چپتر 335: دنیای دیگر
0لومیان توجهش را از‌اجراش کتابِ جادو گرفت و‌لحنی به فرانکا معطوف کرد.
«مشکلی توش هست؟»
بارها طلسمِ احضارِ روح را‌جوابِ با دقت خوانده بود. اگر‌یکی مشکلی داشت، باید زودتر می‌فهمید.
محدودیتش این بود که نمی‌توانست طلسم را یاد بگیرد و از‌جادوی اثرهای نهایی‌اش سر در بیاورد. با این حال، به‌عنوانِ آتش‌افروز، فاقدِ‌این‌طوری گنجایشِ لازم برای چنین یادگیری‌هایی بود و با ردهٔ مربوطه همخوانی نداشت.
فرانکا چند ثانیه ساکت ماند و بعد‌نادیده به حرف آمد: «اگه طلسمِ احضارِ روح‌دیگه رو روی بقیه اجرا کنی چی میشه؟»
لومیان با توصیفِ طلسم بر اساسِ کتابِ جادوی اورور شروع کرد: «باعث میشه روحی که از بدنش جدا شده، دوباره به اون برگرده. این‌طوری میشه فرافکنی‌های اختریِ گم‌شده تو عالمِ ارواح‌نیمه‌تمام رو برگردوند و فرصتی برای اتصالِ دوباره‌شون با فرمِ فیزیکی فراهم کرد.» سپس برای روشنیِ بیشتر مثالی از خودش زد: «تو نبردِ قبلی، اگه گرفتارِ طلسمِ رازآلودِ همسان‌سازیِ روحِ گیوم بنه می‌شدم‌دردسرساز و هوش و حواسم رو از دست می‌دادم، طلسمِ احضارِ روح می‌تونست منو از بی‌هوشی دربیاره. البته، شرطش اینه که فرابشرانی باشن که بتونن این طلسم رو یاد بگیرن و اجراش کنن.»
فرانکا جوابِ لومیان را نادیده گرفت‌نادیده و با لحنی جدی پرسید: «اگه‌کنه یکی اونو روی خودش اجرا کنه چی؟»
این دیگه چه سؤالیه؟ لومیان لحظه‌ای درنگ کرد و گفت: «بی‌تأثیره. اگه هیچ نشونه‌ای از‌روحی جداییِ روح و بدن نباشه، اجرای طلسم روی خودِ آدم هیچ اثری نداره. اگه از قبل‌دوباره‌شون مشکلی شبیهِ این حالت وجود داشته باشه هم که آدم اصلاً نمی‌تونه هیچ طلسمی اجرا کنه.»
فرانکا گفت: «اما‌بگیرن اگه فرضاً...» و‌جوابِ حرفش نیمه‌تمام ماند.
ژنای تیزبین و حاضرجواب نگاهی به‌درنگ فرانکا و سپس به لومیان انداخت،بدن از جایش بلند شد و لبخندی زد.
«خیلی وقته گرمِ بحثیم.کنن شما دو تا گشنه‌تون‌جدی نیست؟ چطوره برم عصرونه بگیرم؟»
لومیان به‌جای‌آمد فرانکا موافقت‌روی کرد: «حتماً.»
حس کرد فرانکا در آستانهٔ فاش کردنِ چیزی است‌جدی که اگر ژنا بویی از آن می‌برد، چه‌بسا دردسرساز‌گفت می‌شد. به همین دلیل حرفش را نیمه‌کاره رها کرد.
لومیان از پیش به معرفیِ ژنا به دینِ آقای ابله فکر کرده بود. آن‌ها‌اجرای اکنون هم‌رزم بودند و قرار بود کارهای مشترکِ بسیاری بکنند. در چنین شرایطی، نمی‌شد‌اما برخی رازها را پنهان نگه داشت و پنهان‌کاریِ مدام ناگزیر به همکاری‌شان لطمه می‌زد.
