چپتر 214: رویارویی
0لومیان پس از ناسزا گفتن به ترمیبوروس،تلخ فرانکا را دید که کیسهٔ پارچه‌ایِ غنایمِ‌جای جنگی را محکم می‌کرد و به خودش می‌بست.
فکری به ذهنش خطور کرد که باعث شد یکی از توانایی‌های‌دلداری خسیس‌ها را به یاد بیاورد، پس به او یادآوری کرد: «نگران‌به‌اندازهٔ نیستی اون خسیس‌ها با استفاده از وسایلِ گم‌شده‌شون ردمون رو بگیرن؟»
او پیش‌تر فرانکا را در جریانِ تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی‌نامش گذاشته بود و اشاره کرده بود که آن فرقهٔ‌نیستیم شوم مهارتِ عجیبی در پیدا کردنِ مکانِ وسایلِ گم‌شده‌شان دارد.
برخلافِ هدسیِ منحرف، رنتاس دستوراتش را وظیفه‌شناسانه انجام می‌داد.مایپو اگر اتفاقی برایش می‌افتاد، ممکن بود چیزی از مایپو مایر‌حتماً همراهش باشد تا مکانِ او و خرابکار را مشخص کند.
فرانکا با بی‌اعتنایی پوزخند زد: «اون توانایی حتماً از نظرِ‌نیستیم زمان و بُرد محدودیت‌هایی داره. تا وقتی که آدمای تئاترِ کبوترخانهٔ‌شده قدیمی بفهمن رنتاس غیبش زده، ردیابیِ ما براشون به‌شدت سخت می‌شه.»
«تازه، با وجودِ شارلی، اگه واقعاً می‌خواستن می‌تونستن پیدامون‌داد کنن. چه این وسایل رو برداریم چه نه، شارلی‌نمی‌شه مثلِ وسیلهٔ گم‌شدهٔ سوزانا ماتیس می‌مونه... نه، معشوقِ گم‌شده‌اش.»
شارلی گیج و مبهوت از گفتگوی بینِ سیِل و «چکمه‌های سرخ»حدودی ایستاده بود. تازه وقتی فرانکا نامش را آورد، تا حدودی «وضعیتِ» خودش‌تردید را درک کرد. با چهره‌ای تلخ جواب داد: «ما معشوقِ هم نیستیم...»
فرانکا به شارلی دلداری داد، هرچند صمیمیتش‌ممکن جای تردید داشت: «کاریش نمی‌شه کرد. خودش‌مشخص این‌طور متقاعد شده و به‌اندازهٔ کافی هم قویه.»
لومیان که با استدلالِ فرانکا قانع شده بود،جواب دیگر به توانایی‌های خسیس‌ها فکر نکرد. خنجرِ نقرهٔ آیینی‌کاریش را بیرون کشید و بی‌درنگ به زخمش رسیدگی کرد.
خم شد، جسدِ بی‌جانِ رنتاس را بلند کرد و به سمتِ‌دلداری سوراخی که با آوار مسدود شده بود برد و آن را‌به‌اندازهٔ به داخلِ گذرگاهی که بازیگر پیش‌تر حفر کرده بود هل داد.
شارلی با وحشت تماشا می‌کرد و از مهارت‌های سیِل به‌عنوانِ سرکردهٔ بی‌رحمِ‌وضعیتِ باندی که لرزه بر اندامِ باندِ خارِ زهرآگین انداخته بود، در شگفت‌داشت بود. سپس توجهش به لباس‌های رنتاس جلب شد؛ پیراهن، جلیقه، شلوار و چکمه‌ها.
نسبتاً نو به نظر می‌رسن.برایش اگه درشون بیاریم و گرو بذاریم،همراهش فکر کنم حداقل دو ورل‌دور بیارن...
دهانِ شارلی باز ماند،وضعیتِ اما از به زبان‌جواب آوردنِ افکارش خودداری کرد.
فرانکا با تأیید سر تکان‌درک داد: «کارت خوب بود. پاک‌سازیِ صحنه‌دلداری و به تأخیر انداختنِ ردیابیِ دشمن.»
«نگرانم مایپو مایر محتاطانه عمل کنه. وقتی رنتاس تا نیمه‌شب برنگرده، آدم‌هاش رو می‌آره اینجا و به جسد برمی‌خوره.دلداری اون‌وقت ممکنه تصمیم بگیره تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی رو رها کنه و با بقیهٔ اعضای جمعیتِ سعادت جابه‌جا بشه. شایدم‌خنجرِ اصلاً لازم نباشه تا نیمه‌شب صبر کنیم. اگه سوزانا ماتیس بتونه راهی برای تماس باهاش پیدا کنه، بی‌شک هلش می‌ده.»
