چپتر 474: فصل 474
0خانمِ عدالت با لباسی ساده اما‌پیکری زیبا، سر چرخاند و به خانمِ‌بلندی شعبده‌باز نگاه کرد. افکارش را خوانده بود.
خانمِ شعبده‌باز درنگ نکرد.خود آهی کشید، خندید و‌بلندقامت قدم در تاریکیِ لرزان گذاشت.
خانمِ عدالت‌خود تنگاتنگِ او‌پیکری به راه افتاد.
با ناپدیدشدنشان، نورِ خورشید از کلیسای جامعِ‌عوض سنت ویو در محلهٔ جزیرهٔ تریر به‌حملهٔ آسمان سرازیر شد و خورشیدِ کوچکی شکل داد.
پرتوهای خورشید تاریکیِ تالارِ رقصِ نسیم را شکافت و زنی نیمه‌شفاف را‌بلندی با ردای سفیدی مزین به رشته‌های طلایی روشن کرد. زیباییِ خیره‌کننده‌ای داشت‌مهروموم و هاله‌ای مقدس از او می‌تراوید، گویی غبارِ جهان بر او نمی‌نشست.
فرشتهٔ نگهبانِ تریر بی‌اعتنا به‌گرفت صومعهٔ قلبِ مقدس، با صدای‌موهای تَرَقی از درِ خیالی گذشت.
هم‌زمان، صدای سوتی از کلیسای‌پدیدار جامعِ پدرِ اعظمِ خدای بخار و‌خاکستریِ ماشین در شمالِ تریر طنین‌انداز شد.
گویی بخشی از یک آیین باشد، دودکشی‌عوض به رنگِ آهنِ سیاه از آن بیرون‌حملهٔ زد که جای منارهٔ بنا را می‌گرفت.
حجمِ عظیمی از مِهِ رنگ‌پریده و‌پیکری سپید به هوا برخاست و با‌بلندی پیچ‌وتاب شکلی آشکار به خود گرفت.
پیکری که پدیدار شد، بلندقامت و خوش‌چهره‌پدیدار بود و موهای شاه‌بلوطیِ بلندی داشت. ردای‌راهبان خاکستریِ راهبان و پیش‌بندی سپید پوشیده بود.
سنت بورنووا بود که به‌تازگی‌پدیدار به کلیسای خدای بخار و‌بلندی ماشین در تریر فرستاده شده بود.
برخلاف سنت ویو، فرشته واردِ مهروموم نشد؛ در‌شناور عوض در هوا شناور ماند. وی مراقبِ خطراتِ‌مکتبِ احتمالی بود، از جمله حملهٔ پلیدِ مکتبِ گلِ سرخ.
در همان لحظه، توفانی عظیم به پا خاست‌بلندقامت و خورشیدِ طلاییِ فرازِ صومعهٔ قلبِ مقدس را‌پوشیده در ابرهای تاریک، آذرخش و بارانِ سیل‌آسا پوشاند.
با ظهورِ این پدیدهٔ آخرالزمانی، اثرهای ناپایدارِ آیین که پیش‌تر با دخالت‌های‌بلندی گوناگون مختل شده بود، دیگر دوام نیاورد. پیکرهای درونِ نقاشی‌های روی زمین‌مهروموم و توهماتِ خیالیِ ساختمان‌های اطراف در دم رنگ باختند و جعلی‌بودنشان آشکار شد.
این صحنهٔ وهم‌آلود بارِ‌پیکری دیگر بی‌هیچ درزی با محلهٔ‌شاه‌بلوطیِ بازارِ واقعی در هم آمیخت.
درست در لحظه‌ای که سطح و دنیای‌عوض زیرین در آستانهٔ جابه‌جایی بودند، پیکری ناگهان‌حملهٔ روبه‌روی تاریکیِ آینه‌وارِ تالارِ رقصِ نسیم پدیدار شد.
ابروهایی کشیده و چشمانی آبی داشت و موهای بلندِ شاه‌بلوطی‌اش تا کمر می‌رسید.خاکستریِ پیراهنی سفید با روبان و گل، کتِ قهوه‌ایِ کاپیتان‌ها با طرح‌های پیچیده، شلواری‌عوض بژ و چکمه‌های چرمیِ قهوه‌ای‌تیره پوشیده بود؛ ترکیبی که جذابیتی غریب و چشمگیر داشت.
در دستِ چپش شیءِ طلایی‌رنگی را‌پیکری محکم گرفته بود که طرح‌های رازآلودی رویش‌خاکستریِ کنده شده و شبیه چراغی کوچک بود.
