چپتر 191: ارکین
0دستِ راست...بتونه بدنِ فرانکا‌بمونه ناگهان لرزید.
به‌عنوانِ یک ساحره، با پیچیدگی‌های آینه‌ها به‌خوبی آشنا بود و به‌آدمِ ویژگی‌های عجیبشان خو گرفته بود. و یک چیز را به‌یقین می‌دانست: وقتی‌کاروان کسی در آینه نگاه می‌کرد، تصویرش از چپ به راست وارونه می‌شد.
وضعیتِ پیشِ رو گیج‌کننده بود. پس از آنکه ارکین، که عادتاً راست‌دست بود، به‌گفتی عالمِ آینهٔ رازآلود رفته و بازگشته بود، به شکلی توجیه‌ناپذیر به استفاده از دستِ‌توی چپش روی آورده بود. اما فرانکا و لومیان چنین تغییری را تجربه نکرده بودند.
این چه معنایی‌بمونه می‌توانست داشته باشد؟کردم فرانکا از نگرانی لرزید.
درست همان موقع، کریستو دوباره در طبقهٔ پایینِ انبار پیدایش شد و با فریاد به‌خودت ارکین که در طبقهٔ بالا بود دستور داد. از ارکین خواست شرابِ اکسیرِ سفیدِ عزیزش را‌اصلی بیاورد. لومیان با استفاده از این فرصت، به فرانکا نزدیک شد و در گوشش زمزمه کرد:
«متوجهِ ربطِ قضیه شدی؟»
فرانکا جا خورد‌همون و جواب داد: «تو‌کارِ هم بهش فکر کردی؟»
تشخیصِ غیرعادی بودنِ ارکین و درکِ احتمالاتِ‌جای پنهانِ آن، بدونِ دانشِ گسترده از علومِ‌خودت غریبه و رویارویی با دنیای فرابشران، دشوار بود.
لومیان با صدایی خفه ادامه داد: «با توجه به مقدارِ خونی که تو‌می‌لنگه اون فضا بود، برام سخته باور کنم یه آدمِ عادی بتونه زنده بمونه. از‌وارونه‌ست همون اول شک کردم که یه جای کارِ ارکین و بقیهٔ اعضای کاروان می‌لنگه.
«تازه، خودت گفتی که اون عالمِ‌فضا آینهٔ عجیب، خودِ گذشته‌ت رو توش‌عادی داره—تصویری از کسی که قبلاً بودی.
«تصویرِ آینه‌بمونه تو واقعیت‌اول چپ‌وراستش وارونه‌ست.
«فکر می‌کنی ارکینِ‌بمونه توی آینه جای‌کردم ارکینِ اصلی رو گرفته؟»
فرانکا به فکر‌زنده فرو رفت و در‌کردم سکوت پیامدهایش را سنجید.
«از فکر کردن به همچین احتمالِ‌فضا ترسناکی وحشت دارم، اما شرایط هر‌عادی لحظه بیشتر با نظریه‌ت جور درمیاد.
«باید مطمئن بشم.»
همان‌طور که حرف می‌زدند، ارکین در حالی که کیسه‌ای پر از ادویه‌های‌می‌لنگه مختلف و دو بطری شرابِ اکسیرِ سفید در دست داشت، از طبقهٔ‌واقعیت بالای انبار پایین آمد. او به‌سمتِ ساختمانِ خاکستری‌سفیدِ دوطبقه‌ای در همان نزدیکی رفت.
آن ساختمان به‌عنوانِ سالنِ‌بمونه غذاخوری و آشپزخانه برای‌جای زیردستانِ «کریستوی موش» استفاده می‌شد.
در ظاهر، کریستو خودش را بازرگان معرفی‌برام می‌کرد. او صاحبِ چند شرکت بود که در‌بمونه زمینهٔ تجارت و ارائهٔ امکاناتِ انبارداری تخصص داشتند.
فرانکا با چهره‌ای جدی به‌کردم کریستو نزدیک شد و پرسید:کاروان «کاملاً مطمئنید که اون واقعاً ارکینه؟»
کریستو با تعجب پراند: «چرا همچین سؤالِ‌جای عجیبی می‌پرسید؟ معلومه که ارکینه. قسم به‌خودت بخار، چطور ممکنه برادرِ خودم رو نشناسم؟
«بچه‌هام هم خیلی‌زنده دوستش دارن. هیچ‌چیزِ‌اول ناآشنایی توش نمی‌بینن.»
فرانکا لحظه‌ای فکر‌مقدارِ کرد و بعد‌فضا لبخندِ کم‌رنگی زد.
«دستِ خودم نیست، حس می‌کنم ممکنه‌جای بعد از رفتن به اون قلمروی‌تازه عجیب‌وغریب یه چیزی خراب شده باشه.»
