چپتر 82: فصل ۸۲
0در ساختمانِ دوطبقهٔ نیمه‌زیرزمینی،رفت لومیان و اورور در‌کرد سکوت ناهارِ دیروقتشان را خوردند.
گوشتِ گوسفندی که باید‌بزرگ آبدار و ترد می‌بود،تحسین‌برانگیزی به دهانشان کاملاً بی‌مزه می‌آمد.
لومیان که به‌سختی سیر شده‌خیاطیِ بود، می‌خواست میز را جمع کند‌موردِ که صدای زنگوله‌هایی به گوشش رسید.
نگاهی به در‌زرد انداخت و گفت:شلواری «لیا و بقیه‌ن؟»
اورور هم چیزی حس کرده‌چشمی بود. قاشق و چنگالش را زمین‌همراهی‌اش گذاشت و به ورودی خیره ماند.
لحظاتی بعد،زینت صدای زنگِ‌بزرگ در بلند شد.
لومیان بی‌درنگ از جایش برخاست،خیاطیِ به‌سمتِ در رفت و از‌بودند چشمی به ملاقات‌کنندگان نگاه کرد.
لیا بود‌سیاهش که دو غریبهٔ‌سیاه دیگر همراهی‌اش می‌کردند.
والانتن سرانجام لباسش را عوض کرده بود. پیش از این‌دیگر به‌خاطرِ هالهٔ رنج‌برنده در شعله‌های آتش فرو رفته بود. مادام پوآلیس‌رنج‌برنده زخم‌هایش را درمان کرده بود، اما لباس‌های سوخته‌اش دیگر قابل‌تعمیر نبودند.
لومیان در را باز‌بزرگ کرد و با لبخندی‌تحسین‌برانگیزی گرم به آن‌ها خوشامد گفت.
«کلم‌های من،بزرگ این‌قدر زود‌مهارتِ دلتنگم شدید؟»
«اوه، واقعاً‌سیاهش می‌تونید لباستون‌رسمیِ رو عوض کنید؟»
والانتن جلیقهٔ سفید، کتِ فاستونیِ آبی و شلوارِ سیاهش را با یک جلیقهٔ زرد، کتِ رسمیِ سیاه و شلواری تیره عوض کرده بود. گل‌های پارچه‌ایِ سفیدی‌مادام لباسِ کشمیرِ سفیدِ لیا را زینت می‌دادند—یکی بزرگ و دو تا کوچک—که با مهارتِ خیاطیِ تحسین‌برانگیزی نشانه‌های آسیب را پنهان کرده بودند. اما در موردِ رایان، لومیان‌فاستونیِ نتوانست هیچ تفاوتی در لباسش یا اثری از جراحاتِ قبلی‌اش پیدا کند. لومیان حدس می‌زد این مرد دست‌کم دو دست لباسِ کاملاً یکسان با خود آورده است.
رایان با خونسردی جواب داد: «دربارهٔ اون دو‌تحسین‌برانگیزی تا موضوع اطلاعاتی جمع کردیم.» چشمانش اشاره می‌کرد‌هیچ که جزئیات را وقتی داخل شدند خواهند گفت.
لومیان پیش از آنکه در را کاملاً‌نشانه‌های باز کند و سه بازرس را به داخل‌تفاوتی راه دهد، با نگاه از اورور اجازه گرفت.
این اولین باری بود که‌سیاه رایان و همکارانش اورور را می‌دیدند‌لباسِ و مؤدبانه با هم آشنا شدند.
همین که دورِ میزِ ناهارخوری نشستند، رایان بی‌معطلی گفت: «دربارهٔ تغییرِ قریب‌الوقوعِ طالع و خوش‌شانسیِ ادعاییِ‌عوض روستایی‌ها، فعلاً تأیید شده که کشیش این شایعات رو به راه انداخته. اما فکر نمی‌کنم به این‌قابل‌تعمیر سادگی باشه. روش‌ها و لحنِ حرف‌زدنشون شبیهِ یه ساحرهٔ دهکده‌ست. در شرایطِ عادی، کشیش چنین نقشه‌ای نمی‌کشه.»
