چپتر 33: چپتر ۳۳
0لومیان لحظه‌ای به چشمانِ اورور‌خود خیره شد و بعد آرام پرسید:کرده «چند روز تا جشنِ بهار مونده؟»
شک داشت خواهرش بخواهد سرِ کارش بگذارد، اما هرگز ندیده‌می‌بیند بود در مسائلِ مهم سرسری رفتار کند. این لحظه‌ای حیاتی بود‌چوپان که بر کلِ دهکده و چه‌بسا بر زنده ماندنشان اثر می‌گذاشت.
اورور وراندازش کرد و با طعنه گفت: «مگه‌بود—دورانِ بعدازظهر نخوابیدی؟ هنوز کامل بیدار نشدی؟ امروز ۲۹ مارسِ‌بری ۱۳۵۸ـه. هنوز چند روز تا جشنِ بهار وقت داریم.»
۲۹ مارس... لومیان لحظه‌ای تاریخ‌موجودی را در ذهن مرور کرد و‌اگر از خود پرسید آیا خواب می‌بیند.
او جشنِ بهار را به‌وضوح تجربه کرده بود—دورانِ شادمانی‌ای که به‌کرده حمامِ خون ختم شد. به چشم دیده بود که چوپان پییر بری‌آوا با تبر سرِ آوا را قطع کرد و خون همه‌جا فواره زد...
آیا اکنون خواب می‌دید، یا تجربهٔ گذشته‌اش خواب بود؟ فرقی‌می‌بیند نمی‌کرد کدام باشد، هر دو بیش از حد واقعی جلوه‌دیده می‌کردند. لومیان هیچ نشانی از فریب در چهرهٔ خواهرش نمی‌دید.
البته، اورور می‌توانست بازیگرِ ماهری‌به‌وضوح باشد، اما لومیان باور داشت‌حمامِ که او چنین آدمی نیست.
پنج سال را با هم گذرانده‌پنهان بودند و او تک‌تکِ جزئیاتِ شخصیتِ خواهرش‌گزینه‌ها را می‌دانست. محال بود بتواند گولش بزند!
لومیان گیج شده بود‌مرور و احتمالاتِ دروغ گفتنِ خواهرش‌به‌وضوح دربارهٔ تاریخ را بررسی می‌کرد.
یا کشیش و موجودی پنهان کنترلش‌مرور می‌کردند، یا همه‌چیز حل شده بود‌تجربه و فقط داشت سرِ به سرش می‌گذاشت.
اگر هیچ‌کدام از این‌می‌بیند گزینه‌ها درست نبود، پس‌بود—دورانِ احتمالاً اورور حقیقت را می‌گفت.
زمان به ۲۹ مارس‌کشیش به عقب برگشته بود، چند‌فقط روز پیش از جشنِ بهار.
با شناختی که لومیان از جهان داشت، این‌می‌بیند امر آشکارا ناممکن بود و نباید رخ می‌داد. با‌چشم این حال، رفتارِ خواهرش او را سردرگم کرده بود.
باید یه‌داریم راهی برای‌تاریخ تأییدش پیدا کنم...
لومیان کوشید هرچه را در آن بازهٔ زمانی رخ داده بود به یاد بیاورد و فهمید به‌راحتی می‌تواند بیشترِ جزئیات را به‌فواره خاطر بیاورد—اورور در آن روزِ ۲۹ مارس، که به برگزاریِ «موفقیت‌آمیزِ» جشنِ بهار ختم می‌شد، پیراهنی آبی‌روشن به تن داشت. همچنین به یاد‌چنین آورد که آن شب پیش از بردنِ لیا، رایان و والانتن به کلیسای جامع برای مچ‌گیری از کشیش، با آن‌ها دیدار کرده بود.
اورور دستِ راستش را‌کشیش دراز کرد و جلوی برادرِ‌فقط بهت‌زده‌اش تکان داد: «چی شده؟»
لومیان به‌سرعت افکارش را جمع‌وجور کرد و‌خواب گفت: «اورور، تازه یه چیزی یادم اومد.حمامِ باید یه سر برم بیرون. زود برمی‌گردم!»
