چپتر 477: جنون

لومیان پیش از آنکه‌شکارچی​ تیری در تاریکی بیندازد،‌خنثی​ لحظه‌ای کوتاه جا خورد.

با در نظر گرفتنِ اینکه ژنرال فیلیپ احتمالاً از شیءِ خاصی برای ورود به‌آینه‌ها​ عالمِ آینهٔ زیرزمینی استفاده کرده بود، لومیان با خود فکر کرد فرانکا هم که به‌شتاب​ آینهٔ نقره‌ایِ باستانی با قدرت‌های مشابه مجهز است، باید شانسی برای این کار داشته باشد.

الان دیگه چِرا و چطورش مهم نبود. این سؤالا می‌تونست تا بعد‌داشت​ از رسیدگی به گاردنر مارتن و ژنرال فیلیپ، یا پیدا کردنِ راهی برای‌نیازی​ جیم شدن از دستشون صبر کنه. شاید شانسی برای فرار از اینجا بود.

در حاشیهٔ بیابان، تلاش‌های گاردنر مارتن برای‌جیم​ بیرون کشیدنِ فرانکا از حالتِ نامرئی بودن،‌اینجا​ حتی پس از یک رشته انفجار، ناکام ماند.

معشوقهٔ پیشینش‌بدل​ در نقطه‌ای نامعلوم‌گردآوریِ​ ناپدید شده بود.

فرانکا به‌عنوانِ یک زن شیطانی لذت، بر توانایی‌های قاتلِ خود تکیه می‌کرد؛ هیچ ردپایی بر‌دربرگرفتنش​ جا نمی‌گذاشت و بوی تن و هالهٔ روحی‌اش را می‌پوشاند. این کار ردیابیِ او را‌مانور​ به چالشی سهمگین بدل می‌کرد و مهارتِ یک شکارچی در گردآوریِ اطلاعاتِ محیطی را خنثی می‌ساخت.

گاردنر مارتن که زرهی تمام‌بدن و نقره‌ای‌سفید به تن داشت، مدام جابه‌جا می‌شد. او که با ویژگی‌ها و توانایی‌های مسیرِ دیوبانو آشنا بود،‌دیگر​ می‌دانست فرانکا با ارتقا به ردهٔ لذت، دیگر برای نفرین‌هایش نیازی به خون، مو یا ناخن ندارد. بازتاب دادنِ تصویرِ او در آینه‌ها و‌شتاب​ دربرگرفتنش با شعله‌های سیاه برای این کار کفایت می‌کرد. برای جلوگیری از بازتاب یافتن در آینه، نمی‌توانست بیش از سه ثانیه یک‌جا بی‌حرکت بماند.

گاردنر مارتن همان‌طور که با شتاب مانور می‌داد، نگاهی به فیلیپ و آنتونی، دلالِ اطلاعات، انداخت. دید که آنتونی روی زمین‌نامرئی​ افتاده، سرش را چسبیده و می‌لرزد. آنتونی گهگاه از تسکین روی خودش استفاده می‌کرد و دست از مقاومت کشیده بود. ردای سیاه‌نمی‌گذاشت​ فیلیپ اندکی گشاد شد و کلاغ‌های آتشینِ سرخ و تقریباً سفیدی در کنارش تجسم یافتند، گویی برای قربانی کردنی عظیم آماده می‌شدند.

گاردنر مارتن با دیدنِ این صحنه، اعتنایی‌محیطی​ به نبردِ در جریان نکرد. دستِ راستش را‌جابه‌جا​ بالا آورد و نقابِ زرهش را پایین کشید.

شمشیرِ پهنی که از نوری متراکم می‌درخشید، در چنگِ گاردنر مارتن ظاهر شد و درخششِ سپیده‌دمِ‌شعله‌های​ تابناک و مقدسی را بر گستره‌ای پهناور افکند. تلألؤ آن توهمات را باطل کرد، سایه‌ها را‌نگاهی​ پس راند و پیکرِ دم‌اسبی‌بستهٔ فرانکا را در فاصله‌ای بیش از ده متر پشتِ سرش نمایان ساخت.

