چپتر 496: گناه
0لومیان با بی‌تفاوتی به پیشنهادِ فرانکا گفت: «اینم می‌شه. در آینده‌مسافرش اگه کسی خواست از این زره استفاده کنه، من براتون ‹تلپورتش› می‌کنم.صلیبِ به این چی می‌گن؟ می‌گن خدماتِ پستیِ سیل. درجا تحویل داده می‌شه!»
بعد از شوخی، به زرهِ غرور که کنارِ‌داخلِ میزِ عسلی ایستاده بود نزدیک شد و شروع‌نیروی کرد به چپاندنِ دستکشِ نقره‌ای-سفیدش در دهانهٔ کیفِ مسافر.
با این حرکت، زرهِ تمام‌تنهٔ‌شرکت بلندقامت کوچک شد و درونِ‌هرگز کیفِ پارچه‌ایِ سیاه و کوچک رفت.
تا زمانی که یک قسمت از شیء می‌توانست واردِ کیفِ مسافر شود، فارغ از‌نشده اندازه‌اش از دهانه عبور می‌کرد، به شرطی که از فضای داخلِ کیف بزرگ‌تر نباشد. معمولاً‌سازمانِ گوشت و خونی که سرشار از نیروی حیات بود نمی‌توانست در کیفِ مسافر ذخیره شود.
با در نظر گرفتنِ این عوامل، اولین فکرِ لومیان پس‌لبخندی از به دست آوردنِ شیءِ فرابشری و «دفترچهٔ راهنمای» آن این‌حمایت بود که می‌شود از آن برای پنهان کردنِ جسد استفاده کرد.
ژنا با حسرت به صحنه‌ای‌می‌کرد که در حالِ رخ دادن بود‌نباشد نگاه کرد و گفت: «چقدر جادوییه...»
با وجودِ شرکت در گردهمایی‌های متعددِ علومِ غریبه،علومِ هرگز با چنین شیئی روبه‌رو نشده بود. نزدیک‌ترین‌چیزی چیزی که می‌شناخت، دنیای درونِ یک نقاشی بود.
لومیان با لبخندی بر لب، کیفِ مسافرش را زیرِ لباسش پنهان کرد. رو به آنتونی و ژنا گفت: «بعد از این‌مسافرش ماجرا، باید بدونید که من و فرانکا از طرفِ یه سازمانِ سرّی حمایت می‌شیم. سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون یا فرقهٔ دیوبانو هم‌توافق‌نامهٔ نیست. خب، چی می‌گید؟ مایلید ملحق بشید؟ اگه نه، باید یه توافق‌نامهٔ عدمِ افشا امضا کنید یا سوگندِ رازداریِ الزام‌آوری بخورید.»
ژنا که بحثِ لومیان و فرانکا دربارهٔ سازمانِ سرّی را شنیده بود و‌لباسش می‌دانست آن‌ها واقعاً به آقای ابله ایمان دارند، با نامِ رمزِ کارتِ تاروت‌دیوبانو آشنا بود. او که پاسخِ ابله را دریافت کرده بود، خیلی سریع تصمیم گرفت.
«من هستم.»
آنتونی رید لحظه‌ای در سکوت‌شرکت فکر کرد و پرسید: «سازمانِ‌هرگز شما پیروِ یه موجودِ پنهانه؟»
لومیان در پاسخ به نگرانی‌های ناگفتهٔ آنتونی‌متعددِ گفت: «یه خدای رسمیه. اگه شک دارید،نشده می‌تونم کلیسای جامعش رو بهتون نشون بدم.»
آنتونی با مشاهدهٔ‌روبه‌رو حالتِ چهرهٔ لومیان،چیزی صداقتش را تأیید کرد.
روان‌پزشک خندهٔ تلخی کرد و اعتراف کرد: «پس مشکلی ندارم. تجربیاتِ گذشته‌م و این‌خونی ماجرا به من یاد داده که هنوز برای جلوگیری از چنین فاجعه‌ای خیلی ضعیفم. حتی‌دفترچهٔ اگه درست کنارم باشه، فقط می‌تونم سقوطِ خودم و اطرافیانم رو به مغاک تماشا کنم.»
برای آنتونی، پیوستن به یک سازمانِ سرّی‌متعددِ انتخابی عمل‌گرایانه برای قوی‌تر کردنِ خودش به نظر‌نزدیک‌ترین می‌رسید—به‌ویژه سازمانی که پیروِ یک خدای رسمی بود.
