چپتر 380: طنینِ زنگ
0در پایانِ فاجعهٔ کوردو، لومیان نه‌تنها درگیرِ مهرومومِ درونِ بدنش و هالهٔ روبه‌زوالِ ناگزیریِ پیرامونش بود،دیگری بلکه به رؤیایی واضح و زنده نیز پرتاب شده بود. شگفت آنکه حتی بازرسان، رایان و دیگران‌نرسیده نیز با ورود به منطقه‌ای خاص، تسلیمِ خوابی مهارناپذیر شده و در رؤیای او گرفتار شده بودند.
در آن زمان، لومیان که هنوز با پیچیدگی‌های علومِ غریبه آشنا نبود، متوجهِ هیچ‌چیزِ غیرعادی نشد. تازه بعداً،دیگری وقتی برای رمزگشاییِ معانیِ نمادینِ تنیده‌شده در رؤیا از آقای شاعر کمک گرفت، فهمید که سرچشمهٔ آن به‌احتمالات قدرتِ ترمیبوروس یا مهرومومِ آقای ابله گره نخورده است. منبعِ دیگری داشت؛ منبعی که حاملِ محافظت و تسلی بود.
از آن لحظه به بعد، لومیان بی‌وقفه به منشأ این رؤیای زنده فکر کرده بود،نتونسته اما هرگز به پاسخی قطعی نرسیده بود. احتمالات بی‌شمار بودند. با این حال، با توضیحاتِ‌نداره دقیقِ فرانکا دربارهٔ مسیرِ شبِ جاوید و تجربیاتِ خودش در گردهمایی، ناگهان به کشفی تازه رسید.
مسیرِ شبِ جاوید که به‌آقای ایجادِ کابوس معروف بود، می‌توانست‌سرچشمهٔ تاروپودِ رؤیاهای واقع‌گرایانه را نیز ببافد!
یعنی ممکنه مادام هلا وقتی از سرنوشتِ تلخِ اورور تو کوردو باخبر شده، خیلی‌است دیر رسیده باشه و نتونسته مستقیماً دخالت کنه؟ شاید به قدرتِ یه شیءِ مهرشده متوسل‌اما شده تا منو بکشونه تو این رؤیای زنده، تا این‌طوری به روحِ عذاب‌کشیده‌م تسلی بده؟
نه، دلیلی نداره اینو ازم‌آقای پنهان کنه و خودشو به‌سرچشمهٔ اون راه بزنه. آخه چیش پنهان‌کردنیه؟
تازه، اگه کارِ اون‌ممکنه بود، هیچ ردی از‌تلخِ قدرتِ خواب‌آور به جا نمی‌موند...
یعنی ممکنه استفادهٔ مداوم از وردی که قدرت‌های پنهان‌سازی داشت تو گردهمایی‌ها، یه جورایی اورور رو‌است با تأثیرِ شیءِ مهرشده نشونه‌گذاری یا آلوده کرده باشه؟ وقتی بدنش متلاشی شد، شیءِ مهرشده این‌هرگز آشفتگی رو حس کرده و با اینکه نتونسته نجاتش بده، منو به قلمروی این رؤیای زنده کشونده؟
آره، منطقیه. لیا و بقیه مجبور شدن روی قلهٔ کوهِ خون‌رنگ، نزدیکِ‌گره قربانگاه و اون غولِ سه‌سر و شش‌بازو به خواب برن. این با‌بی‌وقفه نظریه‌م جور درمیاد. منبعِ قدرتِ رؤیا کاملاً به سرنوشتِ اورور گره خورده...
فرانکا با دیدنِ سکوتِ طولانیِ لومیان فهمید که عمیقاً در‌سرچشمهٔ فکر فرو رفته است. عاقلانه سکوت کرد تا لومیان به‌منبعی زمانِ حال برگردد، و سپس به‌آرامی پرسید: «چی به ذهنت رسید؟»
لومیان کوتاه توضیح داد: «فاجعهٔ کوردو رو که برات گفتم یادته؟ یه منطقه‌ای‌رسیده اطرافِ قربانگاه بود که تبدیل شد به قلهٔ کوهِ خون‌رنگ. هر کسی پا‌روحِ به اونجا می‌ذاشت، به خوابِ عمیقی می‌رفت و یه رؤیای زنده رو تجربه می‌کرد.»