این قدرتِ ردهٔ‌شکارچی​ ۶ مسیرِ جنگجو،‌محیطی​ یعنی شوالیهٔ سپیده‌دم بود.

این نیرو از زرهِ نقره‌ایِ گاردنر مارتن ساطع می‌شد؛ شیءِ مهرشدهٔ شماره‌داری که مقامات به‌حاشیهٔ​ او اعطا کرده بودند. چند سال پیش در عملیاتی، با کشتنِ دو پالاینده از کلیسای‌نقطه‌ای​ خورشیدِ فروزانِ ابدی، این زره را از روی اجسادشان برداشته و از آنِ خود کرده بود.

تحتِ تأثیرِ‌می‌دانست​ شیءِ مهرشدهٔ ۲۴۷-۲،‌دیگر​ فرانکا نمایان شد.

گاردنر مارتن، که نقابی بر چهره داشت،‌خنثی​ لحظه‌ای درنگ کرد و سپس با شمشیرِ‌جابه‌جا​ پهن و درخشانِ در دستش ضربه‌ای زد.

هم‌زمان، انبوهی از کلاغ‌های‌پیدا​ آتشینِ زرشکی و تقریباً‌شدن​ سفید در اطرافش شکل گرفتند.

ژنرال فیلیپ در میانِ کلاغ‌های آتشینِ زرشکی، به چشمانِ‌می‌ساخت​ آنتونی رید که روی زمین افتاده بود خیره شد.‌مسیرِ​ چانه‌اش را کمی بالا داد و گفت: «سرنوشتت رو بپذیر.»

آنتونی خطرِ قریب‌الوقوع را حس کرد، اما دید توانی برای‌ندارد​ مقاومت ندارد. لرزان بود و خاطراتِ آن شبِ هولناک به‌یافتن​ ذهنش هجوم آورد و هرگونه مقاومتی را برایش دشوار کرد.

با این حال، وقتی حرف‌های ژنرال فیلیپ دربارهٔ‌می‌ساخت​ قربانی شدن، سرنوشتِ شومِ همرزمانش و سال‌ها تحقیق‌ویژگی‌ها​ را به یاد آورد، خشم در وجودش شعله‌ور شد.

خودشه!

اون همون کسیه که به همرزمانم آسیب‌محیطی​ رسوند، همون آدمای خشن اما دوست‌داشتنی، و‌مدام​ همراهانم که یه زمانی پشتم بهشون گرم بود!

ناگهان، سؤالِ پیشینِ‌ارتقا​ لومیان در افکارِ‌نفرین‌هایش​ آنتونی طنین انداخت.

«تا به امروز، هنوز با ترسِ اون شب‌می‌ساخت​ و صدای شلیک‌های ناگهانی دست‌وپنجه نرم می‌کنی؟ واقعاً‌ویژگی‌ها​ شجاعت و ارادهٔ لازم برای ادامه دادن رو داری؟»

آنتونی پاسخش‌گاردنر​ را به‌پیدا​ یاد آورد:

«شاید من تو اون حمله مُردم.‌اطلاعاتِ​ چیزی که مونده یه روحِ انتقام‌جوئه‌نقره‌ای‌سفید​ که تو جست‌وجوی حقیقت و انتقام خستگی‌ناپذیره.

«من ممکنه‌می‌دانست​ نابود بشم، اما‌دیگر​ نمی‌تونم تسلیم بشم...»

درسته. من باید خیلی وقت پیش‌محیطی​ می‌مُردم. تنها هدفم تو زندگی انتقامه.‌داشت​ و امروز، دشمنِ واقعی‌م جلوم ایستاده!

چرا باید بترسم؟ من حتی از‌راهی​ مرگ هم نمی‌ترسم. چرا از شلیکِ‌شاید​ گلوله، انفجار، یا قربانی شدن بترسم؟

بدترین نتیجه‌ش مگه مرگ و قربانی‌اطلاعاتِ​ شدن برای یه خدای پلید نیست؟ من‌داشت​ از قبل از نظر روانی آماده بودم!