آنتونی به‌عنوانِ یکی از مؤمنانِ خدای بخار و ماشین، با دقت به این موضوع فکر کرده بود.می‌شناخت او متوجه شد که در متونِ مقدسِ کلیسا هیچ اشاره‌ای به دشمنی میانِ خدایانِ رسمی نشده است، برخلافِ‌فرقهٔ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی که پیوسته نفرت از سرورِ توفان‌ها و خدای دانش و خرد را موعظه می‌کرد.
به عبارتِ دیگر، ایمانش‌نشده مانع از پیوستنِ او‌دنیای به چنین سازمانِ سرّی‌ای نمی‌شد.
بدونِ اینکه منتظرِ پاسخِ لومیان و فرانکا بماند، آنتونی پوزخندی به خودش زد و اعتراف کرد: «در اصل قصد داشتم به‌گرفتنِ ساحلِ غربیِ میدسی‌شایر برگردم و تو روستا زندگی کنم، اما الان نگرانم که نتونم از فاجعهٔ قریب‌الوقوع فرار کنم. درست مثلِ‌چقدر مردمِ محلهٔ بازار، کی حاضره وسطِ ناهنجاری‌های مکرر، روی لبهٔ مرگ و زندگی برقصه؟ با این حال، اراده و خواسته‌شون بی‌فایده‌ست.
«از اونچه که‌جادوییه من دیدم، فاجعه‌ها‌گردهمایی‌های دارن مکررتر می‌شن.»
لومیان همراهش را مسخره کرد.
«بعد از اینکه‌روبه‌رو بیماریِ روانی‌ت درمان‌چیزی شد، خیلی نق‌نقو شدی.»
و ادامه داد: «جزئیات رو وقتی‌شرطی کارتِ آرکانای اعظمت رو تأیید کردی‌معمولاً و مأموریتت رو گرفتی، بررسی می‌کنیم.»
ژنا لب‌هایش را روی‌وجودِ هم فشرد و حالتی‌علومِ تاریک در چهره‌اش نمایان شد.
«راستش من یه‌جادوییه جورایی زندگی تو محلهٔ‌متعددِ بازار رو دوست دارم...»
به نظر می‌رسید‌روبه‌رو که باید این‌چیزی مکان را ترک کند.
خنده‌ای نرم‌اندازه‌اش از لبانِ‌عبور لومیان خارج شد.
«این در واقع محافظتی برای‌شرکت محلهٔ بازاره. شکارچی‌ها و دیوبانوها‌هرگز همیشه فاجعه به بار میارن.»
حتی اگه کاری هم نکنن، باز هم‌متعددِ فاجعه به بار میارن؟ چشمانِ ژنا باریک‌نشده شد و در فکری عمیق فرو رفت.
فرانکا با آمیزه‌ای از خشم‌نزدیک‌ترین و سرگرمی ناسزا گفت: «گمشو‌لبخندی بابا! فقط تو این‌جوری هستی!»
در چند ماهِ گذشته، بیشترِ فاجعه‌های‌شرطی محلهٔ بازار حولِ سیل می‌چرخید. این‌معمولاً چه ربطی به ژنا و من داشت؟
این ثابت‌چقدر نمی‌کرد که‌وجودِ ۰۰۷ حق داشت؟
پس از بحث دربارهٔ مسائلِ دیگر، لومیان و فرانکا از خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ ۳نشده بیرون آمدند و زیرِ آفتابِ صبحگاهی قرار گرفتند. یکی به سمتِ مقرّ شرکتِ سایکیک‌طرفِ در خیابانِ شِر واقع در بلوارِ بزرگ رفت و دیگری راهیِ شهرکِ تروکادرو شد.
لومیان به‌جای کالسکهٔ عمومیِ‌نشده همیشگی، یک کالسکهٔ کرایه‌ایِ چهارچرخ‌نقاشی و دونفره را انتخاب کرد.
بیرون از پنجرهٔ کالسکه، دست‌فروشانِ خیابانی ویسکی ساوِر، رولتِ گوشت، ماهیِ آبِ شیرین، نانِ پیاز، سسِ تند،حیات ربِ سویا و انواعِ اقلامِ دیگر را جار می‌زدند. رهگذران یا برای خرید مکث می‌کردند یا به‌سرعت‌کردنِ می‌گذشتند. برخی لباسِ منشی‌ها را به تن داشتند و برخی دیگر لباس‌های کارگری در رنگ‌های مختلف پوشیده بودند.
پس از شورشِ شبِ گذشته و‌گردهمایی‌های بارانِ سیل‌آسای آخرالزمانی، این مکان بارِ‌شیئی دیگر سرشار از جنب‌وجوش شده بود.