«من بهشون سر زدم. حالشون خوبه، فقط به‌خاطرِ خون‌ریزی یکم ضعیف شدن. لعنت بهش، حالا باید‌عجیب بهشون غرامت بدم. آخه چرا امپراتور روزل باید این ایده‌های عجیب‌وغریب رو باب می‌کرد و چرا بعد‌سکوت از نزدیک به دو قرن هنوز خیلیا یادشونه؟» با فکرِ هزینه‌های اضافی دلِ کریستو به درد آمد.
فرانکا خندید.
«شما هنوز یه فرابشر نشدید. قبل از اینکه این کارِ‌کنم قاچاق رو به دست بگیرید، پیش‌بینی نمی‌کردید که بالادستی‌هاتون از‌کارِ رسومِ خاصی پیروی کنن و برای مواردِ خاص پولِ بیشتری بپردازن؟»
کریستو ساکت‌بمونه شد، چون نمی‌دانست‌کردم چه جوابی بدهد.
سپس فرانکا گفت: «من کمکتون‌اول می‌کنم تا مطمئن بشید مشکلی‌اعضای برای اون افراد پیش نیومده باشه.»
فرانکا جعبهٔ آرایشش و دستمالِ ارکین‌اول را بیرون آورد و آماده شد‌کاروان تا در مقابلِ «کریستوی موش» غیب‌بینی کند.
محلِ حضورِ ارکین. محلِ حضورِ ارکین...
همان‌طور که فرانکا به زبانِ هرمس‌کردم ورد می‌خواند، چشمانش تاریک شد و‌می‌لنگه به‌آرامی سطحِ آینهٔ آرایشی را نوازش کرد.
لومیان تماشا کرد که‌بمونه آینه با امواجِ آب‌گونه‌ای‌جای از نور سوسو زد.
به‌زودی، صحنه‌ای در اعماقش پدیدار شد:فضا ارکین، با پیراهنی آبی، نزدیکِ آشپزخانه‌عادی ایستاده و مشغولِ گفتگو با آشپز بود.
«کریستوی موش» خندید‌همون و گفت: «می‌دونستم‌جای همه‌چیز خوب پیش می‌ره.»
سپس به انبار اشاره کرد.
«من یه کارایی دارم که باید‌اول بهشون برسم. می‌تونید خودتون این اطراف رو‌می‌لنگه بگردید یا تو سالنِ غذاخوری منتظرم بمونید.»
وقتی سردستهٔ کوتاه‌قامتِ قاچاقچیان‌خونی واردِ انبار شد، لومیان‌سخته رو به فرانکا کرد.
«به نظر‌بمونه می‌رسه ارکینِ واقعی‌کردم ممکنه مرده باشه.»
بنابراین، نتایجِ غیب‌بینی شخصی را‌اول نشان می‌داد که در اصل‌اعضای متعلق به عالمِ آینه بود.
فرانکا اخم کرد و پرسید:همون «هنوزم فکر می‌کنی یه جای‌بقیهٔ کارِ ارکین و بقیه می‌لنگه؟»
لومیان خندید: «و اگه این‌طور نباشه چی؟برام باید چشم و گوشمون رو ببندیم و‌زنده وانمود کنیم هیچی ندیدیم، نشنیدیم یا نفهمیدیم؟»
فرانکا لحظه‌ای فکر کرد و بعد جواب داد: «شاید‌اعضای چون دارم از غیب‌بینیِ آینه‌ای استفاده می‌کنم، پیدا کردنِ فردِ‌داره—تصویری توی آینه راحت‌تر باشه. یه روشِ دیگه رو امتحان می‌کنم.»
او با نگاهی به محوطهٔ انبار،کردم تکه‌چوبِ کوتاهی برداشت و آن را‌می‌لنگه جلویش گرفت و از بالا فشارش داد.
پس از به زبان آوردنِ جملهٔ غیب‌بینیِ مشابهی، چوب‌کارِ شکست و مستقیماً به ساختمانِ خاکستری‌سفیدِ دوطبقه‌ای اشاره کرد‌خودِ که آشپزخانه و سالنِ غذاخوری در آن قرار داشت.
ارکین آنجا بود.
فرانکا لحظه‌ای ساکت شد و‌کردم بعد اعلام کرد: «بذار ببینم اون‌می‌لنگه آینه می‌تونه کمکی بکنه یا نه.»
منظورش همان آینهٔ نقره‌ایِ کلاسیک بود که به‌عنوانِ دروازه‌ای به آن‌کاروان قلمروی عجیب عمل می‌کرد، به این امید که از آن برای‌بودی بیرون راندنِ تمامِ هیولاهایی که از درونش بیرون آمده بودند استفاده کند.
لومیان مشتاقانه به‌دنبالِ‌زنده فرانکا راه افتاد و‌کردم واردِ سالنِ غذاخوری شدند.
