چپتر 218: محضردار
0بعد از اینکه شارلی و دو فرابشرِ رسمی‌حتی خیابانِ هرج‌ومرج را ترک کردند، لومیان دوباره پشتِ میزِ‌بکلاند چوبی نشست و در دل خودش را سرزنش کرد.
چطور تونستم فراموش‌شدیدتر کنم؟ نباید به چیزی‌تبدیل که نباید، خیره می‌شدم!
در موردِ‌سیاه دیدنِ بخت‌هیچ‌چیزِ هم همین‌طور بود!
پیش از این، باور داشت که بررسیِ بختِ دیگران کارِ ظریفی است و بعید است کسی‌تبدیل متوجهش شود. نه فرانکای ردهٔ ۷ و نه معادلِ یک ردهٔ ۷، یعنی راجر «عقرب سیاه»،وجودِ متوجهِ هیچ‌چیزِ غیرعادی‌ای نشده بودند. با این حال، فرابشرِ رسمیِ قبلی واکنشی غیرقابل‌انکار نشان داده بود.
آیا رده‌اش خیلی از من بالاتره،درخشان یا توانایی‌های خاصی داره، یا شاید یه‌رنگ‌روغنِ شیءِ رازآلودِ مربوط به این کار دستشه؟
لومیان در نتیجه‌گیری درمانده بود.
او هرگز فرابشرانِ بالاتر از ردهٔ ۷ را ندیده بود و‌رنگ‌روغنِ معیاری برای مقایسه نداشت. چه گاردنر مارتن و چه آقای کِی،آلودگی‌اش او در حضورشان احتیاط می‌کرد و از بررسیِ بختشان دست می‌کشید.
لومیان که به خواب نیاز نداشت،پنجره با درس گرفتن از این اتفاق،پرهیاهو دست‌نوشته‌های جادوییِ کپی‌شدهٔ اورور را مطالعه کرد.
نورِ خورشید شدیدتر شد و پنجره را به‌داده منبعی درخشان تبدیل کرد. حتی خیابانِ هرج‌ومرجِ پرهیاهو‌شاید هم شبیهِ یک نقاشیِ رنگ‌روغنِ طلایی به نظر می‌رسید.
در مقایسه با بکلاند، پایتختِ پادشاهیِ لوئن، تریر غرق در نورِ خورشید بود.خیلی با وجودِ آلودگی‌اش، چیدمانِ صنعتیِ شهر نسبتاً معقول بود و اثراتش را به مناطقِ‌فرابشرانِ خاصی محدود می‌کرد. بیشترِ آن در جنوب قرار داشت، جایی که کارخانه‌ها فراوان بودند.
تق، تق، تق!
کسی دوباره به درِ اتاقِ ۲۰۷پنجره ضربه زد، اما این بار، لومیان‌پرهیاهو نتوانست صدای هیچ قدمی را تشخیص دهد.
ابروی راستش را بالا انداخت،واکنشی کاغذهای روی میز را جمع‌رده‌اش کرد و به سمتِ در چرخید.
«بیا تو.نشده در بازه،حال مادام چکمه‌های سرخ.»
با صدای قیژژ، در باز شد و‌هرج‌ومرجِ فرانکا که بلوز، شلوارِ بژ و چکمه‌های‌می‌رسید سرخ پوشیده بود، قدم به داخل گذاشت.
با تعجب‌مطالعه پرسید: «از‌خورشید کجا فهمیدی منم؟»
چرا همون سؤالی رو می‌پرسه که‌غیرقابل‌انکار ژنا پرسید؟ باید تحسینش کنم که‌بالاتره شاگردِ شایسته‌ای برای قاتلی مثلِ توئه؟
لومیان با لحنی‌شدیدتر سرگرم جواب داد:درخشان «چون مغز دارم.»
فرانکا با آرامش جواب داد‌منبعی و روی تختِ لومیان نشست: «جوری‌شبیهِ حرف نزن که انگار من ندارم.»
لومیان خندید.
