چپتر 103: تحریک
0مِهِ سفیدِ غلیظی در آسمان سنگینی‌حفظ می‌کرد، بیشترِ نور را می‌بلعید و ویرانه‌های‌تحریک رؤیا را در گرگ‌ومیشی همیشگی فرو می‌برد.
لومیان ایستاد، دست‌وپایش را کشید‌تحقیر و همان‌طور که وضعیتش را می‌سنجید،بدهد قلهٔ خون‌آلودِ کوه را برانداز کرد.
در مقایسه با شکارچی، قدرت،هدفش واکنش‌ها، سرعت و چابکیِ تحریک‌کننده،وقتی هرچند اندک، بهبود یافته بود.
لومیان سه‌می‌شود تغییرِ عمده‌کار را تشخیص داد:
نخست، بدنش تنومندتر‌به‌جای شده و تواناییِ بازیابی‌اش‌کند ظاهراً بهبود یافته بود.
دوم، نیروی روحی‌اش تا حدی افزایش‌می‌آمیخت یافته بود. حالا می‌توانست حالتِ تسخیرش را‌طعنه‌ها به‌جای سه دقیقه، چهار دقیقه حفظ کند.
در نهایت، قدرتِ فرابشریِ‌حساسیت‌های تازه‌ای به نامِ تحریک‌آشفتگی به دست آورده بود.
این توانایی تغییرِ حالتی دائمی ایجاد‌توهین می‌کرد، اما برای رسیدن به اثرِ‌خونسردی‌اش دلخواه، به فعال‌سازیِ ارادی هم نیاز داشت.
مهارت‌های مشاهدهٔ لومیان تحولی کیفی یافته و از یک آدمِ عادی‌تازه‌ای بسیار فراتر رفته بود. حالا می‌توانست به‌خوبی تشخیص دهد چه کلمات،برای اعمال و موقعیت‌هایی راحت‌تر حساسیت‌های هدفش را برمی‌انگیزد و باعثِ آشفتگی می‌شود.
وقتی تحریک به کار می‌رفت، توهین و‌باعث تحقیر را در هم می‌آمیخت و باعث‌تحقیرها می‌شد هدف خونسردی‌اش را از دست بدهد.
هرچه طعنه‌ها و تحقیرها حساب‌شده‌تر بود، تحریک اثرِ‌آشفتگی بیشتری داشت. با این حال، حتی یک کلمه مثلِ‌می‌شد «گُهِ سگ» هم می‌توانست تا حدی خشم را برانگیزد.
در برابرِ حریفی که اهلِ ارتباط‌توهین نبود، تحریک به لومیان اجازه می‌داد‌خونسردی‌اش هاله‌ای نفرت‌انگیز از خود ساطع کند.
این توانایی برای تله‌ها و کمین‌هایی که شکارچیان‌نهایت در آن‌ها مهارت داشتند بسیار مناسب بود، اما‌این برای لومیان در وضعیتِ فعلی‌اش معنای چندانی نداشت.
دیگر وقتی برای شکار نداشت. تنها‌می‌آمیخت تمرکزش کاوش در «دیوارِ» پیرامونِ «قلهٔ»هرچه خون‌آلود و کشفِ رازِ ویرانه‌های رؤیا بود.
در مقابل، تقویتِ نیروی روحی و مقاومتِ بدنی‌اش او‌می‌شود را خشنود می‌ساخت. دست‌کم حالا می‌توانست در آن منطقهٔ تاریک‌خونسردی‌اش که پیش‌تر او را به خواب می‌برد، بیشتر پیش برود.
لومیان با تکیه‌وقتی بر نیروی معجون،توهین شقیقه‌هایش را مالید.
این بار،تسخیرش فعال کردنِ دیدِ‌چهار روحی‌اش بی‌دردسر بود.
سرانجام تواناییِ آن را‌توهین یافته بود که دیدِ‌می‌شد روحی‌اش را به‌راحتی فرابخواند.
لومیان بی‌درنگ لباس‌هایش را عوض کرد و وسایلش را برداشت: عطارد سقوط کرده، تبرِ سیاه و‌باعث آهنی، و کیسه‌ای پارچه‌ای پر از پنیر و بیسکویت. تفنگ ساچمه‌ای‌اش را روی دوش انداخت و از‌برابرِ ساختمانِ دوطبقهٔ نیمه‌زیرزمینی بیرون رفت. در میانِ مِهِ خاکستریِ خاموش، از بیابان گذشت و واردِ ویرانه‌ها شد.
