چپتر 498: رفتارِ مشکوک
0لوگانو توسکانو، مردی تنومند با موها و چشمانِ قهوه‌ای و چهره‌ای استخوانی، کت‌وشلوارِ‌انتظار رسمیِ سیاه و ارزان‌قیمتی به تن داشت. سر به زیر انداخته بود و‌امیدوار از میانِ جمعیتِ پرجنب‌وجوش می‌گذشت؛ کلاهِ سیلندری‌اش چهره‌اش را در سایه فرو برده بود.
این فرابشر که اکنون به ردهٔ ۸، یعنی پزشک، رسیده بود، پس از‌داد چند بار پیچیدن واردِ خیابانِ پاوه در مجاورتِ بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده شد. از‌سردرگمیِ پله‌های چوبی و غژغژکنان بالا رفت تا به طبقهٔ آخرِ خانه‌ای قدیمی رسید.
آن روز صبح که بیدار شد، پیش از خوردنِ صبحانه،کرد همراهش به او خبر داد که تحتِ تعقیب است؛ به این‌نظر دلیل که زیردستِ معتمدِ سیِل دوبوآ در ادارهٔ تالارِ رقص بود.
با وجودِ سردرگمیِ لوگانو از انگیزه‌های باندِ ساوآ و اطمینانش از اینکه دخالتی در ماجرا نداشته، به‌عنوانِ یک فرابشرِ آزاد، صرفِ وجودش برای اثباتِ‌کارخانه‌ها گناهکاری‌اش کفایت می‌کرد. چون تمایلی نداشت برای رفعِ ابهام سراغِ پالایندگان و ذهنِ جمعیِ ماشین برود، وسایلش را جمع کرد و بی‌آنکه به همراهانش‌توجهِ خبر بدهد، به خانهٔ امن رفت. نقشه‌اش این بود که چند روزِ دیگر اوضاع را زیرِ نظر بگیرد و بعد برای قدمِ بعدی‌اش تصمیم بگیرد.
هنگامِ استراحتِ ناهارِ کارخانه‌ها که محلهٔ بازار را پرهیاهو می‌کرد، لوگانو‌برانداز پایین رفت و محوطه را برانداز کرد. همان‌طور که انتظار داشت،توجه فهمید واقعاً تحتِ تعقیب است و برایش ۲۰۰۰ ورل‌دور جایزه تعیین کرده‌اند.
با توجه به بی‌اهمیت بودنِ خودش،صبح لوگانو امیدوار بود به‌مرورِ زمان از‌خبر کانونِ توجهِ فرابشرانِ رسمی خارج شود.
لوگانو با کلیدی برنجی درِ چوبی و‌برود قهوه‌ایِ تیره را باز کرد و واردِ اتاقی‌امن شد که چندان بزرگ‌تر از یک زیرشیروانی نبود.
در میانِ صدای‌جمع غژغژِ در، شبحی توجهِ‌بدهد پزشک را جلب کرد.
سیِل دوبوآ پشتِ میزِ چوبیِ ساده‌ای نشسته‌بازار بود؛ با موهای سیاهِ طلایی‌رنگ، گوشواره‌ای نقره‌ای، پیراهنی‌واقعاً سفید، کتی تیره، شلواری آبی‌خاکستری و کفش‌های چرمی.
چطور اینجارو پیدا کرده؟ غیر از من و صاحبخونه که تو یه محلهٔ دیگه می‌شینه،تعقیب هیچ‌کس از این خونهٔ امن خبر نداره! تازه امروز برای اولین بار ازش استفاده کردم!اطمینانش مردمک‌های لوگانو گشاد شد، گویی می‌خواست در آن اتاقِ کم‌نور شبح را دقیق‌تر برانداز کند.
پرده‌ها را‌سراغِ که پیش‌تر باز‌جمعیِ بودند، کشیده بود.
لومیان به لوگانو‌جمع پوزخند زد و گفت:بدهد «چیه؟ بهِم خوش‌آمد نمی‌گی؟»
لوگانو بی‌اختیار لبخندِ زورکیِ زد و جواب‌بازار داد: «باعثِ افتخاره که اینجایید. فقط انتظار‌فهمید نداشتم از این لونه‌سگِ من خبر داشته باشید.»
با فروتنی حرف می‌زد، اما‌روز در لفافه به لومیان اشاره‌صبحانه می‌کرد: یادم نرفته که سگِ شمام!
لوگانو همان‌طور که حرف می‌زد،جمعیِ واردِ اتاق شد و درِ‌کرد چوبی را پشتِ سرش بست.
فضا تاریک شد‌جمع و صدای بشکنی‌همراهانش در اتاق پیچید.
شمع‌های روی میزِ چوبیِ‌استراحتِ ساده ناگهان روشن شدند و‌پایین شعله‌ای زردرنگ به اطراف تاباندند.