چنین اتفاقی یورشِ قریب‌الوقوعِ فرابشرانِ‌برایش رسمی را خنثی می‌کرد و‌مایر خطراتِ پنهانی به جا می‌گذاشت.
فرانکا افزود: «خوشبختانه سوزانا تو دو روزِ آینده نمی‌تونه محراب‌نیستیم رو ترک کنه و خودِ محرابم که پا درنمی‌آره فرار‌متقاعد کنه. حداقل فرابشرانِ رسمی می‌تونن به مشکلِ شارلی رسیدگی کنن.»
لومیان مخالفت کرد: «الزاماً نه، نباید با منطقِ معمولی دربارهٔ‌نیستیم محرابِ خدای پلید فرضیه‌بافی کنیم. مثلِ این می‌مونه که من‌متقاعد هرگز نمی‌تونستم درک کنم یه مرد بتونه بچه به دنیا بیاره.»
«ها؟» گیجیِ شارلی با گوش دادن به سیِل‌ایستاده و «چکمه‌های سرخ» بیشتر شد؛ هر کلمه را‌جواب جداگانه می‌فهمید، اما از درکِ معنای مرتبطشان عاجز بود.
فرانکا دو ثانیه سکوت‌اتفاقی کرد و سپس با‌چیزی وقار سر تکان داد.
«حق با توئه. شکلِ واقعیِ محراب مثلِ یه کندهٔ درختِ غول‌آساست.دلداری ممکنه جون داشته باشه. وقتش که برسه، می‌تونه خودش رو از ریشه‌کافی دربیاره و به یه درخت‌مرد تبدیل بشه و با سوزانا فرار کنه.»
فرانکا با به هم زدنِ‌درک دست‌هایش فریاد زد: «دقیقاً! چطور می‌شه‌دلداری بدونِ درخت بهش گفت روحِ درخت؟»
لومیان حس کرد‌گفتگوی حدسِ فرانکا چه‌بسا‌چکمه‌های به حقیقت نزدیک باشد.
به یاد آورد که وقتی عینکِ رازکاوی را در مسافرخانهٔ خروسِ‌همراهش زرین به چشم زده بود، شبکهٔ زیرزمینیِ گسترده‌ای از ریشه‌های سبزِ مایل‌محدودیت‌هایی به قهوه‌ای را دیده بود که به هر سو کشیده شده بودند.
از سوراخ بیرون آمد و چراغِ کاربیدی و فانوسِ دشمن را برداشت.هرچند ساختارِ سقفِ تونل و دیوارهای سنگیِ اطراف را به‌دقت بررسی کرد. هر‌قویه از گاهی دستش را دراز می‌کرد، به‌آرامی رویشان می‌کشید و ضربه می‌زد.
فرانکا که از کارهای لومیان گیج شده‌تلخ بود و بی‌صبرانه می‌خواست هرچه زودتر تریرِ‌جای زیرزمینی را ترک کند، پرسید: «داری چیکار می‌کنی؟»
لومیان با آرامش جواب داد: «دارم دنبالِ یه جای مناسب می‌گردم تا یه دسته موادِ‌تلخ منفجره بذارم و جسد رو کاملاً دفن کنم. نباید سروصدای زیادی راه بندازیم تا مبادا سوزانا‌کافی که تو اعماقِ زمینه و مایپو مایر که تو تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی روی سطحه، خبردار بشن.»
در عینِ حال باید مطمئن می‌شد‌می‌افتاد که زمین فرو نمی‌ریزد، چون ممکن‌باشد بود ساختمان‌های بالا را به خطر بیندازد.
روشن بود که کارگرانِ شهرداری هنگامِ اتصالِ معادنِ سنگِ زیرزمینی، فاضلاب‌ها و تونل‌های‌صمیمیتش مختلف، این مناطق را با دقت تقویت کرده بودند. تعمیراتِ منظم انجام می‌شد‌قانع و ریزش‌های جزئی هیچ خطری برای ایمنیِ سطح یا یکپارچگیِ خودِ تونل نداشت.
