چپتر 175: تیغهٔ پنهان
0لومیان قدم به درونِ اتاق گذاشت و در را پشتِ‌رقصِ سرش بست. چوبِ سرخِ تیره دنیای بیرون را مسدود کرد.طرزِ رو به فرانکا کرد و پرسید: «اومدی دیدنِ بارون یا من؟»
فرانکا به پشتیِ‌نسیم صندلی تکیه داد و‌محلهٔ بدنش را کش‌وقوس داد.
اما صندلیِ چرخان کمی‌بگیرد کج شد، از زمین فاصله‌رقصِ گرفت و نامطمئن تکان خورد.
صدایش فضا را شکافت، رسا و واضح، در تضادی آشکار با ظاهر و رفتارِ ظریفش: «می‌خوای حدس بزنی‌حرف‌گوش‌کن چرا اینجام؟ برای تو یا اون؟ گاردنر اول می‌خواست تو معاونِ برینیه بشی، تا ببینه آیا می‌تونی از پسِ‌فواره‌ها کارایی بیشتر از فقط دعوا کردن بربیای یا نه. همون موقع بهش گفتم که برینیه اخیراً خیلی حرف‌گوش‌کن نبوده.»
لومیان سر تکان داد؛ ناگهان همه‌چیز برایش‌مثلِ روشن شد. اورور راست می‌گفت. یک حرف‌تمامِ در رختخواب می‌توانست نقشِ مهمی بازی کند...
گیجیِ پیشینش در خیابانِ فواره‌ها کم‌کم از بین می‌رفت. چطور‌قصد ممکن بود سرکرده آن‌قدر دست‌ودلباز باشد که یکی از باارزش‌ترین‌کار «دارایی‌های» بارون برینیه را بگیرد و به غریبه‌ای مثلِ او بسپارد؟
تالارِ رقصِ نسیم‌دارایی‌های محبوب‌ترین تالارِ رقص در‌بسپارد تمامِ محلهٔ بازار بود!
لومیان در ابتدا قصد داشت طرزِ نشستنِ مردانهٔ فرانکا را مسخره‌بربیای کند، اما فکر کردن به جنسیتِ واقعی‌اش او را از این‌برایش کار منصرف کرد. نوچی کرد و گفت: «پس باید ازت تشکر کنم؟»
فرانکا در حالی که پای راستش را روی مچِ پای چپش تکان می‌داد، با لبخند جواب داد: «نیازی به این کار نیست.مردانهٔ هر چی باشه تو ژنا رو نجات دادی. من به دو دلیل اومدم اینجا. اول، می‌خواستم بهت اطمینان بدم که فرقِ بینِ لطف‌نیازی و دشمنی رو می‌فهمم. قطعاً لطف رو جبران می‌کنم. دوم، می‌خواستم بهت هشدار بدم که هیچ نیتِ خاصی نسبت به ژنا نداشته باشی.»
نیمهٔ دومِ جمله‌اش هشدارِ روشنی‌رقص در خود داشت که در‌قصد صورتِ هرگونه خطایی، انتقام خواهد گرفت.
لومیان بی‌اختیار خندید.
«اعتمادبه‌نفس نداری؟ اگه بتونی کاری کنی‌کارایی که ژنا شیفته‌ت بشه، من هر‌همون کاری هم بکنم احساسش عوض نمی‌شه.»
اگر لومیان از احتمالِ تغییرِ جنسیت در مسیرِ دیوبانو خبر نداشت، چه‌بسا به فرانکا طعنه می‌زد و می‌پرسید آیا اعتمادبه‌نفسش فقط به کیرش بند‌فکر است. چه‌بسا تزلزلِ او و نیازش به هشدار دادن به آدمی بی‌ربط را مسخره می‌کرد. اون پیشِ خودش فکر می‌کرد ژنا کیه؟ کسی که‌ژنا به همین راحتی دلش رو می‌بازه؟ لومیان تقریباً می‌توانست مجسم کند که ژنا با فرانکا بیشتر شبیهِ یک دوست رفتار می‌کند تا یک معشوق.
رفته‌رفته لبخندِ فرانکا محو‌محبوب‌ترین شد. پاهایش را جمع کرد‌ابتدا و از روی صندلی برخاست.
با وجودِ اینکه کمی از لومیان کوتاه‌تر‌بسپارد بود، قدی چشمگیر در حدودِ ۱.۷۵ متر‌محلهٔ داشت که در میانِ زنانِ اینتیسی نادر بود.