«کسِ دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه که‌جادوییِ بتونه بدونِ اینکه بفهمم به اتاقم‌شدیدتر نزدیک بشه و مؤدبانه در بزنه.»
طبعاً، اول از همه باید خانمِ شعبده‌باز را‌حتی خط می‌زد. او چنین پشتکاری نداشت. همین که‌می‌رسید می‌توانست به‌موقع جواب بدهد، به‌اندازهٔ کافی تأثیرگذار بود!
پس از لحظه‌ای‌شدیدتر مکث، لومیان پرسید:درخشان «مشکلِ ژنا حل شد؟»
فرانکا نوچ‌سیاه کرد. «آینده‌نگریِ‌هیچ‌چیزِ عجیبی داری، بچه.»
او نقشِ‌درس خواهرِ بزرگ‌تر را‌دست‌نوشته‌های به خود گرفت.
لومیان با حالتی حاکی‌پنجره از بی‌میلی به توضیح‌حتی دادن، گفت: «استنتاجِ کاملاً ساده‌ایه.»
اگه ژنا هنوز تو خطر‌منبعی بود، تو، تیغهٔ پنهان، چطور‌پرهیاهو می‌تونستی با آرامش بیای سراغِ من؟
فرانکا خشک خندید.
«منظورم حدسِ هوشمندانه‌ت بود که فرابشرانِ رسمی‌کپی‌شدهٔ اول از همه بررسی می‌کنن که آیا ژنا‌درخشان و بقیه پیروِ خدایانِ پلید هستن یا نه.»
هر چی باشه، من از‌منبعی هر پیروِ خدای پلیدی که‌پرهیاهو اینجاست، به یه خدای پلید نزدیک‌ترم...
لومیان دستِ راستش را‌حال بالا آورد و به‌آرامی‌غیرقابل‌انکار روی سینهٔ چپش زد.
با لبخند جواب داد:درخشان «این‌جور بینش‌ها از تجربه‌های فراوونِ‌شبیهِ یه مجرمِ تحتِ تعقیب میاد.»
فرانکا طعنه زد:نورِ «خیلی هم به‌پنجره خودت افتخار می‌کنی.»
لومیان با کنجکاوی‌رسمیِ پرسید: «فرابشرانِ رسمی چطور‌نشان تحقیقاتشون رو انجام دادن؟»
هرچه بیشتر می‌فهمید، برای‌حال فرار از بازجویی‌های مشابه‌غیرقابل‌انکار در آینده مطمئن‌تر می‌شد.
فرانکا با بی‌تفاوتی جواب داد:تبدیل «بر اساسِ تعریف‌های ژنا، فکر کنم‌رنگ‌روغنِ از قدرت‌های یه محضردار استفاده کردن.»
«هر نفر باید عهدنامه‌ای دربارهٔ ایمانش امضا می‌کرد، عهدی که‌حتی یه محضردار شاهدش بود. هه‌هه، اونایی که دروغ گفتن تو‌پایتختِ شعله‌های طلاییِ سوزان غرق شدن. خونریزیِ شدیدی کردن و کشوندن بردنشون.»
فرانکا که می‌دانست لومیان هنوز در‌غیرقابل‌انکار حالِ کاوش در قلمروی علومِ غریبه‌بالاتره است، به توضیحِ مفصل ادامه داد:
«توانایی‌های مربوط به محضردار تو تریر‌قبلی خیلی رایجه. می‌شه تو جاهای مختلف‌رده‌اش و با پوشش‌های متفاوت پیداشون کرد.
«محضردارها می‌تونن قراردادهایی با اثرهای رازآلود بسازن. وقتی طرفین امضاشون رو پای همچین قراردادی در حضورِ یه محضردار می‌زنن، بهش پایبند می‌شن،آلودگی‌اش مگه اینکه نیمه‌خدا باشن. حتی تو سطحِ نیمه‌خدا هم، شکستنِ قرارداد بهای سنگینی داره. برای معامله‌هایی که شاملِ میلیون‌ها، یا حتی ده‌ها میلیون‌هیچ ورل‌دور می‌شه، هر دو طرف حاضرن مبلغِ هنگفتی بپردازن و قراردادشون رو جلوی نشانِ مقدسِ خدای قراردادها تو یه کلیسای جامع محضری کنن.
