگوله‌هایش به صدا درآمدند: «تو‌همه توی دست‌کم گرفتنِ خودت استعداد داری.»
لومیان به تپهٔ پرشیبِ پشتِ سرشان اشاره‌ممکن کرد: «بهتر از اینه که بقیه مسخره‌ام کنن.دورتر بیاید بریم بالا. دیگه نباید وقت تلف کنیم.»
لیا گفت: «بسیار خوب.» و‌معادلِ با همان پیراهنِ تنگش اولین‌نیروی نفری بود که بالا رفت.
با چابکی حرکت می‌کرد و تعادلش‌انداختنِ بی‌نظیر بود. با استفاده از شیارهای‌آنچه زمین، به‌راحتی از تپه بالا رفت.
اما چشمگیرتر از آن، چهار‌آنچه زنگولهٔ نقره‌ایِ روی لباسش بود‌بعد که بی‌حرکت و بی‌صدا مانده بودند.
...
لومیان با فاصله‌ای کم به دنبالش رفت. او با استفاده از توانِ معجونِ شکارچی که‌خواهرش بدنش را نیرومند کرده بود، به کمکِ صخره‌ها و ریشه‌های درختان از تپه‌ای که پیش‌نیرویی از این برایش غیرقابل‌صعود بود بالا رفت، هرچند به اندازهٔ همراهش بی‌خیال و چابک نبود.
پس از اینکه تعادلش را به دست آورد،جوابِ به عقب نگاهی انداخت و دید که رایان‌کرد شانهٔ والانتن را گرفت و او را بالا کشید.
رایان با حرکتی‌ذهنِ سریع، روی تخته‌سنگی بیرون‌زده‌داده در میانهٔ تپه پرید.
بی‌هیچ درنگی، بار دیگر به‌فوراً جلو جهید و والانتن را‌کرد به نزدیکیِ لومیان و لیا رساند.
در طولِ تمامِ‌صورت این کار، انگار‌مادهٔ هیکلش درشت‌تر شده بود.
این صحنه‌بدونِ لومیان را‌نیروی غرقِ شگفتی کرد.
هرچند تپه چندان بلند نبود، اما‌ممکن بالا آمدن از آن فقط با‌بیرون دو پرش، بیش از حد اغراق‌آمیز بود.
شکارچی‌ها عمراً‌جوابِ نمی‌تونستن همچین‌ذهنِ کاری کنن!
لومیان پس از اینکه از بهت بیرون آمد، به ساختمانِ قصرشکل‌می‌توانست با دو برجش و باغِ اطرافِ آن نگاه کرد. او به‌کرد آن سه غریبه پیشنهاد داد: «از پشت می‌ریم سمتِ درِ پشتی.»
رایان متوقفش کرد: «یه‌نیروی لحظه صبر کنید.» و‌جوابِ نگاهی به لیا انداخت.
لیا در سکوت دو‌فوراً قدم به سمتِ ورودیِ‌بازسازی پشتیِ ساختمانِ قصرشکل برداشت.
...
لب‌هایش بی‌صدا تکان‌صورت می‌خورد و زیرِ‌مادهٔ لب چیزی زمزمه می‌کرد.
در لحظهٔ بعد، چهار زنگولهٔ‌می‌توانست نقره‌ایِ کوچک که به روبند و‌فوراً چکمه‌هایش وصل بودند، به صدا درآمدند.
صدا کرکننده‌خواهرش نبود، اما تند‌آنچه و بی‌قرار بود.
لیا چرخید و رو به‌فوراً لومیان و بقیه گفت: «مسیرِ‌کرد خطرناکیه. در واقع یه مشکلِ جدیه.»
با این حرف،صورت دو قدم به‌مادهٔ سمتِ ورودیِ جلویی برداشت.
دینگ، دینگ، دینگ. زنگوله‌ها‌نیروی همچنان زنگ می‌خوردند و‌جوابِ صدایشان پی‌درپی و بی‌قرارتر می‌شد.
لحنِ لیا جدی بود، اما رگه‌ای از‌داده لبخند در چهره‌اش دیده می‌شد: «اگه بخوایم از‌شنا جلو وارد بشیم، احتمالاً به دردسرِ بزرگی می‌افتیم.»
رایان پرسید:جوابِ «اگه از پنجره‌فوراً بریم تو چی؟»
لیا سر تکان داد‌جنازهٔ و مسیرش را عوض کرد‌هیچ‌گونه و به سمتِ باغ رفت.
این بار، با اینکه‌نیروی زنگوله‌ها به صدا درآمدند،جوابِ صدایشان ضعیف و کُند بود.
لیا پوزخندی زد‌ذهنِ و نفسش را بیرون‌داده داد: «این مسیر امنه.»
لومیان که تمامِ این فرایند را‌آنچه زیر نظر داشت، گیج شده بود.همه نمی‌فهمید آن سه غریبه مشغولِ چه کاری‌اند.
فرابشرها این‌طوری کار می‌کنن؟ آموزه‌های‌معادلِ خواهرش را به یاد آورد و‌می‌توانست پرسید: «دارید خطر رو غیب‌بینی می‌کنید؟»
لیا سر تکان داد: «دقیقاً.»می‌توانست و رو به والانتن کرد: «من‌فوراً می‌رم جلو رو بگردم. آماده باش.»
والانتن با‌خواهرش لحنی جدی‌فوراً جواب داد: «فهمیدم.»
لومیان با‌جوابِ گیجی پرسید:ذهنِ «چه آمادگی‌ای؟»
لیا با خنده‌ای آرام گفت:معادلِ «آماده بشه تا طلسم‌های الهی اجرا‌می‌توانست کنه و شعله به وجود بیاره.»
پس، به وجود آوردنِ شعله چه فایده‌ای داره؟جوابِ پیش از آنکه لومیان بتواند بپرسد، لیا قدم‌کرد در باغ گذاشته و به سمتِ قصر رفته بود.
به پنجره‌ای رسید‌ذهنِ و علامت داد‌ممکن که همه‌چیز امن است.
رایان درحالی‌که با شتاب‌ذهنِ به سمتِ لیا می‌رفت،داده به گروه گفت: «بریم.»
والانتن و لومیان‌صورت با فاصله‌ای کم‌مادهٔ به دنبالش رفتند.
وقتی از کنارِ باغچه‌ای از گل‌های لاله‌بازآغاز می‌گذشتند، لومیان دست دراز کرد تا یکی بچیند،بازسازی اما رایان با ساعدش جلوی او را گرفت.
نپرسید چرا لومیان چنین کاری می‌کند و فقط با‌کرد ملایمت گفت: «عجله‌ای نیست. بعداً هم می‌تونیم گل بچینیم.نامرئی اگه چیدنش باعثِ اتفاقی بشه، مأموریتمون به خطر می‌افته.»
راست می‌گه... لومیان‌خواهرش این تجربه را کاملاً‌ممکن در ذهن حک کرد.
به‌زودی، به ردیفی‌صورت از پنجره‌ها در‌مادهٔ پهلوی قصر رسیدند.