لومیان فهمید تنها راه برای تأییدِ‌مرور اینکه آیا زمان واقعاً به ۲۹تجربه مارس برگشته یا نه، پیدا کردنِ آواست.
اگر او هنوز زنده‌می‌بیند بود، باید با این‌بود—دورانِ تغییرِ باورنکردنی کنار می‌آمد.
منتظرِ پاسخِ اورور نماند‌کشیش و با عبور از کنارش،فقط به‌شتاب به سمتِ در رفت.
اورور از پشتِ سرش‌مرور فریاد زد: «گراند سور صدام‌به‌وضوح کن! برای شام دیر نکنی!»
همان‌طور که به سوی خانهٔ آوا لیزیه‌خود می‌دوید، می‌ترسید حتی اگر یک ثانیه دیرتر برسد،شادمانی‌ای گرفتارِ کابوسی وصف‌ناپذیر گردد و کاملاً بلعیده شود.
در طولِ راه، بسیاری از روستاییان متوجهش شدند،بود—دورانِ اما از ترسِ اینکه مبادا این هم یکی‌پییر از شوخی‌های او باشد، برای پرسیدنِ دلیلش توقف نکردند.
سرانجام، لومیان به مقصد رسید.
گیوم لیزیه، پدرِ آوا، کفاشِ معروفی در دهکدهٔ کوردو و کوه‌های اطراف بود. گرچه چندان ثروتمند‌ختم نبودند، اما وضعشان هم بد نبود. آن‌ها در ساختمانی دوطبقه، آبی‌خاکستری و نیمه‌زیرزمینی زندگی می‌کردند که‌نمی‌کرد فضای خالیِ پشتش پر از علوفه و هیزم بود و لانهٔ غازی در آنجا تعمیر شده بود.
وقتی لومیان رسید، تقریباً وقتِ‌ذهن شام بود و چند نفر در‌به‌وضوح آشپزخانهٔ خانوادهٔ لیزیه مشغولِ کار بودند.
لومیان از درِ‌خواب باز گذشت و‌تجربه بی‌درنگ آوا را دید.
این دخترِ موقهوه‌ای با چشمانِ آبیِ دریایی، پیراهنی خاکستری‌سفید به تن داشت‌هیچ‌کدام و برای مادرش شام آماده می‌کرد. دست و پایش چابک بود و‌جهان چشمانش سرزنده. لومیان تنها با یک نگاه می‌توانست بگوید که او زنده است.
واقعاً نمرده...
لومیان در حالی که به گردنِ‌مرور آوا نگاه می‌کرد و می‌کوشید نشانی از‌کرده بخیه بیابد، این را از ذهن گذراند.
در یکی از رمان‌های ترسناکِ اورور، صحنه‌ای‌کرده بود که در آن جنازه‌ای را بخیه‌دیده می‌زدند تا نقشِ آدمِ زنده را بازی کند.
اما گردنِ آوا کشیده‌کشیش و صاف بود، بدونِ‌همه‌چیز حتی یک جای زخم.
گیوم لیزیهٔ کفاش متوجهِ لومیان‌خود شد که در چارچوبِ در ایستاده‌کرده بود، و پرسید: «لومیان، چی شده؟»
او از روی صندلیِ آشپزخانه برخاست و رو‌آیا به لومیان ایستاد؛ موهای قهوه‌ای‌اش آشفته بود و‌حمامِ پیش‌بندی قهوه‌ای‌سفید و کمی چرب جلوی سینه‌اش آویزان بود.
آوا که در آشپزخانه‌می‌بیند مشغول بود، با تعجب برگشت‌شادمانی‌ای و به لومیان نگاه کرد.
لومیان را‌بررسی دید که مبهوت‌موجودی آنجا ایستاده است.
