چپتر 273: تاجر
0سایمونِ غول چراغِ کاربیدی را بالا گرفته بود‌آرایشی و چند قدم پشتِ سرِ لومیان می‌رفت. چشمانِ‌آن‌ها تیزبینش متوجهِ تناقضاتی در حرف‌های لومیان شده بود.
«سیِل، سرکرده می‌دونه که به‌آرایشی یه آتش‌افروز تبدیل شدی. همین‌طوری راحت‌اعضای تو رو کنار نمی‌ذاره، مگه نه؟»
لومیان به تونلی که در نوری زردرنگ‌مادهٔ غرق شده بود چشم دوخت. لبخندی روی‌نمی‌شد لبانش نشست و بدونِ اینکه برگردد پرسید:
«چند وقته‌کردند تو باندِ‌آشنا ساوآ هستم؟»
سایمونِ غول و کریستوی موش هر‌حفظ دو در لحظه متوجهِ منظورِ او‌زمانی شدند و توضیحاتِ لومیان را منطقی یافتند.
راست می‌گفت. لومیان فرابشری با گذشته‌ای مشکوک بود که به‌تازگی به باند پیوسته و‌همین مادهٔ اصلیِ مهمی برای یک معجون با خود آورده بود. نمی‌شد به چنین آدمی فوراً‌مالید اعتماد کرد. او باید با انجامِ مأموریت‌های مختلف، مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را پشتِ سر می‌گذاشت.
و اگر لومیان در یکی از این مأموریت‌ها کشته می‌شد، صرفاً به پای‌آورده بدشانسی‌اش نوشته می‌شد. از دست دادنِ یک فرابشرِ غریبه برای سرکرده بسیار راحت‌تر‌می‌گذاشت از آن بود که یکی از زیردستانِ دست‌پروردهٔ خودش را از دست بدهد.
دو سردستهٔ باندِ ساوآ دیگر تردید نکردند. با احتیاط راه افتادند و فاصله‌ای دو تا‌حرکت سه قدمی را با لومیان حفظ کردند. این آرایشی آشنا بود، درست مانند زمانی که با‌واردِ چند نفر از اعضای باند راه می‌رفتند و آن‌ها با همین فاصله پشتِ سرشان حرکت می‌کردند.
در میانهٔ راه، سایمونِ غول دستکش به دست کرد‌آشنا و مقدارِ کمی زهرِ عقرب به خنجر، سرنیزه و‌فاصله دستکش‌های بوکسش مالید. سپس قوطی را به لومیان برگرداند.
آن سه نفر واردِ تونلی شدند که روی نقشه مشخص‌نفر شده بود. با وجودِ قدم‌های نرمشان، محیطِ خاصِ آنجا باعث‌دستکش می‌شد صدای پاهایشان در آن زیرزمینِ تاریک و وهم‌آور به‌آرامی بپیچد.
تقریباً ۴۵ دقیقهٔ بعد، از منطقه‌ای که‌مادهٔ به‌عنوانِ مقبرهٔ باستانی مشخص شده بود گذشتند‌نمی‌شد و به ورودیِ یک گذرگاهِ پنهان رسیدند.
این گذرگاه به غارِ متروکهٔ یک معدنِ سنگ ختم می‌شد که سال‌ها دست‌نخورده باقی مانده‌حرکت بود. زمین ناهموار و پوشیده از خزه بود. در دوردست، صدای یک رودِ زیرزمینی به‌برگرداند گوش می‌رسید که گهگاه با غرشِ قطارِ زیرزمینیِ بخار که از آنجا می‌گذشت همراه می‌شد.
لومیان لحظه‌ای به اطراف نگاه کرد و حلقهٔ چراغِ کاربیدی‌درست را بینِ دندان‌هایش گرفت. با هر دو دست، لبهٔ بیرون‌زدهٔ‌حرکت دیوارِ سنگی را گرفت و تا سقفِ غار بالا رفت.
