چپتر 226: مجسمه
0دستِ چپِ لومیان لرزید و‌بقایا نشانِ خورشید را که درخششِ رنگارنگی‌ذوب از خود ساطع می‌کرد، نمایان ساخت.
اتاقِ نشیمن که پیش از این سرد بود، ناگهان گرم شد، اما‌بی‌صدا یخِ روی زمین سرسختانه یخ‌زده باقی ماند. تنها چهره‌های رنگ‌پریده و کج‌ومعوج‌شبیه روی برگرداندند، چرا که تابِ دیدنِ آنچه را قرار بود رخ دهد نداشتند.
هارمان، بی‌سر و غرق در خون، بی‌توجه به هفت‌تیری که به‌شکل سمتش نشانه رفته بود، به سوی لومیان یورش برد؛ او با‌برخورد میلی شوم پیش می‌راند تا قربانیِ موردنظرش را به‌زور «در آغوش بگیرد».
نقاشیِ خورشید باعث شد‌شعله‌هایی بدنش بلرزد و خون‌پنهان از او روی زمین بچکد.
لومیان غریزتاً می‌دانست که نمی‌تواند با این «جنازه» مستقیماً درگیر‌شروع شود. او از ژاکتِ قهوه‌ایِ روشنش برای محافظت از خود‌همان استفاده کرد و در برابرِ حملهٔ بی‌امانِ هارمان مقاومت کرد.
ژاکت به‌سرعت به رنگِ قرمزِ‌نیروی خونی درآمد و نشانه‌هایی از‌برخورد پارگی در آن پدیدار شد.
در آن لحظه، راجر «عقربِ‌اقدام سیاه» چند ثانیه‌ای غایب بود و‌شکل فرانکا سرانجام فرصتی برای اقدام یافت.
شعلهٔ سیاه و متراکمی در کفِ‌منفجر دستش شکل گرفت که آن را‌مانندِ به سوی هارمانِ زامبی‌شده پرتاب کرد.
شعله‌های سیاه با نیروی یک گلولهٔ توپ به جنازهٔ خون‌آلود‌شروع برخورد کرد و باعث شد در شعله‌هایی بی‌صدا منفجر شود‌همان که نیروی روحیِ پنهان در خون و بقایا را شعله‌ور ساخت.
هارمان درست مانندِ کاستینا شروع به‌گلولهٔ ذوب شدن کرد، شبیه به شمعی‌بی‌صدا که در آتشی فروزان انداخته شده باشد.
درست در همان لحظه، راجر «عقربِ سیاه» با‌متراکمی چهره‌ای رنگ‌پریده از گوشه‌ای بیرون آمد، در حالی‌شعله‌های که مجسمه‌ای هم‌قدِ خودش را در آغوش داشت.
مجسمه زنی با اجزای صورتِ لطیف را‌روحیِ به تصویر می‌کشید که لباسِ بلندش پر‌شروع از جزئیاتِ پیچیده و بسیار طبیعی بود.
راجر پس از تلاشی فراوان برای قرار دادنِ مجسمه روی‌شروع زمین، با چهره‌های کج‌ومعوج و درهم‌پیچیدهٔ اطرافش درآمیخت و با‌همان زمان‌بندیِ بی‌نقصی از شلیک‌های لومیان و شعله‌های سیاه فرانکا جاخالی داد.
در لحظهٔ بعد، او‌شعله‌های زیرِ لوسترِ سقف دوباره ظاهر‌خون‌آلود شد و تندتند دشنام می‌داد.
«شماها کارتون تمومه!»
«تبدیلتون می‌کنم به کود!»
«حرامزاده‌ها، جرئت می‌کنید‌روحیِ به سرزمین‌های نامیرای‌شعله‌ور من تجاوز کنید!»
«جونِ تک‌تکتون رو می‌گیرم!»
«الهی بیست تا بچه بیارید!»
