چپتر 75: رئیس
0بیرون از اقامتگاهِ فرماندار،آنکه ساختمانی که از قصری‌خودِ قدیمی تغییر شکل یافته بود.
لومیان در باغ‌ها قدم زد و به‌زنانه‌ای درِ ورودی نزدیک شد. به پیشخدمتی که نگهبانی‌آویخته می‌داد گفت: «باید با مادام پوآلیس حرف بزنم.»
پیشخدمت—که پیراهنی زرشکی و شلواری‌شالی عاجی‌رنگ به تن داشت—با احتیاط‌گردِ وراندازش کرد و پرسید: «موضوع چیه؟»
این بچه‌سالُن اومده دردسر‌چایِ درست کنه؟
لومیان پوزخند‌پیشخدمت زد. «به‌آنکه تو ربطی نداره.»
یه نوکر چرا باید این‌قدر‌کلاهِ فضولی کنه؟ فکر کردی کی هستی؟الماسی تا حالا چند تا بچه زاییدی؟
پیشخدمت پیش از آنکه پیام را به مادام پوآلیس‌کلاهِ برساند مکث کرد، تا خودِ او تصمیم بگیرد که‌گردن آیا می‌خواهد از این جوانِ گستاخ پذیرایی کند یا نه.
لومیان چند دقیقه‌ای دمِ در پرسه‌خودش زد. وقتی پیشخدمت برگشت، گفت: «مادام‌پیراهنِ شما رو توی سالُنِ کوچک می‌بینه.»
سالُنِ کوچک برای لومیان آشنا بود. معدود دفعاتی که خواهرش را تا اینجا همراهی کرده‌پذیرایی بود، در همان اتاق از او پذیرایی شده بود. لومیان بی‌نیاز از راهنمایی، مسیرش را‌دفعاتی به سمتِ اتاقِ درست در پیش گرفت. پیشخدمت مانندِ سگی مطیع پشتِ سرش راه افتاد.
لومیان روی مبلِ سالُن ولو شد و‌زنانه‌ای با چایِ سیاه از خودش پذیرایی کرد. سپس‌آویخته مادام پوآلیس به نرمی از چارچوبِ در گذشت.
بانو با پیراهنِ کرست‌دارِ مشکیِ نفیسی که برای دلبری پوشیده بود، شالی‌کمی هم‌رنگ روی شانه‌هایش انداخته بود. کلاهِ گردِ زنانه‌ای را کمی کج روی‌همین سر گذاشته و گردنبندِ الماسی با رشته‌های طلا به گردن آویخته بود.
این لباس به نظرِ لومیان آشنا آمد. فهمید‌نرمی که مادام پوآلیس درست همین لباس‌ها را زمانی‌دلبری که برای اغوایش آمده بود، به تن داشت.
لومیان با لبخندی سرد‌آنکه در دل گفت: عمداً این‌تصمیم کار رو کرد، مگه نه؟
«صبح بخیر، مادام پوآلیس.»
درست همان دم که این کلمات از لبانش خارج شد، لومیان ناگهان‌کمی متوجهِ پیکرِ کنارِ مادام پوآلیس شد. او کتی، ندیمهٔ بانو نبود، بلکه‌همین همان «قابله» بود که درست دیروز به دستِ رایان کشته شده بود.
«قابله» پیراهنی سفید و خاکستری به تن داشت. چشمانش تهی و چهره‌اش بی‌حالت‌کرست‌دارِ بود. پوستش ته‌رنگی آبی داشت، دقیقاً همان‌طور که لومیان عصرِ روزِ گذشته جنازه‌اش را‌گردنبندِ در باغ دیده بود. با این حال، این بار هیچ ابزارِ باغبانی‌ای همراه نداشت.
آوردنِ «قابله» به‌جای ندیمه‌اش؟ این کار‌برساند رو هم عمداً کرد، مگه نه؟ لومیان‌جوانِ نتوانست جلوی این فکرِ بدبینانه را بگیرد.
مادام پوآلیس لبخند‌شانه‌هایش زد. «الان دیگه‌گردِ باید ظهر باشه.»
او روی مبلِ دسته‌داری که جایگاهِ میزبان‌شانه‌هایش را نشان می‌داد نشست، در حالی که‌گردنبندِ «قابله» مانندِ یک وسیلهٔ تزئینی در گوشه‌ای ایستاد.
لومیان به طعنه‌ولو گفت: «اگه ناهار نخورده‌سپس باشید، هنوز ظهر نشده.»
زیرِ این جوابِ دندان‌شکن، قلبش به‌شدت می‌تپید. شک‌خودِ داشت که مادام پوآلیس «قابله» را به اینجا‌کند آورده تا دربارهٔ اتفاقاتِ دیروز از او بازجویی کند.