ساحره‌های دهکده فال‌گیرهای پاره‌وقتی‌بزرگ بودند که به شهرک‌ها‌تحسین‌برانگیزی و دهکده‌های کوچک رفت‌وآمد می‌کردند.
اورور متفکرانه سر تکان داد.
«ممکنه کارِ اون جادوگرِ مرده باشه؟شلواری همم، یه راه برای فریب دادنِ‌کشمیرِ روستایی‌ها تا مخفیانه خدای پلید رو بپرستن.»
والانتن با خشم گفت:رفت «و اونا هم به‌کرد این راحتی باورش کردن؟»
حالتِ چهره‌اش ناباوریِ‌می‌دادند—یکی مطلقش را از زودباوریِ‌خیاطیِ ساکنانِ کوردو نشان می‌داد.
همه‌ش به این خاطره که ایمان به خورشیدِ فروزانِ ابدی فقرشون‌موردِ رو کم نمی‌کنه و هنوز هم کشیش و فرماندار بهشون ظلم‌مرد می‌کنن... اورور از ترسِ درگیری با والانتن، جلوی زبانش را گرفت.
می‌توانست تصور کند که روستایی‌ها پس از روی آوردن به خدای پلید، مزایای ملموسی از سوی کشیش و پیروانش دریافت می‌کنند؛ مانندِ‌آسیب کاهشِ کمک‌های مالی به کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی یا در امان ماندن از آزار و اذیت‌های پونس بنه. حتی می‌توانستند با استفاده از‌داد نامِ آن اوباش، همسایه‌های روی‌اعصابشان را بترسانند. خلاصه اینکه زندگی‌شان واقعاً بهتر می‌شد و این به آن‌ها امید می‌داد و به ارادتشان می‌افزود.
با این حال، اورور کارهایشان را تأیید‌نگاه نمی‌کرد. در حالی که دولت و کلیسا بیشتر‌لباسش دنبالِ پول بودند، فرقه‌ها جانِ آدم‌ها را می‌خواستند.
لومیان بی‌توجه به سؤالِ والانتن، «دلسوزانه» پیشنهاد داد: «باید خودتون از‌پنهان روستایی‌ها بپرسید و علتِ تزلزلِ ایمانشون رو حسابی بررسی کنید. اگه حقیقت‌می‌زد رو کشف کنید، فکر کنم مقامِ پاپ براتون ارزشِ زیادی قائل بشه.»
منظور از مقامِ پاپ، پاپِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود؛ لقبی‌موردِ که میانِ بسیاری از رهبرانِ کلیساها مشترک بود. لومیان به‌تازگی و پس‌دست‌کم از مطالعهٔ مطالبی که اورور تهیه کرده بود، این را فهمیده بود.
والانتن که مشخص‌زرد بود کنجکاو شده‌شلواری است، سکوت کرد.
اورور توجهش‌برخاست را به‌رفت رایان معطوف کرد.
«شوهرِ سیبِل،زینت ژان موری،بزرگ رو پیدا کردید؟»
رایان نگاهی به‌کوچک—که لیا انداخت و از‌نشانه‌های او خواست حرف بزند.
لیا سر تکان داد و گفت: «ما مخفیانه واردِ‌پارچه‌ایِ خونهٔ ژان موری شدیم و یکی از وسایلش رو برداشتیم.خیاطیِ با استفاده از این وسیله، یه غیب‌بینیِ رؤیا انجام دادم.»
غیب‌بینیِ رؤیا... اورور‌به‌سمتِ بی‌آنکه جا بخورد،ملاقات‌کنندگان سر تکان داد.
روزِ قبل، وقتی لومیان ماجرای گشت‌وگذارشان در قصر را‌نشانه‌های تعریف می‌کرد، اورور بر اساسِ عملکردِ این سه بازرسِ‌اثری رسمی، مسیرها و رده‌های تقریبی‌شان را کنارِ هم چیده بود.