لومیان با استفاده از قدرت‌های شکارچیِ خود،تلخ خیلی زود فرورفتگی‌ای در کنارِ سوراخ پیدا‌جای کرد و دسته‌ای چاشنیِ انفجاری آنجا گذاشت.
لومیان چمباتمه زد و با حسرت گفت: «متأسفانه ابزار و موادِ مناسب نداریم.درک وگرنه می‌تونستیم یه ماشه برای موادِ منفجره زیرِ جسد کار بذاریم. وقتی مایپو‌نمی‌شه مایر می‌رسید و تو اون حالتِ آشفتگیش سعی می‌کرد جسد رو بلند کنه، بوووم!»
از زمانِ مصرفِ اولین معجون، فرصتی پیدا نکرده‌چیزی بود تا تلهٔ انفجاریِ یک شکارچی را اجرا‌بی‌اعتنایی کند و ظرافتِ انفجاری‌اش را به نمایش بگذارد.
شارلی با شنیدنِ این حرف‌ها قلبش تندتر‌تلخ زد و شهرتِ سیِل را به‌عنوانِ نامدارترین‌جای سرکردهٔ باند در این اواخر تأیید کرد.
فرانکا پر از‌حدودی تحسین فریاد زد:چهره‌ای «واقعاً یه شکارچیِ اصیلی.»
سپس لومیان کبریتی‌گفتگوی درآورد و فیتیله‌چکمه‌های را روشن کرد.
برخاست و با قدم‌هایی استوار به سمتِ فرانکا‌چیزی و شارلی رفت. هنگامِ عبور از کنارِ تپهٔ‌بی‌اعتنایی شن و ماسه، فانوس را به داخلِ تونل انداخت.
شارلی وقتی متوجه شد فیتیله به‌چهره‌ای انتهایش نزدیک می‌شود، با شتاب به‌هرچند لومیان هشدار داد: «هی، هی، هی!»
عضلاتِ ساقِ پایش منقبض شد و‌چهره‌ای آماده بود تا برای فرار از‌هرچند انفجارِ قریب‌الوقوع، به پشتِ دیوارِ سنگی بپرد.
لومیان که بالاپوشی رسمی و ساده و شلواری‌ایستاده جیب‌دار به تن داشت، تنها هفت هشت متر فاصله‌داد گرفته بود که چاشنیِ انفجاری پشتِ سرش منفجر شد.
تونل اندکی لرزید و دیوارِ‌برایش سنگیِ کنارِ سوراخ فروریخت و‌مایر بیشترِ دهانهٔ ناپایدار را مدفون کرد.
شعله‌ها زبان کشیدند و سنگ‌ریزه‌ها به اطراف پراکنده شدند، اما‌نیستیم به پشتِ لومیان نرسیدند. فقط به محوطه‌ای در دو تا‌متقاعد سه متریِ او و در جهتی دیگر از تونل آسیب رساندند.
لومیان نه برگشت و نه جاخالی‌چهره‌ای داد. به فرانکای خندان و شارلی که‌صمیمیتش مات و مبهوت ایستاده بود نزدیک شد.
فرانکا انگشتِ شستش‌گفتگوی را برایش بالا برد‌سرخ و نوچ‌نوچ کرد: «بریم.»
با این حرف، به‌سرعت چرخید و‌می‌افتاد به‌سمتِ خروجیِ تریرِ زیرزمینی رفت، همان‌باشد مسیری که برای ورود استفاده کرده بودند.
شعله‌های سیاه بی‌صدا پشتِ سرش سوسو زدند، خونِ روی‌داد زمین را شعله‌ور کردند، هوا را از بوی آن پر‌این‌طور کردند و بقایای سرخ و سفید را در خود بلعیدند.
چشمانِ شارلی گشاد‌حدودی شد، گویی پا به‌تلخ رؤیایی فراواقعی گذاشته بود.
تنها وقتی لومیان به شانه‌اش زد،چکمه‌های برگشت و به راه افتاد، انگار‌وضعیتِ روح از تنش پر کشیده بود.
همان‌طور که به‌سمتِ سطح می‌رفتند، فرانکا پوزخندی زد و گفت:مایر «فردا و پس‌فردا، با زیرِ نظر گرفتنِ وضعیتِ شارلی می‌فهمیم‌نظرِ که سوزانا ماتیس و محراب کاملاً نابود شدن یا نه.»
لومیان که چراغِ کاربیدی را در‌چهره‌ای دست داشت، عمداً شارلی را ترساند:هرچند «اینکه سوزانا ماتیس میاد دنبالش یا نه؟»
اگر این‌طور بود، فرانکا‌وضعیتِ به‌جای «فردا و پس‌فردا»جواب می‌گفت «دو روزِ دیگه».
