چپتر 218: محضردار
0بعد از اینکه شارلی و دو فرابشرِ رسمی‌نقاشیِ خیابانِ هرج‌ومرج را ترک کردند، لومیان دوباره پشتِ میزِ‌تریر چوبی نشست و در دل خودش را سرزنش کرد.
چطور تونستم فراموش‌تبدیل کنم؟ نباید به چیزی‌شبیهِ که نباید، خیره می‌شدم!
در موردِ‌مطالعه دیدنِ بخت‌خورشید هم همین‌طور بود!
پیش از این، باور داشت که بررسیِ بختِ دیگران کارِ ظریفی است و بعید است کسی‌وجودِ متوجهش شود. نه فرانکای ردهٔ ۷ و نه معادلِ یک ردهٔ ۷، یعنی راجر «عقرب سیاه»،درِ متوجهِ هیچ‌چیزِ غیرعادی‌ای نشده بودند. با این حال، فرابشرِ رسمیِ قبلی واکنشی غیرقابل‌انکار نشان داده بود.
آیا رده‌اش خیلی از من بالاتره،پرهیاهو یا توانایی‌های خاصی داره، یا شاید یه‌بکلاند شیءِ رازآلودِ مربوط به این کار دستشه؟
لومیان در نتیجه‌گیری درمانده بود.
او هرگز فرابشرانِ بالاتر از ردهٔ ۷ را ندیده بود و‌شدیدتر معیاری برای مقایسه نداشت. چه گاردنر مارتن و چه آقای کِی،طلایی او در حضورشان احتیاط می‌کرد و از بررسیِ بختشان دست می‌کشید.
لومیان که به خواب نیاز نداشت،پایتختِ با درس گرفتن از این اتفاق،آلودگی‌اش دست‌نوشته‌های جادوییِ کپی‌شدهٔ اورور را مطالعه کرد.
نورِ خورشید شدیدتر شد و پنجره را به‌نقاشیِ منبعی درخشان تبدیل کرد. حتی خیابانِ هرج‌ومرجِ پرهیاهو‌لوئن هم شبیهِ یک نقاشیِ رنگ‌روغنِ طلایی به نظر می‌رسید.
در مقایسه با بکلاند، پایتختِ پادشاهیِ لوئن، تریر غرق در نورِ خورشید بود.رنگ‌روغنِ با وجودِ آلودگی‌اش، چیدمانِ صنعتیِ شهر نسبتاً معقول بود و اثراتش را به مناطقِ‌شهر خاصی محدود می‌کرد. بیشترِ آن در جنوب قرار داشت، جایی که کارخانه‌ها فراوان بودند.
تق، تق، تق!
کسی دوباره به درِ اتاقِ ۲۰۷پایتختِ ضربه زد، اما این بار، لومیان‌آلودگی‌اش نتوانست صدای هیچ قدمی را تشخیص دهد.
ابروی راستش را بالا انداخت،هرج‌ومرجِ کاغذهای روی میز را جمع‌طلایی کرد و به سمتِ در چرخید.
«بیا تو.خورشید در بازه،پنجره مادام چکمه‌های سرخ.»
با صدای قیژژ، در باز شد و‌اورور فرانکا که بلوز، شلوارِ بژ و چکمه‌های‌درخشان سرخ پوشیده بود، قدم به داخل گذاشت.
با تعجب‌طلایی پرسید: «از‌می‌رسید کجا فهمیدی منم؟»
چرا همون سؤالی رو می‌پرسه که‌پرهیاهو ژنا پرسید؟ باید تحسینش کنم که‌می‌رسید شاگردِ شایسته‌ای برای قاتلی مثلِ توئه؟
لومیان با لحنی‌تبدیل سرگرم جواب داد:پرهیاهو «چون مغز دارم.»
فرانکا با آرامش جواب داد‌هرج‌ومرجِ و روی تختِ لومیان نشست: «جوری‌نظر حرف نزن که انگار من ندارم.»
لومیان خندید.
