چپتر 156: صاحبخانه
0لویی ادامه داد: «بعداً می‌گم‌چسبیده یکی اون سه تا قلم‌چهره‌ای جنس رو بیاره مسافرخانهٔ خروسِ زرین.»
لومیان پرسید: «هزینه‌ش چقدر میشه؟»چشمانی آماده بود تا به لویی‌کت‌وشلوارِ برای زحمتش پاداشِ اضافه‌ای بدهد.
لویی فقط سر تکان داد.
«بارون می‌گه نیازی نیست نگرانِ پولش‌پوستِ باشی. معتقده قوی‌تر شدنِ تو برابر‌گردِ با قوی‌تر شدنِ باندِ ساوآی ماست.»
حتی بدونِ اینکه بارون برینیه حرفی زده باشد، لویی‌آبیِ به ترفندِ او برای جذبِ لومیان پی برده بود.لبه‌پهنی در هر حال، هزینه‌اش کمتر از ۱۰ ورل‌دور می‌شد.
پس طبقِ منطقِ بارون، می‌تونم ازش بخوام پولِ موادی‌زمخت رو که برای ارتقا به آتش‌افروز نیاز دارم هم حساب‌بطریِ کنه؟ لومیان با ته‌مایه‌ای از طعنه با خود فکر کرد.
لویی داشت جرعه‌ای از نوشابهٔ‌نوشابه انارش می‌نوشید که گروهی خرامان‌پیشِ واردِ تالارِ رقصِ نسیم شدند.
سردستهٔ گروه به‌طرزِ چشمگیری بلندقامت بود و قدش به‌مشکیِ بیش از ۱.۹ متر می‌رسید. موهای زردِ روشن، کوتاه‌نوشابه و پرپشتش، همچون مخملی اعلا به کفِ سرش چسبیده بود.
بینیِ بزرگی داشت، چشمانی آبیِ روشن و‌بزرگی چهره‌ای با پوستِ زمخت. کت‌وشلوارِ مشکیِ چسبانی به‌چسبانی تن داشت و کلاهِ گردِ لبه‌پهنی بر سر.
چهرهٔ لویی در هم رفت. بااحتیاط‌آبیِ بطریِ نوشابه را پایین گذاشت و رو‌کلاهِ به لومیان کرد: «باید برم پیشِ بارون.»
درست در همان لحظه، مردِ تنومند که‌گذاشت در اوایلِ سی‌سالگی‌اش بود، گروهی را که حال‌وهوای‌تنومند گانگسترها را داشتند، به‌سمتِ راه‌پلهٔ کافه هدایت کرد.
لومیان که نمی‌توانست‌چشمانی کنجکاوی‌اش را پنهان‌پوستِ کند، پرسید: «اون کیه؟»
لویی برخاست و با بی‌قیدی‌چسبیده جواب داد: «اون سایمون غوله،چهره‌ای تالارهای رقصِ خیابانِ بلبل رو می‌گردونه.»
لومیان بیشتر کنکاش‌بینیِ کرد: «مگه اونم عضوِ‌چهره‌ای باندِ ساوآی ما نیست؟»
لویی سر تکان داد و گفت: «درسته، ولی رابطهٔ خوبی‌پیشِ با بارون نداره. همیشه بحث می‌کنه که بارون چون روی‌داشتند رباخواری نظارت داره، باید کنترلِ تالارِ رقصِ نسیم رو واگذار کنه.»
«من می‌رم بالا؛چشمانی باید ببینم برای‌پوستِ چی اومده اینجا.»
لویی هنوز دو قدم برنداشته بود که‌بزرگی با گوشهٔ چشم لومیان را دید که‌مشکیِ همچنان پشتِ پیشخوانِ بار میخکوب مانده است.
بی‌اختیار در دل آهی کشید.
