چپتر 69: او؟
0در پاسخ به نگرانیِ‌چیزای خواهرش، لومیان سر تکان‌دادم داد و گفت: «خوبم.»
نگاهی به اطراف انداخت‌گوش و پیشنهاد داد: «بیا‌منطقی بریم تو حرف بزنیم.»
وقتی به اجاق رسیدند، ماجرای گشت‌وگذارش با رایان و بقیه را کوتاه‌نمی‌شم تعریف کرد. سپس به خواهرش توصیه کرد که اگر مادام پوآلیس به آن‌ها‌نشون حمله کرد، باید بی‌درنگ تسلیم شود و آن سه غریبه را لو بدهد.
با توجه به پدیده‌هایی که در قصر دیده‌نگرفتم بود، لومیان باور داشت که آن‌ها حریفِ مادام‌زدم پوآلیس نمی‌شوند. حتی از پسِ قابله هم برنمی‌آمدند.
اورور با‌نکنه دقت گوش داد‌عجیب‌غریب و بی‌اختیار خندید.
«از نظرِ منطقی، تاکتیکت واقعاً بهترینه، اما چرا‌منطقی به نظرم عجیبه؟ انگار من شدم آدم‌بدهٔ داستان.انگار تازه‌ش هم، من اون ضدقهرمانِ اصلی و جذاب نیستم.»
لومیان با تأکید به خواهرش گفت: «نتیجه مهمه. به قولِ خودت، آدم باید‌متوجه تحقیر رو تحمل کنه، بارِ سنگین رو به دوش بکشه، این بدنِ مفید‌دقیقهٔ رو حفظ کنه و منتظر بمونه تا تو آینده ارزشش رو ثابت کنه.»
اورور بی‌اختیار پیشانی‌اش را‌دراومده مالید و گفت: «نکنه خیلی‌فقط چیزای عجیب‌غریب بهت یاد دادم؟»
لومیان با‌نکنه جدیت سر‌چیزای تکان داد: «آره.»
اورور چشم غره رفت.
«باشه، می‌فهمم. تا حساس‌ترین لحظه با مادام پوآلیس درگیر نمی‌شم. وقتی مادام پوآلیس متوجه شد‌خطر که زنگِ خطر به صدا دراومده و خواست بره، جلوش رو نگرفتم. فقط یکم بی‌میلی‌راستی نشون دادم و یه دقیقهٔ دیگه باهاش حرف زدم. راستی، لطفاً جزئیاتِ گشت‌وگذارت رو دقیق‌تر بگو.»
پشتِ میزِ غذاخوری نشست و با دقت‌جلوش گوش سپرد، تا اگر مادام پوآلیس با‌دیگه عصبانیت از او بازجویی کرد، آماده باشد.
لومیان صندلیِ آن‌سوی میز را‌عجیب‌غریب بیرون کشید و دستاوردهای سفر‌آره و روندِ مبارزه را شرح داد.
همان‌طور که اورور‌دقت گوش می‌داد، حالتِ‌خندید چهره‌اش رفته‌رفته عجیب شد.
لومیان که متوجهِ‌آره حالتِ غیرعادیِ خواهرش شده‌باشه بود، پرسید: «چی شده؟»
اورور پس از کمی تأمل، با حالتی غریب پرسید:فقط «توی اتاقِ خوابِ مادام پوآلیس پرترهٔ یه مرد هست‌لطفاً که شبیهِ خودشه. و شک دارن که برادرش باشه؟»
لومیان حرف‌های رایان و بقیه را بازگو کرد، از جمله موضوعِ شیک‌پوشی‌غره و تعدادِ زیادِ فرزندانِ نامشروع: «آره، اون سه تا غریبه حدس زدن‌دراومده که شاید یکی از اعضای گم‌شدهٔ خاندانِ روکفور به اسمِ پولیت باشه.»
و افزود: «طبقِ تحقیقاتِ اون سه‌خندید تا غریبه، اصلاً کسی به اسمِ‌اما پوآلیس تو خاندانِ روکفور وجود نداره.»