مشخص بود که لیا به مسیرِ غیب‌بین تعلق دارد که در اینتیس رایج‌تر بود. افزون بر این، او غیب‌بینِ‌پیدا ردهٔ ۹ یا دلقکِ ردهٔ ۸ نبود، بلکه دست‌کم یک شعبده‌بازِ ردهٔ ۷ به حساب می‌آمد. این موضوع را‌اشاره می‌شد از قدرت‌های فرابشری‌اش مانندِ جایگزین‌های مجسمه کاغذی و انتقالِ آسیب و همچنین مهارت‌هایش در غیب‌بینی و حرکاتِ آکروباتیک فهمید.
اورور مطمئن نبود که لیا به ردهٔ‌تیره ۶ رسیده است یا نه، چرا که‌زینت دانشش دربارهٔ مراحلِ بعدیِ این مسیر محدود بود.
والانتن به یکی از مسیرهای اصلیِ تحتِ کنترلِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی تعلق داشت: مسیرِ خورشید. او هم ستایشگرِ ردهٔ ۹ یا نیایشگرِ نورِ‌فرو ردهٔ ۸ نبود. اورور از روی احضارِ نورِ مقدس، ساختِ آبِ مقدس و هالهٔ خورشیدِ او نتیجه گرفته بود که والانتن یک کاهنِ اعظمِ‌لباستون خورشیدِ ردهٔ ۷ است. گذشته از این، احتمالاً به ردهٔ ۶، یعنی محضردار نرسیده بود، چون توانایی‌های مربوط به آن را نشان نداده بود.
قدرت‌های فرابشریِ رایان در‌بزرگ اینتیس نامعمول بود؛ او‌تحسین‌برانگیزی احتمالاً یک جنگاور بود.
این مسیر عمدتاً در کنترلِ کلیسای خدای نبرد از امپراتوریِ فیساک در‌رایان شمال بود. با این حال، در پنج شش سالِ گذشته، فرابشران و‌دست موجوداتِ فرابشریِ متعددی از مسیرِ جنگاور در کشورهای مختلف ظاهر شده بودند.
چند تن از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ‌شلواری بابون‌های فرفری نیز خواسته یا ناخواسته‌کشمیرِ این مسیر را انتخاب کرده بودند.
بنا بر دانشِ اورور، این مسیر به مسیرِ غول نیز معروف بود. ردهٔ ۹ جنگاور، ردهٔ ۸ مشت‌زن و ردهٔ ۷ استادِ سلاح‌آتش بود. ردهٔ ۶ سطحی بود که در مقایسه با رده‌های پیشین جهشی کیفی را تجربه می‌کرد. آن‌ها شوالیهٔ سپیده‌دم نامیده می‌شدند که قدرتِ‌واقعاً غول‌ها را داشتند و می‌توانستند در محدوده‌ای مشخص درخششِ طلوع ایجاد کنند تا توهمات و نیروهای منفی یا پلید را از بین ببرند.
همچنین می‌توانستند زرهی تمام‌بدن به نام سپیده‌دم و سلاح‌هایی را که در استفاده از آن‌ها مهارت داشتند، متراکم کنند. در میانِ‌پیدا آن‌ها، قوی‌ترینشان شمشیرِ پهنِ دودستی به نام شمشیرِ سپیده‌دم بود. با شمشیرِ سپیده‌دم، می‌توانستند قدرتمندترین حملهٔ رده‌شان، یعنی طوفانِ نور را رها‌وقتی کنند. این حمله می‌توانست بدنِ انسان را نابود کند، ارواحِ کینه‌جو را از بین ببرد و حتی ارواحِ پلید را مجروح کند.
با توجه به عملکردِ رایان، اورور باور داشت‌آسیب که او شوالیهٔ سپیده‌دمِ ردهٔ ۶ است، هرچند‌اثری احتمالاً هنوز به نگهبانِ ردهٔ ۵ تبدیل نشده بود.
اورور همیشه حس می‌کرد این سه بازرسِ رسمی هم‌سطحِ‌پارچه‌ایِ او هستند. حالا فهمیده بود که یکی از دیگری قوی‌تر‌خیاطیِ است. اگر آماده نبود، در نبردی تن‌به‌تن هیچ شانسی نداشت.