سپس دستِ راستش را دراز کرد و سنگِ‌مانند ظاهراً معمولیِ پشتِ سرش را هل داد و آن‌حرکت را بینِ دیوارِ کناری و سقفِ غار گیر انداخت.
حفره‌ای قیرگون پدیدار شد که به‌پیوسته شخصی به بلندیِ سایمون اجازه می‌داد خم‌آورده شود و سینه‌خیز از آن عبور کند.
این تونلِ پنهان با استفاده از سیستمِ‌زمانی تهویهٔ فراموش‌شده‌ای ساخته شده بود که از‌سرشان قبل در معدنِ سنگِ مجاور وجود داشت.
آن سه نفر خم شدند و در‌کردند تونلِ زیرزمینی پیش رفتند. رفته‌رفته صدای رودِ‌اعضای زیرزمینی و قطارِ زیرزمینیِ بخار محو شد.
به‌جز صدای نفس‌ها و‌کردند قدم‌های خودشان، محیطِ اطراف‌مانند همچون گور ساکت بود.
پس از گذشتِ نزدیک به نیم ساعت، لومیان و‌مهمی همراهانش نشانه‌های روی نقشه را دنبال کردند و از‌اعتماد خروجی بیرون پریدند و واردِ غارِ زیرزمینیِ دیگری شدند.
از بالا، قندیل‌های سنگی مانندِ‌درست دندان‌های تهدیدآمیزِ جانوری وحشتناک که در‌آن‌ها تاریکی کمین کرده بود، آویزان بودند.
لومیان برای ورود به تونلِ پنهانِ دیگری در کفِ غار شتاب‌مانند نکرد. در عوض، رو به سایمونِ غول و کریستوی موش کرد‌میانهٔ که مقدارِ زیادی گردوغبار روی سرشان نشسته بود. با چهره‌ای جدی گفت:
«قبل از اینکه ادامه بدیم، بیاید یه‌درست چیزی رو روشن کنیم تا اتفاقِ ناگواری‌همین نیفته. اونجا وقت برای حرف زدن نداریم.»
«باشه.» کریستوی موش و‌به‌تازگی سایمونِ غول هر دو‌اصلیِ حرف‌های لومیان را بی‌چون‌وچرا پذیرفتند.
لومیان سر تکان داد و گفت: «اول اینکه، از لحظه‌ای که واردِ تونلِ دوم می‌شیم تا‌می‌کردند وقتی که به اینجا برگردیم، هیچ‌کس اجازه نداره حرف بزنه. تا جای ممکن با اشاره منظورِ خودتون‌مشخص رو برسونید. اگه این کار امکان‌پذیر نبود، قبل از گفتنِ هر کلمه‌ای باید از من اجازه بگیرید.»
این اقدامِ پیشگیرانه ناشی از توصیهٔ گاردنر مارتن در موردِ عدمِ نیاز به‌نفر ارتباط با تاجر بود. لومیان برای جلوگیری از هرگونه اتفاقِ احتمالی، دامنهٔ این‌زهرِ توصیه را گسترش داده و آن را به یک قانونِ مطلق تبدیل کرده بود.
کریستو و سایمون توصیهٔ سرکرده‌آرایشی را به یاد آوردند و‌نفر به نشانهٔ موافقت سر تکان دادند.
لومیان با دیدنِ واکنشِ آن‌ها ادامه داد: «دوم اینکه، مهم‌برای نیست چه اتفاقِ غیرعادی‌ای بیفته، تا وقتی چیزی به هر دوی‌انجامِ شما حمله نکرده، آروم بمونید و با راهنماییِ من عمل کنید.
«سوم اینکه، مجبورتون نمی‌کنم،آشنا اما اگه می‌خواید زنده بمونید،اعضای بهتره به دستوراتم گوش بدید.»