پرسید: «چی شده؟»
لومیان لحظه‌ای ماتش برد، اما‌ذهن به‌سرعت خونسردی‌اش را بازیافت و قصد‌به‌وضوح کرد دلیلی الکی برای آمدنش بتراشد.
با این حال،خواب دیدنِ گیوم لیزیه‌تجربه سؤالی به ذهنش انداخت.
لحظه‌ای تأمل کرد و پرسید:موجودی «مسیو، پییر بری یه جفت‌سرش کفشِ چرمی به شما سفارش داده؟»
به یاد آورد که قرار بود او و ریموند صبحِ روزِ بعد با چوپان پییر‌خون بری دیدار کنند و وقتی فهمیدند او گله‌اش را رها کرده تا با وجودِ خطراتِ‌گذشته‌اش سفری طولانی و دشوار، برای شرکت در جشنِ بهار با عجله برگردد، جا خورده بودند.
در آن زمان، پییر بری‌ذهن یک جفت کفشِ چرمیِ نرم‌می‌بیند و نو به پا داشت.
مگر اینکه به کفش‌فروشی‌ای در داریژ رفته بود که محصولاتِ آماده‌خون می‌فروخت، وگرنه دوختنِ یک جفت کفشِ چرمی زمان می‌برد. این یعنی‌فواره پییر بری دست‌کم دو سه روزی می‌شد که به دهکده برگشته بود!
گیوم لیزیه از سؤالِ لومیان جا خورد و گفت:فقط «پییر بری چند روز پیش برگشت، اما خیلیا تو‌می‌گفت دهکده خبر ندارن. به منم گفت به کسی چیزی نگم.»
همون‌طور که انتظار می‌رفت...
لومیان بهانه‌ای تراشید و گفت:ذهن «یه نفر رو دیدم که خیلی‌به‌وضوح شبیهش بود، فکر کردم توهم زدم.»
«چون طرف کفشِ چرمیِ‌می‌بیند نو پاش بود، اومدم از‌شادمانی‌ای شما بپرسم تا مطمئن بشم.»
گیوم لیزیه با تأیید جواب داد:پنهان «خودشه. هنوزم سه چهار تا گوسفند‌هیچ‌کدام می‌چروند که می‌گفت کارفرماش بهش داده.»
مگه گوسفندا رو فقط اوایلِ ماهِ مه برنمی‌گردونن دهکده تا پشمشون رو بزنن و بدوشن؟خون اگه الان چند تا گوسفند آورده، چطور می‌خواد بچروندشون؟ چریدن تو چراگاه‌های کوهستانی که هنوز‌گذشته‌اش ممنوعه... لومیان هرچه بیشتر فکر می‌کرد، بیشتر حس می‌کرد رفتارِ چوپان، پییر بری، به‌شدت غیرعادی است.
و نمایشِ او در‌تاریخ پایانِ جشن هم قضاوتِ‌آیا لومیان را ثابت می‌کرد.
با این حال، اصلاً خبر نداشت‌تجربه او، کشیش و بقیه می‌خواهند چه‌ختم کنند یا تا حالا چه کرده‌اند.
لومیان به گیوم لیزیه و آوا لبخند زد و‌فقط گفت: «خیالم راحت شد که واقعاً خودشه. فکر کردم‌می‌گفت از بس می‌نوشم، مغز و چشمام مشکل پیدا کرده‌ن.»
سپس برای خانوادهٔ‌ذهن لیزیه دست تکان‌آیا داد و گفت: «خداحافظ.»
همین که لومیان از‌تاریخ خانهٔ لیزیه بیرون آمد، لبخندِ‌خواب روی لبش به‌سرعت محو شد.
حالا دیگر کاملاً‌خواب مطمئن بود که امروز‌کرده واقعاً ۲۹ مارس است.
تو زمان برگشتم عقب، یا یه رؤیای پیشگویانه دیدم؟ رؤیاها که‌اگر نمی‌تونن این‌قدر واقعی باشن. اون‌قدر واقعی که تمامِ جزئیات توش هست...پیش لومیان همان‌طور که راه می‌رفت، عمیقاً در فکر فرو رفته بود.