هر چه فرانکا بیشتر به‌آقای حرف‌هایش گوش می‌داد، شگفتی و‌سرچشمهٔ دلهرهٔ بیشتری وجودش را فرامی‌گرفت.
«یعنی ممکنه‌رؤیا مادام هلا هم‌کمک مشکلی داشته باشه؟»
لومیان سر تکان داد: «فکر‌آقای نمی‌کنم.» و سپس بخش‌های مهمِ‌سرچشمهٔ نظریه‌اش را برای او شرح داد.
فرانکا نفسِ راحتی‌یعنی کشید و نتوانست‌هلا احساساتش را پنهان کند.
«به نظر میاد‌تنیده‌شده این نظریه با‌شاعر شرایط جور دربیاد.»
«درسته، دقت کردی؟ بخشِ اولِ ورد یه نامِ مقدسِ سه‌سطریه. این یعنی شیءِ‌نخورده مهرشده یا ویژگی‌های یه موجودِ زنده رو داره یا قبلاً زنده بوده. پس‌این منطقیه که به‌طور غریزی روی کسایی که قدرتش رو طلب می‌کنن تأثیر بذاره.»
لومیان پس از‌تنیده‌شده کمی تأمل، به درستیِ‌کمک این حرف پی برد.
آن دو به گفتگوی خود ادامه دادند و‌تلخِ در نهایت به این نتیجه رسیدند که لومیان‌مستقیماً باید در فرصتی مناسب سری به میخانهٔ تنها بزند.
...
لومیان پس از بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین، پرده‌ها‌قدرتِ را کشید و پشتِ میز نشست. در پرتوِ ملایمِ‌منبعی چراغِ کاربیدی، دست‌به‌کارِ نوشتنِ نامه‌ای برای خانمِ شعبده‌باز شد.
موضوعِ اصلیِ نامه، عملکردِ سایهٔ زره‌پوش و پاسخِ آن‌فهمید بود. لومیان به‌طور خاص می‌خواست اطلاعاتی دربارهٔ خدای خورشیدِ‌دیگری باستان و ارتباطش با سازمانِ سپیده‌دم به دست آورد.
با این حال، چون دیروقت بود، تصمیم گرفت‌تلخِ صبر کند تا صبح «به‌طور طبیعی» بیدار شود،مستقیماً صبحانه‌اش را بخورد و بعد نامه را بفرستد.
ظهر، پاسخی از خانمِ شعبده‌باز به دستش‌کمک رسید و از اینکه عمداً به اتاقِ ۲۰۷نخورده مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشته بود، احساسِ رضایت کرد.
«پاسخِ سایهٔ زره‌پوش و وضعیتِ فعلی‌اش، اطلاعاتِ ارزشمندی دربارهٔ وضعیتِ ____ به ما می‌دهد.»
لومیان با‌ببافد خواندنِ جملهٔ‌ممکنه اول جا خورد.
نگاهش روی جای خالیِ جمله خیره ماند؛کمک نمی‌دانست خانمِ شعبده‌باز عمداً با او شوخی کرده‌نخورده یا نوعی اختلال روی پیام اثر گذاشته است.
با شناختی که از خانمِ شعبده‌باز داشت، حدسِ اولیه‌اش این بود که او ابتدا کلِ‌منبعِ جمله را نوشته، اما بعد متوجه شده که فعلاً نمی‌تواند اطلاعاتِ خاصی را فاش کند.هرگز پس به‌جای خط‌خوردگی یا نوشتنِ دوبارهٔ نامه، با روشی رازآلود آن عبارت را پاک کرده بود.
چرا نباید اینو بدونم؟ مگه غیر از اینه‌گرفت که فقط یه دنیای دیگه‌ست؟ لومیان این را‌است از ذهن گذراند و به خواندنِ جملهٔ بعدی پرداخت.
«با اینکه این دستاوردِ ارزشمندی است، اما شاید کاربردِ فوریِ چندانی نداشته باشد؛ هرچند آقای مردِ آویخته بی‌شک از آن خشنود خواهد شد.
«در زمانِ مناسب، وقتی که خودش صلاح بداند، شاید از شما بخواهد سایهٔ زره‌پوش را دوباره احضار کنید. پرداختِ طلا در ازای فرصتِ پرسش‌وپاسخ بر عهدهٔ او خواهد بود.