در سکوت، فتیله‌ای که از دهانهٔ چراغ‌خوش‌چهره بیرون زده بود خودبه‌خود شعله‌ور شد و‌پوشیده نوری طلایی، غلیظ و آب‌مانند از خود پراکند.
درونِ آن درخشش، پیکری رنگ‌پریده و‌نشد طلایی، درهم‌پیچیده و ناواضح پدیدار شد.احتمالی با صدایی باوقار و باشکوه گفت،
زنی که چراغِ عجیب را در دست داشت، نگاهی عمیق به پیکرِ طلاییِ‌خاکستریِ رنگ‌پریده انداخت. ناگهان بدنش اثیری شد و به نمادها و واژگانی بی‌شمار تجزیه گشت.شناور همچون سیلابی، از میانِ درِ آهنیِ سیاه و تاریکیِ کاملاً فروریخته به پیش تاخت.
فرانکا و آنتونی رید از میانِ‌پیکری نورِ تاریک بیرون آمدند. بینایی‌شان که‌بلندی برگشت، خود را در معدنِ کم‌نوری یافتند.
نورِ ضعیفی از دوردست‌پیکری به درونِ معدن می‌تابید و‌شاه‌بلوطیِ دیدِ محدودی به آن‌ها می‌داد.
لعنتی، بازم واردِ اون عالمِ آینهٔ خاص شدم؟ نکنه اون ناهنجاریِ‌خطراتِ محلهٔ بازار باعث شده مجسمهٔ دیوبانوی نخستین با آینهٔ باستانی تشدید‌عظیم بشه و یه واکنشِ زنجیره‌ای راه بندازه؟ فرانکا در دل ناسزا گفت.
به این‌شکلی می‌گن قوز‌خود بالا قوز!
آنتونی رید به‌عنوان یک تماشاگر،گرفت به‌محضِ اینکه از وضعیتش مطمئن شد،شاه‌بلوطیِ بی‌درنگ به بررسیِ محیطِ اطراف پرداخت.
متوجه شد معدن چندان پهناور نیست و هیچ‌موهای تونلِ دیگری از آن منشعب نمی‌شود. تنها یک مسیر‌فرستاده پیشِ رویشان بود که به سمتِ نورِ ضعیف می‌رفت.
در همان لحظه فرانکا فهمید این مکان با دفعاتِ پیش فرق دارد. انگار‌جمله به انتهای بن‌بستی خاص رسیده بودند. البته او و لومیان هرگز این عالمِ آینهٔ‌تاریک خاص را کامل نگشته بودند، پس طبیعی بود که با مناطقِ ناشناخته‌اش ناآشنا باشند.
آنتونی رید که دید پیکری از شکافِ‌پدیدار دیوارهٔ سنگیِ کنارش بیرون می‌آید، از فرانکا‌راهبان که مشخص بود چیزهایی می‌داند پرسید: «ما کجاییم؟»
پیکر در خود مچاله‌خود شد، او را در آغوش‌خوش‌چهره گرفت و به لرزه افتاد.
آن پیکر که لباسی به رنگِ سبزِ نظامی‌موهای بر تن داشت و موهای زردِ روشنش را‌به‌تازگی کوتاه و سربازی زده بود، خودِ آنتونی رید بود!
گویی نگاهِ آنتونی را حس کرده‌نشد باشد، سر چرخاند. چشمانِ قهوه‌ایِ تیره‌اش‌احتمالی لبریز از کینه و بدخواهی بود.
فرانکا که ککش هم نگزیده بود،پیکری با لحنی آشنا آهی کشید و گفت:خاکستریِ «نسخهٔ آینه‌ایِ تو چندان هم وحشی نیست.»
آنتونی ریدِ لرزان ناپدید شد.
فرانکا نگاه گرفت و‌پیکری کوتاه دربارهٔ مکانشان و‌موهای راهِ خروج توضیح داد.
وسایلش را که وارسی کرد، فهمید فقط‌عوض آینهٔ نقره‌ایِ باستانی غیبش زده است. مجسمهٔ استخوانیِ‌پلیدِ دیوبانوی نخستین صحیح و سالم پیشِ خودش بود.
فرانکا در پایان گفت: «الان مشکل اینجاست که یه هیولای‌موهای قدرتمند داره از راهِ خروج محافظت می‌کنه. دفعهٔ پیش برای منحرف‌کردنش‌برخلاف روی ویژگیِ بی‌همتای سیِل حساب کردم. الان نمی‌دونم باید چیکار کنم.
«بیا اول یه خروجیِ دیگه پیدا‌پیکری کنیم. آره، باید عجله کنیم. زیاد‌بلندی موندن توی این عالمِ آینه دردسرساز می‌شه.»
