چپتر 456: دستوراتِ شارلاتان
0ژنا سکهٔ طلای توی دستِ‌چیکار پسرک را وارسی کرد و‌تکیه متوجهِ پرترهٔ ناآشنای مردی تاج‌دار شد.
گیج شده‌نفری بود، پرسید:اونجا «این ورل‌دور نیست؟»
پسرک خندید و توضیح‌نفری داد: «این یه پوندِ‌همهٔ طلاست، از لویی‌دور هم باارزش‌تره.»
ژنا جا خورد: «اهلِ‌می‌فهمید اینتیس نیستی؟» اما فکر‌تأثیری نمی‌کرد مشکلی در کار باشد.
ظاهرِ پسرک هم‌بگی تا حدی با‌کنی مردمِ محلی فرق داشت.
پسرک که موهای زردِ‌اونجا روشن و شانه‌کرده‌ای داشت،بردار صادقانه جواب داد: «لوئنی‌ام.»
ژنا تصمیم گرفت بیشتر کنجکاوی نکند؛اونجا می‌فهمید که پوندِ طلا یا لویی‌دور‌اینکه بودنِ سکه تأثیری در ارزشِ واقعی‌اش ندارد.
با توجه به برخوردِ‌می‌فهمید قبلی‌شان، به تواناییِ پسرک در‌ارزشِ آوردنِ بختِ نیک اعتماد داشت.
نگاهش کرد‌کسی و منتظرِ‌می‌خوای حرف‌های بعدی‌اش ماند.
پسرک سکهٔ طلای خوش‌شانسی را‌میشه به جیبش برگرداند و هیچ‌اینکه قصدی برای پیش‌پرداخت نشان نداد.
در عوض به زمین اشاره کرد و گفت: «ساعتِ ۱۰ امشب‌قبل از ورودیِ همین‌جا برو تو تریرِ زیرزمینی. تا جایی که می‌تونی از‌فقط هر مسیری که بازه برو جلو، تا برسی به یه رودِ زیرزمینی.
«همون دوروبر یه جای قایم‌شدن پیدا‌بودنِ کن و منتظرِ اولین نفری بمون که‌برخوردِ از اونجا رد میشه. همهٔ وسایلشو بردار.»
«قبل از اینکه این کار‌چیکار تموم بشه، نمی‌تونی به کسی بگی‌شهود می‌خوای چیکار کنی یا کجا بری.»
فقط با تکیه بر شهود بره زیرِ زمین و‌قبل برای پیدا کردنِ طعمه به شانس اعتماد کنه؟ به‌کنی نظرِ ژنا دستوراتِ پسرک بدجوری یادآورِ «خلق‌وخوی شارلاتانیِ» سیِل بود.
در موردِ نحوهٔ به دست آوردنِ وسایلِ آن‌همهٔ شخص هم ظاهراً فقط یک راه وجود داشت:کسی با مبارزه؛ باید طرفِ مقابل را مطیع می‌کرد!
ژنا می‌دانست پسرک احتمالاً فرابشری‌طلا قدرتمند و هم‌سو با هدفِ‌واقعی‌اش اوست، و بی‌درنگ قبول کرد: «فهمیدم.»
پسرک لبخند زد.
«وقتی اون وسایل رو گرفتی و‌همهٔ دادی به من، این سکهٔ طلای‌بشه خوش‌شانسی رو به عنوانِ پاداش بهت می‌دم.»
ژنا که می‌دانست او پسری عادی نیست،میشه بی‌اختیار با لحنی محترمانه پرسید: «چطور صداتون‌بشه کنم؟ و وقتش که رسید کجا پیداتون کنم؟»
پسرک زیرِ لب غُر زد: «می‌تونی ویل‌سکه صدام کنی. این‌طوری که باهام حرف می‌زنی‌قبلی‌شان انگار آدم‌بزرگم. من تازه تو مدرسهٔ ابتدایی‌ام!