«بگذارید سؤالات را او تعیین کند. نقشِ شما تنها برقراریِ ارتباط است و دوی جام کارِ ترجمه را انجام خواهد داد. راستی، فراموش نکنید که از آقای مردِ آویخته پاداش بخواهید.»
آقای مردِ آویخته... لومیان نامِ رمز‌هلا را با خود تکرار کرد و‌دیر چشمانش به خواندنِ ادامهٔ نامه مشغول شد.
«مسئلهٔ خدای خورشیدِ باستان پیچیده است و دانشِ من در این باره محدود. در حالِ حاضر تنها می‌توانم این را بگویم: او فرمانروای دورانِ سوم بود؛ کسی که به حکومتِ ظالمانهٔ خدایانِ باستانیِ بی‌رحم پایان داد و عصرِ روشنایی را برای بشریت به ارمغان آورد.
«موجودی که سازمانِ سپیده‌دم می‌پرستد، ارتباطِ پیچیده‌ای با او دارد. پی بردن به این ارتباط خطراتی به همراه دارد. او را وارثِ نیمی از میراثِ خدای خورشیدِ باستان در نظر بگیرید، در حالی که نیمِ دیگر میانِ شماری از هفت ایزد تقسیم شده است. این تقسیم، مستقیماً همان دوره‌ای را رقم زد که ما معمولاً عصرِ خدایان یا دورانِ چهارم می‌نامیمش.»
اگر بقایای تاریخ، افسانه‌ها، اسناد و اشیائی از دورانِ چهارم هنوز به جا مانده بود، دوران‌های پیشینِ سوم‌کنه و دوم بیشتر در متونِ مقدسِ کلیساهای مختلف وجود داشتند و در ابهامی تقریباً اسطوره‌ای پنهان بودند. لومیان دانشِ‌بزنه اندکی داشت و دورانِ سوم را به عنوانِ دورانِ فاجعه و دورانِ دوم را به عنوانِ دورانِ تاریکی می‌شناخت.
در کلماتِ خانمِ شعبده‌باز، لومیان شکوه‌شاعر و جذابیتِ تاریخِ باستان را حس‌ترمیبوروس کرد که پیشِ رویش گشوده می‌شد.
خدایانِ باستانیِ بی‌رحم، خدای خورشیدِ باستان که به عصرِ تاریکِ بشریت‌ابله پایان داد، فرمانروای دورانِ سوم که مرگش در هاله‌ای از راز‌لحظه باقی مانده بود، و عصرِ خدایانی که از جسدِ وی پدیدار شد...
چرا چنین ایزدِ باستانی‌ای باید کسی چون آمون را به دنیا می‌آورد؟ و مادرِ آمون که بود؟منبعِ آیا ممکن بود میانِ آمون و شخصیتی که سازمانِ سپیده‌دم می‌پرستید ارتباطی وجود داشته باشد؟ هر چه‌قطعی لومیان بیشتر به این موضوع فکر می‌کرد، بیشتر متوجهِ ایراداتی در روشِ فرزندپروریِ خدای خورشیدِ باستان می‌شد.
او ذهنیتِ مثبتی به این ایزد داشت، نه تنها به خاطرِ نقشِ وی در پایان‌نتونسته دادن به سلطهٔ خدایانِ باستانی و بخشیدنِ بارقهٔ امیدی به بشریت، بلکه به دلیلِ این‌نداره گمان که وی احتمالاً مهاجری پیشین از همان جهانِ اورور و امپراتور روزل بوده است.
هم‌زمان، لومیان کم‌کم می‌فهمید چرا آقای کِی و سازمانِ‌فهمید سپیده‌دم چنین نفرتِ شدیدی از کافران داشتند. کسی که‌دیگری آن‌ها می‌پرستیدند، وارثِ برحقِ میراثِ خدای خورشیدِ باستان بود.
شعله‌ای زبانه کشید‌آقای و نامه در‌گرفت دستِ لومیان گُر گرفت.
او همه‌چیز را مرتب کرد و گوشوارهٔ نقره‌ایِ دروغ‌فهمید را بست و تغییراتِ ظریفی در ظاهرش ایجاد کرد‌دیگری تا مطمئن شود هیچ شباهتی به لومیان لی ندارد.
