چپتر 156: صاحبخانه
0لویی ادامه داد: «بعداً می‌گم‌می‌تونم یکی اون سه تا قلم‌ارتقا جنس رو بیاره مسافرخانهٔ خروسِ زرین.»
لومیان پرسید: «هزینه‌ش چقدر میشه؟»بااحتیاط آماده بود تا به لویی‌باید برای زحمتش پاداشِ اضافه‌ای بدهد.
لویی فقط سر تکان داد.
«بارون می‌گه نیازی نیست نگرانِ پولش‌بطریِ باشی. معتقده قوی‌تر شدنِ تو برابر‌پیشِ با قوی‌تر شدنِ باندِ ساوآی ماست.»
حتی بدونِ اینکه بارون برینیه حرفی زده باشد، لویی‌موادی به ترفندِ او برای جذبِ لومیان پی برده بود.خود در هر حال، هزینه‌اش کمتر از ۱۰ ورل‌دور می‌شد.
پس طبقِ منطقِ بارون، می‌تونم ازش بخوام پولِ موادی‌گذاشت رو که برای ارتقا به آتش‌افروز نیاز دارم هم حساب‌سی‌سالگی‌اش کنه؟ لومیان با ته‌مایه‌ای از طعنه با خود فکر کرد.
لویی داشت جرعه‌ای از نوشابهٔ‌بزرگی انارش می‌نوشید که گروهی خرامان‌زمخت واردِ تالارِ رقصِ نسیم شدند.
سردستهٔ گروه به‌طرزِ چشمگیری بلندقامت بود و قدش به‌گذاشت بیش از ۱.۹ متر می‌رسید. موهای زردِ روشن، کوتاه‌اوایلِ و پرپشتش، همچون مخملی اعلا به کفِ سرش چسبیده بود.
بینیِ بزرگی داشت، چشمانی آبیِ روشن و‌بخوام چهره‌ای با پوستِ زمخت. کت‌وشلوارِ مشکیِ چسبانی به‌کنه تن داشت و کلاهِ گردِ لبه‌پهنی بر سر.
چهرهٔ لویی در هم رفت. بااحتیاط‌بطریِ بطریِ نوشابه را پایین گذاشت و رو‌درست به لومیان کرد: «باید برم پیشِ بارون.»
درست در همان لحظه، مردِ تنومند که‌آبیِ در اوایلِ سی‌سالگی‌اش بود، گروهی را که حال‌وهوای‌گردِ گانگسترها را داشتند، به‌سمتِ راه‌پلهٔ کافه هدایت کرد.
لومیان که نمی‌توانست‌چهرهٔ کنجکاوی‌اش را پنهان‌بطریِ کند، پرسید: «اون کیه؟»
لویی برخاست و با بی‌قیدی‌می‌تونم جواب داد: «اون سایمون غوله،ارتقا تالارهای رقصِ خیابانِ بلبل رو می‌گردونه.»
لومیان بیشتر کنکاش‌چهرهٔ کرد: «مگه اونم عضوِ‌نوشابه باندِ ساوآی ما نیست؟»
لویی سر تکان داد و گفت: «درسته، ولی رابطهٔ خوبی‌زمخت با بارون نداره. همیشه بحث می‌کنه که بارون چون روی‌بطریِ رباخواری نظارت داره، باید کنترلِ تالارِ رقصِ نسیم رو واگذار کنه.»
«من می‌رم بالا؛چهرهٔ باید ببینم برای‌بطریِ چی اومده اینجا.»
لویی هنوز دو قدم برنداشته بود که‌بخوام با گوشهٔ چشم لومیان را دید که‌حساب همچنان پشتِ پیشخوانِ بار میخکوب مانده است.
بی‌اختیار در دل آهی کشید.