همه می‌دانستند که در دسته‌بندیِ رسمی، ردهٔ ۹ و ردهٔ ۸ فرابشرانِ ردهٔ پایین محسوب می‌شدند. آن‌ها در مقایسه با آدم‌های‌رنج‌برنده عادی توانایی‌های بی‌همتایی داشتند، اما کاستی‌هایشان آشکار بود. ردهٔ ۷ تا ردهٔ ۵ ردهٔ میانی بودند که در آن فرابشران به‌زود قدرت‌های خارق‌العاده‌ای دست می‌یافتند. ردهٔ ۴ و بالاتر به قلمروی نیمه‌خدایان تعلق داشت و آن‌ها را شایستهٔ عنوانِ «فرابشرانِ ردهٔ بالا» می‌کرد.
بنا بر گفتهٔ برخی از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری که به سازمان‌های رسمی نفوذ کرده بودند، هنگامِ رسیدگی به مسائلِ عادیِ فرابشری، گروهی‌مرد متشکل از یک فرابشرِ ردهٔ میانی و دو فرابشرِ ردهٔ پایین برای انجامِ دورِ اولِ تحقیقات تشکیل می‌شد. سپس بسته به شرایط، نیروهای رده‌بالاتری‌بازرس را اعزام می‌کردند. این بار، در رویارویی با ناهنجاری‌های کوردو، مقاماتِ اینتیس سه فرابشرِ ردهٔ میانی فرستاده بودند. آن‌ها اوضاع را دست‌کم نگرفته بودند.
با این حال، انگار‌مهارتِ حتی این گروهِ تحقیقاتیِ مشترک‌پنهان هم برای کوردو کافی نبود.
اورور تمامِ این اطلاعات را با لومیان‌تیره در میان گذاشته بود. خواهر و برادر‌زینت با دقت به ادامهٔ صحبت‌های لیا گوش سپردند.
لیا صحنه را با ساده‌ترین کلمات توصیف کرد: «توی غیب‌بینی در‌همراهی‌اش رؤیا، چوپان پییر بری رو دیدم. با چند ناخن که لای مو‌آتش پیچیده شده بود بیرون اومد و اونا رو توی کاه‌ها فرو کرد.»
توده‌های کاه... ناخن و مو... لومیان‌مهارتِ بی‌درنگ کشفِ خودش را با راهنماییِ‌بودند آن سه گوسفند به یاد آورد.
او هم در تودهٔ کاهِ‌خیاطیِ آغلِ گوسفندانِ خانوادهٔ بری چند ناخن‌موردِ پیچیده‌شده در مو پیدا کرده بود.
اخم کرد و گفت: «اونا ناخن‌شلواری و موهای ژان موری‌ان؟ چوپان پییر‌کشمیرِ بری اونو تو خونهٔ خودشون کشته؟»
اورور سر تکان داد.
«در اصل، رسمِ پنهان کردنِ ناخن و موی شخص بیرون از خونه برای این بود که روی طالع و بختِ خانواده تأثیر نذارن. این رسم فقط‌دست برای اعضای بدنامِ خانواده یا اونایی که خودکشی می‌کردن، و همین‌طور کسایی که به دستِ فامیلاشون کشته می‌شدن، انجام می‌شد. اما چون ژان موری تو خونهٔ‌گرفت چوپان کشته شده، پییر بری بازم با دقت ناخن‌های طرف رو گرفته و یه مقدار از موهاش رو برداشته تا تو تودهٔ کاهِ بیرونِ خونه قایم کنه؟»
لومیان زیرِ لب پوزخند زد: «بی‌دلیل نبود که از قبل اونجا‌موردِ بودن... حتماً مالِ قربانیِ قبلی‌شونه. تا حالا چند نفر رو مخفیانه کشتن؟دست‌کم تو این وضعیت هنوز نگرانِ اینه که طالع و بختش خراب بشه؟»
والانتن با‌سیاهش صدای بلند‌رسمیِ ناسزا گفت: «احمق!»