اما دربارهٔ اینکه اطلاعاتِ انجمنِ تاروت و‌لحنی جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری را در میان‌سؤالیه بگذارد یا نه، لومیان هنوز تصمیمی نگرفته بود.
پس از بررسیِ دقیق، به این نتیجه رسید که تبلیغِ دین برای ژنا زمانی مناسب‌تر است که او ساحره شود. رده‌اش هنوز خیلی پایین بود و‌عالمِ قدرتِ به دوش کشیدنِ بارِ چنین دانشی را نداشت. اطلاعاتِ بیش از حد می‌توانست او را آسیب‌پذیر کند و باعث شود ناخواسته رازها را فاش سازد.می‌دادم با این حال، ساحره‌های ردهٔ ۷ از مسیرِ قاتل، تحولی کیفی زیرِ سطحِ نیمه‌خدا به شمار می‌رفتند و ژنا را قادر می‌ساختند از خودش دفاع کند.
هرچند لومیان هنوز با ردهٔ ۵ِ این مسیرِ خاص — نامش و قدرت‌های فرابشریِ آن —لحظه‌ای ناآشنا بود، باور داشت که زنِ شیطانیِ لذتِ ردهٔ ۶ در مقایسه با ساحره دگرگونیِ چشمگیری‌حالت نشان نمی‌دهد. ساحره حتی می‌توانست جنسیتِ فرد را تغییر دهد که شکافِ قابل‌توجهِ توانایی‌هایشان را نشان می‌داد.
نگاهِ فرانکا قامتِ دورشوندهٔ ژنا را دنبال کرد‌بی‌تأثیره تا اینکه صدای قدم‌های محوشونده‌اش به گوشش رسید.آدم روی صندلیِ راحتی چهارزانو نشست و آهِ آرامی کشید.
«این‌طور نیست که ژنا نتونه این موضوع رو‌جدی بدونه، ولی نگرانم که باعث بشه از من‌درنگ بترسه، ازم فاصله بگیره و جورِ دیگه‌ای نگاهم کنه.»
لومیان این سؤال را نپرسید: «نگران نیستی منم همین واکنش رو‌جادوی نشون بدم؟» دوباره سرِ جایش نشست و با چهره‌ای که صبر‌این‌طوری در آن موج می‌زد، منتظرِ توضیحِ فرانکا دربارهٔ طلسمِ احضارِ روح ماند.
لب‌های فرانکا جمع شد و حالتش‌جوابِ میانِ تردید و دلهره در نوسان بود.کنه پس از مکثی، با تمسخرِ خود خندید.
«به همین خاطره که تو این قضیه یه هالهٔ خطرناک حس کردم، وگرنه اصلاً به فکرم نمی‌رسید باهات در‌قبل میون بذارمش. این راز رو با خودم به گور می‌بردم. آهان، یه دلیلِ دیگه هم داره؛ خاستگاهِ طلسمِ هارومفِ‌بلند تو برام خیلی مهمه. امیدوارم همهٔ جزئیاتش رو برام فاش کنی، درست همون‌طور که من قراره رازم رو بهت بگم.
«آه، ما اعضای جمعیتِ پژوهشیِ‌جوابِ بابون‌های فرفری یه وجهِ اشتراک داریم:اونو همه‌مون از یه دنیای دیگه اومدیم!»
با این حرف، فرانکا بیشتر‌بقیه در صندلیِ راحتی فرو رفت؛اساسِ گویی تمامِ انرژی‌اش تحلیل رفته بود.
دیدنِ زنِ شیطانیِ لذت در چنین حالتی،نادیده با وجودِ اینکه افکارِ لومیان جای دیگری‌دیگه بود، ناخواسته گرمای نامحسوسی در درونش شعله‌ور کرد.
لومیان با صدایی که‌سؤالیه رنگی از تعجبِ واقعی داشت،هیچ تکرار کرد: «یه دنیای دیگه؟»
حتی چنین نتیجه‌ای‌اجراش به ذهنش هم‌نادیده خطور نکرده بود.