اصلاً نمی‌فهمه چطور باید از فرصت‌ها استفاده کنه. نباید یه کم ابتکار عمل نشون می‌داد‌گردِ و می‌اومد پیشِ بارون پشتم درمی‌اومد؟ اگه سایمون غول جرئت می‌کرد حرفِ نامربوطی بزنه، بهش‌مردِ زل می‌زد و با تفنگ تهدیدش می‌کرد. فقط این‌طوریه که می‌تونه اعتمادِ بارون رو جلب کنه.
آره، شاید بی‌رحم، دیوونه‌رفت و قوی باشه، ولی تو‌گذاشت اینجور چیزا هنوز خیلی خامه.
البته اگر لومیان واقعاً می‌خواست او را تا طبقهٔ دوم همراهی کند و به بارون برینیه‌ته‌مایه‌ای در حفظِ ظاهر در کافه یاری برساند، لویی دستِ رد به سینه‌اش می‌زد. هرچه باشد، بارون‌شدند و سایمون غول چه‌بسا دربارهٔ مسائلِ محرمانهٔ باندِ ساوآ بحث می‌کردند. آنجا جای استراق‌سمعِ یک تازه‌کار نبود.
لومیان در فکر فرو‌رفت رفت. انگار باندِ ساوآ‌پایین پر از درگیری‌های داخلیه...
فرض کن بینِ بارون برینیه و سایمون غول درگیری پیش بیاد و یکیشون ریقِ رحمت رو سر بکشه.رفت بعدش سرکرده برای خوابوندنِ سروصداها و گرفتنِ جایگاهشون به یه آدمِ قوی نیاز پیدا می‌کنه، اون‌وقت من بهترین گزینه‌به‌سمتِ نیستم؟ وقتی اون زمان برسه، تا وقتی که بتونم خودی نشون بدم، مأموریتِ آقای کِی رو هم انجام دادم.
حالا ترفندش اینه که بارون برینیه‌بطریِ و سایمون غول رو بدونِ اینکه‌پیشِ شکی برانگیزم، به جونِ هم بندازم...
لومیان که در افکارِ‌منطقِ راهبردی‌اش غرق شده بود،پولِ یک لیوان آبسنت سفارش داد.
پیش از آنکه بتواند از آخرین قطره‌های آن اکسیرِ زمردینِ رازآلود‌برم لذت ببرد، سایمون غول را دید که با چهره‌ای خشمگین و‌داشتند در حالی که نوچه‌هایش به دنبالش می‌آمدند، از پله‌ها پایین آمد.
خب، به نظر نمیاد راضی‌بزرگی باشه... لومیان این را دریافت‌زمخت و نگاهش را پس کشید.
برای عملی کردنِ افکارش‌رفت عجله‌ای نداشت؛ هنوز از چندوچونِ‌گذاشت باندِ ساوآ به‌شدت بی‌خبر بود.
اواخرِ همان عصر، هنگامِ بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، مادام فلس‌آتش‌افروز که پشتِ میزِ پذیرش نشسته بود، برخاست و به او خبر داد:نوشابهٔ «موسیو ایو اومده. تو سالنِ غذاخوریِ طبقهٔ اول، کنارِ پنجره منتظرِ شماست.»
بد نیست. خیلی زود اومد... لومیان با‌نوشابه رضایت سر تکان داد و به‌سمتِ سالنِ غذاخوریِ‌لحظه کوچکی که روبه‌روی لابی بود، به راه افتاد.
موسیو ایو وصفِ موهای عجیب اما خوش‌حالتِ سیِل‌چهره‌ای را شنیده بود. با دیدنِ او که قدم‌لبه‌پهنی به سالنِ غذاخوری گذاشت، تمام‌قد ایستاد و لبخند زد.
«موسیو سیِل، از این طرف.»