فرانکا میز را دور زد و به لومیان نزدیک‌تر شد. پوزخندی روی لبانش نقش‌بهش بست و گفت: «اگه به زن نیاز داری، می‌تونم چند تا از بهترین رقصنده‌هام‌رختخواب رو بهت معرفی کنم. اگه اونا به چشمت نیومدن، نظرت راجع به من چیه؟»
همان‌طور که حرف می‌زد، به‌آرامی‌بگیرد دستش را زیرِ چانهٔ لومیان قلاب‌نسیم کرد و آن را پایین کشید.
دلِ لومیان آرام ماند، بی‌تلاطم همچون دریاچه‌ای راکد. این آگاهی که این‌طرزِ زن شاید زمانی مرد بوده، هرگونه میلی را در درونش خاموش کرده بود.ازت او فقط مقاومت کرد، دستِ راستِ فرانکا را محکم گرفت و لبخند زد.
«می‌ترسم سرکرده کاری‌دارایی‌های کنه که تهِ رودِ‌بسپارد سرنزو با ماهیا بخوابم.»
لومیان بحث را عوض کرد و‌کارایی ادامه داد: «پس با هر دو‌همون طرف پایه‌ای؟ هم مردا هم زنا؟»
فرانکا دستش را‌باارزش‌ترین پس کشید، صاف‌غریبه‌ای ایستاد و لبخند زد.
«قبلاً فقط از دخترا خوشم می‌اومد، اما‌محلهٔ بعد از اینکه با یه مرد امتحانش‌مردانهٔ کردم، فهمیدم اون‌قدرام بد نیست. حسِ متفاوتی داره.
«زندگی کوتاه‌تر از اونه که آدم بخواد برای خودش محدودیت‌نسیم بذاره. خودت رو از قیدوبندهای غیرضروری رها کن و بگرد.نشستنِ بیشتر بهت خوش می‌گذره و زندگیِ واقعاً متفاوتی رو تجربه می‌کنی.»
انگار فرانکا تو گذشته واقعاً مرد بوده. الان تو‌دعوا ردهٔ ۷: ساحره‌ست؟ و چرا جملهٔ آخرش این‌قدر آشنا‌حرف‌گوش‌کن می‌زد؟ لومیان در میانِ افکارش به فرانکا جواب داد:
«من هیچ احساسِ خاصی به ژنا‌غریبه‌ای ندارم و قصدشم ندارم که داشته باشم.رقص کارهای خیلی مهم‌تری برای انجام دادن دارم.»
فرانکا گفت: «بسیار‌نسیم خب.» و به‌سمتِ‌تمامِ در قدم برداشت.
درست وقتی دستش به دستگیره رسید،مثلِ ناگهان حافظهٔ لومیان یاری کرد و سرانجام‌تمامِ منبعِ حرف‌های فرانکا را به یاد آورد.
اورور در‌ببینه رؤیایش به آن‌پسِ اشاره کرده بود!
او از یکی از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری گفته بود که به فکرِ تبدیل شدن به یک آدمکش افتاده و معجونِ‌مردانهٔ مربوط به آن را نوشیده بود. با این حال، در ردهٔ ساحره، در دوراهی گیر کرده بود و مطمئن نبود که آیا‌جواب تغییرِ جنسیت بدهد یا نه. یکی دیگر از اعضای جمعیت به او توصیه کرده و گفته بود: «زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنی؟»
این دقیقاً عصارهٔ همان‌محبوب‌ترین چیزی بود که فرانکا در‌ابتدا آن کلمات خلاصه کرده بود!
با نگاه به اندامِ ظریفِ فرانکا، دلِ‌بسپارد لومیان به لرزه افتاد. با صدایی بم‌محلهٔ و طنین‌انداز گفت: «زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنی؟»
دستِ فرانکا روی دستگیرهٔ در‌پسِ خشک شد و همان‌جا ایستاد،کردن گویی صاعقه به او زده باشد.
پس از چند ثانیه، چرخید و‌غریبه‌ای نگاهش را به نگاهِ لومیان گره‌محبوب‌ترین زد؛ صدایش آمیخته به اضطراب بود:
«تو کی‌رقصِ هستی؟ نامِ‌محبوب‌ترین رمزت چیه؟»
این واکنش... انگار حدسم درست بود!مثلِ لومیان موجی از شعف را احساس‌رقص کرد که به‌دنبالش دلش هُری ریخت.
«من برادرِ مشنگم.»
فرانکا با شنیدنِ اینکه سیِل نامِ رمزِ‌مثلِ یکی از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری را‌محلهٔ به‌درستی ذکر کرد، آهِ آسودگی کشید و گفت:
«مطمئن نیستم خواهرت حرفی از من زده باشه یا نه، اما نامِ رمزِ‌نشستنِ من تیغهٔ پنهانه. من عضوِ همون سازمانِ سرّی‌ام که اون هست. نه، حتماً از‌کنم من حرف زده! وگرنه با اون جمله آشنا نبودی. لعنت بهش، چه خبره آخه!»