«وقتش که‌کسی برسه، خودبه‌خود‌می‌خوای منو می‌بینی.»
نکنه از اون فرابشرانِ مادرزادیه که تو گردهمایی‌های علومِ غریبه در‌تموم موردشون می‌گن؟ واقعاً کم‌سنه، اما توانایی‌هاش فوق‌العاده‌ست؟ ژنا ارتباطی پیدا کرد‌تکیه و از دستوراتش پیروی کرد. با لبخند جواب داد: «باشه، ویل.»
ویل دستش را‌اولین تکان داد و‌اونجا گفت: «می‌تونی بری.»
ولی من می‌خوام تو کافه‌ای که مورب پشتِ سرته‌ارزشِ ناهار بخورم... ژنا زیرِ لب غُر زد و مسیرش را‌اعتماد عوض کرد تا برای غذا خوردن به خیابانِ روپوش‌سفیدها برگردد.
با این حال، پس از اینکه بیش از ۱۰فقط متر راه رفت، کنجکاوی‌اش غلبه کرد و برگشت تا‌نظرِ نگاهی به تیرِ آهنی و سیاه چراغِ گاز بیندازد.
پسرکِ عجیب،نفری ویل، از جایش‌میشه ناپدید شده بود.
ژنا دقیق‌تر نگاه کرد و فهمید که او واردِ کافهٔ همان‌قبل نزدیکی شده و حالا پشتِ میزی کنارِ پنجره نشسته است، جایی‌بری که پیشخدمتی تازه ظرفی با سه اسکوپ بستنی برایش آورده بود.
واقعاً فقط یه بچه‌ست... ژنا با خودش‌سکه فکر کرد و در حالی که کنجکاوی‌اش‌قبلی‌شان ارضا شده بود، به راهش ادامه داد.
...
در محلهٔ‌نفری مالی، داخلِ‌اونجا مرکزِ هنرهای تریر،
لومیان پس از حدس‌نفری زدنِ چیزی، بارِ دیگر عینکِ‌وسایلشو رازکاویِ قهوه‌ای‌رنگ را بیرون آورد.
بی‌هیچ تردید یا‌نکند ترسی، شیءِ رازآلود‌بودنِ را به چشم زد.
سالنِ نمایشگاه تمرکزِ اصلی‌اش بود،چیکار در حالی که سرویسِ بهداشتی با‌شهود راهرویی طولانی از آن جدا می‌شد.
در میانِ سرگیجهٔ آشنا،اونجا نقاشیِ رنگ‌روغنِ پیشِ روی‌بردار لومیان دستخوشِ دگرگونیِ عجیبی شد.
چهره‌هایی که بدنِ برهنهٔ‌نفری زن را زینت می‌دادند، چرخیدند‌وسایلشو تا به او نگاه کنند.
هم‌زمان، لومیان حضورِ موجودی را روی پشت‌بام، جایی که آسمانِ هم‌پوشان قرار داشت،برخوردِ حس کرد که از دور به او خیره شده بود. به نظر می‌رسید‌جیبش در تلاش است تا از موانع عبور کند و به‌سرعت به او نزدیک شود.
همان‌طور که چهرهٔ تارِ زن در نقاشیِ رنگ‌روغن رفته‌رفته واضح می‌شد،شهود هویتِ واقعی‌اش آشکار گشت: چشمانی قهوه‌ای که به هر سو می‌چرخیدند،خلق‌وخوی موهای قهوه‌ایِ آبشاری، چهره‌ای پُر با پوستی صاف، و حال‌وهوایی از بی‌تفاوتی...
لومیان او را شناخت. او کسی نبود جز‌بردار مادمازل سرافین، مستأجرِ سابقِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، مدلِ‌می‌خوای انسانی، و معشوقه‌ای که گابریلِ نمایشنامه‌نویس در جست‌وجویش بود!