مردی بود در آستانهٔ پنجاه‌سالگی. موهای بلوندش که رگه‌هایی از نقره‌ای در آن‌دارم دویده بود، مرتب شانه شده بود. کت‌وشلوارِ تیره و رنگ‌ورورفته‌ای به همراهِ شلوارِ‌گروهی فاستونیِ شاهبلوطی‌رنگی به تن داشت. چشمانش آبیِ روشن بود و ریشِ تنکی داشت.
لومیان نگاهی به عصای تکیه‌داده‌شده به‌بطریِ میزِ غذاخوری انداخت و سپس با‌پیشِ لبخندی دوستانه بر لب نزدیک شد.
«عصر بخیر، موسیو ایو.»
وقتی هر دو مرد نشستند،بااحتیاط ایو به پیشخدمت اشاره کرد‌باید تا پذیرایی را آغاز کند.
ایو با پشیمانی گفت: «بابتِ‌می‌تونم تأخیر در ملاقات عذر می‌خوام،ارتقا این اواخر سرم خیلی شلوغ بوده.»
لهجه‌اش آشکارا‌لبه‌پهنی به منطقهٔ‌رفت تریر تعلق داشت.
لومیان خود را به‌بینیِ ندانستن زد و پرسید: «شما‌پوستِ بیشتر از یه مسافرخانه دارید؟»
وگرنه چی‌لبه‌پهنی این‌قدر سرش‌رفت رو شلوغ کرده؟
ایو جا خورد.طبقِ انتظار نداشت لومیان تعارفش‌بخوام را این‌قدر جدی بگیرد.
با لکنت گفت: «یه...رفت کارای دیگه‌ای هم هست،پایین ولی چندان مهم نیستن.»
در حینِ گفت‌وگوی آن‌ها،بینیِ پیشخدمت شام را آورد؛چهره‌ای برای هر کدام یک پرس.
سوپِ لوبیا، سوسیسِ خوک، برنجِ‌بااحتیاط فیناپوتر، و سسی که یک‌پنجمِ‌باید بشقاب را پر کرده بود.
ایو با اشتیاقی‌طبقِ فراوان گفت: «این‌ازش سسِ گوشتِ مخصوصشونه.»
همین؟ درکِ لومیان‌چهرهٔ از خساستِ صاحبخانه‌بطریِ بُعدِ تازه‌ای پیدا کرد.
با این حال، چندان برایش مهم نبود. مشغولِ‌چهره‌ای خوردنِ برنجِ فیناپوتر شد که غرق در سسِ‌لبه‌پهنی گوشتیِ ملایم و آغشته به فلفل و سرکه بود.
حدود یک دقیقه بعد از خوردنِ غذا، لومیان سر‌گذاشت بلند کرد و با لبخندی کنایه‌آمیز رو به مسیو ایو‌سی‌سالگی‌اش گفت: «با این ناخن‌خشکی‌تون، چرا به هر اتاق گوگرد می‌دین؟»
عمداً از واژهٔ ملایم‌ترِ‌منطقِ «صرفه‌جو» پرهیز کرد و‌پولِ لحنش لبریز از طعنه بود.
چهرهٔ مسیو ایو‌چهرهٔ در هم رفت‌بطریِ و آشکارا ناخشنود شد.
احساساتش را‌سرش مهار کرد و‌بزرگی لبخندی زورکی زد.
«مسافرخونه پر از‌چهرهٔ ساسه. اگه گوگرد‌بطریِ ندیم، هیچ‌کس اینجا نمی‌مونه.»
جدی؟ تا وقتی قیمت به‌اندازهٔ کافی پایین باشه، اونایی‌موادی که لنگِ پولن به چندتا ساس اهمیت نمی‌دن... لومیان با‌فکر خونسردی تکه‌ای از سوسیس را برید و در دهان گذاشت.
پس از کمی سبک‌سنگین کردن پیشنهاد داد:نوشابه «چرا دوتا نظافتچیِ ثابت برای تمیزکاریِ روزانه استخدام‌لحظه نمی‌کنید؟ این‌طوری میشه ساس‌ها رو حسابی کم کرد.»