«عهدنامه یه قراردادِ خاصه.»
«خورشیدِ فروزانِ ابدی به‌قبلی عنوانِ خدای قراردادها و‌داده نگهبانِ بازرگانی هم شناخته می‌شه.»
با دست‌نوشته‌های‌نشده جادوییِ اورور‌حال همخوانی داره...
لومیان پرسید: «ژنا برگشت خونه؟»
فرانکا به‌آرامی سر‌متوجهِ تکان داد. «باید کمبودِ‌بودند خوابش رو جبران می‌کرد.»
فرانکا لومیان را ورانداز کرد.دست‌نوشته‌های «سرزنده به نظر می‌رسی. اصلاً‌نورِ معلوم نیست کلِ شب رو نخوابیدی.»
«بهش عادت دارم.» لومیان نمی‌توانست فاش کند که‌حتی وضعیتش در ساعتِ ششِ صبح به‌طورِ خودکار ترمیم‌می‌رسید می‌شود. «تو هم خیلی پرانرژی به نظر می‌رسی.»
فرانکا پوزخند زد و جواب داد:درخشان «منم بهش عادت دارم. برای آدمایی‌نقاشیِ مثلِ ما، شب تازه شروعِ عیش‌ونوشه.»
اگر اورور این حرف را زده بود، کلماتی مثلِ «الهام»، «پیش‌نویس» و «آرامشِ‌نشان شب» به ذهنِ لومیان خطور می‌کرد. با این حال، وقتی فرانکا این را‌کار گفت، فقط می‌توانست آن را با «عیاشی»، «تخت‌های بزرگ» و «ورجه‌ورجه» مرتبط بداند.
فرانکا که از افکارِ انتقادیِ او بی‌خبر بود، ادامه داد: «آموزشِ کارآموزها تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی برای سه روز متوقف‌شبیهِ می‌شه. تئاتر موقتاً در اختیارِ ادارهٔ پلیس قرار می‌گیره. اجراهای روزانه طبقِ معمول ادامه پیدا می‌کنه تا روی انتخاباتِ مجلسِ‌مناطقِ ملی تأثیری نذاره. با این حال، فهرستِ برنامه‌ها تغییر می‌کنه. بعضی از نمایشنامه‌ها بازیگرهای نقشِ اولِ زنشون رو از دست دادن.»
لومیان پرسید:خورشید «شارلوت و‌پنجره مایپو مایر رفتن؟»
با اینکه وقتی شارلی با فرابشرانِ رسمی رفت، حدس‌هرج‌ومرجِ می‌زد سوزانا ماتیس کاملاً تطهیر نشده باشد، اما با‌پایتختِ شنیدنِ حرف‌های فرانکا باز هم کمی توی ذوقش خورد.
فرانکا سر تکان داد.
«به‌جز اونا، دو نفرِ‌اتفاق دیگه هم ناپدید شدن:اورور ایوِ واقعی و لولث.»
«بین بازیگرا و کارآموزای باقی‌مونده، در مجموع‌تبدیل هفت نفر به درختِ مادرِ هوس ایمان آورده‌ن.نظر اونا لو رفتن، اما انگار هیچ‌کدومشون عطیه‌ای نگرفته‌ن.»
پس اونایی که عطیه گرفتن فرار کرده‌ن و مؤمن‌های عادی رو به‌نقاشیِ امانِ خدا ول کرده‌ن؟ لومیان در دل پوزخندی زد و رفتنِ شارلی‌آلودگی‌اش با کسانی را که گمان می‌رفت فرابشرانِ رسمی باشند، برای فرانکا تعریف کرد.
فرانکا آهِ آرامی کشید.
«این بهترین اتفاقِ ممکن‌اتفاق براشه. ما که نمی‌تونیم هر‌مطالعه روزِ خدا ازش محافظت کنیم.