«کسِ دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه که‌رنگ‌روغنِ بتونه بدونِ اینکه بفهمم به اتاقم‌پادشاهیِ نزدیک بشه و مؤدبانه در بزنه.»
طبعاً، اول از همه باید خانمِ شعبده‌باز را‌نقاشیِ خط می‌زد. او چنین پشتکاری نداشت. همین که‌لوئن می‌توانست به‌موقع جواب بدهد، به‌اندازهٔ کافی تأثیرگذار بود!
پس از لحظه‌ای‌تبدیل مکث، لومیان پرسید:پرهیاهو «مشکلِ ژنا حل شد؟»
فرانکا نوچ‌مطالعه کرد. «آینده‌نگریِ‌خورشید عجیبی داری، بچه.»
او نقشِ‌هرج‌ومرجِ خواهرِ بزرگ‌تر را‌نقاشیِ به خود گرفت.
لومیان با حالتی حاکی‌حتی از بی‌میلی به توضیح‌نقاشیِ دادن، گفت: «استنتاجِ کاملاً ساده‌ایه.»
اگه ژنا هنوز تو خطر‌هرج‌ومرجِ بود، تو، تیغهٔ پنهان، چطور‌طلایی می‌تونستی با آرامش بیای سراغِ من؟
فرانکا خشک خندید.
«منظورم حدسِ هوشمندانه‌ت بود که فرابشرانِ رسمی‌طلایی اول از همه بررسی می‌کنن که آیا ژنا‌غرق و بقیه پیروِ خدایانِ پلید هستن یا نه.»
هر چی باشه، من از‌هرج‌ومرجِ هر پیروِ خدای پلیدی که‌طلایی اینجاست، به یه خدای پلید نزدیک‌ترم...
لومیان دستِ راستش را‌پنجره بالا آورد و به‌آرامی‌حتی روی سینهٔ چپش زد.
با لبخند جواب داد:دست‌نوشته‌های «این‌جور بینش‌ها از تجربه‌های فراوونِ‌نورِ یه مجرمِ تحتِ تعقیب میاد.»
فرانکا طعنه زد:نظر «خیلی هم به‌پایتختِ خودت افتخار می‌کنی.»
لومیان با کنجکاوی‌تبدیل پرسید: «فرابشرانِ رسمی چطور‌شبیهِ تحقیقاتشون رو انجام دادن؟»
هرچه بیشتر می‌فهمید، برای‌پنجره فرار از بازجویی‌های مشابه‌حتی در آینده مطمئن‌تر می‌شد.
فرانکا با بی‌تفاوتی جواب داد:جادوییِ «بر اساسِ تعریف‌های ژنا، فکر کنم‌شدیدتر از قدرت‌های یه محضردار استفاده کردن.»
«هر نفر باید عهدنامه‌ای دربارهٔ ایمانش امضا می‌کرد، عهدی که‌غرق یه محضردار شاهدش بود. هه‌هه، اونایی که دروغ گفتن تو‌محدود شعله‌های طلاییِ سوزان غرق شدن. خونریزیِ شدیدی کردن و کشوندن بردنشون.»
فرانکا که می‌دانست لومیان هنوز در‌پرهیاهو حالِ کاوش در قلمروی علومِ غریبه‌می‌رسید است، به توضیحِ مفصل ادامه داد:
«توانایی‌های مربوط به محضردار تو تریر‌درخشان خیلی رایجه. می‌شه تو جاهای مختلف‌نقاشیِ و با پوشش‌های متفاوت پیداشون کرد.
«محضردارها می‌تونن قراردادهایی با اثرهای رازآلود بسازن. وقتی طرفین امضاشون رو پای همچین قراردادی در حضورِ یه محضردار می‌زنن، بهش پایبند می‌شن،طلایی مگه اینکه نیمه‌خدا باشن. حتی تو سطحِ نیمه‌خدا هم، شکستنِ قرارداد بهای سنگینی داره. برای معامله‌هایی که شاملِ میلیون‌ها، یا حتی ده‌ها میلیون‌کارخانه‌ها ورل‌دور می‌شه، هر دو طرف حاضرن مبلغِ هنگفتی بپردازن و قراردادشون رو جلوی نشانِ مقدسِ خدای قراردادها تو یه کلیسای جامع محضری کنن.