مسیو ایو که از تصورِ این هزینه آشکارا دردمند شده بود، اعتراض‌مشکیِ کرد: «دوتا نظافتچیِ تمام‌وقت ماهی ۱۳۰ تا ۱۵۰ ورل‌دور برام خرج برمی‌داره، در‌برم حالی که یه تمیزکاریِ اساسی هفته‌ای یه بار فقط ۱۸ ورل‌دور هزینه داره.»
لومیان فقط لبخند زد.
«منظورم این بود که چرا‌می‌تونم خودتون تمیزکاری رو انجام نمی‌دین،ارتقا یا از بچه‌هاتون کمک نمی‌گیرین؟»
این کار هفته‌ای‌چهرهٔ ۱۸ ورل‌دور از‌بطریِ هزینه‌هایش کم می‌کرد.
انگار مسیو ایو داشت‌بینیِ این پیشنهاد را سبک‌سنگین می‌کرد‌پوستِ و فایده‌ای در آن می‌دید.
با این حال، پس از‌بااحتیاط مکثی متفکرانه آهی کشید و گفت:برم «متأسفانه ما درگیرِ کارای دیگه‌ای هستیم.»
درگیرِ چه کاری؟طبقِ لومیان برای گرفتنِ‌ازش جواب پافشاری نکرد.
پیش از این مطمئن‌رفت شده بود که ایو‌پایین یک خسیسِ تمام‌عیار است.
مسیو ایو لومیان را ورانداز کرد و با‌چهره‌ای تردید گفت: «من قبلاً هفته‌ای ۲۰ ورل‌دور به‌لبه‌پهنی مارگو می‌دادم. شما کدوم روز رو ترجیح می‌دین؟»
لومیان پوزخند زد.
«لازم نیست پولی به من‌می‌تونم بدین. به‌جاش خرجِ یه تمیزکاریِ‌ارتقا اساسیِ دیگه در هفته بکنید.»
مسیو ایو کمی جا خورد، اما مخالفتی نکرد. هرچه باشد،باید هزینهٔ نظافت فقط ۱۸ ورل‌دور بود و اگر برای دو‌حال‌وهوای بار در هفته قرارداد می‌بست، می‌توانست برای قیمتِ بهتری چانه بزند.
لومیان پس از‌چسبیده آنکه بشقابش را‌چشمانی تا ته خورد، پرسید:
«احیاناً می‌دونید چه‌چهرهٔ بلایی سرِ مستأجرِ‌بطریِ اتاقِ ۵۰۴ اومده؟»
منظورش همان مردی بود که پرترهٔ سوزانا ماتیس را‌موادی در اتاقِ شارلی چسبانده بود؛ چهره‌ای آشنا در خیابانِ مورای،فکر خیابانِ بردا و خیابانِ بلبل که از آنجا رفته بود.
لومیان پیش‌تر این اطلاعات را از مادام فلس خواسته بود، اما او چیزِ‌درست خاصی نگفته بود. تا جایی که به او مربوط می‌شد، همین که مستأجرها‌هدایت اجاره‌شان را می‌دادند و چیزی را خراب نمی‌کردند، دیگر کاری به کارشان نداشت.
مسیو ایو که انگار جا خورده‌چشمانی بود، پیش از پاسخ دادن نگاهی به‌چسبانی ته‌ماندهٔ غذای درونِ بشقابش انداخت و گفت:
«مطمئن نیستم منظورتون کیه. من‌بااحتیاط زیاد به مسافرخونه سر نمی‌زنم.باید خبر ندارم کی تو کدوم اتاقه.»
این جواب... بوی گناهکاری میده... ابروهای لومیان کمی تکان خورد، اما قضیه‌نیاز را کش نداد. تماشا کرد که مسیو ایو بشقابش را طوری تمیز‌انارش کرد که حتی یک دانه برنج یا قطره‌ای سس در آن باقی نماند.