مسیرِ آشنایی را در پیش گرفت، از‌تحقیر مناطقی که ممکن بود هیولاها در آن‌ها کمین‌طعنه‌ها کرده باشند دوری کرد و محتاطانه پیش رفت.
با رسیدن به منطقه‌ای که با هیولای‌کند سه‌چهره روبه‌رو شده بود، لومیان رقصی کرد و‌آورده نشانِ خارِ سیاه را تا حدی فعال ساخت.
با کمکِ آن «طلسم»، از‌تحقیر زمین‌های روزبه‌روز خطرناک‌تر عبور کرد و‌بدهد چند جانورِ ترسناک را فراری داد.
سرانجام، به «دیوارِ» خارداری‌حساسیت‌های رسید که از ردیفِ‌آشفتگی خانه‌ها شکل گرفته بود.
لومیان پس از‌وقتی لحظه‌ای تأمل، مسیری‌توهین را انتخاب کرد.
تصمیم گرفت واردِ منطقه‌ای شود که انگار‌کند در شب فرو رفته بود، جایی که فوراً‌آورده او را در هاله‌ای از خواب‌آلودگی غرق می‌کرد.
شهودش می‌گفت چیزِ مهمی آن‌سوی دیوارِ بلندی از درختانِ درهم‌پیچیده نهفته‌بدهد است. با این حال، منطقه‌ای که شبیهِ آغازِ شب بود، احتمالِ‌خشم بیشتری داشت که رازِ ویرانه‌های رؤیا را در خود جای داده باشد.
هرچه باشد، «شب»،راحت‌تر «خواب» و «رؤیا»برمی‌انگیزد اغلب مفاهیمی مرتبط بودند.
کمی بعد، لومیان پس از اجرای یک‌تحقیر رقصِ آیینیِ دیگر، خودش را در جایی یافت‌طعنه‌ها که به‌طورِ محسوسی تاریک‌تر از محیطِ اطرافش بود.
نفسش را آهسته بیرون‌دقیقه داد و با قاطعیت‌نهایت قدم به جلو گذاشت.
تقریباً بلافاصله، لومیان حس کرد انگار از‌باعث روزی مه‌آلود به عصری ابری قدم گذاشته‌تحقیرها است. سایه‌ها اشیای اطرافش را در بر گرفتند.
در حالی که عطارد سقوط کرده‌برمی‌انگیزد را محکم در دست داشت، خمیازه‌ای‌می‌رفت کشید و به راهش ادامه داد.
نمی‌تونم بخوابم. نمی‌تونم بخوابم!
لومیان با این‌به‌جای فکر خودش را‌حفظ به جلو راند.
همان‌طور که پیش می‌رفت، لومیان هوشیار ماند و ساختمان‌هایی‌هدف را که دیوارِ شهر را شکل می‌دادند، به‌دقت بررسی‌حتی کرد. با این حال، رازهای ویرانه‌های رؤیا از چنگش می‌گریخت.
سکه‌های طلا و‌راحت‌تر دیگر خرت‌وپرت‌ها هیچ‌برمی‌انگیزد جذابیتی برایش نداشت.
با نفوذِ بیشتر، ده‌ها متر را به‌سختی طی کرد و‌می‌شد تنها نیروی اراده‌اش بود که چشمانش را در برابرِ خواب‌آلودگیِ‌حتی شدیدی که ذهنش را فرا گرفته بود، باز نگه می‌داشت.
پس از لحظه‌ای تأمل، تصمیم به عقب‌نشینی گرفت.نهایت می‌خواست منطقهٔ پشتِ دیوارِ چوبی را بررسی کند‌این و از زاویه‌ای دیگر واردِ این ناحیهٔ خواب‌آور شود.
شاید این کار به‌توهین او اجازه می‌داد به مکان‌هایی‌هدف برسد که پیش‌تر دست‌نیافتنی بودند.
لومیان چرخید و راهِ آمده‌هدفش را بازگشت، اما خواب‌آلودگی دست‌بردار‌وقتی نبود و هر لحظه شدیدتر می‌شد.
سرانجام، اراده‌اش در هم‌کار شکست. چشمانش بسته شد‌می‌آمیخت و روی زمین افتاد.
تاریکی بارِ‌تسخیرش دیگر دیدش‌دقیقه را بلعید.
...
ناگهان دردِ شدیدی در شکمِ لومیان‌برمی‌انگیزد پیچید و باعث شد در خود‌می‌رفت جمع شود و چشمانش را باز کند.
نخست، نقاشیِ دیواریِ خیره‌کننده‌ای با گنبدی منحنی دید، و سپس‌می‌شد چهرهٔ عبوسِ کشیش با آن بینیِ کمی عقابی‌اش، و مشتِ راستِ‌کلمه پونس بنه را که با پوزخندی شوم آن را عقب می‌کشید.