این دو خواسته با مقاومتِ کریستوی موش و سایمونِ غول روبه‌رو شد. این‌نفر یعنی باید امنیتِ خود را به هوش، مهارت‌ها، واکنش‌ها و دانشِ لومیان می‌سپردند.زهرِ این کار برخلافِ عادتِ همیشگی‌شان بود که به غرایزِ فرابشرِ آزادِ خودشان تکیه می‌کردند.
پس از چند ثانیه تردید، کریستوی‌آشنا موش با به یاد آوردنِ قدرت‌می‌رفتند و عملکردهای قبلیِ سیِل، به‌زور لبخندی زد.
«من طبقِ برنامه‌ت پیش می‌رم، اما اگه‌مادهٔ نتونی به‌موقع واکنش نشون بدی و تافی بهم‌چنین در موردِ خطر هشدار بده، خودم دست‌به‌کار می‌شم.
«لعنتی، هرچی بیشتر تو‌آشنا این کارِ قاچاق می‌مونم،نفر بیشتر از زیرزمینِ تریر می‌ترسم.»
سایمونِ غول هم‌افتادند حرفش را تأیید کرد:کردند «منم باهات موافقم، ‹موش›.»
لومیان از اینکه توانسته بود این دو فرابشر را که سردستهٔ‌اعضای باندِ ساوآ نیز بودند با موفقیت «رام» کند، احساسِ رضایت کرد.کمی دیگر اصرار نکرد و تنها به نشانهٔ موافقت سر تکان داد.
«مشکلی نیست.
«چهارم اینکه، من کسی هستم که‌مانند بعداً با تاجر ارتباط برقرار می‌کنه‌همین و جعبه‌ای رو که سرکرده می‌خواد می‌گیره.»
با شنیدنِ این حرف، کریستوی موش‌حفظ و سایمونِ غول طوری به لومیان نگاه‌نفر کردند که گویی تازه سیِل را شناخته‌اند.
آن‌ها انتظار داشتند این آتش‌افروز از قدرت و جایگاهش استفاده کند و یکی از آن‌ها را‌سرشان برای ارتباط با تاجر و انجامِ پرخطرترین بخشِ مأموریت مأمور کند. یا دست‌کم فکر می‌کردند لومیان برای‌واردِ تعیینِ این شخص پیشنهادِ قرعه‌کشی بدهد. در کمالِ تعجب، لومیان خودش داوطلبِ پذیرفتنِ این مسئولیت شده بود.
سیِل خیلی‌گذشته‌ای منصفه... سایمونِ غول‌باند بی‌اختیار آهی کشید.
می‌دانست اگر جای‌آرایشی لومیان بود، نمی‌توانست‌مانند چنین کاری کند.
این درک باعث شد مقاومتِ‌قدمی کریستوی موش و سایمونِ غول‌درست در برابرِ دستوراتِ لومیان کمتر شود.
با وجودِ نورِ‌حفظ کم، لومیان توانست واکنشِ‌درست دو همکارش را ببیند.
در دل پوزخندی زد.
اگه به خاطرِ این نبود که شما دو تا‌اعضای فرابشر سوادِ علومِ غریبه ندارید و ممکنه موقعِ تبادلِ‌دستکش جعبه دردسر درست کنید، عمراً خودم همچین خطری می‌کردم.
لومیان از تهِ دل‌فاصله‌ای آهی کشید. گاهی اوقات،آرایشی ضعف می‌تونه یه مزیت باشه.
لومیان با تأکید بر اینکه باید سکوت را رعایت کنند، چراغِ کاربیدی‌می‌رفتند را برداشت و به سمتِ انتهای غار رفت. به سایمونِ غول اشاره کرد‌خنجر تا سنگی را که تقریباً نصفِ قدش بود بغل کند و کنار بکشد.
سنگ به‌قدری سنگین بود که حتی برای زورِ‌اصلیِ سایمون هم چالش‌برانگیز بود. مدتی طول کشید تا‌آدمی جابه‌جایش کند و ورودیِ عمیقِ تونلی پنهان نمایان شد.