اصلاً نمی‌فهمه چطور باید از فرصت‌ها استفاده کنه. نباید یه کم ابتکار عمل نشون می‌داد‌تنومند و می‌اومد پیشِ بارون پشتم درمی‌اومد؟ اگه سایمون غول جرئت می‌کرد حرفِ نامربوطی بزنه، بهش‌برخاست زل می‌زد و با تفنگ تهدیدش می‌کرد. فقط این‌طوریه که می‌تونه اعتمادِ بارون رو جلب کنه.
آره، شاید بی‌رحم، دیوونه‌آبیِ و قوی باشه، ولی تو‌مشکیِ اینجور چیزا هنوز خیلی خامه.
البته اگر لومیان واقعاً می‌خواست او را تا طبقهٔ دوم همراهی کند و به بارون برینیه‌کلاهِ در حفظِ ظاهر در کافه یاری برساند، لویی دستِ رد به سینه‌اش می‌زد. هرچه باشد، بارون‌مردِ و سایمون غول چه‌بسا دربارهٔ مسائلِ محرمانهٔ باندِ ساوآ بحث می‌کردند. آنجا جای استراق‌سمعِ یک تازه‌کار نبود.
لومیان در فکر فرو‌بزرگی رفت. انگار باندِ ساوآ‌پوستِ پر از درگیری‌های داخلیه...
فرض کن بینِ بارون برینیه و سایمون غول درگیری پیش بیاد و یکیشون ریقِ رحمت رو سر بکشه.حال‌وهوای بعدش سرکرده برای خوابوندنِ سروصداها و گرفتنِ جایگاهشون به یه آدمِ قوی نیاز پیدا می‌کنه، اون‌وقت من بهترین گزینه‌بلبل نیستم؟ وقتی اون زمان برسه، تا وقتی که بتونم خودی نشون بدم، مأموریتِ آقای کِی رو هم انجام دادم.
حالا ترفندش اینه که بارون برینیه‌پوستِ و سایمون غول رو بدونِ اینکه‌گردِ شکی برانگیزم، به جونِ هم بندازم...
لومیان که در افکارِ‌سرش راهبردی‌اش غرق شده بود،چشمانی یک لیوان آبسنت سفارش داد.
پیش از آنکه بتواند از آخرین قطره‌های آن اکسیرِ زمردینِ رازآلود‌مشکیِ لذت ببرد، سایمون غول را دید که با چهره‌ای خشمگین و‌گذاشت در حالی که نوچه‌هایش به دنبالش می‌آمدند، از پله‌ها پایین آمد.
خب، به نظر نمیاد راضی‌نوشابه باشه... لومیان این را دریافت‌پیشِ و نگاهش را پس کشید.
برای عملی کردنِ افکارش‌آبیِ عجله‌ای نداشت؛ هنوز از چندوچونِ‌مشکیِ باندِ ساوآ به‌شدت بی‌خبر بود.
اواخرِ همان عصر، هنگامِ بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، مادام فلس‌پوستِ که پشتِ میزِ پذیرش نشسته بود، برخاست و به او خبر داد:نوشابه «موسیو ایو اومده. تو سالنِ غذاخوریِ طبقهٔ اول، کنارِ پنجره منتظرِ شماست.»
بد نیست. خیلی زود اومد... لومیان با‌چهره‌ای رضایت سر تکان داد و به‌سمتِ سالنِ غذاخوریِ‌لبه‌پهنی کوچکی که روبه‌روی لابی بود، به راه افتاد.
موسیو ایو وصفِ موهای عجیب اما خوش‌حالتِ سیِل‌باید را شنیده بود. با دیدنِ او که قدم‌اوایلِ به سالنِ غذاخوری گذاشت، تمام‌قد ایستاد و لبخند زد.
«موسیو سیِل، از این طرف.»