در هر صورت، این چیزی بود که‌خواب فقط در رمان‌های اورور خوانده بود و‌حمامِ هرگز تصور نمی‌کرد در واقعیت اتفاق بیفتد.
لومیان در راهِ بازگشت به خانه،مرور میدان را دور زد و به‌تجربه کنارِ کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی رسید.
پنجرهٔ شیشه‌رنگی که باید کاملاً خُرد می‌شد، بی‌نقص و‌شادمانی‌ای سالم در دیوار جا گرفته بود و تصویرِ مُبلّغِ‌تبر مذهبی، سنت سیت، روی آن زیرِ نورِ غروب به‌روشنی می‌درخشید.
لومیان با احساساتی دوگانه به این صحنه چشم‌همه‌چیز دوخت. افکارِ بسیاری در ذهنش با هم اصطکاک‌احتمالاً داشتند، چنان‌که گویی می‌خواستند از سرش دود بلند کنند.
در راهِ بازگشت به میدان،خود لومیان دید که چهره‌ای آشنا از‌کرده ورودیِ اصلیِ کلیسای جامع بیرون می‌آید.
کشیش، گیوم بنه بود؛ با آن بینیِ‌خود کمی عقابی و هالهٔ باوقارش، که ردایی‌بود—دورانِ سفید با رگه‌های طلایی به تن داشت.
دلِ لومیان ریخت. بدنش را‌به‌وضوح کمی خم کرد و برای‌حمامِ حمله یا فرار آماده شد.
گیوم بنه نگاهی‌می‌کرد به او انداخت و‌کنترلش بی‌حالت سر تکان داد.
«فردا هم برای نیایش بیا.»
آها... درسته. غروبِ ۲۹ مارس هنوز مچش رو نگرفته‌م.خواب هنوز باهام درنیفتاده و نگرانِ لو رفتنِ نقشهٔ مخفیانه‌ش‌ختم هم نیست... با این فکر، لومیان غریزی واکنش نشان داد.
صاف ایستاد‌آیا و بازوانش‌می‌بیند را گشود.
«ستایش بر خورشید!»
گیوم بنه با‌ذهن همان حالت جواب‌آیا داد: «ستایش بر خورشید!»
پس از ترکِ میدانِ دهکده،ذهن لومیان طبقِ عادت آنچه را‌می‌بیند تازه رخ داده بود مرور کرد.
ناگهان به نکته‌ای پی برد‌به‌وضوح که پیش‌تر به‌خاطرِ شوکِ «بازگشتِ‌حمامِ زمان» از آن غافل شده بود.
هنوز قدرت‌های فرابشری‌اش را داشت!
هنوز یک شکارچی بود!
برای دویدن تا خانهٔ لیزیه نیازی به نفس‌تازه کردن پیدا نکرده بود و‌کرده در مواجهه با کشیش بی‌درنگ بهترین حالتِ بدنی را به خود گرفته بود. این‌همه‌جا یعنی وضعیتِ جسمانی و آمادگی‌اش بسیار فراتر از زمانِ پیش از نوشیدنِ معجون بود.
از این رو، لومیان نتیجه گرفت که‌کرده تجربهٔ قبلی رؤیای پیشگویانه نبوده و او‌دیده از همین حالا یک فرابشرِ ردهٔ ۹ است!
شب سعی می‌کنم واردِ اون رؤیای خاص بشم‌همه‌چیز تا ببینم هنوزم می‌تونم برم توش یا تغییری‌احتمالاً کرده... لومیان به‌سرعت گامِ بعدیِ نقشه‌اش را چید.
پس از بازگشت به خانه،خود لومیان وانمود کرد هیچ اتفاقی نیفتاده‌کرده و با خواهرش، اورور، شام خورد.
چون اغلب هر وقت به دردسر می‌افتاد، برای اینکه اورور‌می‌بیند مجبور نشود گندکاری‌هایش را جمع کند همین‌طور رفتار می‌کرد، اورور با‌چوپان وجودِ اینکه حس می‌کرد چیزی سر جایش نیست، پرس‌وجوی بیشتری نکرد.