اگر این قضیه را خوب مدیریت نمی‌کرد و گروهِ لیا چرخه‌الماسی را به‌موقع از نو آغاز نمی‌کردند، لومیان گمان می‌کرد که شاید‌زمانی مجبور شود چند دقیقه‌ای نقشِ «بابا» را بازی کند. یا حتی بیشتر.
مادام پوآلیس نگاهی به‌پوشیده او انداخت و چشمانِ‌انداخته روشنش با لبخندی مرموز درخشید.
با بی‌قیدی پرسید: «مشکل چیه؟»
لومیان تصمیم گرفت برود سرِ اصلِ مطلب. با‌خودِ لحنی جدی گفت: «مادام، حتماً تا الان متوجه‌کند شدید که ما توی یه چرخه گیر افتادیم.»
همان‌طور که حرف می‌زد، چهرهٔ‌کلاهِ مادام پوآلیس را به‌دقت زیرِ نظر‌الماسی گرفت و مراقبِ هر واکنشی بود.
اگر تعجب، شوک یا سردرگمی نشان می‌داد، فوراً اضافه می‌کرد: «فقط شوخی کردم!»گذاشته سپس با موضوعِ عجیبی شروع می‌کرد و می‌دید که او چه واکنشی نشان می‌دهد.اغوایش تنها در آن صورت بود که به گفتنِ حقیقت دربارهٔ چرخهٔ زمان فکر می‌کرد.
البته، اگر مادام پوآلیس طوری به نظر می‌رسید‌نرمی که انگار از قبل می‌دانست و «راز»ش فاش‌دلبری شده بود، فرار در اولویتِ اولش قرار می‌گرفت.
احتمالِ فرار در آن شرایط اندک‌برساند بود، اما بدونِ تلاش از کجا‌می‌خواهد می‌فهمید که امیدی هست یا نه؟
مادام پوآلیس چند ثانیه‌ای‌انداخته لومیان را ورانداز کرد‌کمی و سپس لبخند زد.
«به نظر میاد‌دلبری تو هم برای خودت‌شانه‌هایش یه رئیس پیدا کردی.»
از مفهومِ چرخهٔ زمان متعجب به نظر نمی‌رسید‌نرمی و گیج هم نشده بود. این دست‌کمی از‌دلبری اعتراف به این نداشت که می‌داند چه خبر است.
رئیس؟ این یکی از کلمه‌های محبوب توی کتاب‌های‌خودِ اورور بود. منظورش یه قدرتِ برتر بود که عطیه‌دقیقه‌ای می‌بخشید؟ لومیان حرف‌های مادام پوآلیس را این‌طور تفسیر کرد.
باور داشت که او تنها به این‌زنانه‌ای دلیل می‌توانست خاطراتش را در میانِ چرخه‌ها‌گردن حفظ کند که یک «رئیس» داشت—نوعی محافظت.
لومیان لبخند زد و وانمود کرد‌هم‌رنگ که از سرِ آسودگی آه می‌کشد. «به‌گذاشته نظر میاد نیازی نیست زیاد توضیح بدم.»
پوآلیس که هنوز‌ولو لبخند بر لب‌خودش داشت، پرسید: «منظورت چیه؟»
«قابله» مانندِ‌پیشخدمت یک مانکن بی‌حرکت‌پیام کنارش ایستاده بود.
لومیان بهانه‌ای آماده داشت و با‌گردِ چنان جذابیتی شروع به صحبت کرد‌رشته‌های که هر کسی را متقاعد می‌کرد.
«آدم‌های بیرون همین الانشم از وضعیتِ غیرعادیِ کوردو‌انداخته خبر دارن. اگه زودتر این چرخه رو تموم‌رشته‌های نکنیم، اینجا با خاک یکسان میشه. همه می‌میرن.
«ما توی یه قایق هستیم. فقط با اتحاد می‌تونیم از غرق‌بانو شدن جلوگیری کنیم. فقط اون موقع است که شانسِ پیدا کردنِ‌کلاهِ کلیدِ فرار از این چرخه و بازگشت به زندگیِ عادی رو داریم.
«مادام، وقت داره‌پیش تموم میشه. بیایید‌برساند با هم همکاری کنیم.»
مادام پوآلیس با لبخندی‌انداخته کمرنگ گوش داد و‌کمی داستانِ لومیان را قطع نکرد.
سپس خندید. «کی‌دلبری گفته ما با هم‌شانه‌هایش توی یه قایق هستیم؟»
چی؟ نکنه خودش همون کسی‌سیاه باشه که می‌خواد قایق رو‌گذشت غرق کنه؟ لومیان نگران شد.