لومیان دستِ راستش را که‌روز بالا برده بود پایین آورد، سر‌همراهش تکان داد و پرسید: «سؤالی داری؟»
لوگانو به جرایمِ سرانِ باندِ ساوآ که‌برود او را تحتِ تعقیب قرار داده بود‌خانهٔ نپرداخت. در عوض، نگرانی‌اش جای دیگری بود.
«مسیو سیِل، چطور‌جمع از این خونهٔ‌همراهانش امنِ من خبردار شدید؟»
لومیان خندید.
«اگه اراده کنم،قدیمی می‌تونم هر چیزی‌صبح رو پیدا کنم.»
چی— چشمانِ لوگانو باریک‌ذهنِ شد؛ اعتمادبه‌نفسِ سهمگینِ طرفِ‌وسایلش مقابل را به‌خوبی حس می‌کرد.
کارهای سیِل‌وسایلش هم حرف‌هایش‌کرد را تأیید می‌کرد.
البته لومیان قرار نبود به لوگانو بگوید‌بازار که بارها تعقیبش کرده و جای هر‌فهمید سه خانهٔ امنش را پیدا کرده است.
لومیان به‌عنوانِ یک شکارچی، در اوقاتِ فراغتش اغلب‌پیش در محلهٔ بازار پرسه می‌زد تا مهارت‌های ردیابی‌اش را‌دلیل صیقل دهد. او به‌خوبی با آن منطقه آشنا بود.
هرچند برای رهگذران و ساکنانِ عادی اهداف را تصادفی انتخاب می‌کرد، اما لوگانو توسکانو،خانهٔ فرابشری که می‌خواست به صفوفِ او بپیوندد، سوژهٔ مهمی برای بررسی بود تا از خیانت‌ناهارِ جلوگیری شود. لومیان او را زیرِ نظر داشت تا از هرگونه خیانتِ احتمالی غافلگیر نشود.
لومیان بی‌آنکه منتظر بماند‌کرد تا لوگانو سؤالاتِ بیشتری بپرسد،امن یکراست سرِ اصلِ مطلب رفت.
«برای کاری‌تصمیم به کمکت‌استراحتِ نیاز دارم.»
«باعثِ افتخارمه.» لوگانو دنبالِ جزئیات‌روز نگشت و طوری رفتار کرد‌صبحانه که انگار بی‌چون‌وچرا پایه است.
این دیگه زیادی چاپلوسانه نیست؟ من الان یه مجرمِ تحتِ‌کرد تعقیبم. بدونِ تالارِ رقصِ نسیم و بقیهٔ کسب‌وکارها، محاله بتونم‌زیرِ منابعِ بیشتری بهش بدم... لومیان با دستِ راست چانه‌اش را مالید.
«باید سفری به‌جمع پادشاهیِ فیناپوتر داشته باشم.بدهد می‌خوام تو مترجمم باشی.»
لوگانو بی‌درنگ‌تصمیم جواب داد:استراحتِ «مشکلی نیست.»
واقعاً؟ ولی من مشکل دارم... لومیان که یک دسیسه‌گر بود، با توجه‌خبر به اینکه لوگانو هیچ سؤالی نمی‌پرسید و حرفی از دستمزد نمی‌زد، به‌رقص وفاداریِ بی‌چون‌وچرای او مشکوک شد. در یک لحظه حواسش را کاملاً جمع کرد.
نکنه این یارو هم مثلِ لودویگ از طرفِ‌وسایلش یه جناحی «فرستاده شده» تا با من در‌نقشه‌اش ارتباط باشه؟ لومیان ابرو بالا انداخت و لبخند زد.
«فکر می‌کردم رد کنی. هر چی باشه، تو الان‌امن دیگه یه پزشک شدی. حتی بدونِ اینکه خطری به‌قدمِ جون بخری هم می‌تونی زندگیِ خیلی خوبی داشته باشی.»
پزشکان می‌توانستند با استفاده از قدرت‌هایشان بیماری‌ها و‌پرهیاهو جراحات را درمان کنند و به‌راحتی در هر کشور۲۰۰۰ یا شهری گلیمِ خود را از آب بیرون بکشند.
لوگانو با شرمندگی گفت: «منم تحتِ تعقیبم. برنامه‌م اینه که‌صبحانه قبلِ برگشتن به تریر، یه جایی برای قایم شدن پیدا‌سیِل کنم. ضمناً، باور دارم که شما پاداشِ خوبی بهِم می‌دید.
