چپتر 43: شبِ دوازدهم
0«همون‌طور که انتظار می‌رفت،بسته چرخه تکرار شده...» لومیان از‌همیشه شنیدنِ جوابِ اورور غافلگیر نشد.
این سومین چرخه‌ای بود که به یاد‌برمی‌گرده می‌آورد. با در نظر گرفتنِ تجربه‌های خودش و‌لحظهٔ راهنمایی‌های بانوی مرموز، به نتیجه‌گیریِ اولیه‌ای رسیده بود:
مهلتِ زمانیِ‌اون چرخه تا‌راهی شبِ دوازدهم بود.
محدودهٔ مکانیِ چرخه دهکدهٔ‌چرخهٔ کوردو و اطرافِ آن‌باطل را در بر می‌گرفت.
شخصیت‌های درونِ چرخه‌حلقهٔ از کشتنِ کشیش‌بهش منع شده بودند.
این سه نکتهٔ کلیدیِ چرخه‌ست...
با این فکر، لومیان به اورور نگاه کرد‌خطیِ و متفکرانه پرسید: «خواهر بزرگه، اگه یه رمان دربارهٔ‌اولی چرخهٔ زمان می‌نوشتی، کلیدِ باطل کردنش رو کجا می‌ذاشتی؟»
اورور با گیجی سرتاپای لومیان را برانداز کرد و گفت: «یهو‌می‌ذاشتی همچین سؤالی می‌پرسی و تازه این‌قدر حرف‌گوش‌کن صدام می‌کنی خواهر بزرگه...حرف‌گوش‌کن نکنه یه داستانِ جدید برای گول زدنِ بقیه سر هم کردی؟»
لومیان صادقانه‌خطیِ جواب داد:بسته «فکر کنم آره.»
اورور اخم کرد و کمی به فکر فرورفت و بعد گفت: «از دیدِ یه رمان‌نویس، یا بهتره بگم از دیدِ منطقِ‌شروع عادی، حیاتی‌ترین بخشِ چرخه قطعاً صحنهٔ آخره. چون هم پایانِ این چرخه‌ست و هم آغازِ چرخهٔ بعدی. دکمه‌ایه که پایان و آغاز‌موقتاً رو به هم وصل می‌کنه. بدونِ اون، هیچ راهی نیست که بشه جریانِ خطیِ زمان رو به یه حلقهٔ بسته تبدیل کرد.
«بهش فکر کن. چرخه برمی‌گرده عقب، پس همیشه یه‌حلقهٔ بارِ اولی وجود داره. حتماً تو لحظهٔ آخر اتفاقی‌وجود افتاده که باعث شده زمان دوباره از نو شروع بشه.»
شبِ دوازدهم؟ لومیان با حدسِ خواهرش دربارهٔ شبِ دوازدهم موافق بود.می‌ذاشتی سر تکان داد و پرسید: «پس چرا حیاتی‌ترین بخش نمی‌تونه روزِ اولِ‌صدام چرخه باشه؟ نباید بپرسیم چرا چرخه درست تو این لحظه شروع می‌شه؟»
اورور خندید و گفت: «سر هم کردنِ یه داستانِ کوتاه برای اینکه‌وجود چند نفر رو موقتاً گول بزنی تخصصِ توئه، ولی وقتی پای همچین محتوایی‌تکان در میون باشه که منطقِ سفت‌وسخت و دانشِ غنی می‌خواد، از پسش برنمیای.
«دلیلِ اینکه روزِ اولِ چرخه همون روزِ اوله، احتمالاً به نیرو یا توانی برمی‌گرده که چرخه رو به وجود آورده. گذشتن‌شروع از روزِ آخر در نهایت باعث می‌شه روی این روز هم‌پوشانی پیدا کنه. مثلِ این می‌مونه که چرا یه چرخه احتمالاً‌نفر کلِ جهان رو در بر نمی‌گیره و فقط یه منطقهٔ محدود رو شامل می‌شه. این‌طور نیست که نخواد، بلکه توانش رو نداره.»
لومیان در واقع این احتمال را‌بشه در نظر گرفته بود. فقط امید‌بهش داشت خواهرِ مطلعش جوابِ متفاوتی بدهد.