راجر «عقربِ سیاه» در حالی که این کلمات را به زبان می‌آورد، مدام تغییرِ موضع‌ذوب می‌داد. او به‌سرعت حرکت می‌کرد و می‌پرید، و ماهرانه از نقاشیِ بازشدهٔ لومیان و مجموعه‌مجسمه‌ای طلسم‌های جادوگریِ فرانکا که عمدتاً از شعله‌های سیاه و یخ تشکیل شده بود، جاخالی می‌داد.
هر کلمه که ظاهراً ریشه در زبانِ اینتیسی داشت، مانندِ‌شروع تیری در ذهنِ لومیان و فرانکا فرو می‌رفت. آن‌ها احساسِ‌همان سرگیجه می‌کردند و خونشان با این یورش به تلاطم افتاد.
در گوشهٔ اتاق، مجسمهٔ‌شعله‌های زن فعال شد و سطحش‌خون‌آلود با شعله‌هایی درخشان زبانه کشید.
سرِ لومیان چنان تیر می‌کشید که گویی‌شعلهٔ با پتکی اثیری به آن کوبیده باشند. خونِ‌پرتاب قرمزِ روشن بی‌اختیار از سوراخ‌های بینی‌اش سرازیر شد.
خودِ فرانکا نیز آسیب‌های مشابهی را تحمل می‌کرد. او گمان می‌کرد که راجر «عقربِ سیاه» از‌شدن وردی شبیه به نفرین استفاده می‌کند. علاوه بر این، تقویتِ مجسمهٔ زن حضورِ فیزیکی و روحیِ‌خودش او را به‌شدت نیرومند کرده بود. فرانکا نمی‌توانست بیش از چند کلمهٔ اداشده را تحمل کند.
از آنجا که راجر «عقربِ سیاه» مجسمه را بی‌محافظ رها کرده‌ذوب بود، فرانکا باور داشت که حملهٔ مستقیم ممکن است عواقبِ هولناک‌تری‌گوشه‌ای در پی داشته باشد که احتمالاً به شکلِ یک نفرین ظاهر می‌شد.
او با سرکوبِ خونِ در حالِ جوشش، سرگیجه و دردِ بدنی‌اش،شعله‌هایی هفت‌تیرِ برنجیِ خود را بالا آورد و به سمتِ راجر «عقربِ سیاه»شدن شلیک کرد و با استفاده از این فرصت به سوی مجسمه پرید.
گلولهٔ سیاه و آهنی چهره‌ای کج‌ومعوج را‌شعلهٔ در هم شکست و ردهایی روی دیوار بر‌پرتاب جای گذاشت، اما نتوانست آسیبی به راجر برساند.
فرانکا به‌محضِ فرود آمدن، به‌سرعت دورِ مجسمه چرخید. او دیگر ماشهٔ هفت‌تیرِ برنجی‌اش را‌شروع نچکاند و با تیغه‌اش نیز ضربه‌ای نزد. در حالی که از پیکرهای باریکی که راجر‌حالی «عقربِ سیاه» احضار کرده بود جاخالی می‌داد، مجسمه را در لایه‌هایی از یخ محصور کرد.
در همین حال، لومیان که‌بقایا کانونِ توجهِ راجر بود، خود‌شروع را در خطری قریب‌الوقوع یافت.
فریادی گوش‌خراش طنین‌انداز شد‌شعله‌های و شعله‌های سیاه و غیرواقعی‌خون‌آلود روی بدنِ لومیان گر گرفت.
این شعله‌ها نیروی حیاتیِ او‌اقدام را با سرعتی هشداردهنده می‌مکید و‌شکل باعث می‌شد توانِ فیزیکی‌اش تحلیل برود.
لومیان بی‌درنگ نقاشیِ عجیبِ خورشید را کنار انداخت‌پنهان و به سمتِ کاناپه خیز برداشت، در حالی‌شدن که دستِ چپش را در جیبش فرو می‌برد.