«اسیر شدم و منو آوردن کلیسا؟»حفظ لومیان منظرهٔ بالای سرش را شناخت‌نامِ و بی‌اختیار به اطرافش چشم چرخاند.
پدرِ ریموند، پییر گرِگ، پدرِ‌تحقیر آوا، گیوم لیزیه، همسایه‌اش لویی بدو‌بدهد و تقریباً همهٔ روستاییان را دید.
محراب چنان دگرگون شده بود که دیگر به جا‌می‌شود آورده نمی‌شد؛ حالا به‌جای گل‌های آفتاب‌گردان، یاس‌های بنفش، لاله‌ها‌هدف و دیگر نمادهای آن موجودِ پنهان زینت‌بخشِ آن بودند.
نشانِ مقدسِ خورشید ناپدید شده بود. جای آن را‌باعث حلقهٔ خاری گرفته بود که به‌شکلی غیرطبیعی در هم‌بیشتری پیچیده بود و انگار مایعی سیاه از آن تراوش می‌کرد.
لومیان با دیدنِ آن نمادِ‌چهار آشنا، موجی از سرگیجه را حس‌تازه‌ای کرد و گرمایی در سینه‌اش دوید.
می‌دانست این نشانهٔ آن است که‌می‌آمیخت تباهیِ درونش بیدار شده، اما همچنان‌هرچه درونِ نمادِ سیاه‌متمایل‌به‌آبی گرفتار مانده است.
«کشیش و پیروانش کلیسا رو به محرابی برای اون موجودِ‌وقتی پنهان تبدیل کردن؟ سنت سیتِ بیچاره...» لومیان پیشِ خود مجسم کرد‌هرچه که والانتن با دیدنِ این صحنه مهارش را از دست می‌دهد.
در حالی که محکم بسته شده بود، اطرافش را ورانداز کرد.هدف با دیدنِ شیشه‌های رنگی و نقاشی‌های دیواریِ خورشیدِ فروزانِ ابدیِ بزرگ‌مثلِ و موعظهٔ سنت سیت که دست‌نخورده مانده بودند، نفسِ آسودگی کشید.
«انگار تغییرات رو با عجله‌چهار انجام دادن...» لومیان وضعیتِ فعلیِ‌فرابشریِ کلیسا را این‌طور استنتاج کرد.
روستاییان در سکوتی‌می‌رفت وهم‌آور، مانند مجسمه‌های‌می‌آمیخت مومی ایستاده بودند.
کشیش پس از آنکه‌حساسیت‌های لحظه‌ای لومیان را برانداز کرد،می‌شود به پونس بنه تشر زد:
«چطور گذاشتی بخوابه؟وقتی باید به‌محضِ اینکه‌توهین آوردیش کلیسا بیدارش می‌کردی!»
پونس بنه با نگاهی که به‌طرزِ‌حفظ غیرعادی محترمانه بود، گویی کشیش ایزد‌نامِ یا فرمانروایش باشد، جواب داد: «فهمیدم.»
لومیان که به ستونی تکیه‌تحقیر داده بود، نگاهی به گیوم‌خونسردی‌اش بنه انداخت و پرسید: «اورور کجاست؟»
کشیش لبخندی مرموز‌راحت‌تر زد و گفت:برمی‌انگیزد «خیلی زود می‌فهمی.»
لومیان در حالی که دیوانه‌وار به دنبالِ‌تحقیر نقشهٔ فرار می‌گشت و سعی می‌کرد به گفتگو‌طعنه‌ها ادامه دهد، پرسید: «اون سه تا خارجی چی؟»
گیوم بنه با چهره‌ای آسوده از میانِ شیشه‌های رنگی به بیرون خیره شد و گفت: «اونا فرار کردن. الان دیگه باید به نزدیک‌ترین چراگاهِ کوهستانی رسیده‌فعال‌سازیِ باشن. اما انتظار نداشته باش امشب تو و اورور رو نجات بدن. من مأمورهای رسمی رو می‌شناسم، اونا فقط وقت تلف می‌کُنن و تماشا می‌کُنن. فقط وقتی‌می‌رفت واردِ عمل می‌شن که از وضعیت مطمئن بشن. گاهی ترجیح می‌دن هیچ کاری نکنن تا اینکه اشتباهی مرتکب بشن. همین‌جوری یه دهه از عمرِ منو تلف کردن.»
لومیان حرفِ کشیش را پذیرفت،تحقیر اما می‌دانست دلیلِ صبر کردنِ‌خونسردی‌اش رایان و بقیه این نیست.