لومیان پیش‌تر آن‌ها را در جریان گذاشته بود‌کرد و از ماجرای سه گوسفند، تودهٔ کاه و‌عوض رسومِ محلیِ کهنی که نشان می‌دادند، خبر داشتند.
پس از مدتی بحث و تأییدِ اینکه فعلاً‌تحسین‌برانگیزی کارِ دیگری نمی‌کنند، لیا و بقیه با لومیان‌هیچ و اورور خداحافظی کردند و به میخانهٔ کهنه برگشتند.
خواهر و برادر گمانه‌زنی‌های ظهرشان را مطرح نکردند، چرا که می‌ترسیدند این کار بازرسانِ‌هیچ رسمی را از حلِ پرونده از درون بازدارد. هر چه بود، آن‌ها فقط ممکن‌است بود تحتِ تأثیر قرار بگیرند و چه‌بسا با کمکِ خارجی راهی برای فرار پیدا می‌کردند.
لومیان پس از جمع کردنِ میز‌شلواری و کمک در تمیز کردنش، به‌کشمیرِ اتاقش برگشت و روی تخت دراز کشید.
با افکارِ متناقض و پرسش‌های بی‌پاسخِ بسیار، تا مدت‌ها خواب‌دیگر به چشمانش نیامد. به برخی فنونِ مراقبه متوسل شد تا‌هالهٔ رفته‌رفته ذهنش را تسکین دهد و سرانجام به خواب رفت.
......
در اتاقی پوشیده در مِهِ‌خیاطیِ خاکستریِ کم‌رنگ، لومیان چشمانش را‌بودند باز کرد و صاف نشست.
نگاهش را پایین انداخت و به سینه‌اش نگریست. گویی نگاهش پیراهنِ‌لباسِ نخیِ نازک و گوشتش را می‌شکافت و به او اجازه می‌داد‌آسیب خالکوبیِ خارِ سیاه و نقشِ آبیِ مایل به سیاه زیرش را ببیند.
لومیان با خود فکر‌رفت کرد: یعنی این علتِ‌کرد اصلیِ این چرخهٔ بی‌پایانه؟
نمادِ خارِ سیاه در مرکزِ ماجرا قرار داشت و‌نشانه‌های نقشِ آبیِ مایل به سیاه در برابرِ آن نیروی‌اثری شوم محافظت می‌آورد و اجازه می‌داد کوردو نجات یابد.
ریشهٔ تمامِ این‌ها‌کوچک—که به نزدیک به‌تحسین‌برانگیزی شش سال پیش برمی‌گشت.
لومیان به‌وضوح به یاد داشت که آن زمان هنوز یک‌سفیدی ولگردِ خیابانی بود. او با تکیه بر بی‌خطر به نظر رسیدن‌نشانه‌های به دلیلِ سنِ کمش و بی‌رحمیِ مفرط، به‌سختی زنده مانده بود.
تا اینکه یک‌به‌سمتِ روز، با پیرمردی در‌نگاه حالِ مرگ روبه‌رو شد.
شاید چون کمی زرنگیِ خیابانی یاد گرفته بود، یا شاید چون پیرمرد او‌موردِ را به یادِ تنها خانواده‌اش، پپه، می‌انداخت که او را تا اوایلِ نوجوانی‌دست بزرگ کرده اما متأسفانه از دنیا رفته بود، لومیان تصمیم گرفت کمکش کند.
با اینکه در نهایت نتوانست جانِ پیرمرد را‌آسیب نجات دهد، لومیان باز هم او را به‌اثری مرده‌سوزخانه فرستاد و در گوری عمومی دفنش کرد.
در همین حین، نمادِ آبیِ مایل به سیاه‌گل‌های را روی جنازهٔ پیرمرد پیدا کرده بود. از آن‌کوچک—که پس، اغلب خوابِ پهنهٔ وسیعِ مِهِ خاکستری را می‌دید.
بختش هم برگشت و برای پیدا‌ملاقات‌کنندگان کردنِ غذای کافی به تقلا افتاد.می‌کردند خوشبختانه، اندکی بعد با اورور آشنا شد.