برای لومیان، این صحنه یادآورِ محلهٔ بازارِ گذشته بود، اما‌هرگز اکنون، او بارِ دیگر یک مجرمِ تحتِ تعقیب بود—در هویتش‌لبخندی به‌عنوانِ سیل دوبوآ، عضوِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون و سردستهٔ باندِ ساوآ.
بی‌تردید شهربانی تالارِ رقصِ نسیم و دیگر مکان‌ها‌دنیای را مصادره کرده بود. سلطهٔ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون‌باید بر محلهٔ بازار تقریباً از بین رفته بود.
لومیان افسوس می‌خورد، چراکه‌عبور این به معنای از دست‌کیف دادنِ منبعِ درآمدی ثابت بود.
با این حال، شبِ گذشته پس از پناه دادن به لودویگ و رساندنِ اطلاعات به خانمِ‌چیزی شعبده‌باز، پیش از آنکه آشوب بخوابد، عمداً به تالارِ رقصِ نسیم برگشته بود. او ۳۰,۰۰۰ ورل‌دور‌می‌شیم از گاوصندوق برداشته بود و مجموعِ پول‌هایش را به ۷۵,۰۰۰ ورل‌دور و ۱,۰۰۰ سکهٔ طلا رسانده بود.
لومیان همان‌طور که رهگذران را‌شرکت تماشا می‌کرد و به صدای دست‌فروشان‌چنین گوش می‌داد، غرق در افکارش شد.
قصد داشت پس از «گزارشِ» ماجراهای شبِ گذشته‌دنیای به آقای کِی و گرفتنِ تأییدیهٔ غیب‌گوی سازمانِ‌باید سپیده‌دم، تریر را به مقصدِ پادشاهیِ فیناپوتر ترک کند.
پیش از‌اندازه‌اش آغازِ سفر،عبور سه اولویت داشت:
نخست، باید لوگانو توسکانو را که دوباره بی‌کار شده بود پیدا می‌کرد و می‌پرسید آیا مایل است او را تا پورت سانتای‌زیرِ پادشاهیِ فیناپوتر همراهی کند یا نه. این پزشکِ ردهٔ ۸ که اغلب به پادشاهیِ فیناپوتر سفر می‌کرد، به زبانِ کوهستانی مسلط بود.افشا لومیان که فقط اینتیسی و فیساکیِ باستان می‌دانست، بدونِ او با مشکلِ ارتباطی روبه‌رو می‌شد و باید به زبانِ بدن متوسل می‌شد.
دوم، منتظرِ مأموریت‌های کارتِ آرکانای اعظمِ ژنا‌متعددِ و آنتونی بود تا ببیند آیا می‌توانند با‌نزدیک‌ترین هم همکاری کنند و به یکدیگر یاری برسانند.
سوم، قصد داشت از اطلاعاتِ موجودِ عالمِ ارواحِ مرتبط با پیام‌رسان که همراه با فرمولِ دروگر از طرفِ خانمِ‌سازمانِ شعبده‌باز رسیده بود، استفاده کند تا پیام‌رسانی به دست آورد. این کار ارتباط با فرانکا و دیگران را در‌رازداریِ آینده آسان‌تر می‌کرد. علاوه بر این، باید آیینی اجرا می‌کرد تا یک یا دو تواناییِ قراردادیِ دیگر به دست آورد.
...
در بلوارِ بزرگ، خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹،متعددِ زیرِ آن خانهٔ مجللِ بژرنگ، لومیان بارِ‌نشده دیگر آقای کِی را در زیرزمین ملاقات کرد.
غیب‌گو که چهره‌اش در سایهٔ کلاهِ ردایش‌متعددِ پنهان بود، روی مبلِ دسته‌دارِ سرخی نشسته بود‌نزدیک‌ترین و نگاهِ ژرفش را به لومیان دوخته بود.
لومیان به امیدِ جلبِ توجهِ آقای‌چیزی کِی، یکراست رفت سرِ اصلِ مطلب:زیرِ «دیشب رفتم به تریرِ دورانِ چهارم.»
آقای کِی سر تکان‌عبور داد. «می‌دونم. کلِ ماجرا‌داخلِ رو برام تعریف کن.»
می‌دونه؟ لومیان جا خورد. ماجرای دستگیریِ بووار پون پِرو در جریانِ انتقامش و‌روبه‌رو اتفاقاتِ بعدی را تعریف کرد؛ اینکه چطور او، فرانکا و بقیه گاردنرِ آینه‌ای را‌بدونید شکست دادند و با استفاده از عالمِ آینهٔ خاص از تریرِ دورانِ چهارم گریختند.