با انجامِ این کار،ممکنه دروغ را درآورد و آن‌اورور را در جیبی مخفی گذاشت.
دریافت‌های اخیرش نشان می‌داد که تغییرِ شکل‌هایش با دروغ، وقتی از دروغ‌ترمیبوروس جدا می‌شد پایان نمی‌یافت. این یک بازسازیِ گوشت و خون بود. اگر می‌خواست‌بعد به حالتِ اصلی‌اش برگردد، باید دوباره از دروغ برای تنظیمِ آن استفاده می‌کرد.
لومیان کیفش را‌آقای برداشت و مسافرخانهٔ خروسِ‌فهمید زرین را ترک کرد.
در راهِ بلوارِ بازار، صدای‌آقای زنگی را شنید که نشان‌سرچشمهٔ می‌داد ساعت ۱ بعدازظهر است.
لومیان ساعتِ جیبیِ طلایی را که از تالارِ‌تلخِ رقصِ نسیم قرض گرفته بود بیرون آورد و‌مستقیماً آن را با صدای دوردستِ زنگ تنظیم کرد.
ساعتِ جیبی هر‌تنیده‌شده چند روز یک بار‌کمک یک دقیقه عقب می‌ماند.
پس از سفری بیش‌شاعر از نیم ساعت، لومیان‌سرچشمهٔ به خیابانِ قدیم رسید.
قدم‌هایش او را به سوی‌آقای میخانهٔ تنها کشاند و نگاهش به‌طورِ‌قدرتِ طبیعی روی تالارِ رقصِ بی‌همتا چرخید.
در آن لحظه، این مکان هنوز مشتریانِ زیادی به خود ندیده بود.دیر سه نگهبان که هر کدام عینکِ تک‌چشمی روی چشمِ راستشان داشتند، در‌بکشونه گوشه‌های مختلف لم داده بودند و به گفتگوهای پراکنده یا خیالبافی مشغول بودند.
پستچی‌ای با یونیفرمِ آبیِ متمایز که با نقش‌های گل‌دار تزئین‌سرچشمهٔ شده بود، دوچرخه‌اش را کنارِ جاده پارک کرد و با‌منبعی دسته‌ای نامه در دست، به صندوق‌پستِ تالارِ رقصِ بی‌همتا نزدیک شد.
او نیز مانندِ‌آقای نگهبانان عینکِ تک‌چشمی‌گرفت روی چشمِ راستش داشت.
لرزشی وصف‌ناپذیر در پوستِ سرِ لومیان دوید‌کمک و وادارش کرد نگاه برگیرد و مسیرش‌گره را به داخلِ میخانهٔ تنها ادامه دهد.
در داخل، فضای کم‌نور پابرجا بود و حتی‌تلخِ در ظهر نیز محیطی سایه‌دار ایجاد می‌کرد. در‌مستقیماً حالِ حاضر، لومیان خود را تنها مشتریِ آنجا یافت.
متصدیِ باری که پشتِ پیشخوان ایستاده بود،کمک همان فردِ قبلی نبود. در عوض، لیا، بازرسِ‌نخورده ادارهٔ ۸ بود که لومیان او را شناخت!
او پیراهنی سفید، پاپیون و دامنی مشکی تا زانو به تن داشت. موهایش با‌است ظرافت به شکلِ گوجه‌ای ساده‌ای بسته شده و با زنگوله‌های نقره‌ایِ کوچکی تزئین شده‌کرده بود؛ این با ظاهرِ قبلی‌اش تفاوت داشت و جذابیتی متمایز از خود ساطع می‌کرد.
لومیان روی چهارپایهٔ پیشخوان نشست،آقای ضربهٔ آرامی به سطحِ آن‌سرچشمهٔ زد و گفت: «جین با یخ.»
خنده‌ای از دهانش پرید‌ممکنه و ادامه داد: «چرا‌تلخِ یه متصدیِ بارِ جدید داریم؟»
لیا نگاهی شیطنت‌آمیز به او انداخت و با طعنه گفت: «مسیو،قدرتِ هیچ قانونِ سفت‌وسختی وجود نداره که بگه یه میخانه فقط باید‌محافظت یه متصدیِ بار داشته باشه. این‌طوری که از خستگی هلاک می‌شن.»