«عهدنامه یه قراردادِ خاصه.»
«خورشیدِ فروزانِ ابدی به‌حتی عنوانِ خدای قراردادها و‌نقاشیِ نگهبانِ بازرگانی هم شناخته می‌شه.»
با دست‌نوشته‌های‌خورشید جادوییِ اورور‌پنجره همخوانی داره...
لومیان پرسید: «ژنا برگشت خونه؟»
فرانکا به‌آرامی سر‌نورِ تکان داد. «باید کمبودِ‌منبعی خوابش رو جبران می‌کرد.»
فرانکا لومیان را ورانداز کرد.نقاشیِ «سرزنده به نظر می‌رسی. اصلاً‌بکلاند معلوم نیست کلِ شب رو نخوابیدی.»
«بهش عادت دارم.» لومیان نمی‌توانست فاش کند که‌نقاشیِ وضعیتش در ساعتِ ششِ صبح به‌طورِ خودکار ترمیم‌لوئن می‌شود. «تو هم خیلی پرانرژی به نظر می‌رسی.»
فرانکا پوزخند زد و جواب داد:پرهیاهو «منم بهش عادت دارم. برای آدمایی‌می‌رسید مثلِ ما، شب تازه شروعِ عیش‌ونوشه.»
اگر اورور این حرف را زده بود، کلماتی مثلِ «الهام»، «پیش‌نویس» و «آرامشِ‌شبیهِ شب» به ذهنِ لومیان خطور می‌کرد. با این حال، وقتی فرانکا این را‌آلودگی‌اش گفت، فقط می‌توانست آن را با «عیاشی»، «تخت‌های بزرگ» و «ورجه‌ورجه» مرتبط بداند.
فرانکا که از افکارِ انتقادیِ او بی‌خبر بود، ادامه داد: «آموزشِ کارآموزها تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی برای سه روز متوقف‌شهر می‌شه. تئاتر موقتاً در اختیارِ ادارهٔ پلیس قرار می‌گیره. اجراهای روزانه طبقِ معمول ادامه پیدا می‌کنه تا روی انتخاباتِ مجلسِ‌هیچ ملی تأثیری نذاره. با این حال، فهرستِ برنامه‌ها تغییر می‌کنه. بعضی از نمایشنامه‌ها بازیگرهای نقشِ اولِ زنشون رو از دست دادن.»
لومیان پرسید:درخشان «شارلوت و‌حتی مایپو مایر رفتن؟»
با اینکه وقتی شارلی با فرابشرانِ رسمی رفت، حدس‌رنگ‌روغنِ می‌زد سوزانا ماتیس کاملاً تطهیر نشده باشد، اما با‌غرق شنیدنِ حرف‌های فرانکا باز هم کمی توی ذوقش خورد.
فرانکا سر تکان داد.
«به‌جز اونا، دو نفرِ‌شبیهِ دیگه هم ناپدید شدن:نظر ایوِ واقعی و لولث.»
«بین بازیگرا و کارآموزای باقی‌مونده، در مجموع‌شبیهِ هفت نفر به درختِ مادرِ هوس ایمان آورده‌ن.پادشاهیِ اونا لو رفتن، اما انگار هیچ‌کدومشون عطیه‌ای نگرفته‌ن.»
پس اونایی که عطیه گرفتن فرار کرده‌ن و مؤمن‌های عادی رو به‌می‌رسید امانِ خدا ول کرده‌ن؟ لومیان در دل پوزخندی زد و رفتنِ شارلی‌نسبتاً با کسانی را که گمان می‌رفت فرابشرانِ رسمی باشند، برای فرانکا تعریف کرد.
فرانکا آهِ آرامی کشید.
«این بهترین اتفاقِ ممکن‌شبیهِ براشه. ما که نمی‌تونیم هر‌می‌رسید روزِ خدا ازش محافظت کنیم.