تونل چندان طولانی نبود و فقط هفت هشت دقیقه طول کشید‌آن‌ها تا چمباتمه‌زنان از آن عبور کنند. به غارِ معدنیِ رسیدند که ریزشِ‌خنجر شدیدی کرده بود و تنها فضای محدودی از آن باقی مانده بود.
مقصدشان همین‌جا بود: معادنِ آلبرت.
لومیان نگاهی به سنگ‌های خاکستری‌سیاهِ درهم‌ریخته انداخت و‌مانند رو به سایمونِ غول که کت‌وشلوارِ رسمیِ سیاهی‌سرشان به تن داشت، چرخید. به سینهٔ او اشاره کرد.
سایمون با فهمیدنِ این درخواستِ بی‌صدا،پیوسته ساعتِ جیبیِ خاکستری‌رنگ و آهنی‌اش را بیرون‌آورده آورد و با صدای تقّی بازش کرد.
صفحهٔ ساعت چرخ‌دنده‌های درهم‌تنیدهٔ بی‌شماری را نشان‌زمانی می‌داد که زیباییِ مکانیکیِ پیچیده و در‌سرشان عین حال سردی را به نمایش می‌گذاشت.
سایمونِ غول ساعتِ جیبی‌اش را بالا گرفت و به لومیان‌درست و کریستوی موش نشان داد تا بگوید هنوز بیش از‌حرکت ده دقیقه تا زمانِ مقررِ معامله، یعنی ظهر، باقی مانده است.
لومیان سر تکان داد‌کردند و ساکت ماند و‌مانند صبورانه منتظرِ ساعتِ موعود شد.
پس از مدتی، نامحسوس سرش را‌پیوسته چرخاند و با دقت به دنبالِ‌خود هرگونه نشانهٔ حرکت در اطرافشان گوش سپرد.
صدای غیرعادیِ برخاسته از زیرِ زمین را‌زمانی حس کرد، گویی انبوهی از مردم در‌سرشان حالِ فریاد کشیدن، غرش کردن و جنگیدن بودند.
زیرِ نورِ چراغِ کاربیدی، لومیان نگاهی به سایمون‌آرایشی و کریستو انداخت و متوجهِ واکنشِ مشابهِ آن‌ها‌آن‌ها شد، انگار آن‌ها هم متوجهِ این هیاهو شده بودند.
لومیان با دیدنِ نگاهِ سایمون و کریستو که‌مانند روی او خیره مانده بود، دستِ راستش را‌سرشان پایین آورد و اشاره کرد که تحت‌تأثیر قرار نگیرند.
هر از گاهی صدای حرکاتِ عجیبی‌پیوسته می‌شنیدند. هر سه در لبهٔ معادنِ آلبرت‌آورده ایستاده بودند و در سکوت انتظار می‌کشیدند.
ناگهان، صدای قدم‌هایی از آن سوی معدن طنین‌انداز‌نفر شد، انگار کسی با کفش‌های چرمی از تونلی‌می‌کردند غیرعادی و ساکت در ده‌ها متر آن‌طرف‌تر نزدیک می‌شد.
یعنی همون معامله‌گره؟ لومیان با‌قدمی خود فکر کرد و نگاهِ‌درست متفکرانه‌اش را به آن سمت دوخت.
صدای قدم‌ها متوقف شد و‌آرایشی سپس دوباره از سر گرفته‌نفر شد و در معادنِ آلبرت پیچید.
وقتی تنها چند متر‌به‌تازگی با ورودی فاصله داشتند،اصلیِ به‌طرزِ مرموزی کاملاً قطع شدند.
پس از انتظاری کوتاه، لومیان و همراهانش پیکری را دیدند که از ورودیِ روبه‌روییِ معدن‌حرکت بیرون آمد. مردی با بیش از ۱.۸ متر قد بود که پیراهنی سفید، جلیقه‌ای زرد، کتِ‌واردِ رسمیِ سیاه و شلواری تیره به تن داشت. چمدانِ چرمیِ قهوه‌ایِ کوچکی را در دست می‌فشرد.