آنتونی رید که در این زمینه‌بلندقامت تجربه‌ای نداشت، تصمیم گرفت به پیشنهادِ‌راهبان فرانکا عمل کند و گفت: «بسیار خوب.»
آن دو به چهره‌هایی که در تاریکیِ‌عوض دو طرف کمین کرده بودند اعتنایی نکردند.حملهٔ شتابان پیش رفتند و واردِ تنها تونل شدند.
با پیشرویِ آن‌ها،آشکار نور بیشتر شد‌پیکری و دید بهبود یافت.
پس از مدتی پیاده‌روی،خود فرانکا و آنتونی رید‌بلندقامت جلوی خروجیِ احتمالی ایستادند.
شبیه غاری بود‌گرفت که با نوری‌بلندقامت خالص مهروموم شده باشد.
با این‌برخلاف حال، هیچ‌واردِ پاسخی نگرفت.
فرانکا نفسش را بیرون داد و‌پیکری به آنتونی رید گفت: «بیا امتحانش کنیم.خاکستریِ اگه درست نبود برمی‌گردیم. چارهٔ دیگه‌ای نیست.»
آنتونی رید با سر تأیید کرد‌پیکری و گفت: «بسیار خوب.» سپس دوشادوشِ‌بلندی فرانکا دستش را روی درِ نوری گذاشت.
پیکرهایشان از در گذشت.
...
لومیان و ژنا میانِ ستون‌های سنگیِ خاکستری‌سفیدِ بلند‌بلندقامت و فروریخته دویدند تا به حاشیهٔ منطقه‌ای رسیدند‌پوشیده که با آجرهای سنگیِ سیاهِ کم‌رنگ فرش شده بود.
اما چیزی که انتظارشان را می‌کشید، همچنان همان شهرِ‌خوش‌چهره قیرگون و خونین بود؛ با پیکرِ غول‌آسایی که در بادهای‌فرستاده سهمگین، آذرخش، بارانِ سیل‌آسا، دود و شعله‌ها پیچیده شده بود.
تنها تغییر، زاویه‌دیدشان بود؛ حالا به‌جای‌بلندقامت اینکه روبه‌روی غول و هوای توفانی‌راهبان باشند، در پهلوی آن قرار داشتند.
ژنا گیج و سردرگم زمزمه کرد:نشد «ما که داشتیم تو جهتِ مخالف‌احتمالی می‌دویدیم. چرا دوباره دور زدیم برگشتیم همین‌جا؟»
لومیان نگاهی به عقب انداخت و توضیح داد: «من یه شکارچی‌ام،شاه‌بلوطیِ بعیده گم بشم. وضعیتِ فعلی نشون میده جهت‌های این فضا مشکل‌فرشته داره. شاید هر طرفی هم بدویم، در نهایت برگردیم به همین حوالی.»
خوشبختانه، فاصله‌شان با پیکرِ غول‌آسا تقریباً‌پیکری بیشتر نشده بود و حدود دو‌بلندی تا سه هزار متر تخمین زده می‌شد.
ژنا با شنیدنِ‌گرفت توضیحِ لومیان نگاهش‌بلندقامت را به جلو دوخت.
آن‌سوی آجرهای سنگیِ سیاهِ کم‌رنگ، در بیابانی که‌شناور به شهرِ باشکوه می‌پیوست، خرده‌آینه‌هایی پراکنده بود. بزرگ‌مکتبِ نبودند، اما هزاران تکه از آن‌ها آنجا ریخته بود.
لومیان صحنه را‌آشکار برانداز کرد و در‌پدیدار اندیشهٔ نقشه‌ای جایگزین فرورفت.
ناگهان چیزی به ذهنش‌خود خطور کرد؛ روشی سریع‌بلندقامت برای بازیابیِ نیروی روحی‌اش.
در فضایی که نفوذِ خدای پلید را به‌خوبی تضعیف‌شاه‌بلوطیِ می‌کرد، می‌توانست آیینی را اجرا کند، عطیه را بیرون بکشد‌برخلاف و به ردهٔ ۶، ریاضت‌کش از مسیرِ ناگزیری ارتقا یابد!
این آیین با بی‌ثبات کردنِ‌مهروموم وضعیت‌های گوناگون، نیروی روحیِ لومیان‌مراقبِ را به‌سرعت بازیابی و تقویت می‌کرد.
در واقع، می‌توانست ثباتِ وضعیتِ‌گرفت فعلی‌اش را با تقویت و‌موهای تجدیدِ نیروی روحی‌اش مبادله کند.
پیش از آغازِ آیین،خود لومیان باید از یک‌بلندقامت نکتهٔ حیاتی مطمئن می‌شد.