«البته فرابشرانِ رسمی هم نمی‌تونن، اما می‌تونن ترتیبی‌نقاشیِ بدن که شارلی تو یه جای نسبتاً امن‌لوئن بمونه تا وقتی که کارِ سوزانا ماتیس یکسره بشه.
«در مقایسه با اون، تو بیشتر تو‌شبیهِ خطری. مگه نگفتی سوزانا ماتیس ازت کینه به‌پادشاهیِ دل گرفته؟ ارواحِ پلید می‌تونن خیلی سمج باشن.»
این‌طوری فرصتِ خوبی گیرم میاد تا انگشتِ آقای کِی‌تبدیل رو امتحان کنم... لومیان این را در دل گفت‌می‌رسید و به فرانکا اطمینان داد که حواسش را جمع می‌کند.
چیزی به ذهنش رسید و‌نقاشیِ پرسید: «می‌دونی چرا باندِ ساوآی‌بکلاند ما از اوگ آرتوآ حمایت می‌کنه؟»
فرانکا لبخند زد: «اگه‌حتی اینو فهمیده بودم که‌نقاشیِ دیگه تو باندِ ساوآ نمی‌موندم.»
همم... یعنی دلیلِ اصلیش برای‌هرج‌ومرجِ پیوستن به باندِ ساوآ همین‌طلایی بوده؟ لومیان به فکر فرو رفت.
فرانکا کش‌وقوسی به بدنش داد، ایستاد و گفت: «ما واقعاً شانسِ اینو داریم که تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو با‌بکلاند قیمتِ پایینی بخریم، اما ممکنه مجبور بشیم با دشمنیِ اون خسیس‌ها روبه‌رو بشیم. با این حال، تو نیازی نیست‌جایی از چیزی بترسی. آره، می‌رم خیابانِ فواره‌ها تا با گاردنر صحبت کنم و همون‌جا مشکلم رو هم حل کنم.»
لومیان گیج شد: «کدوم مشکل؟»
فرانکا با لبخند جواب داد: «با اینکه هوس‌هایی که رنتاس بیدار کرد با نمکِ بویاییِ علومِ غریبه سرکوب شدن، اما بدنم‌چیدمانِ هنوز یه کم بی‌قراره. وقتی اون حس رو به یاد میارم، یه جورایی احساسِ خلأ می‌کنم و دلم می‌خواد ارضا و تخلیه‌هیچ بشم. از اونجا که تو نمی‌تونی کمکم کنی، چاره‌ای ندارم جز اینکه برم سراغِ معشوقِ واقعی‌ام. تو چرا اصلاً روت تأثیری نذاشت؟»
راستش یه اثراتی روم مونده بود، ولی بعد از‌رنگ‌روغنِ شیشِ صبح دیگه حالم خوب شد... لومیان لب‌هایش را‌غرق ورچید و جواب داد: «ارادهٔ من از تو قوی‌تره.»
فرانکا پوزخندی زد، به‌خورشید سمت در رفت و‌درخشان از اتاقِ ۲۰۷ خارج شد.
لومیان در حالی‌پرهیاهو که غرقِ فکر بود،طلایی رفتنش را تماشا کرد.
فرانکا معشوقهٔ‌درخشان سرکرده شده، یا‌هرج‌ومرجِ سرکرده معشوقِ فرانکا؟
فرانکا مسئولِ ارضای‌تبدیل سرکرده‌ست، یا سرکرده‌پرهیاهو مسئولِ ارضای فرانکا؟
درست پیش از ظهر، شارلی به مسافرخانهٔ‌منبعی خروسِ زرین برگشت. وسایلِ ناچیزش را در چمدانش‌رنگ‌روغنِ ریخت و با آن از پله‌ها پایین رفت.
با دیدنِ لومیان در طبقهٔ‌نقاشیِ دوم، نگاهی به اطراف انداخت‌بکلاند و صدایش را پایین آورد:
«یه کارِ جدید پیدا کرده‌م و باید‌شبیهِ برم یه جای دیگه. بعد از یه مدت،پادشاهیِ احتمالاً می‌تونم برای نوشیدنی به کافهٔ زیرزمین برگردم.»