اورور لحظه‌ای فکر کرد و افزود: «اگه چرخه یه حلقهٔ کاملاً بسته نباشه و هنوز تعاملی بینِ افرادِ درون و بیرونِ چرخه وجود داشته باشه—مثلاً بشه اطلاعات رو از داخل به بیرون‌کردی فرستاد، و آدمای بیرون بتونن وارد بشن ولی نتونن خارج بشن—روزِ اولِ چرخه ممکنه از روزی شروع بشه که غریبه‌ها تصادفاً وارد می‌شن، تا وقتی چرخه تکرار می‌شه، اونا "جایگاهی" نداشته باشن.هیچ البته، می‌تونه غریبه‌ها رو مجبور کنه تو همون روزِ اول که در اصل هیچ اتفاقی توش نیفتاده، کاری رو بکنن که بعداً قراره انجام بدن. راه‌های خیلی زیادی برای ساختنِ داستان‌های مشابه هست.»
با شنیدنِ این حرف، چشمانِ‌تبدیل لومیان برق زد. دلش می‌خواست خواهرش‌اولی را با صدای بلند تحسین کند.
گمان می‌کرد ورودِ لیا، رایان‌تبدیل و والانتن باعث شده چرخه‌بارِ در بعدازظهرِ ۲۹ مارس آغاز شود.
اگر چنین بود، شبِ دوازدهم شاید تا الان به شبِ دهم یا‌بهش نهم تبدیل شده بود. البته، این احتمال هم وجود داشت که در اصل‌باعث شبِ سیزدهم بوده و به خاطرِ «رخنهٔ» غریبه‌ها به شبِ دوازدهم تغییر یافته.
همهٔ این‌ها احتمالاتی‌دربارهٔ بود که لومیان باید‌کلیدِ خودش صحتشان را می‌سنجید.
با استنتاجِ خواهرش کاملاً موافق بود. باور داشت حتماً در شبِ‌اولی دوازدهم اتفاقی افتاده که چرخه را رقم زده است. تنها با‌حدسِ فهمیدنِ ماجرای آن زمان می‌توانست کلیدِ باطل کردنِ چرخه را بیابد.
از این رو، لومیان تصمیم گرفت در این چرخه‌همیشه هیچ ناهنجاری‌ای را تحریک نکند. همچنین بهانه‌ای تراشید تا‌افتاده به دستهٔ مراسم نپیوندد و تا شبِ دوازدهم بماند.
اما نمی‌توانست دست‌هیچ روی دست بگذارد.بشه زمان اجازه نمی‌داد.
مگر اینکه لومیان پس از تجربهٔ شبِ دوازدهم‌باطل از چرخه بیرون می‌زد، وگرنه باید برای چرخهٔ‌یهو بعدی به بهترین شکل از زمان بهره می‌برد.
یک چرخهٔ کامل دوازده روز طول می‌کشید. پس از آن، احتمالِ اینکه‌وجود دنیای بیرون متوجهِ ناهنجاری‌های کوردو شود، به‌شدت بالا می‌رفت. لومیان در بهترین‌موافق حالت یک چرخهٔ کامل یا کمتر فرصت داشت تا مشکل را حل کند.
اگر می‌خواست ناهنجاری را در یک چرخه‌برمی‌گرده متوقف کند، باید اطلاعاتِ کافی و درکِ‌حتماً کاملی از کلِ دهکده به دست می‌آورد.
لومیان بی‌اختیار خودش را مسخره کرد. نه‌تنها‌جریانِ باید حواسم باشه ناهنجاری رو تحریک نکنم،عقب بلکه باید مشکل رو هم بررسی کنم.
این کار چه فرقی‌چرخهٔ با دلقکی داره که لبهٔ‌کردنش صخره رو طناب راه می‌ره؟
خواستنِ جفتش چیزِ خوبی نیست.
اورور دید که او چند ثانیه حرفی نزد و ظاهراً‌بارِ مشغولِ سر هم کردنِ داستانی است. دستش را تکان داد‌دوباره و گفت: «نزدیک بود درست کردنِ شام رو فراموش کنم!»