در کنارِ میزِ قهوه‌خوریِ واژگون، راجر «عقربِ سیاه» از درونِ مهرومومِ یخی بیرون آمد‌شمعی و داسی کاملاً سیاه و شرورانه را که نصفِ قدِ یک انسان بود، در هوا‌داشت تکان داد. او مبلمانِ پیشِ رویش را شکافت و آن را به دو نیم کرد.
لومیان روی کاناپه فرود آمد، دستِ چپش‌توپ از جیبش بیرون آمد، در حالی که انگشتی‌پنهان باریک و کمی رنگ‌پریده را در چنگ داشت.
در برابرِ داسِ راجر، لومیان که از‌شعلهٔ پیش ضعیف شده بود، به‌سختی توانست با‌زامبی‌شده جابه‌جا کردنِ بدنش از این ضربه جاخالی دهد.
هم‌زمان، او انگشتِ‌برخورد قطع‌شده را به‌منفجر هوا پرتاب کرد.
آن انگشتِ آقای کِی بود!
در میانِ صدای پاره شدنِ چرم و پارچه،جنازهٔ کاناپه توسطِ داسِ شرور دوپاره شد. انگشتِ سفید و‌شعله‌ور رنگ‌پریده منبسط شد و مانندِ یک بمب منفجر گردید.
انگشت به رگباری از قطراتِ گوشت و‌شعلهٔ خون دگرگون شد که روی لومیان فروریخت‌زامبی‌شده و شعله‌های سیاهِ رو به خاموشی را فرونشاند.
گوشت، خونِ اطراف و جنازه‌های ذوب‌شده را‌روحیِ جذب کرد، به‌سرعت به هم پیوست و لومیان‌ذوب را در شنلی به رنگِ قرمزِ خونی پوشاند.
ضعفِ عمیقی که لومیان را آزار می‌داد‌درست برطرف شد. او از جا پرید و‌شمعی ضدحمله‌ای را علیه راجر «عقربِ سیاه» آغاز کرد.
راجر با دیدنِ این صحنه از رویاروییِ مستقیم‌جنازهٔ پرهیز کرد. او به درونِ یخ‌های ترک‌خورده عقب‌نشینی‌بقایا کرد و با یکی از چهره‌های کج‌ومعوج درآمیخت.
فرانکا که پیش‌تر مجسمه‌فرصتی را در یخبندان پوشانده بود،کفِ ناگهان سرمای شدیدی حس کرد.
ارواحِ بی‌قرار در اتاقِ نشیمن انگار خشمگین شده بودند.بقایا از همه طرف هجوم آوردند، بازوانشان را دراز کردند‌شمعی و با دهان‌های باز، فرانکا را در میان گرفتند.
با صدای تَرَقِ‌روحیِ بلندی، آینهٔ دیگری‌شعله‌ور هم خُرد شد.
پیکرِ فرانکا در آن سوی یخ ظاهر شد. دستش را‌برخورد بالا برد و باعث شد شعله‌های سیاه دورِ مجسمه زبانه‌کاستینا بکشند و ارواحِ نامشخص و سایه‌های خون‌رنگ را به آتش بکشند.
راجر «عقرب سیاه» از دیوارِ‌اقدام مجاوری سرک کشید و نفرینِ‌دستش دیگری رها کرد: «هرزهٔ لعنتی!»
در حالی که اهدافش را ضعیف می‌کرد، با کمکِ چهره‌های شکنجه‌شده به‌سرعت تغییرِ موقعیت‌شروع می‌داد. گاهی لومیان را هدف می‌گرفت و گاهی به فرانکا یورش می‌برد. او به قدرتِ‌حالی سرزمین‌های نامیرا و مجسمه تکیه کرده بود تا به‌تنهایی این دو دشمن را سرکوب کند.
هر از گاهی، شعله‌های سیاه و پلیدی روی پیکرِ لومیان گُر می‌گرفتند، نیروی حیاتش را می‌مکیدند و توانش را‌باشد تحلیل می‌بردند. اما هر بار، ردای ساخته‌شده از گوشت و خون اثرشان را خنثی می‌کرد. فرانکا بارها و بارها با‌جزئیاتِ استفاده از فنِّ جایگزینیِ آینه‌ای، از حملاتِ ترکیبیِ کلامِ پلید، روحِ خون، شعلهٔ سیاه ضعف‌آور و سوزاندنِ زندگی جاخالی داد.