لومیان چشمانش را بست و با لحنی قاطع گفت: «اون هرگز نامِ رمز یا‌محلهٔ هویتت رو نگفت، چون من مسیرِ شکارچی رو انتخاب کردم. وقتی داشت دربارهٔ مسیرِ‌منصرف مجاورش، یعنی دیوبانو و احتمالِ تغییرِ جنسیتش بهم هشدار می‌داد، تجربهٔ تو رو مثال زد.»
«پس می‌دونی...» فرانکا میلِ‌می‌تونی شدیدی حس کرد که‌فقط در اعماقِ فاضلاب ناپدید شود.
با وجود اینکه با هیئتِ کنونی‌اش خو گرفته و‌تالارِ بر محدودیت‌های خودساخته‌اش غلبه کرده بود، لذتِ تازه‌یافته‌اش با مردان‌داشت مشروط بر این بود که جنسیتِ پیشینش رازی سربه‌مهر بماند.
این تصور که سیِل از گذشتهٔ مردانه‌اش‌محلهٔ و تمایلش به روابطِ صمیمانه با مردان‌مردانهٔ خبر دارد، فکرِ خطرناکی را در سرش انداخت.
مرده‌ها می‌تونن راز‌دارایی‌های نگه‌دارن... مرده‌ها فراموش‌مثلِ می‌کنن... مرده‌ها مسخره‌ام نمی‌کنن...
پس از چند ثانیه، فرانکا نفسش را آرام بیرون‌دعوا داد و گفت: «عاقلانه‌ست که این قضیه رو فراموش کنی.نبوده اگه برادرِ مشنگ نبودی، کاری می‌کردم برای همیشه ناپدید بشی.»
در آن لحظه، او رویِ‌بگیرد واقعی و مردانه‌اش را نشان داد‌نسیم و نگاهش را به آینده دوخت.
«بذار دربارهٔ مسیرِ شکارچی روشنت کنم. اون هم تغییرِ جنسیت داره. برای به دست آوردنِ این‌فکر دانش بهای سنگینی دادم. برخلافِ دیوبانوها، شکارچی‌ها از زن به مرد تبدیل می‌شن. احتمالاً تو ردهٔ ۴چپش اتفاق می‌افته. وقتی وقتش برسه، مسیرم رو عوض می‌کنم، شکارچی می‌شم و قالبِ مردانه‌ام رو پس می‌گیرم!»
که این‌طور... شکارچی‌ها نمادِ مردان‌ان و دیوبانوها‌بسپارد نمادِ زنان؟ بی‌دلیل نیست که مسیرهای مجاورن... لومیان‌بازار احساساتش را مهار کرد و خنده‌ای سر داد.
«وقتی اون روز برسه، چطور‌پسِ تو روی مردایی نگاه می‌کنی‌کردن که یه زمانی باهاشون سروسر داشتی؟»
وقتی فرانکا نقشهٔ حساب‌شده‌اش‌دارایی‌های را فاش کرد، چهره‌اش‌بسپارد حالتی ازخودراضی به خود گرفت.
«بهشون معجونِ ساحره می‌دم. اگه فرابشرایی باشن که نتونن به مسیرِ دیوبانو‌طرزِ تغییرِ مسیر بدن، راهی پیدا می‌کنم تا ویژگیِ فرابشریِ ساحره رو به‌باید شیءِ رازآلودی تبدیل کنم که بپوشنش. و بعد، وقتی وقتش رسید، ههه...»
مادام، تو یه نمه دیوانه‌ای...غریبه‌ای لومیان جرئت نکرد بیش از‌نسیم این چکمه‌های سرخ را تحریک کند.
گویی از‌ببینه این آدم‌می‌تونی هر کاری برمی‌آمد!
همان‌طور که انتظار داشت، فرانکا تهدید کرد: «یه بارِ دیگه تأکید می‌کنم، به نفعتِ که این قضیه رو فراموش کنی و هیچ خیال‌مسخره و قصدی هم نسبت به ژنا تو سرت نپرورونی. وگرنه می‌گیرمت و معجونِ ساحره رو به زور می‌بندم به حلقت! با اینکه ردهٔ‌نیست ۷ تواناییِ تغییرِ مسیر رو نمی‌ده، اما آدم رو خیلی خطرناک‌تر می‌کنه. شاید هم کار به جنون و مهار از دست دادن نکشه.»
لومیان با تجسمِ چنین وضعیتی، شتابان سر‌محلهٔ تکان داد و با لحنی جدی قول داد:مسخره «تو دوستِ خواهرمی. حتماً رازت رو نگه می‌دارم.»