شارلی لرزید‌مبهوت و با‌بینِ لکنت پرسید: «چـ-چـ-چطور؟»
فرانکا پیش از پاسخ دادن خندید:می‌افتاد «اگه فرابشرانِ رسمی نیومدن سراغت، یعنی واقعاً‌خرابکار از کابوسی به اسمِ سوزانا فرار کردی.
«اگه اومدن و یه شغلِ خوب‌چهره‌ای بهت پیشنهاد دادن، تبریک می‌گم. امیدی‌هرچند خواهی داشت که با خطر گره خورده.»
شارلی معنای‌آورد حرفش را کاملاً‌درک نفهمید: «مـ-منظورت چیه؟»
فرانکا بیشتر توضیح نداد و در عوض پرسید: «اگه با‌آورد حقوقِ ماهانهٔ ۳۰۰ ورل‌دور بشی پلیسِ معدن، هر روز با قاچاقچیا،صمیمیتش غارنوردا و جایزه‌بگیرا درگیر می‌شی. احتمالِ کشته شدنت هم هست. حاضری؟»
شارلی بی‌درنگ گفت: «معلومه!»
هرچند پلیسِ معدن‌حدودی بودن خطرناک بود،چهره‌ای بیشترشان زنده می‌ماندند!
اگر سوزانا ماتیس کاملاً پاک‌سازی نشده بود، فرابشرانِ رسمی به شارلی‌دلداری شغلی پیشنهاد می‌دادند که محافظت از او را آسان‌تر کند. و‌به‌اندازهٔ این شغل‌ها معمولاً حقوقِ خوبی داشتند. لومیان کم‌وبیش منظورِ فرانکا را فهمید.
آن سه از تریرِ زیرزمینی خارج شدند، از کوچه‌ای‌نامش گذشتند و از یک مانع عبور کردند. با انتخابِ مسیری‌دلداری خلوت در خیابانِ روپوش‌سفیدها، به آپارتمانِ طبقهٔ ششمِ فرانکا رسیدند.
فرانکا کلاهش را درآورد و کیسهٔ حاویِ غنایمِ جنگی‌شان را با‌همراهش بی‌خیالی کنارِ میزِ عسلی انداخت. روی مبلِ دسته‌دار نیم‌خیز شد و‌بُرد با تکانِ سر به کاناپه و مبلِ دسته‌دارِ دیگری اشاره کرد.
«حالا باید‌آورد تا سپیده‌دم‌وضعیتِ دووم بیاریم.»
پس از آنکه لومیان‌وضعیتِ و شارلی نشستند، سکوتی وهم‌انگیز‌داد در اتاقِ نشیمن حاکم شد.
این موضوع شارلی را معذب کرد. نگاهی‌سرخ به سیِل انداخت و به حرف آمد:چهره‌ای «تو واقعاً اون توانایی‌های رازآلود رو داری.»
لومیان خندید: «اگه نداشتم، چطور می‌تونستم مارگو‌ممکن و ایت رو بکشم و بشم نگهبانِ‌مشخص تالارِ رقصِ نسیم و مسافرخانهٔ خروسِ زرین؟»
شارلی لحظه‌ای فکر کرد‌وضعیتِ و این توضیح به‌جواب نظرش پذیرفتنی‌تر آمد: «راست می‌گی.»
در حالی که آن سه‌درک گرمِ گفتگو بودند، عقربهٔ ساعت‌دیواریِ‌نیستیم فاخته کم‌کم به نیمه‌شب نزدیک شد.
بیرون از‌مبهوت پنجره، تاریکی دست‌نخورده‌سیِل باقی مانده بود.
در آن لحظه، صدای گام‌هایی‌برایش ضعیف از بیرونِ در طنین‌انداز شد‌همراهش که به‌سرعت از پایین نزدیک می‌شد.
فرانکا سیخ نشست و با‌درک صدای بلند گفت: «ژنا... یادم‌نیستیم رفته بود امشب قراره بیاد اینجا!»
نگاهی به لومیان و سپس به شارلی انداخت.جواب پس از لحظه‌ای تردید، چشمانش را بست و‌داشت منتظر ماند تا ژنا خودش در را باز کند.