با واضح‌تر شدنِ چهرهٔ سرافین، محیطِ اطرافِ‌میشه لومیان تاریک شد، گویی چهره‌هایی در آستانهٔ‌بشه بیرون آمدن از نقاشی یا خلأ بودند.
به‌سرعت عینکِ رازکاوی را از روی پلِ بینی‌اش‌تأثیری برداشت. تمامِ ناهنجاری‌ها در یک چشم‌به‌هم‌زدن ناپدید شدند و‌بختِ تنها حسِ سیخ شدنِ مو بر تنش باقی ماند.
همون‌طور که انتظار‌بگی می‌رفت، مدلِ انسانیِ‌کنی این نقاشیِ رنگ‌روغن سرافینه...
با اینکه گابریل یه آدمِ عادیه و عینکِ رازکاوی نداره، اما‌تموم یه بار با سرافین خوابیده و ویژگی‌های فیزیکی‌شو می‌شناسه. حتماً همین‌طوری‌تکیه موقعِ ورود و خروج از سرویسِ بهداشتی متوجهِ ردپای معشوقه‌اش شده...
ممکنه سرافین همون‌طور که تو این نقاشیِ رنگ‌روغن‌همهٔ کشیده شده، روی بدنش چند تا چهره داشته باشه‌بگی که هم نقاشی‌شده و هم زنده به نظر می‌رسن؟
گابریل اون موقع نترسید؟
بعد از پیدا کردنِ نقاشیِ رنگ‌روغنی که‌کجا سرافین مدلش بود، موقعِ برگشت با اون‌کردنِ موجودی روبه‌رو شد که معمولاً دیدنش سخته؟
زمان‌بندی‌اش جور درمیاد—لیوانِ آبِ روی میزش مالِ بیشتر از‌قبل یه روز پیش بود و اون دو روز پیش‌کنی از نمایشگاهِ هنر دیدن کرده... حتماً آخرهای شب اتفاقی افتاده.
بعد از اینکه بهش حمله شد‌اونجا و احتمالاً تباه شد، چرا تا‌اینکه موقعِ اومدنِ من تو آپارتمان موند؟
افکار لومیان به سرعت در سرش‌بودنِ می‌چرخید. او توجهش را به امضای روی‌برخوردِ تابلوی رنگ‌روغن معطوف کرد: کلود پییر آگوست.
نقاش چندان شناخته‌شده نبود؛ وگرنه تابلویش را در راهروی‌فقط منتهی به سرویس بهداشتی نمی‌آویختند. چه‌بسا اثر او را فقط‌دستوراتِ به خاطر نمایشگاه «برداشت‌های آینده» به آنجا اضافه کرده بودند.
به همین ترتیب، با خود فکر کرد حالا که برای گابریل‌تموم اتفاقی افتاده، پییر هم احتمالاً ناپدید شده است. او حتی زمانی که‌شهود سرافین از مسافرخانهٔ خروسِ زرین اسباب‌کشی کرده بود، به «مهمان‌خانه» رفته بود.
در هر حال، باید به خانمِ شعبده‌باز خبر بدم. اگه ردپایی جا مونده باشه چی؟ وگرنه اونا با یه آدمِ عادی مثل‌بری گابریل کاری نداشتن. لومیان قصد نداشت خودش به دنبال کلود پییر آگوست برود. جمع‌آوری اطلاعات دربارهٔ او از طریق مجاری مختلف زمان‌ظاهراً زیادی می‌برد. از طرفی، با داشتنِ نام و هویتِ هدف، استادِ ستاره‌بینی‌ای مثل خانمِ شعبده‌باز می‌توانست به‌سرعت محلِ اقامتِ نقاش را پیدا کند.
افزون بر این، به گابریل در دلِ شب و پس‌واقعی‌اش از آنکه دربارهٔ کلودِ نقاش پرس‌وجو کرده بود، حمله کرده‌نگاهش بودند. اطلاعاتِ کنونیِ لومیان تنها بخشِ کوچکی از دانسته‌های خودش بود.