در طولِ روایتش، فقط تجربیاتِ خودش را در میان گذاشت و از اشاره به رویارویی‌های ژنا و‌می‌شناخت دیگران یا گمانه‌زنی‌های خودش خودداری کرد. برای نمونه، جزئیاتی مانندِ سکهٔ طلای خوش‌شانسی یا نیایشِ ژنا به درگاهِ‌فرقهٔ آقای ابله را از قلم انداخت و فقط گفت که به‌طورِ توضیح‌ناپذیری واردِ جهانِ درونِ نقاشی شده است.
به همین ترتیب،روبه‌رو بسیاری از جزئیات‌چیزی را ناگفته گذاشت.
آقای کِی با دقت‌عبور گوش داد و حرفِ‌داخلِ لومیان را قطع نکرد.
پس از آنکه لومیان به نابودیِ شاخهٔ بازارِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون‌چنین و لو رفتنِ هویتش اشاره کرد، آقای کِی برخاست و با صدایی‌لباسش خش‌دار گفت: «مشکلی نیست. هر وقت خواستی می‌تونی از من کمک بگیری.»
غیب‌گوی سازمانِ سپیده‌دم بی‌آنکه منتظرِ‌شرکت پاسخِ لومیان بماند، برگشت، زانو زد‌چنین و روی زمین به سجده افتاد.
چهرهٔ آقای کِی محکم به‌نزدیک‌ترین کاشی‌های کف چسبیده بود و با‌مسافرش خودش زمزمه می‌کرد. حرف‌هایش نامفهوم بود.
لومیان در سکوت منتظر ماند و خلوتِ آقای کِی را‌بزرگ‌تر به هم نزد. سایه‌های اطرافش ژرف‌تر شدند، گویی چشمانی نامرئی‌نظر به او خیره مانده بودند و لرزه بر اندامش می‌انداختند.
با این حال، خونسردی‌اش را حفظ‌گردهمایی‌های کرد. انگار بروزِ ناگهانیِ رفتارهای غیرعادی از‌روبه‌رو سوی اعضای سازمانِ سپیده‌دم کاملاً طبیعی بود.
پس از مدتی نامعلوم،وجودِ آقای کِی به‌شدت سرفه کرد‌غریبه و خون روی زمین پاشید.
سرش را بالا آورد و با صدایی‌می‌شناخت بم و جنون‌آمیز گفت: «آه، پدرِ بخشنده،آنتونی برای گناهانم از تو طلبِ بخشش می‌کنم.»
پس از سه بار تکرارِ این جمله، دوباره‌داخلِ چهرهٔ آقای کِی به زمین چسبید و صدای‌نیروی جویدن و بلعیدن از او به گوش رسید.
پس از انجامِ این کارهای‌شرکت عجیب، برخاست و چهار بار—بالا،هرگز پایین، چپ، راست—روی سینه‌اش ضربه زد.
لومیان با کنجکاوی‌جادوییه پرسید: «چی شده؟گردهمایی‌های این توبه برای چیه؟»
آقای کِی با صدای خش‌دار گفت: «سازمانِ سپیده‌دمِ ما نتونست‌لبخندی به‌موقع به فاجعهٔ دیشب واکنش نشون بده. اینکه نتونستم برای نابودیِ‌حمایت آیین با تو همکاری کنم، کوتاهیِ من تو انجامِ وظیفه‌ام بود.»
لومیان در حالی که‌عبور گوشهٔ لبش می‌پرید، جواب‌داخلِ داد: «این مسئولیتِ شما نیست.»
پیشبردِ نقشهٔ مهمان‌خانه اساساً کارِ انجمنِ تاروت بود. همین که سازمانِ سپیده‌دم‌شیئی توانسته بود به‌سرعت بفهمد چه اتفاقی افتاده، جای تحسین داشت. نیازی نبود‌آنتونی آقای کِی توبه کند و بارِ این کوتاهی را به دوش بکشد.
آقای کِی سر تکان‌وجودِ داد. «دلیلش مهم نیست،علومِ عمل نکردن خودش یه گناهه.»
مگه مجبوری این‌قدر احساسِ مسئولیت کنی... شما‌می‌شناخت فقط یه سازمانِ سرّی هستین، نه مؤمنانِ متعصبِ‌ماجرا خورشیدِ فروزانِ ابدی... لومیان در دل زمزمه کرد.
آقای کِی گویی افکارِ لومیان را حس کرده باشد، دستانش را‌نباشد از هم باز کرد و با تعصبی غیرعادی گفت: «چون سازمانِ‌عوامل سپیده‌دمِ ما زاده شده تا بارِ همهٔ گناهان رو به دوش بکشه.»
فکر کنم داری خیلی‌وجودِ افراط می‌کنی... لومیان به‌سختی‌علومِ حالتِ چهره‌اش را مهار کرد.