گروه رایان بدونِ اینکه بفهمند چرا پیروانِ خدای شریر او و اورور را اسیر کرده‌اند، دست به‌می‌شد اقداماتِ شدیدی مانند خروج از کوردو و راه‌اندازیِ دوبارهٔ چرخه نمی‌زدند. آن‌ها می‌خواستند تا شبِ دوازدهم صبر کنند‌اهلِ تا علتِ آشفتگیِ اینجا را کشف کنند و پایه‌ای محکم برای فرار از این مخمصه در آینده بسازند.
سکوتِ لومیان‌می‌شود باعث شد پوزخندِ‌می‌رفت کشیش پهن‌تر شود.
او با لحنی قاطع‌دقیقه اعلام کرد: «قصد دارم‌نهایت امشب آیین رو تموم کنم.»
چی؟ لومیان گیج شده بود.
گیوم بنه با روحیه‌ای بالا و باحوصله توضیح داد:می‌شود «قصد دارم آیینِ ۹ آوریل رو بندازم برای امشب.هدف اون سه تا خارجی هیچ فرصتی برای دخالت پیدا نمی‌کُنن.»
چی؟ شبِ دوازدهم می‌تونه جلو بیفته؟توهین لومیان شوکه و بی‌کلام شده بود‌خونسردی‌اش و وحشتی وصف‌ناپذیر به جانش افتاد.
در آن لحظه، گیوم بنه رو به پونس بنه کرد‌فرابشریِ و دستور داد: «قبل از اینکه ببریش سمتِ محراب، مطمئن شو‌اما که بیدار می‌مونه. می‌تونی از هر روشی استفاده کنی، فقط نکُشش.»
پونس بنه‌کار مشتاقانه پرسید:توهین «اگه کُشتمش چی؟»
کشیش به برادرِ‌راحت‌تر کندذهنش غره رفت:برمی‌انگیزد «با هم می‌میریم!»
منو بفرستن سمتِ محراب و آیین رو دوباره شروع کنن؟می‌شد یعنی اون نمادِ سیاه‌متمایل‌به‌آبیِ روی بدنم می‌تونه دوباره به کار‌حتی بیاد؟ لومیان با شنیدنِ گفتگوی برادرانِ بنه، اعصابش آرام گرفت.
کشیش نگاهش را دوباره به لومیان‌حفظ دوخت و خم شد. «نگران نباش،نامِ تو ظرف نیستی. ما انتخابِ بهتری داریم.»
انتخابِ بهتر؟ لومیان با دنبال کردنِ‌می‌آمیخت نگاهِ کشیش به سمتِ محرابِ اصلی،هرچه زنگِ خطر در سرش بلندتر شد.
اورور در لحظه‌ای نامعلوم آنجا ظاهر شده بود؛ ردایی سفید‌وقتی و ساده به تن داشت، موهای طلایی‌اش بدونِ هیچ آرایشی‌بدهد رها شده بود و چشمانِ آبی‌روشنش خالی از حس بود.
لومیان فریاد زد: «اورور!»
اورور مانند مجسمه‌به‌جای بی‌حرکت ماند و‌حفظ هیچ واکنشی نشان نداد.
کشیش لبخندی‌کار زد و‌توهین سر تکان داد.
«آره، خواهرت ظرفِ بهتریه. نقشِ تو توی این آیین‌می‌شود اینه که کمک کنی زمان‌بندی رو جلو بندازیم. نیازی‌هدف نیست منتظرِ اون لحظهٔ دقیق یا تغییرِ صورت‌های فلکی بمونیم.»
لومیان وحشت‌زده و سردرگم بود.
چرا من می‌تونم‌به‌جای کمک کنم آیینِ‌حفظ شبِ دوازدهم جلو بیفته؟
کشیش بار دیگر به جلو‌تحقیر خم شد، در حالی که لبخندی‌بدهد از سرِ انتظار بر لب داشت.
«چون بیشترِ عطیه‌هایی‌راحت‌تر که براشون نیایش‌برمی‌انگیزد کرده بودیم، درونِ توئه.»
چی؟ از کجا می‌دونه؟ چشمانِ لومیان گشاد‌تحقیر شد و به خودش فشار آورد تا‌هرچه چهرهٔ گیوم بنه را دقیق‌تر بررسی کند.
گیوم بنه جلوتر آمد و در گوشِ لومیان‌نهایت زمزمه کرد: «واقعاً فکر می‌کردی فقط تو و‌این پوآلیس می‌تونید خاطراتتون رو توی این چرخه حفظ کنید؟»