پس از رفتنِ مسیو ایو، لومیان حدود‌نوشابه ۲۰ ثانیه بعد از مسافرخانه بیرون آمد‌همان و از فاصله‌ای امن صاحبخانه را تعقیب کرد.
او مسیو ایو را تا یک‌چشمانی مجتمعِ آپارتمانیِ شش‌طبقه و بژرنگ واقع‌مشکیِ در قلبِ بلوارِ بازار تعقیب کرد.
با توجه به چیزهایی که از گپ‌وگفت‌های‌نوشابه معمولِ مادام فلس دستگیرش شده بود، اینجا‌همان به‌احتمالِ زیاد محلِ زندگیِ مسیو ایو بود.
لومیان برای «سر زدن به خانهٔ او» عجله‌ای نکرد. انجامِ برخی کارها در پوششِ شب بهتر‌ته‌مایه‌ای بود. به‌علاوه، کاملاً مطمئن نبود که آیا فرابشرانِ رسمی هنوز در حالِ بررسیِ پروندهٔ سوزانا ماتیس‌شدند هستند یا امیدوارند از طریقِ مسیو ایو سرنخی پیدا کنند. یک برخوردِ تصادفی می‌توانست کاملاً دردسرساز شود.
اگر کار به‌چهرهٔ آنجا می‌کشید، لومیان‌بطریِ باید فوراً جیم می‌شد.
زیرِ نورِ گرمِ چراغ‌های خیابان،بزرگی دورِ آپارتمانِ مسیو ایو چرخید‌زمخت و محیطِ اطراف را بررسی کرد.
اما چیزی که بیشتر از همه توجهِ لومیان را‌گذاشت جلب کرد، عمارتِ سه‌طبقه و آجری‌رنگی در آن سوی‌اوایلِ بلوارِ بازار بود که به‌صورتِ مورب روبه‌روی آپارتمان قرار داشت.
سرسرای ورودی که با ستون‌هایی‌می‌تونم استوار شده بود، تابلویی بر‌ارتقا فرازِ خود داشت: «تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی.»
مردم پیوسته به داخل سرازیر می‌شدند. هر‌نوشابه از گاهی، صدای تشویق و نوای موسیقی‌همان به بیرون می‌پیچید و فضایی پرجنب‌وجوش می‌ساخت.
لومیان می‌دانست که این تئاتری است که‌آبیِ با بلیت‌های ارزان‌قیمتش به مردمِ عادی خدمت‌رسانی‌کلاهِ می‌کند و در بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده انحصار دارد.
مکانی ایده‌آل برای فرار از تعقیب... لومیان به یادِ‌گذاشت حوادثِ مرتبط با تئاتر در رمان‌های مختلف افتاد. با پوزخندی‌سی‌سالگی‌اش از خیابان گذشت و واردِ سرسرای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی شد.
پوسترهای تبلیغاتیِ نمایش‌های فعلی و‌می‌تونم آینده، و همچنین چند اثرِ کلاسیکِ‌آتش‌افروز گذشته، دیوارها را زینت داده بودند.
لومیان همان‌جا ایستاد و در حالی که با دقت‌گذاشت عکس‌ها، طرح‌ها و توضیحات را بررسی می‌کرد، به این‌اوایلِ می‌اندیشید که چطور به بهترین شکل از تئاتر بهره ببرد.
ناگهان چهره‌ای آشنا روی‌بینیِ پوستری در گوشه‌ای از‌چهره‌ای دیوار، چشمش را گرفت.
در نقشِ یک سیاهی‌لشکر در پس‌زمینه، مردی با موهای کاملاً‌باید بلوند، چشمانِ آبی و ریشی تُنُک به تصویر کشیده شده بود.گانگسترها او کسی نبود جز مسیو ایو، همان مردی که تعقیبش می‌کرد!