مرد کلاهِ سیلندریِ ابریشمی‌اش را پایین کشیده بود و سایه‌ای روی‌مانند چهره‌اش انداخته بود. با این حال، بیناییِ شکارچیِ لومیان به او اجازه‌دستکش داد تا با کمکِ سه چراغِ کاربیدی، ظاهرِ مرد را تشخیص دهد.
مرد موهای کوتاه و خرمایی، چشمانِ قهوه‌ایِ مایل به‌زمانی قرمز، ریشِ کمی نامرتب و پرپشت و ابروهای کلفتی‌می‌کردند داشت. شبیهِ خرسِ نرِ گرسنه‌ای بود، با لاغریِ اغراق‌آمیزی.
یقهٔ پیراهنش محکم‌مشکوک بسته شده بود،پیوسته انگار از سرما می‌ترسید.
لومیان چراغِ کاربیدی را‌آشنا نگه داشت و می‌خواست‌نفر به مرد نزدیک شود.
اما در‌راه آن لحظه، کریستو‌قدمی آستینش را کشید.
وقتی لومیان سرش را برگرداند،آرایشی کریستو با اضطراب و ترس‌نفر به جیبِ راستش اشاره کرد.
این یعنی تافی، اون موشِ عجیب، هشدارِ خطر داده؟ اما از روی رفتارِ کریستو، خطر هنوز‌آدمی عملی نشده و قابلِ کنترله. وگرنه تا الان برگشته بود و فرار کرده بود... لومیان نشانه‌ها‌می‌شد را تفسیر کرد و برای کریستو سر تکان داد تا نشان دهد با احتیاط پیش خواهد رفت.
کریستو جلویش را نگرفت. با‌درست نگرانی به لومیان که به‌می‌رفتند سمتِ معامله‌گر پیش می‌رفت، نگاه کرد.
همان‌طور که فاصله را کم می‌کرد،حفظ نگاهِ لومیان با دقت هیکلِ مرد را‌نفر ارزیابی کرد و هر جزئیاتی را سنجید.
لباس‌هاش یه کم براش بزرگه، انگار اندازه‌ش نیست... به نظر می‌رسه از‌می‌رفتند چیزی می‌ترسه، با این حال تو چشماش خشم و نفرت موج می‌زنه...عقرب دست‌هاش از آستین‌هاش بیرون نیومده و همون‌جا پنهان شده، حتی دستهٔ چمدون... پاهاش...
مردمکِ چشمانِ لومیان گشاد شد، وقتی‌پیوسته متوجه شد که معامله‌گر کفش نپوشیده، بلکه‌آورده یک جفت جورابِ خاکستری به پا دارد.
این با صدای کفش‌های‌آشنا چرمی که تازه شنیده‌نفر بودند، در تضاد بود!
نکنه صدای قدم‌ها مالِ اون‌قدمی نبوده و مالِ یکی دیگه بوده؟مانند لومیان بیش از پیش هشیار شد.
با فضای محدودی که در‌آرایشی معادنِ آلبرت باقی مانده بود،نفر به‌سرعت به مقابلِ معامله‌گر رسید.
مرد که شبیهِ خرسِ گرسنه‌ای‌باند بود، خندید و با لحنی سرگرم‌کننده‌معجون پرسید: «گاردنر مارتن شما رو فرستاده؟
نکنه بعد از اینکه پیامی از رفیقش گرفت که ماه‌ها پیش برای پیدا‌فاصله کردنِ ورودیِ تریرِ دورانِ چهارم رفته بود زیرِ زمین و ناپدید شده بود، و‌مالید حالا ادعا می‌کرد چیزِ مهمی داره تا بهش تحویل بده، از ترس زهره‌ترک شده؟»