«درسته که پزشک‌ها می‌تونن بیماری‌ها رو درمان کنن، ولی ما نمی‌تونیم علنی از قدرت‌های فرابشری‌مون استفاده کنیم. این کار توجهِ فرابشرانِ رسمی رو جلب می‌کنه، مگه اینکه فقط تو بازارِ سیاه پرسه‌پرهیاهو بزنیم. بهترین انتخاب اینه که یه جوازِ پزشکیِ جعلی جور کنیم و یه مطب بزنیم. این‌طوری در کنارِ درمانِ عادی، از قدرت‌های فرابشری هم استفاده می‌کنیم. با این حال، این کار به‌باز یه سرمایهٔ اولیهٔ هنگفت و دانشِ پزشکیِ کافی نیاز داره. من دومی رو دارم. اما در موردِ اولی، تازه تمامِ پس‌اندازم رو با مادهٔ اصلی و موادِ مکملِ معجونِ پزشک مبادله کردم.»
لوگانو همان‌طور‌وسایلش که حرف می‌زد،بی‌آنکه چاپلوسانه لبخند زد.
«وقتی تو تریر یه پزشکِ معروف بشم، سالی حداقل ۲۰۰,۰۰۰ ورل‌دور درمیارم. این‌طوری‌انتظار دیگه مجبور نیستم ماجراجویی کنم. حتی اگه نخوام خیلی معروف بشم و توجهِ‌امیدوار فرابشرانِ رسمی رو جلب کنم، راحت می‌تونم سالی ۴۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ ورل‌دور دربیارم.»
با درآمدِ‌خانه‌ای پزشکای تریر‌رسید خیلی خوب آشنایی...
لومیان به چهرهٔ لوگانو خیره‌روز شد. تردیدهایش رنگ می‌باخت، اما‌صبحانه هنوز کاملاً از بین نرفته بود.
به‌سرعت تصمیمش‌صبحانه را گرفت‌خبر و آرام ایستاد.
«عالیه. سه روز همین‌جا منتظرم بمون. کارای دیگه‌م که تموم شد میام سراغت. وقتش که برسه، ۵,۰۰۰ ورل‌دور به‌عنوانِ پیش‌پرداخت‌استراحتِ بهت می‌دم. وقتی دیگه به خدماتِ ترجمه‌ت نیازی نداشتم، ۵,۰۰۰ ورل‌دورِ دیگه هم می‌دم. اگه این وسط درگیری پیش اومد،بودنِ می‌تونی غنائمِ جنگی رو طبقِ قوانینِ ماجراجوها تقسیم کنی. بعداً هم جبران می‌کنم، که اونم کمتر از ۵,۰۰۰ ورل‌دور نمی‌شه.»
«بسیار خوب، مسیو سیِل.»خوردنِ لوگانو با لبخند لومیان را‌تحتِ تا بیرونِ اتاق بدرقه کرد.
در تمامِ این مدت، لومیان از گوشهٔ‌بیدار چشم رفتار و حالت‌های چهرهٔ پزشک را زیرِ‌تعقیب نظر داشت، اما هیچ‌چیزِ غیرعادی و مشکوکی ندید.
واقعاً همین‌طوریه؟ هیچ‌چیزِ غیرعادی‌خبر تو وجودش نیست، یا‌است اینکه مهارتِ بازیگریش خیلی خوبه؟
لومیان به روبه‌رو چشم‌کرد دوخت و با قدم‌هایی‌خانهٔ استوار از پله‌ها پایین رفت.
...
ژنا در آپارتمانِ ۶۰۱ واقع در خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ‌خوردنِ ۳ معطل نکرد. به‌سرعت وسایلش را جمع کرد تا به‌معتمدِ خانهٔ امنِ فرانکا در محله کلیسای جامع یادبود نقل‌مکان کند.
با وجود اینکه فرانکا از سردسته‌های باندِ ساوآ و معشوقهٔ گاردنر مارتن بود، در کمالِ تعجب هنوز تحتِ تعقیب قرار نگرفته بود. با‌بعد این حال، زن شیطانی لذت پیش‌بینی می‌کرد که شاید به‌زودی در خانه‌اش به دستِ فرابشرانِ رسمی دستگیر شود. از این رو، فرانکا برای‌توجه رفتن به شهرکِ تروکادرو آماده شده بود و وسایلِ خودش و چمدانِ ژنا را برای فراری سریع در یک کیفِ مسافر جا داده بود.
ژنا با چمدانی قهوه‌ای‌رنگ واردِ خیابانِ روپوش‌سفیدها شد و‌امن در کوچه‌ای فرعی نمادهای عجیبی دید که شبیه به‌قدمِ خط‌خطی‌های کودکان بود؛ نشانه‌ای از درخواستِ پالایندگان برای ملاقات.
ژنا حینِ‌تصمیم قدم برداشتن‌استراحتِ مردد شد.
هرچند با لومیان، فرانکا و آنتونی دربارهٔ اینکه در موردِ‌صبحانه اتفاقاتِ شبِ گذشته چه بگوید مشورت کرده بود، اما ملاقات‌سیِل با فرابشرانِ رسمی همچنان خطرناک به نظر می‌رسید. اضطراب رهایش نمی‌کرد.