لومیان به تابلوی رنگ‌روغن‌می‌خوای خیره شد و لبخندی‌بری روی لبانش نقش بست.
یعنی به منم حمله می‌کنن؟
بی‌صبرانه منتظرشم.
...
حوالیِ ساعت ۹ شب، در خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱، فرانکا با یادآوریِ مأموریتِ فرقهٔ‌شانس دیوبانو، حدس زد که سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون به‌زودی اقدامِ مهمی صورت خواهد داد. برنامه‌اش این بود‌وجود که به دیدنِ گاردنر مارتن برود و در طولِ مسیر، معجونِ لذت را هم هضم کند.
فرانکا تصمیم گرفت به جای‌میشه روشِ معمولِ در زدن و وارد‌تموم شدن، رویکردِ مخفیانه‌تری در پیش بگیرد.
قصد داشت در حوالیِ خیابانِ فواره‌ها، پلاکِ ۱۱، درونِ‌وسایلشو باغ یا روی چمن‌ها پنهان شود و پیش از رفتن‌چیکار به سراغِ گاردنر مارتن، اوضاع را نامحسوس زیر نظر بگیرد.
با شناختی که از رده و توانایی‌های گاردنر داشت،ارزشِ به اتاق‌خوابش برگشت و مجسمه‌ای به اندازهٔ کفِ دست‌نیک از دیوبانوی نخستین برداشت و در جیبش پنهان کرد.
این کار توانایی‌اش را برای پنهان‌کنی ماندن بالا می‌برد و احتمالِ شناسایی‌شدنش‌بره توسط قدرت‌های فرابشری را کاهش می‌داد.
فرانکا برای ژنا دست تکان داد و‌وسایلشو گفت: «من می‌رم پیش گاردنر.» در را‌کسی باز کرد و از آپارتمانِ ۶۰۱ خارج شد.
ژنا تأیید‌پیدا کرد و‌نفری آهِ آسودگی کشید.
او هم قصدِ‌نکند رفتن داشت و‌بودنِ کمی مضطرب بود.
فرانکا با کالسکه‌ای کرایه‌ای به خیابانِ فواره‌ها رسید، اما برخلافِ معمول از کالسکه‌چی نخواست‌کردنِ جلوی پلاکِ ۱۱ نگه دارد. در عوض، با فاصله‌ای دورتر پیاده شد و به‌سرعت‌وسایلِ در دلِ سایه‌ها ناپدید گشت و مخفیانه به‌سوی اقامتگاهِ گاردنر مارتن به راه افتاد.
آشنایی‌اش با محیطِ اطراف باعث شد بتواند رخنه‌ای‌بردار در گشت‌زنیِ نگهبانان پیدا کند. چابکانه از دیوارِ‌می‌خوای کناری بالا رفت و بی‌سروصدا درونِ باغ فرود آمد.
فرانکا تلاشی برای نفوذِ مستقیم به ساختمان نکرد. در عوض، سایه‌ها را دنبال‌تموم کرد و تا لبهٔ چمنِ جلوی عمارت دور زد. کنارِ یک چراغِ گاز،بره ویلای سه‌طبقهٔ سفید و خاکستری را که هنوز چراغ‌هایش روشن بود، زیر نظر گرفت.
با گذشتِ زمان، فرانکا همچنان هوشیار ماند‌سکه و تمامِ تمرکزش را بر سایه‌هایی که‌قبلی‌شان پشتِ پنجره‌ها ظاهر می‌شدند و کارهایشان گذاشت.
ناگهان درِ اصلیِ ویلا باز‌چیکار شد و فاوستینو، سرپیشخدمتِ عمارت،تکیه به همراهِ شخصی سیاه‌پوش بیرون آمد.