مادام پوآلیس لبخندش را حفظ کرد. «چرا‌مکث باید با تو همکاری کنم؟ من می‌تونم‌گستاخ توی یه زمانِ مشخص از اینجا برم.»
چی... لومیان جا‌شانه‌هایش خورد، اما کورسوی‌گردِ امیدی در دلش درخشید.
«منظورتون اینه که راهی برای خروج‌هم‌رنگ از چرخهٔ زمان دارید؟ فقط باید‌کمی توی یه زمانِ دقیق کاری انجام بدید؟»
مادام پوآلیس سر تکان داد‌سیاه و از فنجانِ چینیِ ظریفش‌گذشت چای نوشید. دیگر چیزی نگفت.
مزایای محافظتِ یه قدرتِ بالاتر... صبر کن، این چرخهٔ اول نیست. پس چرا هنوز اینجاست؟ ممکنه چرخه‌های دیگه قبل از اون زمانِ مشخص‌توی از نو شروع شده باشن؟ همم... این توضیح می‌ده که چرا وقتی مخفیانه رفتیم تو قصر و «قابله» رو کشتیم، دنبالمون نیفتاد. می‌ترسه‌مطیع اون سه تا فرابشر دردسر درست کنن و چرخه رو به‌زور از نو راه بندازن... لومیان چیزهایی را که گیجش کرده بود، فهمید.
گمان می‌کرد مادام‌شانه‌هایش پوآلیس هم منتظرِ‌گردِ شبِ دوازدهم است.
لومیان در میانِ افکارش لبخند زد‌هم‌رنگ و گفت: «میشه من و اورور‌کمی رو هم از این چرخه بیرون ببرید؟»
بازرس‌های رسمی‌سالُن دیگه کی‌ان؟ تا‌سیاه حالا اسمشونم نشنیدم!
مادام پوآلیس‌پیشخدمت با سرگرمی‌آنکه براندازش کرد.
«چرا باید کمکت کنم؟»
«مگه نگفتید که‌دلبری عشق...» لومیان مکث کرد‌شانه‌هایش و نتوانست ادامه دهد.
می‌خواست به حرف‌های مادام پوآلیس دربارهٔ عشق اشاره کند، به این امید‌پیراهنِ که شاید از روی مهربانی او و اورور را نجات دهد. اما‌زنانه‌ای از آنجا که مادام پوآلیس احتمالاً به خواهرش چشم داشت، نتوانست چیزی بگوید.
اگر مادام پوآلیس عاشقِ او بود، آدمِ بی‌شرمی مثلِ لومیان حتماً‌آیا از کارتِ عشق استفاده می‌کرد و پیشنهاد می‌داد که بچه‌اش را‌شما به دنیا بیاورد تا هر دو را از این چرخه بیرون ببرد.
خب، اگر به این معنا بود که مادام پوآلیس‌گذاشته او و اورور را از این چرخه فراری می‌دهد،آمد دندان روی جگر می‌گذاشت و خودش بچه را می‌زایید.
حالتِ چهرهٔ مادام پوآلیس کمی تغییر کرد. پس از چند‌گردِ ثانیه سکوت گفت: «منظورت اینه که عشق درک‌نشدنیه؟ اینکه با‌لباس وجودِ اشتباهش و اینکه واضحاً می‌خوای بمیره، باز هم نجاتش بدی؟»
لومیان جوابی نداد. می‌فهمید‌چایِ که اشارهٔ مادام پوآلیس‌نرمی به یک «زن» است.
مادام پوآلیس هم انتظارِ جواب‌پیام نداشت. آهی کشید و گفت:بگیرد «اما اگه جبران‌ناپذیر باشه چی؟»
جبران‌ناپذیر... دلِ لومیان ریخت،انداخته گویی در اوایلِ بهار در‌گذاشته دریاچه‌ای یخ‌زده شیرجه زده باشد.
نفسش را‌نفیسی که تازه کرد،شالی برای اطمینان پرسید:
«منظورتون اینه که اون موقع فقط‌خودش می‌تونید چند نفر رو با خودتون‌پیراهنِ ببرید، اما من و اورور جزوشون نیستیم؟»
مادام پوآلیس سر تکان داد.
«می‌تونی این‌طور بهش نگاه کنی.»
انگار بازم باید روی پای‌شالی خودم بایستم... لومیان آهی کشید‌گردِ و به‌زور خونسردیش را حفظ کرد.
اوج گرفتن‌سالُن و فروریختنِ امید‌سیاه واقعاً ناخوشایند بود.
لحظه‌ای فکر‌پیشخدمت کرد و‌آنکه بعد لبخند زد.