با صدای تق، ژنا که بلوزی سفید‌سرخ و دامنِ پف‌دارِ بژ به تن داشت،چهره‌ای با استفاده از کلیدِ یدک واردِ آپارتمان شد.
در یک‌می‌داد چشم‌به‌هم‌زدن متوجهِ لومیان‌برایش و شارلی شد.
ژنا نتوانست گیجی‌اش را پنهان‌درک کند. نگاهش بین لومیان، شارلی‌نیستیم و فرانکا می‌چرخید: «چه خبره؟»
فرانکا به‌زور لبخندی زد و گفت: «حوصله‌مون سر‌جواب رفته بود. گفتیم مبارزه با شر بازی کنیم.داشت می‌خوای تو هم بیای؟ دو دست ورق داریم.»
ژنا چند ثانیه با سوءظن نگاهشان کرد و‌ایستاده حس کرد فرانکا نمی‌خواهد دلیلِ اصلی را جلوی سیِل‌داد فاش کند. به اتاقِ مهمان اشاره کرد و گفت:
«لعنتی، دیگه دیروقته. چرا هنوز‌برایش دارید ورق بازی می‌کنید؟ فردا‌مایر سرم خیلی شلوغه. باید یکم بخوابم!»
پیش از آنکه به‌سمتِ‌وضعیتِ اتاقِ مهمان برود، برای لومیان‌داد و شارلی دست تکان داد.
لومیان با آرامش به فرانکا‌درک خیره شد و پرسید: «چرا‌نیستیم بهش نگفتی داریم چیکار می‌کنیم؟»
ژنا هم قربانیِ مخمصهٔ تئاترِ کبوترخانهٔ‌چکمه‌های قدیمی شده بود. نزدیک بود آن منحرف‌درک به نامِ هدسی به او تجاوز کند.
فرانکا غافلگیر شد.
«راست می‌گی.آورد چرا همون اول‌درک روراست بهش نگفتم...»
هیچ نیازی به پنهان‌کاری نبود!
نگاهی به درِ بسته‌شدهٔ اتاقِ‌سیِل مهمان انداخت و قصد داشت‌آورد بعداً حقیقت را به ژنا بگوید.
لومیان با بی‌خیالی‌اگر پرسید: «ژنا معمولاً‌می‌افتاد مشغولِ چه کاریه؟»
چهرهٔ فرانکا رفته‌رفته از رضایت روشن شد: «نمی‌دونستی؟ اون کارآموزِ بازیگریه، داره تئاتر می‌خونه. هعی، دیگه مثلِ قدیما‌نمی‌شه نیست. شنیدم تو دورهٔ قبلی، کارآموزا تا وقتی قراردادِ بلندمدت می‌بستن، می‌تونستن مجانی آموزش ببینن. حتی جا و‌زخمش غذا هم بهشون می‌دادن. این روزا، نه‌تنها باید شهریه بدن، بلکه باید همهٔ هزینه‌ها رو هم خودشون تقبل کنن.»
همان‌طور که فرانکا حرف‌وضعیتِ می‌زد، متوجه شد حالتِ‌جواب چهرهٔ لومیان جدی می‌شود.
لومیان اخم کرد‌گفتگوی و پرسید: «تو‌چکمه‌های کدوم تئاتر کارآموزیه؟»
فرانکا که تازه‌اگر دوزاری‌اش افتاده بود،می‌افتاد زمزمه کرد: «هیچ‌وقت نپرسیدم...»
در همان لحظه، ژنا از اتاقِ مهمان‌تلخ بیرون آمد و در حالی که دسته‌ای از‌تردید وسایل را در دست داشت، به‌سمتِ دست‌شویی رفت.
فرانکا ایستاد و‌حدودی پرسید: «تو کدوم‌چهره‌ای تئاتر کارآموزی می‌کنی؟»
ژنا با گیجی‌گفتگوی جواب داد: «چرا می‌پرسی؟سرخ قبلاً هیچ‌وقت کنجکاو نبودی.»
با دیدنِ نگاهِ خیرهٔ لومیان و شارلی، نتوانست جلوی‌مایپو لعنت فرستادنش را بگیرد: «برای چه گهی این‌جوری به من‌حتماً زل زدید؟ کثافتا، تئاترِ من چه ربطی به شما داره؟»
با درکِ جدیتِ فرانکا و لومیان، لحظه‌ای تردید‌جواب کرد و بعد زیرِ لب گفت: «لعنتی، نیازی‌داشت نیست چیزی رو پنهان کنم! تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمیه.»