اورور سر تکان‌آره داد و نفسش‌رفت را بیرون داد.
«پس کاملاً‌خطر مطمئنم که‌دراومده حدسم درسته.»
حالتِ چهره‌اش همچنان‌خیلی عجیب بود و‌بهت حتی عجیب‌تر هم شد.
لومیان با‌اورور گیجی پرسید:گوش «چه حدسی؟»
اورور پیش از پاسخ دادن، نگاهی‌رفت از گوشهٔ چشم به او انداخت: «شاید‌متوجه مادام پوآلیس در واقع همون پولیت باشه.»
لومیان با تعجب گفت: «چی؟ مزخرفه!بره یکیشون مرده، اون یکی زن، تازه‌نشون مادام پوآلیس دو تا بچه هم آورده!»
اورور در حالی که پوزخندی روی لبش نقش بسته بود، جواب داد: «کی گفته خودش زاییده‌شون؟ شاید فرماندار براش‌نمی‌شم این کار رو کرده. و حتی اگه بچه‌های مادام پوآلیس باشن، لزوماً معنیِ خاصی نداره. تو دنیای علومِ غریبه،لطفاً هر چیزی ممکنه. به این فکر کن: اگه لویی لوند می‌تونه یه آدم بزاد، چرا پولیت نتونه زن بشه؟»
لومیان هنوز قانع‌دقت نشده بود: «شاید‌خندید راست بگی، اما...»
اورور لبخندی موذیانه زد.
«دلیلی که من برخلافِ اون سه تا غریبه‌نگرفتم جرئت می‌کنم همچین حدسی بزنم، اینه که یه‌زدم چیزی شنیدم. یا بهتر بگم، شاهدِ یه چیزی بودم.»
«یادت میاد‌نکنه کدوم مسیر همسایهٔ‌عجیب‌غریب مسیرِ شکارچی بود؟»
لومیان بی‌درنگ جواب داد: «آدمکش.»
این نام که بی‌شک‌چشم از شکارچی جذاب‌تر بود،می‌فهمم توجهش را جلب کرده بود.
اورور در حالی که چهره‌اش لحظه‌به‌لحظه عجیب‌تر می‌شد، توضیح داد: «تو سازمانِ ما، یعنی همون جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری، یه‌گشت‌وگذارت مردی بود که شیفتهٔ ایدهٔ آدمکش شده بود و همون مسیر رو انتخاب کرد. تو یکی از گردهمایی‌ها، با حالتی‌مبارزه غمگین و آشفته بهمون گفت که معجونی که یه آدمکش بعد از رسیدن به ردهٔ ۷ باید بخوره، اسمش ساحره‌ست.»
لومیان به‌محضِ‌نکنه شنیدنِ نامِ معجون،عجیب‌غریب دلش ریخت: «ساحره؟»
اورور که از این فرصت برای روشن کردنِ او استفاده می‌کرد، گفت: «آره، ساحره. تو دنیای علومِ غریبه، جادوگر و ساحره دو مفهومِ‌اصلی کاملاً متفاوتن. تو قبلاً اینا رو قاطی می‌کردی و هر از گاهی بهم می‌گفتی ساحره. خیلی حسِ بدی داشت. خوردنِ معجونِ ساحره تو‌ارزشش رو تبدیل به یه ساحره می‌کنه. بازی کردنِ نقشِ ساحره باعث می‌شه بدنت کاملاً دگرگون بشه و تو رو به یه زن تبدیل کنه.»
هیسسس... لومیان نفسِ عمیقی کشید و‌رفت از اینکه اولین ویژگیِ فرابشریِ به‌دست‌آمده‌اش‌نمی‌شم متعلق به شکارچی بود، احساسِ آسودگی کرد.
اگر چیزی مربوط به مسیرِ‌خواست آدمکش گیرش می‌آمد، چه‌بسا از روی‌بی‌میلی اشتیاق خودش را به باد می‌داد.