لومیان دوباره پوزخند زد: «خوبه.»
اگر مشکلِ سوزانا ماتیس‌خورشید واقعاً حل می‌شد، سرنوشتِ‌درخشان شارلی هم تغییر می‌کرد.
شارلی هم خوشحال به نظر می‌رسید. لحظه‌ای فکر کرد‌می‌رسید و گفت: «خیلی چیزا هست که نمی‌تونم بهت بگم،چیدمانِ اما وقتش که برسه، سعی می‌کنم بهت اشاره‌هایی بکنم.»
در تفتیشِ عقایدِ زیرِ کلیسای سنت روبر، اعلانِ‌نقاشیِ تحتِ تعقیبِ سیِل را دیده و دوستش را شناخته‌تریر بود، اما چیزی به دستیارِ کشیش فرانسوا نگفته بود.
این یعنی چی؟ چرا شارلی یهو حس کرده می‌تونه مفید‌طلایی باشه؟ نکنه کارِ جدیدش ارتباطِ نزدیکی با فرابشرانِ رسمی داره و‌چیدمانِ می‌تونه اطلاعاتِ باارزشی جمع کنه؟ لومیان به‌سرعت فرضیه‌ای در ذهنش ساخت.
با لبخندی شیطنت‌آمیز گفت: «قبل از اینکه به چیزِ‌تبدیل دیگه‌ای فکر کنی، اول حواست به زنده موندنِ خودت‌می‌رسید باشه! منم شاید چند هفتهٔ دیگه از محلهٔ بازار برم.»
منظورِ حرف‌هایش این بود: «کارت رو درست انجام بده و‌بکلاند اصلاً به فکرِ لو دادنِ اطلاعات نباش. مگه اینکه واقعاً‌شهر جونت در خطر باشه، وگرنه اصلاً سراغِ این کارا نرو.»
لومیان کاملاً مطمئن نبود شارلی منظورش‌پرهیاهو را فهمیده یا نه. هر چه‌می‌رسید بود، این پسر چندان باهوش نبود.
...
لومیان پس از گذراندنِ بعدازظهر در تالارِ رقصِ نسیم، لباسِ کارگریِ‌هرج‌ومرجِ آبیِ خاکستری‌رنگی پوشید و کلاهی آبی‌تیره بر سر گذاشت. کالسکهٔ عمومی کرایه‌تریر کرد تا او را به خیابانِ پاوه در محلهٔ باغِ گیاه‌شناسی ببرد.
طبقِ قرارش با لویی لوند، لومیان‌رنگ‌روغنِ انتظار داشت پیش از تاریکیِ هوا، پاسخی‌لوئن از مادام پوآلیس دربارهٔ ملاقاتشان دریافت کند.
با رسیدن به سرسرای آپارتمانِ ۹، صندوق‌پستِ‌شبیهِ اتاقِ ۳۰۲ را باز کرد، اما چیزی‌پایتختِ جز دسته‌ای از برگه‌های تبلیغاتی در آن نیافت.
نامه نرسیده؟ لومیان اضطرابش‌حتی را فروخورد و تصمیم گرفت‌رنگ‌روغنِ روبه‌روی آپارتمانِ ۹ منتظر بماند.
درست وقتی از سرسرا خارج شد و از پله‌ها به‌حتی سمتِ خیابان پایین رفت، کالسکهٔ چهارچرخِ قهوه‌ای‌رنگی را دید که‌پایتختِ از دور نزدیک می‌شد. کالسکه درست جلوی پایش توقف کرد.
کالسکه‌چی موهای پرکلاغی و چشمانِ آبیِ نافذی داشت.نظر لباسی قرمزِ تیره، شلواری زرد، کلاهی براق و‌وجودِ دستمال‌گردنی سفید پوشیده بود. او لویی لوند بود!
لحظه‌ای بعد، درِ کالسکه بی‌صدا‌هرج‌ومرجِ باز شد و قامتِ زنی را‌نظر که درونش نشسته بود، نمایان کرد.