نگاهشان فوراً به زنی با پیراهنِ سبزِ خاکستری جلب شد. به نظر می‌رسید در اواخرِ دههٔ‌همون بیستِ زندگی‌اش باشد و دستِ پسر و دختری را گرفته بود. در حالی که ارکین را‌داره—تصویری که تازه از آشپزخانه بیرون آمده بود در آغوش می‌گرفت، اشکِ شوق از گونه‌هایش سرازیر بود.
«بالأخره برگشتی!»
«پپه!»
«پپه، با من بازی کن!»
در میانِ هیاهوی صداهای هیجان‌زده، چهرهٔ‌فضا ارکین از شادیِ محض می‌درخشید. در‌عادی چشم و ابرویش نشاطی خالص موج می‌زد.
«...» فرانکا از حرکت ایستاد و‌جای مدتی طولانی در سکوت به این‌تازه تجدیدِ دیدارِ دلگرم‌کنندهٔ خانوادگی خیره ماند.
سرانجام آهی کشید‌بمونه و گفت: «بیا یکم‌جای دیگه بهش زمان بدیم.»
لومیان همچنان‌بتونه لبخند بر‌بمونه لب داشت.
«تحملش برات سخته؟»
فرانکا آهی کشید.
«ارکینِ واقعی شاید تا‌همون الان مرده باشه. هر‌کارِ چی نباشه، این انعکاسشه.
«اگه الان ماهیتِ واقعیش رو لو بدم، بکشمش، یا‌کارِ مجبورش کنم برگرده تو آینه، زن و بچه‌اش نه‌خودِ تنها ازم تشکر نمی‌کنن، بلکه ازم متنفر هم می‌شن.»
لومیان خندید: «حق با توئه. در هر حال، اگه تو آینده اتفاقِ بدی بیفته، اینکه کسی زنده بمونه یا‌جای بمیره به ما ربطی نداره. ما فقط باید محتاط باشیم. چرا باید نقشِ ‹آدم‌بده› رو بازی کنیم؟ هیچ‌کس بابتش ازت‌می‌کنی تشکر نمی‌کنه. آره، بیا فعلاً از کریستوی موش و بقیه دوری کنیم. اگه باهاشون روبه‌رو نشیم، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.»
کشمکشِ درونیِ فرانکا بیشتر شد.
نمی‌دانست انعکاسِ آینه بعد از‌اول جایگزین شدن با شخصِ واقعی در‌کاروان دنیای بیداری چه کار خواهد کرد.
چه می‌شد اگر مهربانی‌اش‌بمونه به بی‌رحمی، و محبتش‌جای به نفرت تبدیل می‌شد؟
فرانکا که نمی‌توانست تصمیم بگیرد،اون فقط به لومیان نگاه کرد‌کنم و آه کشید: «حرفات خیلی بی‌رحمانه‌ست...»
با خودش فکر کرد‌اول که ارزیابیِ ژنا از‌بقیهٔ سیِل تا حدی حقیقت دارد.
لومیان با لحنی که آمیزه‌ای از کلافگی و سرگرمی در‌اعضای آن پیدا بود، جواب داد: «مادام، مگه من فقط طبقِ‌داره—تصویری میلِ خودت حرف نزدم تا کمکت کنم خودت رو قانع کنی؟»
فرانکا لبخندِ شرمگینانه‌ای زد.
«پیشنهادت چیه؟توجه چطور با این‌اون قضیه برخورد کنیم؟»
لومیان نگاهی به ارکین انداخت که داشت‌کارِ ماجرای عجیبش را طوری برای زن و بچه‌اش‌عجیب تعریف می‌کرد که انگار داستانِ شخصِ دیگری است.
«باید بدیم یکی یه نامه بنویسه‌کردم و این موضوع رو به ادارهٔ کلِ‌تازه پلیس یا یه کلیسای جامع گزارش بده.
«تو نامه فقط باید نوشته بشه که برادرِ کریستوی موش، یعنی‌اعضای ارکین، با یه گروه رفته به یه دنیای زیرزمینی و بیشترِ‌قبلاً روز رو ناپدید شده. وقتی هم برگشتن، دستِ غالبشون عوض شده.
«فرابشرانِ رسمی با ناهنجاری‌های زیادی روبه‌رو شدن،برام پس باید با زیرزمین آشنا باشن. احتمالاً خودشون‌بمونه می‌فهمن چه بلایی سرِ ارکین و همراهاش اومده.
«اینکه چطور باهاش برخورد می‌کنن دیگه مسئولیتِ خودشونه. نیازی نیست ما نگرانش باشیم. اگه به ارکین و بقیه آسیبی‌داره—تصویری نرسونن، یعنی آدمِ آینه هیچ خطری نداره. می‌تونن جایگزینِ نسخه‌های اصلیِ مرده بشن. و اگه اون هیولاها نابود بشن‌ترسناکی هم، ما مجبور نیستیم با درد و دشمنی روبه‌رو بشیم، چه برسه به اینکه بخوایم به کسی غرامت بدیم.