چنین احتمالی چیزی بود که آدم‌های‌اجرا عادی به‌ندرت به آن فکر می‌کردند و‌شروع حتی در داستان‌ها نیز کمتر پیدا می‌شد.
در یک لحظهٔ‌بگیرن گذرا، همسوییِ عجیبی با‌نادیده این تصور حس کرد.
با تلاشی آگاهانه برای مهارِ احساساتش، متفکرانه پرسید:بی‌تأثیره «این همون ‹خونه‌ای›ـه که خواهرم اغلب ازش حرف می‌زنه؟اثری همون جایی که می‌گه دیگه هرگز نمی‌تونه بهش برگرده؟»
در ابتدا، لومیان گمان می‌کرد زادگاهِ خواهرش در اثرِ درگیری یا فاجعه‌ای ویران شده و‌لحظه‌ای به همین دلیل ادعا می‌کرد که قادر به بازگشت نیست. وگرنه، با تکیه بر قدرتِ‌شبیهِ جادوگری‌اش، حتی اگر تمامِ جهان هم در تعقیبش بودند، می‌توانست مخفیانه به آنجا سر بزند.
بعدها، لومیان فهمید که اورور یک تریری‌کنی است و همین باعث شد اشاره‌های او‌باعث به «خانهٔ» مرموزی او را گیج کند.
با شنیدنِ سؤالِ لومیان، حالتِ چهرهٔ فرانکا به‌لحنی ترکیبی از احساساتِ پیچیده تغییر کرد. سیمایش آمیزه‌ای‌لحظه‌ای از حسرت، اندوه و غصه را نشان می‌داد.
فرانکا چشمانش را لحظه‌ای بست تا‌درنگ احساساتِ متغیرِ درونش را پنهان کند‌بدن و پرسید: «زیاد از "خونه" حرف می‌زنه؟»
فرانکا بی‌آنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، لب‌هایش را‌جدی روی هم فشرد و ادامه داد: «یه سیارهٔ‌درنگ دیگه یا یه بُعدِ موازی در نظرش بگیر.»
لومیان در خاطراتش غرق شد و با‌کنی خودش زمزمه کرد: «بی‌دلیل نبود که دوست‌باعث داشت بره پشت‌بام و به کیهان خیره بشه...»
فرانکا با‌بتونن آهی تکرار‌اجراش کرد: «کیهان...»
فضایی خاموش آپارتمانِ ۶۰۱ را در‌درنگ بر گرفت و لومیان و فرانکا‌بدن در افکارِ درونیِ خود غوطه‌ور شدند.
پس از مکثی،اجراش خاطره‌ای در ذهنِ‌نادیده لومیان جان گرفت.
خانمِ شعبده‌باز گفته بود خدایانِ پلیدی مانندِ درختِ مادرِ هوس بیرون‌جادوی از جهانِ ما وجود دارند و سدی آن‌ها را جدا کرده‌این‌طوری است. این موجودات پیوسته می‌کوشیدند راهی برای رخنه در آن مرز بیابند.
نگاهِ لومیان به سمتِ فرانکا چرخید و افکارش‌لحنی را به زبان آورد: «نکنه همه‌تون تخم‌وترکهٔ یه‌لحظه‌ای خدای پلید هستین که تو این دنیا رها شدین؟»
فرانکا بلافاصله از حالتِ متفکرانه‌اش‌لحظه‌ای بیرون آمد و پوزخند زد: «پفف!جداییِ به قیافه‌مون می‌خوره همچین چیزی باشیم؟»
لومیان پس از اندکی تأمل جواب داد: «نه. خیلی ضعیف‌تر از اون هستین که‌سؤالیه خدایانِ پلید بخوان برای فرستادنتون به اینجا انرژی صرف کنن. می‌تونستن به‌جاش تمرکزشون رو‌نداره بذارن روی فرستادنِ قدیس‌های بیشتری از خودشون. یا شایدم امیدشون رو به پتانسیلِ رشدتون بستن؟»
به هر حال، ضعیف بودن مزایای‌اجرا خودش را داشت. احتمالِ کشف شدنِ‌اورور رخنه‌شان از میانِ سد کمتر بود.