«مادام، من و اون سه تا غریبه قراره کمی بعد‌گردنبندِ زیرزمینِ کلیسا رو بگردیم. اگه اتفاقی بیفته، ممکنه چرخه زودتر از‌لباس‌ها موعد از نو شروع بشه. حتی به جشنِ بهار هم نمی‌رسیم.»
چه برسه به شبِ دوازدهم.
مادام پوآلیس چشمانش را‌چایِ باریک کرد و چانه‌اش را‌چارچوبِ بالا داد. «داری تهدیدم می‌کنی؟»
لومیان با صمیمیتی که تصویرِ‌پیام کاملِ آرامش بود، لبخند زد:بگیرد «نه، فقط یه یادآوری بود.»
در ظاهر، می‌ترسید مادام پوآلیس را خشمگین کند و برای‌گردنبندِ زایمان در اینجا زندانی شود. اگر پانزده دقیقه بعد بیرون‌همین نمی‌رفت، آن سه بازرس چرخه را از نو راه می‌انداختند.
مادام پوآلیس چند ثانیه به چشمانِ‌هم‌رنگ لومیان خیره ماند. وقتی هیچ ترس‌کمی یا طفره‌رفتنی ندید، ناگهان لبخند زد.
«تو واقعاً جالبی. خیلی‌چایِ قشنگ می‌شد اگه تو‌نرمی و خواهرت معشوقه‌های من می‌شدید.»
بی‌آنکه منتظرِ‌پیشخدمت جواب بماند، رو‌پیام به «قابله» کرد.
«شما یه ساحرِ کافر رو نابود‌گردِ کردید، با این حال سرزنشت نکردم. به‌اندازهٔ‌طلا کافی بخشنده‌ام، اما بازم انتظارِ کمک داری؟»
ساحرِ کافر؟ لومیان این اصطلاح را در ذهنش‌انداخته سپرد و با جدیت گفت: «این بحثِ کمک‌رشته‌های نیست. بحثِ انجامِ کاریه که به نفعِ همه‌ست.»
مادام پوآلیس چند‌ولو ثانیه ساکت ماند‌خودش و دوباره لبخند زد.
«من با شما زیرزمینِ کلیسا رو‌برساند نمی‌گردم، اما به‌خاطرِ اورور و شجاعتت،می‌خواهد اگه اتفاقی بیفته کمی کمکتون می‌کنم.»
لومیان از اینکه تا همین‌جا مذاکره کرده بود، راضی به نظر‌الماسی می‌رسید. برخاست و با تقلید از ژستِ نجیب‌زادگانِ کتاب‌های خواهرش، دستی‌زمانی روی سینه گذاشت و تعظیم کرد. «از شما ممنونم، بانوی من.»
مادام پوآلیس‌نفیسی خندید. «نباید‌پوشیده بگی "آفتابِ من"؟»
اشاره‌اش به حرفی بود که لومیان‌خودش در یکی از چرخه‌های پیشین زده‌پیراهنِ بود: «مادام، شما آفتابِ من هستید.»
لومیان خجالت کشید، اما همیشه آدمِ‌برساند بی‌شرمی بود. خودش را به نشنیدن‌می‌خواهد زد و سالُنِ کوچک را ترک کرد.
......
پس از پایین آمدن از تپهٔ قصر و‌انداخته ورود به کوردو، لومیان لیا، رایان و والانتن‌رشته‌های را دید که منتظرِ استقبال از او ایستاده بودند.
لیا با‌سالُن لبخند پرسید:چایِ «چطور پیش رفت؟»
لومیان گفت‌وگویش با مادام پوآلیس را‌برساند تعریف کرد و در پایان گفت: «این‌جوانِ بهترین نتیجه‌ایه که می‌تونستیم بهش امیدوار باشیم.»
رایان سر تکان داد: «درسته.کلاهِ هنوزم می‌تونیم روی کمکِ یه‌گردنبندِ نفر توی وخیم‌ترین لحظاتمون حساب کنیم.»
لومیان پرسید: «جوابی گرفتید؟»
پیش از رفتن به قصر، رایان گزارش داده بود که مادام پوآلیس واقعاً از خانوادهٔ روکفور نیست‌پوشیده و عکسِ پولیت در اتاقش پیدا شده است. لیا نفسش را بیرون داد و به‌جای رایان جواب داد:آمد «مافوق‌هامون بهمون یادآوری کردن که احتمالِ زن‌شدنِ پولیت از طریقِ معجون یا قدرت رو هم در نظر بگیریم.»
لومیان کوتاه تأیید کرد:آنکه «همون‌طور که انتظار می‌رفت.خودِ کِی زیرزمینِ کلیسا رو بگردیم؟»
رایان از پیش تصمیمش‌انداخته را گرفته بود. با‌کمی صدایی بم گفت: «همین حالا.»