زمان به‌سرعت سپری می‌شد. راجر «عقرب سیاه» با دیدنِ اینکه ردای گوشت و خونِ سیِل‌پنهان در آستانهٔ فروپاشی است و آینه و یخی که فرانکا با خود آورده بود رو‌باشد به اتمام است، سرش را از سقف بیرون آورد و خنده‌ای شرورانه از لبانش فرار کرد.
«احمق‌ها!
«واقعاً فکر می‌کنید‌برخورد می‌تونید در برابرِ قدرتِ‌روحیِ سرزمین‌های نامیرا مقاومت کنید؟
«من از هیچ عواقبی نمی‌ترسم،بقایا حتی اگه کلِ رهبرانِ باندِ‌شروع ساوآ واردِ این قلمرو بشن!
«برید به جهنم!»
کلماتِ برنده‌اش در گوش و ذهنِ لومیان‌شعلهٔ و فرانکا فرو رفت و باعث شد بدنشان‌پرتاب چنان بلرزد که گویی دیگر تابِ تحمل نداشتند.
راجر «عقرب سیاه» که از قبل به دیوارِ‌پنهان مجاور جابه‌جا شده بود، با دیدنِ این صحنه‌شدن لبخندی شوم زد که لبریز از انتظار بود.
ناگهان چشمانش سیاهی رفت‌پنهان و موجی از احساساتِ‌مانندِ شدید قلبش را فرا گرفت.
ناباوری، شوک، سردرگمی و وحشت.
در لحظهٔ‌فرانکا بعد، از‌فرصتی هوش رفت.
تاپ!
سرکردهٔ باندِ خارِ زهرآگین از‌بقایا دیوار ظاهر شد، روی زمین‌شروع افتاد و از هوش رفت.
مبادلهٔ سرنوشت سرانجام پایان یافته بود؛ عطارد‌توپ سقوط کرده سرنوشتِ بیهوشیِ ولگردِ در حالِ مرگ‌پنهان را با سرنوشتِ راجر «عقرب سیاه» عوض کرد!
این اتفاق به‌سرعت رخ داد،اقدام بسیار سریع‌تر از مبادله‌ای که‌دستش مارگو در آن درگیر بود.
دلیلش این بود که ولگرد یک آدمِ عادی بود و‌شعله‌ور وقتی عطارد سقوط کرده سرنوشتِ راجر «عقرب سیاه» را انتخاب کرد،انداخته کم‌اهمیت‌ترین سرنوشت را برگزید که هیچ ربطی به مسائلِ فرابشری نداشت.
نگاهِ لومیان روی راجر «عقرب سیاه» که پیژامهٔ آبیِ فیروزه‌ای به تن داشت، ثابت ماند. لومیان با تکیه بر‌باشد ردای خون‌رنگش، از میانِ چهره‌های شفاف و کج‌ومعوج گذشت و سرمای استخوان‌سوز و خشکیِ بدنش را تحمل کرد. سرانجام‌بلندش به هدفِ بی‌حرکتش رسید. قوطیِ فلزیِ حاویِ داروی آرام‌بخش را بیرون آورد، درش را باز کرد و چمباتمه زد.
آرام‌بخشی را که از رنتاس گرفته بود، به سمتِ بینیِ‌برخورد راجر «عقرب سیاه» گرفت و با دست گاز را به‌آرامی‌کاستینا باد زد تا مطمئن شود واردِ مجرای تنفسیِ دشمن می‌شود.
با انجامِ این کار، لومیان راجر‌یافت «عقرب سیاه» را بلند کرد و در‌هارمانِ پناهِ فرانکا از اتاقِ نشیمن بیرون رفت.