فردِ سیاه‌پوش قدِ متوسطی در حدودِ ۱.۷۵وسایلشو متر داشت. تمامِ بدنش پوشیده بود و‌کسی تشخیصِ چهره یا ویژگی‌های ظاهری‌اش را ناممکن می‌ساخت.
فرانکا با خود فکر کرد: کی می‌تونه‌میشه باشه؟ شریکِ گاردنر مارتن، یا یکی از اعضای‌نمی‌تونی کلیدیِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون که مسئولِ بقیهٔ مناطقه؟
وقتی فردِ سیاه‌پوش از حصارِ آهنی خارج‌سکه شد و فاوستینو به داخلِ ویلا بازگشت، فرانکا‌تواناییِ پیش از گرفتنِ تصمیمش تنها لحظه‌ای تردید کرد.
می‌دانست که اگر تمامِ اقامتگاهِ گاردنر مارتن را نگردد، اطلاعاتِ ارزشمندی به‌بره دست نخواهد آورد. جست‌وجوی قبلی‌اش سطحی بود و نتیجهٔ چندانی نداشت. فردِ سیاه‌پوش‌موردِ می‌توانست سرنخ‌های تازه‌ای به او بدهد و او را به دستاوردهای غیرمنتظره‌ای برساند.
فرانکا که نامرئی بود، مجسمهٔ‌میشه دیوبانوی نخستین را در جیبِ‌اینکه مخفی‌اش لمس کرد و دلگرم شد.
لبهٔ چمن‌ها را دور زد و‌اونجا از حصارِ آهنی بالا رفت تا‌اینکه مخفیانه به تعقیبِ فردِ مرموزِ سیاه‌پوش بپردازد.
...
ساعت ۱۰ شب، ژنا از ورودی‌ای‌کنی که چندان از تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی‌بره دور نبود، راهیِ تریرِ زیرزمینی شد.
از آنجا که چراغِ کاربیدی نداشت، برای مسیریابی در آن محیطِ قیرگون به‌نمی‌تونی دیدِ در شبِ ردهٔ آدمکش تکیه کرد. ژنا مصمم بود مسیر را به‌کردنِ خاطر بسپارد؛ پس به غرایزش اعتماد کرد و در اعماقِ تونل‌های زیرزمینی پیش رفت.
هرچه جلوتر‌پیدا می‌رفت، سکوتِ‌نفری اطرافش سنگین‌تر می‌شد.
ژنا نفسش را آرام‌می‌فهمید بیرون داد تا از تنش‌ارزشِ و ترسِ درونِ قلبش بکاهد.
ژنا عمداً از وسطِ تونل فاصله‌کنی گرفت، خودش را به دیوارِ سنگی چسباند‌زیرِ و با احتیاط به راهش ادامه داد.
پس از گذشتِ‌بمون زمانِ نامعلومی، صدای جریانِ‌وسایلشو آب به گوشش رسید.
هفت‌هشت مترِ دیگر را با دور زدنِ یک‌همهٔ برآمدگیِ سنگی پیش رفت و به رودخانهٔ کوچکی‌کسی رسید که آرام در تاریکیِ زیرزمین جریان داشت.
ژنا به خودش مسلط شد. ستونِ سنگیِ‌سکه لکه‌داری پیدا کرد تا پشتش پنهان شود و‌تواناییِ بدنش را در دلِ سایه‌های غلیظ فرو برد.
از نامرئی شدن خودداری کرد، چرا که محدودیت‌هایش را به‌عنوان یک ساحره‌بره می‌دانست؛ مدت‌زمانی که می‌توانست قدرت‌هایش را حفظ کند محدود بود و هیچ‌سیِل راهی نداشت که بداند چقدر طول می‌کشد تا هدف از راه برسد.
در آن زیرزمینِ ساکت، گویی‌میشه زمان کش می‌آمد و فشارِ‌اینکه روانیِ ژنا پیوسته بیشتر می‌شد.
سرانجام، طنینِ‌پیدا صدای قدم‌هایی‌نفری به گوشش رسید.