آیا در این‌گرفت مکان آقای ابله‌بلندقامت قادر به نظارت نبود؟
اگر چنین بود، چه‌بسا ترمیبوروس از این آیین بهره می‌برد تا‌خطراتِ همراه با خودِ مهرِ بی‌خرد فرار کند. هرچه باشد، هستهٔ اصلیِ‌عظیم این آیین شکستنِ مهر و بیرون کشیدنِ قدرتِ متناظرِ ناگزیری بود!
درست زمانی که لومیان می‌خواست به ژنا‌پدیدار بسپارد با هوشیاری کشیک بدهد، پیکری از‌راهبان میانِ آینه‌ای شکسته در بیابان بیرون آمد.
مردمکِ چشمانشان گشاد شد و لومیان‌پیکری و ژنا به‌طور غریزی پشتِ ستونِ‌بلندی سنگیِ خاکستری‌سفید و آوارِ نیمه‌فروریخته پناه گرفتند.
پیکر به‌سرعت شکل گرفت؛ بیش‌پدیدار از ۱.۷ متر قد داشت‌بلندی و ردایی سیاه پوشیده بود.
لومیان پیش از آنکه‌واردِ نگاهش را بدزدد، نیم‌نگاهی‌شناور به آن سو انداخت.
پیکر به‌طرز عجیبی آشنا می‌نمود.
طولی نکشید که‌آشکار صدایی آشنا از آن‌پدیدار حوالی به گوش رسید.
«تو هم کُند نیستی.»
ای-این گاردنر مارتنه!فرشته اونم درگیره؟ لومیان‌نشد جرئت نکرد سرک بکشد.
سپس هویتِ آن‌آشکار پیکرِ رداپوش را‌پیکری به خاطر آورد.
همان عضوِ کاربوناری که با‌گرفت او روبه‌رو شده بود، همان‌موهای کسی که فرانکا تعقیبش می‌کرد!
مگه کاربوناری نباید اون بالا‌پدیدار روی زمین آشوب به پا‌بلندی کنه؟ لومیان با خود اندیشید.
در آن لحظه، ژنا آینه‌ای بیرون‌نشد آورد و با اشاره پرسید آیا‌احتمالی لومیان به کمک نیاز دارد یا نه.
او می‌توانست از جادوی آینه استفاده کند‌پدیدار و با بهره‌گیری از اشیاءِ آینه‌مانند، بازتابِ‌راهبان آن‌ها را روی آینه‌ای مشخص نشان دهد.
خرده‌آینه‌های بسیاری در‌آشکار همان نزدیکی، در‌پیکری حاشیهٔ بیابان ریخته بود.
لومیان به‌آرامی سر تکان داد‌پدیدار و با لب‌خوانی و اشاره به‌خاکستریِ ژنا فهماند: «یه لحظه صبر کن.»
تصمیم گرفت در لحظه‌ای حساس‌مهروموم واردِ عمل شود. نیازی نبود در‌خطراتِ این مقطع بی‌گدار به آب بزند.
در آن لحظه، صدایی ملایم و‌پیکری بم در پاسخ به گاردنر مارتن‌بلندی گفت: «رئیسِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخونتون کجاست؟»
گاردنر مارتن با لبخند پاسخ داد: «البته‌پدیدار که رفته همون‌جا. اونجا صحنهٔ آدمای مهمه‌راهبان و ما هم مأموریتِ خودمون رو داریم.»
لحظه‌ای مکث کرد و‌پیکری ادامه داد: «چرا هنوز ردا‌شاه‌بلوطیِ پوشیدی؟ نکنه آدمِ جدیدی زیرشه؟»
صدای بم آهی‌فرشته کشید و گفت: «تو‌عوض هنوزم مثلِ همیشه محتاطی.»
صدای خش‌خشِ لباس‌آشکار به گوشِ لومیان‌پیکری و ژنا رسید.
لومیان بی‌درنگ‌شکلی با نگاهش به‌گرفت ژنا علامت داد.
ژنا منظور را فهمید. دستش‌پدیدار را روی آینه گذاشت و‌بلندی ورد را در سکوت خواند.
نورِ آب‌مانندِ روی سطحِ‌واردِ آینه سوسو زد و‌شناور پیکری را نشان داد.
پیکر ردایی بدونِ کلاه پوشیده بود. موهایش پرپشت و‌خوش‌چهره کمی مجعد بود و چشمانی تیز چون عقاب داشت. ریشش‌فرستاده بادقت مرتب شده بود و پلِ بینی‌اش کمی برآمدگی داشت.
چـ— لومیان‌شکلی آن شخص‌خود را شناخت.
فیلیپ!
ژنرال فیلیپِ درگذشته!