لومیان که نتوانسته بود جلوی خودش را‌یاد بگیرد، پرسید: «چه بلایی سرِ اون مردی‌باشه که داشت بهش فکر می‌کرد اومد؟ خوردش؟»
اورور با لبخند جواب داد: «مدت‌ها بابتش عذاب کشید. نمی‌خواست‌واقعاً زن بشه، اما دلش هم نمی‌خواست تو ردهٔ ۸ بمونه.تازه‌ش آخرسر یکی قانعش کرد که: "زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنی؟"»
«بعد از اون، دوباره تو یه‌رفت گردهمایی دیدمش. نه، اون موقع دیگه زن‌متوجه شده بود. یه زنِ زیبا و دلربا.»
«...» لومیان‌خطر لحظه‌ای زبانش‌دراومده بند آمد.
اورور که مشخص بود دارد حسابی لذت می‌برد، پوزخندی به او زد و افزود: «در آینده،حساس‌ترین اگه به ردهٔ ۵ رسیدی و دیدی نمی‌تونی موادِ ردهٔ ۴ مسیرِ شکارچی رو گیر بیاری،نشون می‌تونی به جاش مسیرِ دیوبانو رو در نظر بگیری. مسیرِ آدمکش به مسیرِ دیوبانو هم معروفه...»
دیوبانو... لومیان‌اورور نامِ «آدمکش»گوش را گیج‌کننده یافت.
عالمِ علومِ‌جدیت غریبه پر‌چشم از خطر بود!
با مهارت‌خطر بحث را به‌خواست مسیرِ اصلی برگرداند.
«پس مادام‌نکنه پوآلیس واقعاً‌چیزای همون پولیتِ زن‌باره‌ست.»
حتی یک آدمکش هم می‌توانست به دیوبانو تبدیل‌منطقی شود. مسیری که به یک مرد امکانِ بارداری‌انگار می‌داد، چه‌بسا می‌توانست مردی را به زن تبدیل کند.
اورور محتاطانه سر‌آره تکان داد و به‌باشه بیرونِ پنجره خیره شد.
«گمان می‌کنم مادام پوآلیس فقط بعد از رسیدن به یه ردهٔ خاص‌نشون به زن تبدیل شده. مجبور بوده ناپدید بشه تا مقامات پیداش نکنن. طبقِ‌غذاخوری گفتهٔ بانوی مرموز، قدرتِ عطیهٔ یه ایزد هم می‌تونه به رده‌هایی تقسیم بشه.
«مسیرِ نااستانداردش باید شاملِ تواناییِ‌عجیب‌غریب افزایشِ باروری، دستکاریِ حیات و‌آره کنترلِ مردگانِ متحرک هم باشه.»
اورور تواناییِ دستکاریِ حیات و‌بی‌اختیار کنترلِ مردگانِ متحرک را از مبارزهٔ‌بهترینه لومیان با قابله استنتاج کرده بود.
این همان نمایشی بود که مادامِ شب، که‌می‌فهمم شبیه مادام پوآلیس بود، در پارامیتا در حالی که‌دراومده مردگانِ متحرک تعقیبش می‌کردند، از خود نشان داده بود.
اورور ناگهان یکه خورد.
لومیان با‌نکنه احتیاط پرسید:چیزای «چی شده؟»
خواهرش حقیقتِ‌اورور شومِ دیگری‌گوش کشف کرده بود؟
اورور به برادرش اخم کرد و جواب داد: «توی چایِ عصرانه، مادام‌نمی‌شم پوآلیس گفت که عشق درک‌نشدنیه. آرزو می‌کرد طرف به‌خاطرِ اشتباهش بمیره، اما‌بی‌میلی وقتی با مرگ روبه‌رو شد، نجاتش داد و حاضر نشد چیزی بهش بگه.
«اون موقع نفهمیدم منظورش چیه و زیاد‌جلوش بهش فکر نکردم. الان با خودم می‌گم‌دیگه نکنه از گفتنِ این حرف نیتِ پنهانی داشته.»