این بار انتخاب کردم که تو تریر‌نیازی​ بمونم، نه برای اینکه از فاجعهٔ احتمالی فرار‌دربرگرفتنش​ کنم، بلکه برای اینکه حسرت‌هام رو جبران کنم.

حالا، فرصتش پیش اومده!

شعله‌های انتقام در قلبِ آنتونی رید خروشید. نگاهش را بالا‌صبر​ آورد تا با چشمانِ قهوه‌ایِ تیره، کمی سرخ‌شده و پر از‌نامرئی​ نفرتِ ژنرال فیلیپ روبه‌رو شود—کسی که زمانی مافوقِ مافوقِ مافوقش بود.

آنتونی در دل ناسزا‌شکارچی​ گفت: برو به جهنم! و‌می‌ساخت​ جنونِ روان‌پزشک را آزاد کرد.

این توانایی می‌توانست احساسات را دستکاری کند یا‌خون​ وضعیتِ روانیِ هدف را بی‌ثبات سازد، او را به‌سیاه​ وضعیتی جنون‌آمیز بکشاند و آسیبِ روانیِ شدیدی وارد کند.

در برخی موارد، حتی‌گردآوریِ​ می‌توانست باعث شود هدف‌می‌ساخت​ مهارش را از دست بدهد.

درست وقتی ژنرال فیلیپ آماده می‌شد تا دسته‌ای از کلاغ‌های آتشین را رها کند، موجی از پیش‌حسِ‌تلاش‌های​ خطر به او هجوم آورد. پیش از آنکه بتواند واکنشی نشان دهد، قربانیِ موردنظر سرش را بالا‌به‌عنوانِ​ آورد و به چشمانش خیره شد؛ با چشمانی قهوه‌ایِ تیره و پرخون که با شدتی تمام می‌سوختند.

با صدای وزوزی، سرِ‌شکارچی​ فیلیپ به عقب پرتاب شد‌می‌ساخت​ و افکارش به هم ریخت.

از وقتی الههٔ سرنوشت را پذیرفته بود، او که در اصل ردهٔ ۵‌تصویرِ​ بود، با تکیه بر دانشِ مربوطه می‌توانست به‌خوبی تغییراتِ شخصیت و افکارش را‌بی‌حرکت​ حس کند. بدنش نیز با افزایشِ قدرتِ عطیه‌ها دستخوشِ تغییراتی تدریجی شده بود.

برای فیلیپ که از نظر روانی آماده بود، این موضوع پذیرفتنی می‌نمود.‌داشت​ تنها یک نگرانی آزارش می‌داد: وضعیتِ روانی‌اش پیش‌بینی‌ناپذیر شده بود. گاهی منطقی،‌نفرین‌هایش​ گاهی متعصب، گاهی سرد و گاهی آرام بود. رفتارش دمدمی‌مزاج شده بود.

این حالت‌گاردنر​ بازتابی از آن‌کردنِ​ موجوداتِ بزرگ بود.

ذهنِ ژنرال فیلیپ چنان بود که گویی توفانی در آن به‌تمام‌بدن​ پا شده است. پوستِ صورتش ورم کرد و موهای سفیدِ رنگ‌پریده‌اش‌ارتقا​ مجعد شد، شبیه کسی که روزها در آب غوطه‌ور بوده است.

رشته‌هایی نامرئی از هر منفذِ پوستش نمایان شد که‌ناخن​ هاله‌ای ضعیف و جیوه‌ای‌رنگ داشتند و به گوشتِ تنِ‌کفایت​ فیلیپ ظاهری می‌بخشیدند که گویی در شعله‌های آتش می‌سوخت.

ژنرال فیلیپ‌مهارتِ​ لحظه‌ای تسلیمِ‌گردآوریِ​ جنون شد.

در آن‌گاردنر​ لحظه، پیکری پشتِ‌کردنِ​ سرش شکل گرفت.

لومیان بود، با پیراهنِ سفیدی که نیمی از‌خنثی​ آن در شلوارش بود، شلواری قهوه‌ای و کفش‌های‌می‌شد​ چرمیِ سیاهی که شبیه نقاشیِ رنگ‌روغن به نظر می‌رسید.