«البته فرابشرانِ رسمی هم نمی‌تونن، اما می‌تونن ترتیبی‌حتی بدن که شارلی تو یه جای نسبتاً امن‌می‌رسید بمونه تا وقتی که کارِ سوزانا ماتیس یکسره بشه.
«در مقایسه با اون، تو بیشتر تو‌تبدیل خطری. مگه نگفتی سوزانا ماتیس ازت کینه به‌نظر دل گرفته؟ ارواحِ پلید می‌تونن خیلی سمج باشن.»
این‌طوری فرصتِ خوبی گیرم میاد تا انگشتِ آقای کِی‌رسمیِ رو امتحان کنم... لومیان این را در دل گفت‌بالاتره و به فرانکا اطمینان داد که حواسش را جمع می‌کند.
چیزی به ذهنش رسید و‌دست‌نوشته‌های پرسید: «می‌دونی چرا باندِ ساوآی‌نورِ ما از اوگ آرتوآ حمایت می‌کنه؟»
فرانکا لبخند زد: «اگه‌پنجره اینو فهمیده بودم که‌حتی دیگه تو باندِ ساوآ نمی‌موندم.»
همم... یعنی دلیلِ اصلیش برای‌منبعی پیوستن به باندِ ساوآ همین‌پرهیاهو بوده؟ لومیان به فکر فرو رفت.
فرانکا کش‌وقوسی به بدنش داد، ایستاد و گفت: «ما واقعاً شانسِ اینو داریم که تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو با‌توانایی‌های قیمتِ پایینی بخریم، اما ممکنه مجبور بشیم با دشمنیِ اون خسیس‌ها روبه‌رو بشیم. با این حال، تو نیازی نیست‌گاردنر از چیزی بترسی. آره، می‌رم خیابانِ فواره‌ها تا با گاردنر صحبت کنم و همون‌جا مشکلم رو هم حل کنم.»
لومیان گیج شد: «کدوم مشکل؟»
فرانکا با لبخند جواب داد: «با اینکه هوس‌هایی که رنتاس بیدار کرد با نمکِ بویاییِ علومِ غریبه سرکوب شدن، اما بدنم‌تریر هنوز یه کم بی‌قراره. وقتی اون حس رو به یاد میارم، یه جورایی احساسِ خلأ می‌کنم و دلم می‌خواد ارضا و تخلیه‌اما بشم. از اونجا که تو نمی‌تونی کمکم کنی، چاره‌ای ندارم جز اینکه برم سراغِ معشوقِ واقعی‌ام. تو چرا اصلاً روت تأثیری نذاشت؟»
راستش یه اثراتی روم مونده بود، ولی بعد از‌هرج‌ومرجِ شیشِ صبح دیگه حالم خوب شد... لومیان لب‌هایش را‌پایتختِ ورچید و جواب داد: «ارادهٔ من از تو قوی‌تره.»
فرانکا پوزخندی زد، به‌هیچ‌چیزِ سمت در رفت و‌حال از اتاقِ ۲۰۷ خارج شد.
لومیان در حالی‌گرفتن که غرقِ فکر بود،کپی‌شدهٔ رفتنش را تماشا کرد.
فرانکا معشوقهٔ‌خورشید سرکرده شده، یا‌منبعی سرکرده معشوقِ فرانکا؟
فرانکا مسئولِ ارضای‌شدیدتر سرکرده‌ست، یا سرکرده‌درخشان مسئولِ ارضای فرانکا؟
درست پیش از ظهر، شارلی به مسافرخانهٔ‌بودند خروسِ زرین برگشت. وسایلِ ناچیزش را در چمدانش‌آیا ریخت و با آن از پله‌ها پایین رفت.
با دیدنِ لومیان در طبقهٔ‌دست‌نوشته‌های دوم، نگاهی به اطراف انداخت‌نورِ و صدایش را پایین آورد:
«یه کارِ جدید پیدا کرده‌م و باید‌تبدیل برم یه جای دیگه. بعد از یه مدت،نظر احتمالاً می‌تونم برای نوشیدنی به کافهٔ زیرزمین برگردم.»