فرانکا که هم خنده‌اش گرفته بود و هم کمی‌جدی آزرده شده بود، وسوسه شد حرف‌هایش را رد کند.گفت اما چون مدرکِ ملموسی در دست نداشت، چاره‌ای برایش نماند.
«به هر حال، من به آقای ابله ایمان‌بی‌تأثیره آوردم. حتی یه نفر از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های‌اثری فرفری که دیدم هم به خدای پلید باور نداره.»
لومیان زیرلب گفت:اجراش «حتی اگه باور هم‌لحنی داشتن، احتمالاً بهت نمی‌گفتن...»
فرانکا حرفش را نادیده گرفت و ادامه داد: «منم هنوز نمی‌دونم دلیلِ تناسخمون چیه. خیلی وقته‌بدنش که دنبالِ جواب می‌گردم. چیزی که می‌دونم اینه که ما به‌شکلِ روح واردِ این دنیا شدیم‌فرمِ و دیدیم که توی بدنِ آدمای دیگه دوباره متولد شدیم. شبیهِ فرایندِ تولدِ دوبارهٔ گیوم بنه‌ست.»
با این تشبیه، لومیان بی‌درنگ‌کنن وضعیتِ فرانکا و همراهانش در جمعیتِ‌یکی پژوهشیِ بابون‌های فرفری را درک کرد.
«به بیانِ دیگه،دیگه شما توی بدنِ‌درنگ آدمای دیگه ساکن شدین؟»
فرانکا نگاهی از گوشهٔ چشم به لومیان انداخت و گفت: «بله.اونو از اینکه فهمیدی خواهری که این‌قدر برات عزیزه در اصل یه‌بدن روحِ سرگردانه که بدنِ یکی دیگه رو تسخیر کرده، دلسرد شدی؟»
لومیان با بی‌قیدی جواب داد: «چرا باید دلسرد بشم؟ اورور لی، کسی‌اورور که منو پناه داد و نزدیک به شش سال تو کوردو باهام‌اختریِ زندگی کرد، خواهرِ منه. گذشتهٔ اون بدن یا تاریخچه‌ش برام اهمیتی نداره.»
انگار فرانکا می‌خواست دیدگاهِ لومیان را برای آرامشِ خاطرِ خودش بداند: «این وضعیت به‌دیگه نظرت از نظرِ اخلاقی مشکوک نیست؟ خواهرت و من رو دزدایی نمی‌دونی که جنازه‌ها‌اثری و زندگیِ بقیه رو تصاحب کردیم؟ این برات دوراهی یا تضادِ اخلاقی ایجاد نمی‌کنه؟»
لومیان با آرامش‌دیگه جواب داد: «من‌درنگ اصلاً اخلاقیات ندارم.»
و برای بسط دادنِ حرفش‌جوابِ افزود: «من به کسایی محبت‌یکی می‌کنم که بهم محبت می‌کنن.»
دهانِ فرانکا کمی باز‌روی ماند و به تقلا افتاد‌توصیفِ تا جوابِ دندان‌شکنی پیدا کند.
لومیان نگاهی به او انداخت و گفت: «اون شخص از قبل مرده. این فقط‌دیگه استفادهٔ عمل‌گرایانه از منابعِ موجوده. اگه احساسِ گناه سنگینی می‌کنه، با خانواده‌ش—نه، با خانوادهٔ‌اثری اون مرد خوب رفتار کن. شاید حتی بتونی بعضی از آرزوهای برآورده‌نشده‌ش رو برآورده کنی.»
فرانکا لب‌هایش را روی‌سؤالیه هم فشرد و در‌بی‌تأثیره تأیید سر تکان داد: «درسته.»
