چپتر 516: روشِ بازجویی
0لومیان چرخید و‌اصلی رو به مردی‌مجموعهٔ کرد که سر‌به‌سرش می‌گذاشت.
«مگه هر ماجراجویی که میاد‌هرچند دریا، رؤیای اینو نداره که‌خوانندهٔ جا پای گرمان اسپاروی بزرگ بذاره؟»
ماجراجوی شوخ‌طبع هنوز سی سالش نشده بود. موهای قهوه‌ایِ فر روی چهره‌ای لاغر و استخوانی نشسته‌طرفِ بود و چشمانِ آبیِ اینتیسی‌اش از سرگرمی برق می‌زد. با وجودِ ته‌ریشِ نامرتبی که چانه‌اش را پوشانده‌حتی بود، حال‌وهوای طبقهٔ متوسطِ تریر را از خود ساطع می‌کرد و در جزئیاتش ظرافتی به چشم می‌خورد.
لباس‌هایش: کتی آبی و نازک، شلواری سفید و چکمه‌هایی‌وقتی قهوه‌ای. هفت‌تیری با کالیبرِ بزرگ و یک شمشیرِ رپیرِ‌استخدام نفیس در دو طرفِ کمرش تعادل ایجاد کرده بودند.
به نظر می‌رسید جوابِ لومیان و آرزوهای بلندپروازانه‌اش ماجراجو را‌خوانندهٔ غافلگیر کرده است. پس از لحظه‌ای خندید و گفت: «حتی‌بشه اسپارو هم نتونست هیچ‌کدوم از شاه‌های دزدانِ دریایی رو شکار کنه.»
«مگه گرمان اسپارو همون کسی نبود که می‌گن باروس هاپکینز، شاهِ تختِ سیاه‌روزنامه‌ها و یکی از چهار شاهِ دریای اصلی رو کشته؟» هرچند مجموعهٔ «ماجراجو» هنوز به‌استخدام این موضوع نپرداخته بود، لومیان خوانندهٔ پروپاقرصِ داستان‌های دریایی در روزنامه‌ها و مجلات بود.
ماجراجو پوزخند زد: «تأیید نشده. فقط وقتی تو مجموعهٔ‌چکمه‌هایی ماجراجو چاپ بشه حقیقته. می‌گن کلیسای ابله فورس وال‌تعادل رو مخصوصاً استخدام کرده تا دستاوردهای اسپارو رو تبلیغ کنه.»
همون‌طور که حدس می‌زدم، نویسندهٔ مشهور، فورس وال، تحتِ حمایتِ کلیسای ابله کار می‌کنه و این‌وال بهش اجازه می‌ده بدونِ ترس دربارهٔ رازهای دزدانِ دریاییِ بزرگ بنویسه... لومیان با علاقه پرسید: «پس،می‌ده رابطهٔ بین گرمان اسپارو و کسی که قبلاً دریاسالارِ دومِ بیماری بوده و الان ملکهٔ بیماریه، واقعیه؟»
ماجراجو که مشخص بود از این گفتگو‌این لذت می‌برد، جواب داد: «سرش شرط می‌بندم.مجلات خودِ ملکهٔ بیماری هم هرگز اینو انکار نکرده.»
پس از این گپ‌زدن، ماجراجو با آن رفتارِ شوخ‌طبعانه‌اش، لومیان را حتی جذاب‌تر یافت.مجلات لبخندی زد و پرسید: «چطور صدات کنم؟ وقتی اسمت رو بدونم و مثل گرمان‌دستاوردهای اسپارو یه افسانه بشی، می‌تونم پیشِ بقیهٔ ماجراجوها پُز بدم که قبل از مشهورشدنت می‌شناختمت.»
جملهٔ آخرش‌می‌خورد آمیخته به‌کتی شوخیِ دوستانه‌ای بود.
لومیان نامِ مستعارش را گفت:مجلات «لویی بری. تو چی؟ شاید‌چاپ تو گرمان اسپاروی بعدی باشی.»
«باتنا کنته.» ماجراجویی که هفت‌تیرِ کالیبربزرگ و رپیرِ نفیس داشت، خندید و‌داستان‌های گفت: «انتظار ندارم عاقبتم مثل گرمان اسپارو بشه. بدم نمیاد دنیتسِ شعله‌ورِ بعدی‌وال یا حتی قوی‌ترین شکارچیِ دریای مِهِ سابق، اندرسون، بشم. همین هم خیلی راضی‌کننده‌ست.»