لومیان هم‌نکنه به همان اندازه‌عجیب‌غریب گیج شده بود.
«کسی رو نجات‌دقت داده؟ کِی این‌خندید کار رو کرده...»
ناگهان مکث‌جدیت کرد و به‌غره اورور خیره شد.
خواهر و برادر به یاد آوردند که‌جلوش مادامِ شب با پرت کردنِ حواسِ مردگانِ‌دیگه متحرک در پارامیتا، آن‌ها را نجات داده بود.
«اما اون مالِ چرخهٔ قبلی‌عجیب‌غریب بود...» لومیان می‌خواست این فکر‌آره را رد کند، اما نتوانست.
او و اورور نگاهی ردوبدل‌بی‌اختیار کردند و دیدند چشمانشان پر‌واقعاً از شوک و وحشت است.
اگر مادام پوآلیس به آن اتفاق‌رفت اشاره می‌کرد، یعنی بخشی از خاطراتش‌نمی‌شم از چرخه را حفظ کرده بود.
اورور زیرِ لب با خودش گفت:بره «غیرممکنه... بی‌خیال. بیا فرض کنیم راسته. ترجیح‌دقیقهٔ می‌دم دشمنمون رو دست‌بالا بگیرم تا دست‌کم.»
لومیان موافقت‌نکنه کرد. سپس، فکری‌عجیب‌غریب به ذهنش رسید.
«اورور، یعنی، گراند سور، با توجه‌خندید به اینکه مادام پوآلیس ممکنه قبلاً‌اما مرد بوده باشه، نکنه عاشقِ تو شده؟»
اورور با تندی جواب داد: «من که‌باشه کارِ اشتباهی نکردم. تو بودی که یواشکی زایمانِ‌خطر لویی لوند رو دید می‌زدی. پوآلیس شیفتهٔ توئه.»
لومیان زیرِ لب‌صدا غرید: «شاید فکر‌بره می‌کنه تو تحریکم کردی.
«من معمولاً باهاش نمی‌گردم، اما یه بار چند نفر رو آوردم تا رابطه‌ش با‌باشه کشیش رو ببینن. سرِ همون قضیه هم دستم انداخت. اما تو هر از گاهی‌نگرفتم باهاش دربارهٔ ادبیات و مُد بحث می‌کنی. حتی می‌ری خونه‌ش تا یه پونی قرض بگیری.»
«ها...» صدای اورور از روی انزجار بالا‌نظرِ رفت: «پس چرا سعی می‌کرد من رو با‌عجیبه اون مردای افتضاحی که بهم گفتی جور کنه؟»
لومیان پیش از پاسخ دادن مکث کرد:باشه «شاید می‌خواد علاقت به مردا رو کور کنه‌خطر و در عوض تو رو سمتِ خودش بکشونه.»
اورور به برادرش‌صدا چشم‌غره رفت: «این چیزای‌جلوش عجیب‌وغریب چیه که می‌خونی؟»
لومیان نه‌تنها می‌توانست پاسخی منطقی‌عجیب‌غریب بدهد، بلکه این کار را‌آره با شور و حرارت انجام داد.
«رمان‌های خودت. توی‌دقت یکیشون یه چیزِ‌خندید مشابه نوشته بودی.»
«واقعاً...» اورور‌جدیت در فکری‌چشم عمیق فرو رفت.
پس از لحظه‌ای، به بیرونِ پنجره نگاه‌جلوش کرد و گفت: «مدتی گذشته، اما مادام‌دیگه پوآلیس نیومده سراغمون. چرخه هم دوباره شروع نشده...»
لومیان گمانه‌زنی کرد: «شاید نمی‌خواد غریبه‌ها رو بکشه. اگه کارآگاهی‌آره که مقامات فرستادن کشته بشه، دردسرِ خیلی بزرگ‌تری درست می‌کنه. و‌زنگِ چون به من شک نداره، پس به تو هم شک نداره.»