فرانکا آرام گرفت و از مشنگ‌مثلِ پرسید: «مشنگ کجاست؟ اون هم تو‌رقص تریره؟ تو دنیای واقعی خیلی خوشگله؟»
لومیان در سکوت فرو رفت. پس از چند‌فقط ثانیه، با صدایی گرفته گفت: «اون درگذشت. حتماً‌اخیراً اعلان‌های تحتِ تعقیب رو دیدی. تو اون فاجعه، اون...»
فرانکا دهان باز کرد،دارایی‌های اما هیچ کلمه‌ای از‌بسپارد میانِ لبانش بیرون نیامد.
به کنارِ لومیان‌نسیم برگشت و برای دلداری،محلهٔ آرام به شانه‌اش زد.
پس از لحظه‌ای، فرانکا گوشهٔ چشمانش را پاک کرد و گفت: «از وقتی زن شدم، انگار غده‌های اشکم فعال‌تر‌طرزِ شدن... نمی‌تونم باور کنم که مشنگ این‌قدر ناگهانی از پیشمون رفت. هر وقت دورِ هم جمع می‌شدیم، سراپا لطافت،روی هوش، شوخ‌طبعی و مهربونی بود. با اینکه هرگز چهرهٔ واقعی‌اش رو ندیدم، اما مطمئنم باید فوق‌العاده زیبا بوده باشه...»
لومیان که خونسردی‌اش را بازیافته بود، به فرانکا چشم دوخت و گفت: «مادام‌موقع تیغهٔ پنهان، ازت می‌خوام این قضیه رو فعلاً پیشِ خودت نگه داری. به بقیهٔ‌حرف اعضای سازمانتون چیزی نگو. ممکنه روی تحقیقاتم دربارهٔ حقیقتِ پشتِ اون فاجعه تأثیر بذاره.»
فرانکا با صدایی که‌دارایی‌های کمی تودماغی شده بود‌بسپارد جواب داد: «مشکلی نیست.»
لومیان به چشمانِ لرزانِ فرانکا که همچون دریاچه‌هایی آرام می‌نمود‌قصد نگاه کرد و پیش از طرحِ پرسشِ بعدی‌اش، کمی اندیشید:کار «تو یک سالِ گذشته چند بار با خواهرم دیدار داشتی؟»
فرانکا با سردرگمی‌دارایی‌های پرسید: «فقط یه‌مثلِ بار. چطور مگه؟»
لومیان ادامه داد: «رفتارِ عجیبی‌پسِ ازش سر زد یا با‌کردن آدمای غیرعادی در ارتباط بود؟»
فرانکا سر تکان داد: «نه. یه گردهماییِ معمولی بود که توش اطلاعاتِ علومِ غریبه‌تمامِ رو با هم تبادل کردیم و وسایلی رو خریدوفروش کردیم. ما به جناح‌های متفاوتی تعلق‌منصرف داریم—اون عضوِ آکادمیه و من وابسته به پناهگاهم. گردهمایی‌های ما به‌ندرت با هم یکی می‌شه.»
لومیان از پرس‌وجوی بیشتر دست کشید. برای اینکه از این موقعیت چیزی دشت کند، با‌مسخره قصدِ بیرون کشیدنِ اطلاعات گفت: «مادام تیغهٔ پنهان، من الان دارم کتابِ جادوییِ به‌جامونده از‌راستش خواهرم رو مطالعه می‌کنم، اما بخش‌های زیادی هست که متوجهشون نمی‌شم. می‌تونم از راهنماییتون کمک بگیرم؟»
فرانکا آدرسش را به او داد: «حتماً. من تو پنت‌هاوسِ خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ ۳، اتاقِ ۶۰۱ زندگی می‌کنم.داشت وقتایی که ژنا اجرا داره می‌تونی پیدام کنی. هر روز عصر، مگه اینکه تو خیابانِ فواره‌ها باشم یا به‌راستش تالارهای رقصِ مختلف سر بزنم، تو خونه‌ام. ضمناً، لطفاً دیگه از نامِ رمزم استفاده نکن. فقط فرانکا صدام کن.»
چرا حس می‌کنم داریم پشتِ سرِ ژنا یه رابطهٔ مخفیانه رو پیش می‌بریم... لومیان با سردرگمی‌اخیراً در دل از او ایراد گرفت. سپس گیجی‌اش را به زبان آورد: «فرانکا، تو حمایتِ اون سازمانِ‌کند سرّی رو داری و خودت هم از نظرِ قدرت چیزی کم نداری. پس چرا عضوِ باند شدی؟»
فرانکا پوزخندی زد‌باارزش‌ترین و با شیطنت چشمِ‌مثلِ چپش را بست: «رازه.»