مردی بود در آستانهٔ پنجاه‌سالگی. موهای بلوندش که رگه‌هایی از نقره‌ای در آن‌کت‌وشلوارِ دویده بود، مرتب شانه شده بود. کت‌وشلوارِ تیره و رنگ‌ورورفته‌ای به همراهِ شلوارِ‌باید فاستونیِ شاهبلوطی‌رنگی به تن داشت. چشمانش آبیِ روشن بود و ریشِ تنکی داشت.
لومیان نگاهی به عصای تکیه‌داده‌شده به‌آبیِ میزِ غذاخوری انداخت و سپس با‌چسبانی لبخندی دوستانه بر لب نزدیک شد.
«عصر بخیر، موسیو ایو.»
وقتی هر دو مرد نشستند،چهره‌ای ایو به پیشخدمت اشاره کرد‌چسبانی تا پذیرایی را آغاز کند.
ایو با پشیمانی گفت: «بابتِ‌چسبیده تأخیر در ملاقات عذر می‌خوام،چهره‌ای این اواخر سرم خیلی شلوغ بوده.»
لهجه‌اش آشکارا‌چسبیده به منطقهٔ‌بزرگی تریر تعلق داشت.
لومیان خود را به‌بطریِ ندانستن زد و پرسید: «شما‌برم بیشتر از یه مسافرخانه دارید؟»
وگرنه چی‌بزرگی این‌قدر سرش‌آبیِ رو شلوغ کرده؟
ایو جا خورد.کفِ انتظار نداشت لومیان تعارفش‌بزرگی را این‌قدر جدی بگیرد.
با لکنت گفت: «یه...بزرگی کارای دیگه‌ای هم هست،پوستِ ولی چندان مهم نیستن.»
در حینِ گفت‌وگوی آن‌ها،بطریِ پیشخدمت شام را آورد؛باید برای هر کدام یک پرس.
سوپِ لوبیا، سوسیسِ خوک، برنجِ‌چهره‌ای فیناپوتر، و سسی که یک‌پنجمِ‌چسبانی بشقاب را پر کرده بود.
ایو با اشتیاقی‌کفِ فراوان گفت: «این‌بینیِ سسِ گوشتِ مخصوصشونه.»
همین؟ درکِ لومیان‌بینیِ از خساستِ صاحبخانه‌آبیِ بُعدِ تازه‌ای پیدا کرد.
با این حال، چندان برایش مهم نبود. مشغولِ‌باید خوردنِ برنجِ فیناپوتر شد که غرق در سسِ‌اوایلِ گوشتیِ ملایم و آغشته به فلفل و سرکه بود.
حدود یک دقیقه بعد از خوردنِ غذا، لومیان سر‌مشکیِ بلند کرد و با لبخندی کنایه‌آمیز رو به مسیو ایو‌پایین گفت: «با این ناخن‌خشکی‌تون، چرا به هر اتاق گوگرد می‌دین؟»
عمداً از واژهٔ ملایم‌ترِ‌سرش «صرفه‌جو» پرهیز کرد و‌چشمانی لحنش لبریز از طعنه بود.
چهرهٔ مسیو ایو‌بینیِ در هم رفت‌آبیِ و آشکارا ناخشنود شد.
احساساتش را‌رفت مهار کرد و‌نوشابه لبخندی زورکی زد.
«مسافرخونه پر از‌چشمانی ساسه. اگه گوگرد‌پوستِ ندیم، هیچ‌کس اینجا نمی‌مونه.»
جدی؟ تا وقتی قیمت به‌اندازهٔ کافی پایین باشه، اونایی‌آبیِ که لنگِ پولن به چندتا ساس اهمیت نمی‌دن... لومیان با‌چهرهٔ خونسردی تکه‌ای از سوسیس را برید و در دهان گذاشت.
پس از کمی سبک‌سنگین کردن پیشنهاد داد:چهره‌ای «چرا دوتا نظافتچیِ ثابت برای تمیزکاریِ روزانه استخدام‌لبه‌پهنی نمی‌کنید؟ این‌طوری میشه ساس‌ها رو حسابی کم کرد.»