لومیان موافقت کرد: «منطقیه.» او‌کمک هشت لیک برای نوشیدنی‌اش پرداخت و‌ابله صبورانه منتظرِ رسیدنِ جینِ یخی‌اش ماند.
پس از آنکه نزدیک به ده دقیقه از نوشیدنی‌اش‌فهمید لذت برد، با لحنی عادی پرسید: «اینجا ماشین‌تحریر پیدا‌دیگری می‌شه؟ تازه یادم افتاده باید یه سندی رو کامل کنم.»
لیا در حالی که لیوانی را پاک می‌کرد، پاسخ داد:باخبر «توی اتاقِ بغلِ تئاتر تو زیرزمین، یه ماشین‌تحریر هست که مخصوصِ‌مهرشده نمایشنامه‌هاست. قیمتِ هر برگ کاغذ هم ۲ لیک و ۱ کوپه‌ست.»
لومیان در حالی که بلند می‌شد‌شاعر و با لیوانِ جینش به زیرزمین‌ترمیبوروس می‌رفت، زیرِ لب گفت: «خیلی گرونه...»
او از تئاترِ خیمه‌شب‌بازی دوری کرد، چرا‌فهمید که هنوز کمی از رویاروییِ قبلی‌اش احساسِ‌است ناراحتی می‌کرد. در عوض، واردِ اتاقِ مجاور شد.
در آنجا واقعاً یک ماشین‌تحریرِ‌آقای مکانیکیِ برنجی وجود داشت و‌سرچشمهٔ مردی کنارش غرقِ خواندنِ روزنامه بود.
لومیان، مطابق با آمادگی‌های‌ممکنه قبلی‌اش، شروع به تایپِ‌تلخِ یک سندِ کوتاه کرد.
برخی از حروفِ ساییده‌شده روی‌آقای ماشین‌تحریر با دقتی عجیب با اطلاعاتی‌قدرتِ که لوکی داده بود مطابقت داشت.
لومیان که از کارش راضی بود، پیش از‌سرچشمهٔ خروجِ سریع از اتاقِ نسبتاً ترسناکِ زیرزمین، پولِ استفاده‌داشت از ماشین‌تحریر و کاغذ را به مردِ ساکت پرداخت.
همین که به سالنِ میخانه‌آقای بازگشت، با شنیدنِ صدای ضعیفِ‌سرچشمهٔ زنگ، ناگهان دچارِ گیجی شد.
لومیان به‌سرعت خونسردی‌اش را بازیافت و نگاهش را‌تلخِ به لیا دوخت و متوجه شد که او‌مستقیماً هیچ نشانه‌ای از هشدار یا تعجب نشان نمی‌دهد.
لومیان لیوانش را روی‌رؤیا پیشخوانِ بار گذاشت و‌گرفت پرسید: «صدای زنگ رو شنیدی؟»
لیا اخم کرد: «هنوز‌شاعر سرِ ساعت نرسیدیم. چرا‌سرچشمهٔ باید صدای زنگ بیاد؟»
لومیان سردرگمی‌اش را فروخورد،رؤیا نوشیدنی‌اش را تمام کرد و‌فهمید از میخانهٔ تنها بیرون رفت.
هنگامِ عبور از کنارِ تالارِ رقصِ بی‌همتا، مشاهده‌تلخِ کرد که تنها دو نگهبان با عینکِ تک‌چشمی‌مستقیماً در ورودی مستقر مانده‌اند. از پستچی هیچ خبری نبود.
لومیان بی‌معطلی به مسیرش در‌آقای خیابان ادامه داد و بینِ‌سرچشمهٔ خود و آن مکان فاصله انداخت.
وقتی سوارِ کالسکهٔ عمومی شد تا به محلهٔ بازار برگردد، ساعت‌ابله با دقتی بی‌نقص ساعت دو را نواخت. لومیان به‌طورِ غریزی ساعتِ‌لحظه جیبی‌اش را بیرون آورد و بازش کرد تا زمان را بررسی کند.
در کمالِ تعجب، ساعتِ جیبی که‌شاعر فقط یک ساعت پیش با دقت‌ترمیبوروس تنظیمش کرده بود، دوباره عقب مانده بود.
یک دقیقه عقب.