خدمتکاران و‌خون‌آلود ندیمه‌ها مدت‌ها پیش‌بی‌صدا فرار کرده بودند.
همین که راجر «عقرب سیاه» از اتاقِ نشیمن‌مانندِ خارج شد، چهره‌های سفیدِ مایل به آبی به‌سرعت‌فروزان محو شدند و همه‌چیز به حالتِ عادی بازگشت.
لومیان با دیدنِ این صحنه، سرکردهٔ باندِ‌توپ خارِ زهرآگین را روی زمین انداخت و‌روحیِ هفت‌تیرش را به سمتِ سرِ مرد نشانه گرفت.
لومیان پس از چند‌فرصتی ثانیه تأمل، در کمالِ آرامش‌کفِ و سکوت ماشه را کشید.
صدای دو شلیک طنین‌انداز شد و سرِ‌روحیِ راجر «عقرب سیاه» را به هندوانه‌ای ترکیده‌شروع تبدیل کرد و خون به هر سو پاشید.
او در‌منفجر حالتِ کما به‌بقایا کامِ مرگ رفت.
فرانکا نگاهی به لومیان انداخت که‌گلولهٔ هنوز راجر «عقرب سیاه» را نشانه‌بی‌صدا گرفته بود، و با آرامش پرسید:
«چطوره؟ تمامِ‌فرانکا حرصت رو‌فرصتی خالی کردی؟»
اگر فرانکا نمی‌خواست به لومیان کمک کند، چه‌بسا‌پنهان گزارش دادنِ راجر «عقرب سیاه» و همدستانش را‌شدن به خاطرِ اعتقادشان به مادر بزرگ در نظر می‌گرفت.
لومیان لحظه‌ای سکوت‌روحیِ کرد و لبانش‌شعله‌ور به لبخندی باز شد.
«نه.
«فقط یه‌فرانکا خطرِ پنهان‌فرصتی رو برطرف کرد.»
فرانکا آهی ملایم کشید.
«توی وطنِ من می‌گن برای درمانِ بیماریِ دل،مانندِ دارو باید از درون بجوشه. اما اگه درست‌فروزان انجامش ندی، هر چقدر هم تلاش کنی، بی‌فایده‌ست.
«خب، من سریع با روح ارتباط برقرار‌توپ می‌کنم، بیا سعی کنیم تا سه دقیقهٔ دیگه‌پنهان از اینجا بریم. بجنب و غنائم رو بردار.»
لومیان جواب داد: «باشه.» در همین حین،شعلهٔ لباس‌های خون‌آلودِ باقی‌مانده روی بدنش از هم‌زامبی‌شده پاشید و زمین را به رنگِ سرخ درآورد.
همین؟ لومیان بی‌اختیار اخم کرد.
نه اینکه انگشتِ آقای کِی قدرت نداشته باشد. برعکس،کاستینا بدونِ آن، لومیان برای مقاومت کردن بیش از حد‌شده ضعیف می‌بود و به کمکِ فرانکا نیاز پیدا می‌کرد.
با این حال، اگر قرار بود با روحِ پلیدِ سهمگینی‌برخورد مثلِ سوزانا ماتیس روبه‌رو شود، عملکردش چنگی به دل نمی‌زد.کاستینا لومیان دستِ خودش نبود که احساسِ ناامیدی و سردرگمی می‌کرد.
در حالی که این افکار در ذهنش‌شعلهٔ می‌چرخید، به سمتِ اتاقِ نشیمن رفت و‌زامبی‌شده اطرافش را به دنبالِ اشیاءِ ارزشمند وارسی کرد.
ناگهان متوجهِ پیکری شد که‌بی‌صدا با کلاهقابیِ بزرگ و ردای‌شعله‌ور سیاه به‌آرامی روی راه‌پله ایستاده بود.
آقای کِی!
مردمک‌های لومیان گشاد شد،شعله‌های اما در یک چشم‌به‌هم‌زدن، آقای‌خون‌آلود کِی در سایه‌ها ناپدید شد.