لومیان با چهره‌ای‌هیچ جدی گفت: «یه‌بشه لحظه صبر کن.»
اورور بی‌درنگ نوچ‌دربارهٔ کرد و گفت: «بوی‌کلیدِ شیطنت به مشامم می‌رسه.»
لومیان بی‌پرده گفت: «اورور، یعنی،تبدیل خواهر بزرگه، راستش ما همین‌بارِ الانش هم افتادیم تو یه چرخه.»
اورور که هم عصبانی بود و هم خنده‌اش‌عقب گرفته بود، گفت: «هه، تازه ترفندش رو یاد‌آخر گرفتی و همون اول رو خودم پیاده‌ش می‌کنی؟»
انگار آدما بعضی وقتا‌راهی باید قابل‌اعتماد باشن... لومیان‌خطیِ در دل آه کشید.
«حداقل می‌تونی اول به داستانی‌زمان که ساختم گوش بدی؟ حالا که‌می‌ذاشتی بحثش شد چرا بهم نمره نمی‌دی؟»
اورور به‌خطیِ آسمانِ روشنِ‌بسته بیرون نگاه کرد.
«اینم می‌شه.»
لومیان از زمانِ ملاقاتش با لیا و دیگر غریبه‌ها شروع کرد. طوری حرف می‌زد که گویی طرحِ کلیِ‌وجود ماجرا را در ذهن دارد؛ ادعا کرد که هوشیاری‌اش را در رؤیا حفظ کرده و واردِ ویرانه‌ای بی‌همتا‌اولِ شده است. از طریقِ شکارِ هیولاها، ویژگیِ فرابشری به دست آورده و به یک شکارچی تبدیل شده بود.
ماجرای نقشِ حلقهٔ خارداری را که روی سینه‌اش مهر شده بود پنهان نکرد، چون‌برانداز چه‌بسا کلیدِ چرخهٔ زمان به آن مربوط می‌شد. همان نشان را روی بدنِ کشیش‌برای دیده بود و کشتنِ کشیش باعث شده بود زمان دوباره از نو آغاز شود.
در ابتدا، اورور هنوز لبخند بر لب داشت و فکر می‌کرد برادرش‌وجود داستانی خلاقانه سر هم کرده است. اما هرچه بیشتر گوش می‌داد، چهره‌اش جدی‌تر‌تکان می‌شد. در حرف‌هایش دانشِ بسیاری بود که لومیان نباید از آن‌ها خبر می‌داشت.
وقتی لومیان گفت به یک فرابشر‌بهش تبدیل شده، اورور دستِ راستش را‌وجود بالا آورد و شقیقه‌هایش را مالید.
چشمانِ آبیِ روشنش در‌راهی دم ژرف شد، اما هیچ‌حلقهٔ تصویری در آن‌ها بازتاب نمی‌یافت.
مدتی به لومیان‌دربارهٔ نگاه کرد و به‌کلیدِ نرمی سر تکان داد.
«بدن اثیری‌ت خیلی تغییر کرده. نیروی حیات و وضعیتِ جسمانی‌ت خیلی قوی‌تر از آدمای عادیه. فرافکنی اختری‌ت‌اتفاقی هم تا حدودی عوض شده، اما نه خیلی... همون‌طور که از یه شکارچی انتظار می‌ره که تو مبارزهٔ‌لحظه تن‌به‌تن بهتر از طلسم‌خوندنه... نمی‌تونم نماد و تغییراتِ مربوط بهش رو ببینم، و جرئت نمی‌کنم عمیق‌تر نگاه کنم...»
اورور لب برچید و با گیجی پرسید:برمی‌گرده «نگو که عمداً همچین داستانِ مسخره‌ای سر هم‌لحظهٔ کردی تا کاری کنی فرابشر شدنت رو بپذیرم؟»
این رفتار،اون شگردِ همیشگیِ‌راهی لومیان بود.
لومیان توضیحی نداد و مستقیم دربارهٔ‌می‌نوشتی دانشِ علومِ غریبه‌ای حرف زد که‌گیجی آن بانو به او آموخته بود.