پس از شستنِ ظرف‌ها و تمیز‌تجربه کردنِ آشپزخانه، لومیان به خواهرش خبر‌ختم داد و یکراست به میخانهٔ کهنه رفت.
می‌خواست مطمئن شود آیا‌کشیش غریبه‌هایی که اهلِ کوردو‌همه‌چیز نبودند پیدایشان می‌شود یا نه.
پس از ورود به میخانهٔ کهنه، لومیان پشتِ پیشخوان‌به‌وضوح نشست و با رئیس و متصدیِ بار، موریس بنه،دیده و آن مردِ لاغراندامِ میانسال، پییر گیوم، احوالپرسی کرد.
با صمیمیتی‌داریم زیاد گفت: «یه‌ذهن لیوان ویسکی ساوِر.»
ویسکی ساوِر مشروبی کم‌کیفیت بود که از سیب تخمیر‌شادمانی‌ای می‌شد. در میخانه‌ها فقط از بعضی آبجوها گران‌تر بود‌تبر و مردم اغلب آن را در خیابان‌های شهر دستفروشی می‌کردند.
موریس بنه غر زد:کشیش «بچهٔ خسیس، مگه دردِ‌همه‌چیز آبسنت رو دوست نداری؟»
لومیان همان کلماتِ‌ذهن آشنا را به‌آیا زبان آورد: «مهمونِ توئه؟»
این حرف باعث‌مارس شد ذهنش کمی‌مرور احساسِ سرگردانی کند.
موریس بنه فوراً دهانش‌می‌بیند را بست و یک لیوان‌شادمانی‌ای ویسکی ساوِر برای لومیان ریخت.
لومیان در‌بررسی حینِ انتظار، جرعه‌ای‌موجودی از نوشیدنی‌اش نوشید.
چندی نگذشت‌تاریخ که صدای‌مرور جرینگ‌جرینگی شنید.
برگشت و رایان را دید که کلاهِ‌خود لبه‌دارِ تیره و زبر، پالتوی ضخیمِ کدر‌بود—دورانِ و شلوارِ زردِ کم‌رنگی به تن داشت.
لیا با پیراهنِ کشمیرِ پلیسهٔ سفید، پالتوی سفیدِ مایل به خاکستری، چکمه‌های‌ختم مارسیان و زنگوله‌های کوچکِ نقره‌ای که به چکمه‌ها و تورِ کلاهش بسته‌می‌دید بود، توجهِ تقریباً تمامِ مردانِ میخانهٔ کهنه را به خود جلب کرد.
به همین ترتیب، والانتن جلیقه‌ای سفید، کُتِ‌کنترلش فاستونیِ آبی و شلوارِ مشکی پوشیده بود‌درست و کمی پودر روی موهای بلوندش دیده می‌شد.
آن سه زیرِ نگاهِ‌مرور خیرهٔ همه به سمتِ پیشخوان‌به‌وضوح رفتند و کنارِ لومیان نشستند.
لومیان سرش را بالا نیاورد و با خود‌آیا فکر کرد: یه لیوان شرابِ قرمزِ داریژ، یه‌حمامِ لیوان آبجوی چاودار و یه لیوان کور اپیسه...
رایان کلاهِ سیلندری‌اش را برداشت و کنار گذاشت. سپس‌شادمانی‌ای به موریس بنه گفت: «یه لیوان شرابِ قرمزِ داریژ،تبر یه لیوان آبجوی چاودار و یه لیوان کور اپیسه.»
لومیان آهِ بلندی‌می‌کرد کشید و رایان‌پنهان پرسید: «مشکلی پیش اومده؟»
لومیان جرعه‌ای از ویسکی ساوِرش نوشید و‌خواب با صدایی بم گفت: «من آدمِ مهمی‌حمامِ نیستم، وقتی هم برای تماشای درخششِ خورشید ندارم...»