خیلی جاه‌طلبه... به نظر نمیاد تو دریا تازه‌کار باشه... لومیان به‌سرعت باتنا را ارزیابی کرد و ناخودآگاه‌فقط در قالبِ ذهنیتِ یک توطئه‌گر فرو رفت. با وجودِ تمامِ چیزهایی که دیده، هنوز باورش اینه که‌مشهور رسیدن به قدرتی مثل دنیتسِ شعله‌ور ممکنه. این نشون‌دهندهٔ اعتمادبه‌نفسِ بالاشه... ممکنه اون هم یه فرابشر باشه؟
لومیان کلاهِ حصیریِ طلایی‌اش را‌آبی مرتب کرد و به باتنا کنته‌هفت‌تیری لبخند زد: «نوشیدنی مهمونِ من. چطوره؟»
لومیان با قدم گذاشتن به بندرِ فاریم، پایتختِ پرجنب‌وجوشِ مجمع‌الجزایرِ دریای مه‌حقیقته در جزیرهٔ سنت تیک، هدفی دوگانه در سر داشت: بیرون کشیدنِ اطلاعاتِ بیشتر‌مشهور از دزدانِ دریایی و به دست آوردنِ موادِ مکملِ باقی‌مانده برای معجونِ دروگر.
این مأموریت نیازمندِ‌اصلی تماس با فرابشران و‌این دلالانِ اطلاعاتِ محلی بود.
همان‌طور که افکارش در‌کشته تکاپو بود، پاداشِ خانمِ‌موضوع شعبده‌باز در ذهنش جرقه زد:
فرمولِ معجونِ دروگر:
رده: ۵؛
موادِ اصلی: پنجه‌های جلوییِ گرگِ شیطانیِ خاکستری، زبانِ شکارچیِ جنگل؛
موادِ مکمل: ۸۰ میلی‌لیتر خونِ گرگِ شیطانیِ خاکستری، دو دندانِ نیشِ شکارچیِ جنگل، ۱۰ قطره زهرِ مارمولکِ شاخ‌دارِ ریش‌رنگی، و ۱۰ قطره اسانسِ ممرز؛
آیین: نقشهٔ دستگیریِ هدفی با ردهٔ بالاتر از خود را بکشید و با موفقیت اجرا کنید. توطئهٔ تکمیل‌شده را پیشِ چشمشان به رخ بکشید و در حالی که با ترس و نومیدی شاهدِ پیروزی‌تان هستند، معجون را بنوشید.
یادداشتِ ۱: هرچه تعداد بیشتر و ردهٔ اهدافِ دستگیرشده بالاتر باشد و ترس، پشیمانی و خشمشان عظیم‌تر، اثرِ آیین قوی‌تر خواهد بود.
یادداشتِ ۲: دو مادهٔ اصلی می‌توانند با ویژگیِ فرابشریِ گاردنر مارتن جایگزین شوند. خون و دو دندانِ او نیز می‌توانند به‌ترتیب جایگزینِ خونِ گرگِ شیطانیِ خاکستری و دندان‌های نیشِ شکارچیِ جنگل شوند.
به بیانِ دیگر، لومیان تنها یک ماده کم داشت: زهرِ مارمولکِ شاخ‌دارِ ریش‌رنگی.شمشیرِ این ماده به موجودی کمیاب اشاره داشت. خوشبختانه، اسانسِ ممرز که ماده‌ای رایج‌بلندپروازانه‌اش میانِ علاقه‌مندان به علومِ غریبه بود، پیش از ترکِ تریر در اختیارش قرار داشت.
باتنا کنته دعوتِ‌داستان‌های لومیان را رد نکرد‌تأیید و گفت: «بسیار خوب.»
آن دو به‌سوی خیابانی فرعی‌هرچند در حاشیهٔ میدان رفتند، جایی که‌پروپاقرصِ بازاری روباز و پرجنب‌وجوش برپا بود.
توده‌های بلندی از میوه در کنارِ جاده چیده شده بود و دکه‌ها پر بود از کلاه‌های حصیریِ‌فقط برگ‌های زرین، نیشکرِ آب‌دار، کلوچه‌های شیرین، گوشتِ کباب‌شدهٔ لذیذ، سیگارهای بومی و ورقه‌های موزِ سرخ‌شده. جزیره‌نشینانِ سیاه‌چرده،مشهور ملوانانِ خارجی، گردشگرانِ کنجکاو و ماجراجویانِ کهنه‌کار دورِ دکه‌های کباب‌پزی می‌لولیدند و با هم می‌نوشیدند و می‌خندیدند.