البته تنها اشارهٔ‌حلقهٔ کوتاهی به نام کرد‌برمی‌گرده و واردِ جزئیات نشد.
دلیلش این نبود که بسیار اخلاق‌مدار و پایبند به اصول بود و نمی‌خواست پیش از کسبِ‌آخر اجازه از آن بانو چیزی به خواهرش بگوید. بلکه طرفِ مقابل به‌وضوح بسیار قدرتمند بود. اگر‌نباید دانشِ ارزشمندی را فاش می‌کرد و او را خشمگین می‌ساخت، چه‌بسا چرخهٔ زمان می‌شکست، اما خودشان می‌مردند.
اورور مبهوت گفت:هیچ «قانونِ فناناپذیری... قانونِ‌بشه هم‌گرایی... روشِ ایفای نقش...»
اورور حیرت‌زده بود که برادرِ‌زمان بی‌سوادِ علومِ غریبه‌اش چنین دانشِ‌کجا بی‌نهایت ارزشمندی را فراگرفته است.
بیش از پنج سال از فرابشر شدنش می‌گذشت. در ابتدا، با تکیه بر دفترِ خاطراتِ روزل به آن سازمان پیوسته بود. مسیرِ او نمادی از دانش در‌بخش حوزهٔ علومِ غریبه بود. گهگاه دانش در پی‌اش می‌آمد و به او اجازه می‌داد بر روشِ ایفای نقش، قانونِ فناناپذیریِ ویژگی‌های فرابشری و قانونِ بقای ویژگی‌های فرابشری‌غنی که سه سنگ‌بنای دنیای فرابشران بودند، مسلط شود. از این رو، خود را فرابشری با تجربهٔ ناکافی اما دانشِ کافی می‌دانست که فرسنگ‌ها از بیشترِ همتایانش جلوتر است.
اما حالا برادرش که هرگز با علومِ غریبه سروکاری نداشت، چنین‌اولی اصطلاحاتی را به زبان می‌آورد. افزون بر این، از قانونِ هم‌گراییِ‌حدسِ ویژگی‌های فرابشری خبر داشت که خودِ او چیزی از آن نمی‌دانست!
همین امر احتمالِ اینکه لومیان‌نیست یواشکی دفترچهٔ جادوگریِ او را‌بسته خوانده باشد، از بین می‌برد.
اورور، به‌عنوانِ فرابشری از مسیرِ رازکاو، میلِ خود را برای دانستنِ جزئیاتِ قانونِ‌سرتاپای هم‌گرایی سرکوب کرد و به برادرش چشم دوخت. با گیجی، تعجب و نگرانی‌داستانِ پرسید: «چه بهایی دادی تا اون بانو این دانش رو بهت یاد بده؟»
تازه فرمولِ‌خطیِ معجون را هم‌تبدیل مجانی گرفته بود!
دوباره لومیان را برانداز کرد، از سر‌برمی‌گرده تا پا و از پا تا سر، تا‌لحظهٔ ببیند چه چیزی از او کم شده است.
لومیان با خنده‌ای تلخ گفت: «هیچی. برای همینه که ترسناکه. حتی نمی‌دونم در‌برمی‌گرده آینده چه بهایی باید بپردازم. آره، گمونم ربطی به نمادِ روی سینه‌ام و ویرانه‌های‌شروع رؤیا داشته باشه. اون بانو احتمالاً ازم می‌خواد رازِ مربوط بهش رو کشف کنم.»
اورور به‌رمان کوتاهی تأیید‌چرخهٔ کرد: «ادامه بده.»
با چهره‌ای‌خطیِ جدی منتظرِ‌بسته بقیهٔ «داستان» ماند.
لومیان از جغد، اتفاقاتِ عجیبِ جشنِ بهار و تجربیاتشان در‌بارِ چرخهٔ دوم حرف زد. همچنین گفت که چطور به محضِ‌دوباره تلاش برای ترکِ کوردو، چرخه دوباره از نو آغاز می‌شد.
اورور با دقت گوش داد و با ناباوری زیرِ‌حلقهٔ لب گفت: «یا تو منو هیپنوتیزم کردی و همه‌چیز‌وجود رو بهت گفتم، یا زمان واقعاً افتاده تو یه چرخه...»