لومیان دوباره پوزخند زد: «خوبه.»
اگر مشکلِ سوزانا ماتیس‌هیچ‌چیزِ واقعاً حل می‌شد، سرنوشتِ‌حال شارلی هم تغییر می‌کرد.
شارلی هم خوشحال به نظر می‌رسید. لحظه‌ای فکر کرد‌مطالعه و گفت: «خیلی چیزا هست که نمی‌تونم بهت بگم،هرج‌ومرجِ اما وقتش که برسه، سعی می‌کنم بهت اشاره‌هایی بکنم.»
در تفتیشِ عقایدِ زیرِ کلیسای سنت روبر، اعلانِ‌حتی تحتِ تعقیبِ سیِل را دیده و دوستش را شناخته‌بکلاند بود، اما چیزی به دستیارِ کشیش فرانسوا نگفته بود.
این یعنی چی؟ چرا شارلی یهو حس کرده می‌تونه مفید‌پرهیاهو باشه؟ نکنه کارِ جدیدش ارتباطِ نزدیکی با فرابشرانِ رسمی داره و‌تریر می‌تونه اطلاعاتِ باارزشی جمع کنه؟ لومیان به‌سرعت فرضیه‌ای در ذهنش ساخت.
با لبخندی شیطنت‌آمیز گفت: «قبل از اینکه به چیزِ‌رسمیِ دیگه‌ای فکر کنی، اول حواست به زنده موندنِ خودت‌بالاتره باشه! منم شاید چند هفتهٔ دیگه از محلهٔ بازار برم.»
منظورِ حرف‌هایش این بود: «کارت رو درست انجام بده و‌نورِ اصلاً به فکرِ لو دادنِ اطلاعات نباش. مگه اینکه واقعاً‌شبیهِ جونت در خطر باشه، وگرنه اصلاً سراغِ این کارا نرو.»
لومیان کاملاً مطمئن نبود شارلی منظورش‌درخشان را فهمیده یا نه. هر چه‌نقاشیِ بود، این پسر چندان باهوش نبود.
...
لومیان پس از گذراندنِ بعدازظهر در تالارِ رقصِ نسیم، لباسِ کارگریِ‌واکنشی آبیِ خاکستری‌رنگی پوشید و کلاهی آبی‌تیره بر سر گذاشت. کالسکهٔ عمومی کرایه‌شیءِ کرد تا او را به خیابانِ پاوه در محلهٔ باغِ گیاه‌شناسی ببرد.
طبقِ قرارش با لویی لوند، لومیان‌جادوییِ انتظار داشت پیش از تاریکیِ هوا، پاسخی‌پنجره از مادام پوآلیس دربارهٔ ملاقاتشان دریافت کند.
با رسیدن به سرسرای آپارتمانِ ۹، صندوق‌پستِ‌تبدیل اتاقِ ۳۰۲ را باز کرد، اما چیزی‌طلایی جز دسته‌ای از برگه‌های تبلیغاتی در آن نیافت.
نامه نرسیده؟ لومیان اضطرابش‌پنجره را فروخورد و تصمیم گرفت‌هرج‌ومرجِ روبه‌روی آپارتمانِ ۹ منتظر بماند.
درست وقتی از سرسرا خارج شد و از پله‌ها به‌قبلی سمتِ خیابان پایین رفت، کالسکهٔ چهارچرخِ قهوه‌ای‌رنگی را دید که‌خاصی از دور نزدیک می‌شد. کالسکه درست جلوی پایش توقف کرد.
کالسکه‌چی موهای پرکلاغی و چشمانِ آبیِ نافذی داشت.اورور لباسی قرمزِ تیره، شلواری زرد، کلاهی براق و‌تبدیل دستمال‌گردنی سفید پوشیده بود. او لویی لوند بود!
لحظه‌ای بعد، درِ کالسکه بی‌صدا‌منبعی باز شد و قامتِ زنی را‌شبیهِ که درونش نشسته بود، نمایان کرد.