لومیان با شناختنِ صدای فرانکا و حس‌نیازی​ کردنِ آغازِ نبرد، فوراً برای کمک بیرون ندوید.‌دربرگرفتنش​ در عوض، تصمیم گرفت منتظرِ فرصتی مناسب بماند.

از آنجا که می‌دانست نیروی روحیِ کنونی‌اش تنها یک انتخابِ بهینه به او می‌دهد،‌جابه‌جا​ لومیان باید گاردنر مارتن یا ژنرال فیلیپ را به‌سرعت از پا درمی‌آورد. در این صورت‌بازتاب​ فرانکا، ژنا و آنتونی می‌توانستند با هم متحد شوند و به حسابِ دشمنِ باقی‌مانده برسند.

انتخابِ هدف‌گاردنر​ برای لومیان‌پیدا​ تصمیمِ آسانی نبود.

گاردنر مارتن که توسطِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار فاسد شده بود و افسرِ فرماندهِ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون به شمار می‌رفت، ویژگی‌های‌می‌دانست​ عجیبِ بسیاری داشت. لومیان نمی‌توانست تضمین کند که ترکیبی از مشت‌ها کارش را یکسره کند. ژنرال فیلیپ نیز با عطیه‌اش که‌بیش​ به سرنوشت مربوط می‌شد، ممکن بود خطر را از پیش حس کند و این احتمالِ موفقیتِ حملهٔ غافلگیرانهٔ لومیان را کم می‌کرد.

هر دو گزینه خطراتِ قابل‌توجهی داشتند‌نفرین‌هایش​ و لومیان را وادار می‌کردند خویشتن‌داری‌دادنِ​ به خرج دهد و صبورانه منتظر بماند.

تا زمانی که فرانکا‌گردآوریِ​ و آنتونی فعلاً زنده‌می‌ساخت​ بودند، لومیان دست نگه می‌داشت.

صبر ویژگیِ اساسیِ یک شکارچی‌کردنِ​ بود و برای یک توطئه‌گر‌صبر​ نیز به همان اندازه اهمیت داشت.

با این حال، انتظارِ لومیان کورکورانه نبود. او با تکیه بر جادوی آینهٔ ژنا و آینه‌های خردشده‌ویژگی‌ها​ در بیابان، وضعیت را از نزدیک زیر نظر داشت. لومیان که آماده بود مداخله کند و آنتونی را‌شعله‌های​ نجات دهد، فرصتِ مناسب را زمانی یافت که آنتونی با یک جنون ورق را به ضررِ فیلیپ برگرداند.

این همون فرصت بود!

لومیان به ژنرال فیلیپ که‌اطلاعاتِ​ در وضعیتِ جنون‌آمیزش دست‌وپا می‌زد خیره‌نقره‌ای‌سفید​ شد و با سردی گفت: «همف!»

دو پرتوِ نورِ سفید‌پیدا​ به بیرون شلیک شد‌شدن​ و به فیلیپ برخورد کرد.

چشمانِ درگذشته ناگهان تمرکزش را از‌اطلاعاتِ​ دست داد و بدنش تلوتلو خورد‌نقره‌ای‌سفید​ و در آستانهٔ فروریختن قرار گرفت.

لومیان از قبل دستِ راستش را بالا آورده بود، انگشتِ‌ندارد​ کوچک و حلقه‌اش را خم کرده و پشتِ سرِ ژنرال‌یافتن​ فیلیپ را نشانه گرفته بود و ادای یک هفت‌تیر را درمی‌آورد.

بنگ! با جلوهٔ صوتی‌ای که در ذهنش افزود و کمی خم شدن‌داشت​ به عقب، گلولهٔ آتشینِ زرشکی‌رنگی به‌سرعت فشرده شد و از نوکِ انگشتانِ‌نفرین‌هایش​ اشاره و میانی‌اش به بیرون شلیک شد و همچون گلوله‌ای به‌سوی هدف شتافت.