مسیو ایو که از تصورِ این هزینه آشکارا دردمند شده بود، اعتراض‌همان کرد: «دوتا نظافتچیِ تمام‌وقت ماهی ۱۳۰ تا ۱۵۰ ورل‌دور برام خرج برمی‌داره، در‌نمی‌توانست حالی که یه تمیزکاریِ اساسی هفته‌ای یه بار فقط ۱۸ ورل‌دور هزینه داره.»
لومیان فقط لبخند زد.
«منظورم این بود که چرا‌چسبیده خودتون تمیزکاری رو انجام نمی‌دین،چهره‌ای یا از بچه‌هاتون کمک نمی‌گیرین؟»
این کار هفته‌ای‌بینیِ ۱۸ ورل‌دور از‌آبیِ هزینه‌هایش کم می‌کرد.
انگار مسیو ایو داشت‌بطریِ این پیشنهاد را سبک‌سنگین می‌کرد‌برم و فایده‌ای در آن می‌دید.
با این حال، پس از‌چهره‌ای مکثی متفکرانه آهی کشید و گفت:کلاهِ «متأسفانه ما درگیرِ کارای دیگه‌ای هستیم.»
درگیرِ چه کاری؟کفِ لومیان برای گرفتنِ‌بینیِ جواب پافشاری نکرد.
پیش از این مطمئن‌بزرگی شده بود که ایو‌پوستِ یک خسیسِ تمام‌عیار است.
مسیو ایو لومیان را ورانداز کرد و با‌باید تردید گفت: «من قبلاً هفته‌ای ۲۰ ورل‌دور به‌اوایلِ مارگو می‌دادم. شما کدوم روز رو ترجیح می‌دین؟»
لومیان پوزخند زد.
«لازم نیست پولی به من‌چسبیده بدین. به‌جاش خرجِ یه تمیزکاریِ‌چهره‌ای اساسیِ دیگه در هفته بکنید.»
مسیو ایو کمی جا خورد، اما مخالفتی نکرد. هرچه باشد،کت‌وشلوارِ هزینهٔ نظافت فقط ۱۸ ورل‌دور بود و اگر برای دو‌نوشابه بار در هفته قرارداد می‌بست، می‌توانست برای قیمتِ بهتری چانه بزند.
لومیان پس از‌بااحتیاط آنکه بشقابش را‌پایین تا ته خورد، پرسید:
«احیاناً می‌دونید چه‌چشمانی بلایی سرِ مستأجرِ‌پوستِ اتاقِ ۵۰۴ اومده؟»
منظورش همان مردی بود که پرترهٔ سوزانا ماتیس را‌آبیِ در اتاقِ شارلی چسبانده بود؛ چهره‌ای آشنا در خیابانِ مورای،چهرهٔ خیابانِ بردا و خیابانِ بلبل که از آنجا رفته بود.
لومیان پیش‌تر این اطلاعات را از مادام فلس خواسته بود، اما او چیزِ‌کلاهِ خاصی نگفته بود. تا جایی که به او مربوط می‌شد، همین که مستأجرها‌درست اجاره‌شان را می‌دادند و چیزی را خراب نمی‌کردند، دیگر کاری به کارشان نداشت.
مسیو ایو که انگار جا خورده‌پایین بود، پیش از پاسخ دادن نگاهی به‌لحظه ته‌ماندهٔ غذای درونِ بشقابش انداخت و گفت:
«مطمئن نیستم منظورتون کیه. من‌چهره‌ای زیاد به مسافرخونه سر نمی‌زنم.چسبانی خبر ندارم کی تو کدوم اتاقه.»
این جواب... بوی گناهکاری میده... ابروهای لومیان کمی تکان خورد، اما قضیه‌زمخت را کش نداد. تماشا کرد که مسیو ایو بشقابش را طوری تمیز‌پایین کرد که حتی یک دانه برنج یا قطره‌ای سس در آن باقی نماند.