«خلاصه بگم، باید‌بمونه به مأمورای رسمی‌کردم و کلیسا اعتماد کنیم.
«امپراتور روزل یه بار گفته که یه نجیب‌زاده دلش نمیاد حیوونی رو که می‌شناخته،تازه بعد از سلاخی شدن بخوره. اما اگه بی‌خبر باشه، مشکلی پیش نمیاد. می‌تونه با‌می‌کنی خیالِ راحت از غذاش لذت ببره. همین اصل تو این قضیه هم صدق می‌کنه.»
لومیان کلماتِ دقیق را به یاد نمی‌آورد،برام برای همین تمامِ تلاشش را کرد تا‌زنده این مفهوم را با کلماتِ خودش برساند.
فرانکا چند لحظه‌همون عمیقاً فکر کرد‌جای و بعد قانع شد.
«حق با توئه...»
نگاهی به لومیان انداخت.
«اصلاً شبیهِ‌توجه سردستهٔ یه‌خونی باند نیستی.»
لومیان پوزخند زد: «یه‌اول سردستهٔ واقعی می‌دونه چطور‌بقیهٔ مقامات رو بازی بده.»
فرانکا خندید و گفت:همون «یعنی از این به‌کارِ بعد باید ‹پدرخوانده› صدات کنم؟»
بدون اینکه به لومیان فرصتِ پرس‌وجوی بیشتر بدهد، سریع اضافه‌بقیهٔ کرد: «پدرخواندهٔ یه باند. آره، فعلاً امکاناتش رو نداری. من‌توش مسئولیتِ درز دادنِ اطلاعات به مأمورای رسمی رو به عهده می‌گیرم.»
پدرخواندهٔ باند... لومیان شنیده بود که خواهرش از این‌باور موضوع به‌عنوانِ سوژهٔ کتابِ بعدی‌اش یاد کرده بود. ایدهٔ کلی‌اش‌جای را می‌فهمید، اما دستِ خودش نبود که کمی دمغ شد.
در ساعت‌های بعد، او و فرانکا با خوشحالی در‌اعضای ضیافتی که کریستوی موش ترتیب داده بود شرکت کردند‌توش و با ارکین و دیگر قاچاقچیان گرمِ گفت‌وگو شدند.
لومیان نمی‌توانست از تعریف و تمجیدِ مرغِ بریانِ لذیذِ ساوآ دست‌کاروان بردارد. مرغ با انواعِ ادویه‌ها طعم‌دار شده بود و سطحش با‌بودی ترکیبی مشابه برق می‌زد. پوستِ طلایی‌اش آبدار، ترد و به‌غایت خوش‌عطر بود.
تکه‌ای از گوشتِ باپوست و برشته را برید و گذاشت پیش‌اعضای از خوردن، لحظه‌ای در عصارهٔ لذیذش خیس بخورد. تجربه‌ای از لذتِ‌قبلاً محض بود که دست کشیدن از خوردن را برایش ناممکن می‌کرد.
وقتی ضیافت رو به پایان بود، فرانکا متوجه‌سخته شد تنها چند نفر سرِ میزِ شام مانده‌اند.همون با لبخندی بر لب، رو به کریستوی موش کرد.
«بیا نزدیک‌تر.بمونه می‌خوام یه‌اول چیزی ازت بپرسم.»
کریستو که لحظه‌ای جا خورده بود،کردم صندلی‌اش را به فرانکا نزدیک‌تر کرد‌می‌لنگه و با لبخند جواب داد: «موضوع چیه؟»
فرانکا لبخند زد و زمزمه کرد:اول «راستش، من و سیِل هم رفتیم تو‌می‌لنگه اون دنیای عجیب. خوشبختانه تونستیم فرار کنیم...»
با این حرف، سریع چاقوی مرغِ بریان را بیرون کشید و آن را روی‌زنده میز، درست جلوی کریستوی موش فرو کرد. صدایش یخ زد و از او بازجویی‌عجیب کرد: «تو اون محموله چی قایم شده؟ نزدیک بود ما رو به کشتن بدی!»
کریستو نگاهی به اطراف انداخت و‌جای در حالی که قطره‌های عرقِ سرد‌تازه روی پیشانی‌اش نشسته بود، گفت: «مـ-من نمی‌دونم!»
وقتی فهمید فقط خودش، فرانکا و سیِل‌جای سرِ میز مانده‌اند، با دستپاچگی توضیح داد: «من‌گفتی واقعاً نمی‌دونم. سرکرده بهم دستور داد بیارمش تریر!»