پس از حدود ده دقیقه کلنجار رفتن با خود، ژنا‌کرد آهِ ملایمی کشید و به بلوارِ بازار پیچید تا به سمتِ‌نظر کوچهٔ پشتِ کلیسای سنت روبر، یعنی محلِ تعیین‌شده برای ملاقات، برود.
برادرش ژولین هنوز در بندرِ لوسور بود و چند ماهِ دیگر به تریر برمی‌گشت. ژنا می‌خواست پای‌بعد تنها خویشاوندِ باقی‌مانده‌اش به این ماجراها باز نشود تا او بتواند به‌دور از ترس و پنهان‌کاری زندگی‌برایش کند. نقشه‌اش این بود که رابطهٔ خوبی با پالایندگان برقرار کند و امنیتِ برادرش را به آن‌ها بسپارد.
من همین الانش هم یه ساحره‌م که‌بازار می‌تونه فاجعه به بار بیاره. خودم بارِ این‌واقعاً مسائلِ تاریک و خطرناک رو به دوش می‌کشم.
ژنا این را در دل با‌همراهش خود زمزمه کرد، نگاهش را پایین‌دلیل انداخت و قدم‌هایش را تندتر کرد.
این بار در کوچهٔ پشتیِ کلیسای سنت روبر، والانتن و‌صبحانه ایمره تنها نبودند. مردی با موها، ابروها و ریشِ طلایی‌سیِل نیز آنجا بود که پالتویی قهوه‌ای و دکمه‌دار به تن داشت.
ایمره او را معرفی کرد: «ایشون دستیارِ کشیشِ‌است ما، مسیو آنگولم هستن. برای فاجعهٔ دیشب اهمیتِ‌رقص زیادی قائلن و می‌خوان بدونن شما چه اطلاعاتی دارید.»
از دیدِ آن‌ها، سلیا بلو ارتباطِ نزدیکی با سیِل و فرانکا داشت. یکی از‌بگیرد آن دو از دو جهت زیردستِ گاردنر مارتن به حساب می‌آمد و دیگری معشوقه‌اش‌همان‌طور بود. انتظار می‌رفت که آن‌ها از شورش‌ها و اتفاقاتِ غیرعادیِ محلهٔ بازار خبر داشته باشند.
نقشِ ژنا به‌عنوانِ خبرچین باعث شده بود پالایندگان با پیشنهادِ آنگولم، دستگیریِ فرانکا و یورش به‌دوبوآ آپارتمانِ ۶۰۱ در خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ ۳ را به تعویق بیندازند. در حالِ حاضر، تمرکزشان روی این‌صرفِ بود که سیِل دوبوآ را که ثابت شده بود «سربازِ» سازمانِ سرّی است، تحتِ تعقیب قرار دهند.
ژنا نگاهش را از‌رسید دکمه‌های طلاییِ آنگولم گرفت‌پیش و ناگهان لبخند زد.
«منظورتون همون فاجعه‌ایه که‌خبر دیشب با باز شدنِ مهرومومِ‌دلیل تریرِ دورانِ چهارم شروع شد؟»
ایمره و والانتن در ابتدا محوِ‌خانهٔ لبخندِ ژنا شدند، اما با شنیدنِ این‌نظر اطلاعات، چشمانشان از شدتِ ناباوری گرد شد.
آنگولم جا خورد و‌خوردنِ در دل آهی کشید، گویی‌تحتِ چنین چیزی را پیش‌بینی می‌کرد.
ژنا سرش را کمی کج کرد و با لبخند افزود: «اگه بگم‌خبر شروعِ مشکل و روندِ اجرای آیین رو با چشمای خودم دیدم و‌رقص حتی واردِ تریرِ دورانِ چهارم شدم ولی تونستم فرار کنم، حرفمو باور می‌کنید؟»
چشمانِ والانتن و ایمره‌خبر گشادتر شد و در سکوت‌دلیل ماندند؛ نمی‌دانستند چه جوابی بدهند.
آنگولم با صدایی بم‌همراهانش پرسید: «به اون مهمان‌خانه‌ای که‌روزِ قبلاً گزارش دادی ربط داره؟»
ژنا با واکنشی‌پیش کوتاه تأیید کرد‌همراهش و سر تکان داد.
آنگولم پرسید:خانه‌ای «فرانکا و‌رسید سیِل کجان؟»
ژنا صادقانه جواب‌همراهش داد: «از محلهٔ بازار‌تعقیب رفتن. احتمالاً دیگه برنمی‌گردن.»
آنگولم آهِ آسودگی کشید‌همراهانش و گفت: «از چیزایی‌نقشه‌اش که دیدی بیشتر برام بگو.»