شاهد مرده بود‌دقت و هیچ‌کسِ دیگری‌خندید او را ندیده بود.
اورور سر تکان داد و‌غره با لحنی خودتحقیرانه گفت: «حتی دیگه‌درگیر میل به خوردنِ شام هم ندارم.»
ناگهان فکری به‌صدا ذهنِ لومیان رسید:بره «اگه بریم قصر چی؟»
اورور خندید:نکنه «مجرم داره به‌عجیب‌غریب صحنهٔ جرم برمی‌گرده؟»
لومیان سر تکان داد.
«می‌خوام قصر رو بررسی کنم.غره مادام پوآلیس بهم شک نداره، واسه‌درگیر همین می‌تونم بدونِ جلبِ توجه برم.»
«آها، ضمنِ اینکه هنوز هیچ‌خواست گلِ لاله‌ای نچیدم. می‌تونم به بهانهٔ‌بی‌میلی ساختنِ عطر چند تا ازش بخوام.»
از آنجا که به نظر می‌رسید‌بهت اورور و مادام پوآلیس با هم‌غره دوست‌اند، مشکلی در کارهای لومیان وجود نداشت.
اورور پیش از اینکه حرفی بزند، لحظه‌ای‌نظرِ فکر کرد: «می‌تونیم امتحان کنیم، اما نمی‌تونیم‌نظرم مطمئن باشیم که مادام پوآلیس دردسر درست نمی‌کنه.
«آره، اگه تا نیم‌ساعت دیگه‌غره برنگشتی، می‌رم حاشیهٔ دهکده و‌لحظه کاری می‌کنم چرخه دوباره شروع بشه.»
لومیان موافقت کرد: «باشه.»
......
وقتی لومیان بارِ دیگر به قصرِ فرماندار‌نظرِ رسید، خورشید دیگر پشتِ کوه غروب کرده بود‌عجیبه و افق را به رنگِ سرخ درآورده بود.
لومیان با عبور از باغ، به‌رفت ورودیِ اصلیِ باز رسید و به‌نمی‌شم یکی از خدمتکارانِ مرد نزدیک شد.
«ببخشید، گراند سور اورور داره عطر‌بره می‌سازه. می‌تونم لطفاً چند تا گلِ‌نشون لاله از مادام پوآلیس قرض بگیرم؟»
خدمتکارِ مرد که پیراهنی سرخ و‌بهت شلواری سفید به تن داشت، بدونِ‌غره هیچ اثری از شک پاسخ داد:
«از مادام می‌پرسم.»
او به‌سرعت در‌آره قصر ناپدید شد. کمی‌باشه بعد، دوباره پیدایش شد.
«مادام می‌گن می‌تونید‌صدا مستقیم برید توی‌بره باغ و بچینیدشون.»
واقعاً بهم شک نداره؟ تازه، انگار نه انگار که‌جدیت اتفاقی افتاده... با این حال، از ورود به قصر‌درگیر خودداری کرد و برای جست‌وجوی لاله‌ها به‌سمتِ باغ رفت.
آنجا بود که لومیان گل‌ها را‌خندید دید، و همین‌طور ندیمه‌ای را که در‌چرا سایه‌ها مشغولِ هرس کردنِ درختی پرشکوفه بود.
در حالی که با‌چشم بی‌خیالی او را برانداز‌می‌فهمم می‌کرد، ناگهان نگاهش خشک شد.
ندیمه زنی چهل‌واندی‌ساله بود، با موها و چشمانی قهوه‌ای و چهره‌ای زیبا‌نشون و بدونِ چروک. او کسی نبود جز همان قابله‌ای که با والانتن‌میزِ و بقیه جنگیده بود و در نهایت به دستِ رایان کشته شد!
با این حال، اکنون اینجا ایستاده بود،یاد ظاهراً بدونِ هیچ آسیبی، و چهره‌اش در‌باشه سایهٔ گل‌ها و درختان پوشیده شده بود.