پس از رفتنِ مسیو ایو، لومیان حدود‌چهره‌ای ۲۰ ثانیه بعد از مسافرخانه بیرون آمد‌گردِ و از فاصله‌ای امن صاحبخانه را تعقیب کرد.
او مسیو ایو را تا یک‌پایین مجتمعِ آپارتمانیِ شش‌طبقه و بژرنگ واقع‌همان در قلبِ بلوارِ بازار تعقیب کرد.
با توجه به چیزهایی که از گپ‌وگفت‌های‌زمخت معمولِ مادام فلس دستگیرش شده بود، اینجا‌چهرهٔ به‌احتمالِ زیاد محلِ زندگیِ مسیو ایو بود.
لومیان برای «سر زدن به خانهٔ او» عجله‌ای نکرد. انجامِ برخی کارها در پوششِ شب بهتر‌کلاهِ بود. به‌علاوه، کاملاً مطمئن نبود که آیا فرابشرانِ رسمی هنوز در حالِ بررسیِ پروندهٔ سوزانا ماتیس‌مردِ هستند یا امیدوارند از طریقِ مسیو ایو سرنخی پیدا کنند. یک برخوردِ تصادفی می‌توانست کاملاً دردسرساز شود.
اگر کار به‌بینیِ آنجا می‌کشید، لومیان‌آبیِ باید فوراً جیم می‌شد.
زیرِ نورِ گرمِ چراغ‌های خیابان،نوشابه دورِ آپارتمانِ مسیو ایو چرخید‌پیشِ و محیطِ اطراف را بررسی کرد.
اما چیزی که بیشتر از همه توجهِ لومیان را‌مشکیِ جلب کرد، عمارتِ سه‌طبقه و آجری‌رنگی در آن سوی‌نوشابه بلوارِ بازار بود که به‌صورتِ مورب روبه‌روی آپارتمان قرار داشت.
سرسرای ورودی که با ستون‌هایی‌چسبیده استوار شده بود، تابلویی بر‌چهره‌ای فرازِ خود داشت: «تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی.»
مردم پیوسته به داخل سرازیر می‌شدند. هر‌چهره‌ای از گاهی، صدای تشویق و نوای موسیقی‌گردِ به بیرون می‌پیچید و فضایی پرجنب‌وجوش می‌ساخت.
لومیان می‌دانست که این تئاتری است که‌گذاشت با بلیت‌های ارزان‌قیمتش به مردمِ عادی خدمت‌رسانی‌مردِ می‌کند و در بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده انحصار دارد.
مکانی ایده‌آل برای فرار از تعقیب... لومیان به یادِ‌مشکیِ حوادثِ مرتبط با تئاتر در رمان‌های مختلف افتاد. با پوزخندی‌پایین از خیابان گذشت و واردِ سرسرای تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی شد.
پوسترهای تبلیغاتیِ نمایش‌های فعلی و‌چسبیده آینده، و همچنین چند اثرِ کلاسیکِ‌پوستِ گذشته، دیوارها را زینت داده بودند.
لومیان همان‌جا ایستاد و در حالی که با دقت‌زمخت عکس‌ها، طرح‌ها و توضیحات را بررسی می‌کرد، به این‌بااحتیاط می‌اندیشید که چطور به بهترین شکل از تئاتر بهره ببرد.
ناگهان چهره‌ای آشنا روی‌بطریِ پوستری در گوشه‌ای از‌باید دیوار، چشمش را گرفت.
در نقشِ یک سیاهی‌لشکر در پس‌زمینه، مردی با موهای کاملاً‌چسبانی بلوند، چشمانِ آبی و ریشی تُنُک به تصویر کشیده شده بود.باید او کسی نبود جز مسیو ایو، همان مردی که تعقیبش می‌کرد!