سپس مسیرِ گفتگو را به مسیرِ اولیه‌اش برگرداند‌جدی و پرسید: «اگه آدمایی مثلِ ما طلسمِ احضارِ روح‌گفت رو روی خودشون اجرا کنن، ممکنه چه اتفاقی بیفته؟»
رشتهٔ افکارِ لومیان ناگهان گسترش یافت: «ممکنه‌کنی یه روحِ درگذشته رو احضار کنه؟ و‌باعث اگه خودِ روح مشکلِ پنهانی داشته باشه...»
هم‌زمان، خطِ تحقیقی را به یاد‌جوابِ آورد که مادام هلا، نایب‌رئیسِ جمعیتِ‌اونو پژوهشیِ بابون‌های فرفری، مطرح کرده بود.
«پدر و مادر و بقیهٔ بستگانِ مشنگ احتمالاً تو این دنیا زنده‌بدن موندن. اون به دلیلی ازشون فاصله گرفته و از برگشتن به تریر‌باشه خودداری می‌کنه. معلوم نیست مشکلی تو کارشونه یا با بدعت‌گذارها در تماس بودن...»
آیا مادام هلا از‌کنن قبل شک کرده بود؟ لومیان‌پرسید اخم کرد و زمزمه‌وار گفت:
«نکنه روش لویی سانسون روحِ اصلیِ اون بدن باشه؟توصیفِ آیا اون و بعضی از اعضای خانواده‌ش با ناگزیری‌شده ارتباط دارن، یا شاید حتی به سازمانِ گناهکاران وصلن؟»
فرانکا پس از لحظه‌ای تأمل پذیرفت: «ادامه دادنِ تحقیقاتمون تو این مسیر واقعاً یه احتماله.سؤالیه دو تا سؤالِ دیگه هم پیش میاد. چرا مشنگ برای خودش به طلسمِ احضارِ روح‌قبل متوسل شد؟ آیا عضوِ دروغِ آوریل که طلسم رو بهش فروخت، این نتیجه رو پیش‌بینی می‌کرد؟»
فرانکا تصمیم گرفته بود رازِ تناسخشان را با لومیان در‌نشونه‌ای میان بگذارد. حس می‌کرد ممکن است در جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری‌حالت کاسه‌ای زیرِ نیم‌کاسه باشد و خطرِ قریب‌الوقوعی را تشخیص داده بود.
لومیان با چهره‌ای تهی از احساسات، آرام سر تکان داد. لبخندِ محوی روی لب‌هایش نقش بست و گفت:بی‌تأثیره «گفتی دروغِ آوریل رو اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابون‌های فرفری تشکیل دادن که از آینده دلسرد شدن و فقط‌نمی‌تونه دنبالِ لذت‌جویی‌ان. ممکنه کسی که طلسمِ احضارِ روح رو به اورور فروخته، امید داشته همچین سرگرمی‌ای رو تجربه کنه؟»
فرانکا پیش از پاسخ دادن، در سکوتی کوتاه و‌توصیفِ متفکرانه فرو رفت: «نمی‌دونم. من مسئولیتِ پیدا کردنِ عضوِ دروغِ‌دوباره آوریل رو به عهده می‌گیرم و انگیزه‌هاشون رو بررسی می‌کنم.»
لومیان با تأییدی کوتاه‌اجراش گفت: «منم ردِ روش‌لحنی لویی سانسون رو می‌گیرم.»
با پایان یافتنِ گفتگوی پیرامونِ‌لحظه‌ای طلسمِ احضارِ روح، سکوتی موقت در‌جداییِ اتاقِ نشیمنِ آپارتمانِ ۶۰۱ حکم‌فرما شد.
پس از مکثی، فرانکا نفسش را‌نادیده آرام بیرون داد و به لومیان گفت:دیگه «حالا می‌تونی دربارهٔ طلسمِ هارومف بهم بگی.»