کم‌کم داشت حرف‌های لومیان را باور می‌کرد، چون خودش نامِ «سنجاق سینه یکپارچگی» را انتخاب‌گفت کرده بود و این نام در هیچ‌کجا ثبت نشده بود. محال بود لومیان این را‌زدنِ بداند مگر اینکه خودش به او گفته باشد، و اصلاً یادش نمی‌آمد چنین کاری کرده باشد.
لومیان تا‌خطیِ تنور داغ بود‌تبدیل نان را چسباند.
«تازه می‌تونم پیشگویی کنم که اون سه تا خارجی شب تو میخانهٔ کهنه پیداشون می‌شه. می‌تونم پیشگویی‌اتفاقی کنم که کشیش امشب با مادام پوآلیس سروسرّی داره. می‌تونم پیشگویی کنم که اون چوپان، پییر بری،درست به دهکده برگشته و یه ریگی به کفشِ اون سه تا گوسفندی که با خودش آورده هست...»
اورور هرچه بیشتر گوش می‌داد، چهره‌اش جدی‌تر می‌شد. پس از مدتی گفت: «اون سه‌عقب تا خارجی بعدازظهر وقتی داشتیم مبارزه تمرین می‌کردیم واردِ دهکده شدن. بعدش هم استراحت کردیم‌خواهرش و اصلاً بیرون نرفتیم. آره، تو کلاسِ مبارزهٔ بعدازظهر، تو هنوز یه آدمِ عادی بودی...»
او نظریهٔ‌رمان چرخهٔ زمانِ‌چرخهٔ لومیان را پذیرفت.
اگر هر کسِ دیگری بود، لومیان می‌خندید و‌عقب می‌گفت: «باورت شد! ها! همچین داستانِ مسخره‌ای رو باور‌اتفاقی کردی.» اما در برابرِ اورور، خویشتن‌داری به خرج می‌داد.
سپس پیشنهاد داد: «من الان می‌رم‌بهش تو دهکده چرخی بزنم تا ببینم‌وجود می‌تونم اطلاعاتِ بیشتری جمع کنم یا نه.»
اورور سر تکان داد.
«منم از "چشم‌هام" استفاده می‌کنم تا اطراف‌کلیدِ رو بپام، اما محدودیت‌های بزرگی داره و‌برانداز خیلی هم خطرناکه. مطمئن نیستم چیزی دستگیرم بشه.»
لومیان دست تکان داد‌بسته تا نشان دهد فهمیده است،همیشه و از در بیرون رفت.
چند قدم که دور شد، برگشت و به قامتِ اورور که در آشپزخانه ایستاده‌حتماً بود نگاه کرد. بی‌درنگ به یادِ صحنه‌ای افتاد که اورور او را در میانِ خیلِ‌روزِ نامیرایان به جای امنی هل داده بود و دردِ وصف‌ناپذیری از جدایی در وجودش پیچید.
بی‌اختیار پرسید: «خواهرِ بزرگ،راهی اصلاً چرا از همون‌خطیِ اول منو به سرپرستی گرفتی؟»
اورور با‌رمان بدخلقی جواب داد:زمان «منم دلم نمی‌خواست!
«فقط از روی دلسوزی یکم غذا بهت دادم، اما تو همش دنبالم راه‌داره افتادی. نمی‌تونستم دَکِت کنم، تازه حرف‌گوش‌کن هم بودی و تو هر کاری کمکم‌چرا می‌کردی. یه لحظه دلم برات نرم شد و... کی می‌دونست که قراره این‌شکلی بشی!
«می‌دونی برای یه دخترِ جوون‌تبدیل چقدر سخت بود که بچه‌ای‌بارِ مثلِ تو رو بزرگ کنه؟»
لومیان می‌خواست از او تشکر کند و ستایشش‌خطیِ کند، اما کلمات در دهانش گیر کرده بودند،بارِ گویی می‌خواستند به چشم‌ها و بینی‌اش هجوم ببرند.
سرش را‌رمان برگرداند و به‌سوی‌زمان دهکده راه افتاد.