دو میخانه در آن نزدیکی با درهای باز، میزهای‌چکمه‌هایی گردی را در پیاده‌رو چیده بودند و رهگذران را‌تعادل به درنگ و لذت بردن از یک نوشیدنی دعوت می‌کردند.
باتنا صحنهٔ سرزنده را از نظر گذراند و به‌وقتی لومیان هشدار داد: «به نظر میاد این اولین سفرت‌استخدام به مجمع‌الجزایره. یادت باشه، هرگز به یه جزیره‌نشین اعتماد نکن.»
«احترام و تواضعِ ظاهری‌شون نیتِ اصلی‌شون رو می‌پوشونه. همه‌ش تو فکرِ اینن که‌روزنامه‌ها پولمون رو بالا بکشن و ما رو به قیمتِ گزافی بفروشن. اگه قدرت‌مخصوصاً و هوشِ کافی نداشته باشی که سرِ جاشون بنشونیشون، افکارِ پلیدشون حتماً عملی می‌شه.»
لومیان به‌دریای چشمانِ باتنا نگاه‌هرچند کرد و خندید:
«وقتی تازه‌می‌خورد رسیده بودی،کتی سرت کلاه گذاشتن؟»
باتنا ساکت شد‌داستان‌های و از جواب‌پوزخند دادن طفره رفت.
لومیان دیگر اصرار نکرد. ۲ لیک داد و پاکتِ کوچکی‌خوانندهٔ از ورقه‌های موزِ تازه‌سرخ‌شده خرید. لایهٔ بیرونیِ ترد جای خود را‌حقیقته به درونِ نرم و شیرینی می‌داد که لبریز از طعم بود.
وقتی لومیان داشت موزها را‌هرچند می‌جوید، باتنا زیرِ لب گفت:خوانندهٔ «اینا فقط مالِ بچه‌ها و زن‌هاست.»
چطور مردِ بالغی که مصمم بود پا‌شلواری جای پای گرمان اسپاروی بزرگ بگذارد، می‌توانست‌رپیرِ با ورقه‌های موزِ سرخ‌شده دلی از عزا دربیاورد؟
حداقل روی کاغذ،داستان‌های من هنوز به‌پوزخند سنِ قانونی نرسیدم...
لومیان در دل این موضوع را نادیده گرفت. همان‌طور‌نپرداخته که در بازار پیش می‌رفتند، رو به باتنا کرد و‌چاپ پرسید: «دزدای دریایی زیاد با لباسِ مبدل میان بندرِ فاریم؟»
باتنا بی‌درنگ جواب داد: «آره،هرچند خیلی زیاد. اما شکار کردنشون‌خوانندهٔ اینجا اصلاً ارزشِ دردسرش رو نداره.»
لومیان ابرو بالا انداخت:کتی «چرا نه؟ این‌طوری گرفتنِ‌سفید جایزهٔ روی سرشون آسون‌تره که.»
باتنا خندید‌پروپاقرصِ و صدایش‌روزنامه‌ها را پایین آورد:
«مقام‌های بندرِ فاریم بی‌سروصدا به دزدای دریایی‌این اجازه می‌دن بیان اینجا، جنسای غارتی‌شون رو بفروشن‌پوزخند و در عوض آذوقه بخرن و خوش‌گذرونی کنن.
تجارتِ دزدای دریایی یکی از پایه‌های اصلیِ اقتصادِ بندرِ‌نپرداخته فاریمه. خیلیا، از جمله فرماندار، فرماندهٔ ناوگانِ محلی و‌وقتی رئیسِ پادگان، از این راه ثروتِ زیادی به هم زدن.
تا وقتی دزدای دریایی آفتابی نمی‌شن و بی‌سروصدا کارشون رو می‌کنن، درافتادن باهاشون تو فاریم‌نفیس مثلِ درافتادن با قدرتمندای محلیه. اگه این اتفاق بیفته، هم تو و هم دزدای دریایی‌لحظه‌ای خطرِ دستگیری تهدیدتون می‌کنه، اما دزدای دریایی ممکنه راهی برای فرار از زندان پیدا کنن.»
لومیان با لحنی‌داستان‌های سرگرم پرسید: «تریر‌پوزخند هیچ اعتراضی نداره؟»
در بیرون از‌اصلی تریر، مردم اغلب دولتِ‌این اینتیس را تریر می‌نامیدند.
باتنا خندید و ادامه داد: «کی می‌دونه؟ شاید اونایی که از تجارتِ دزدای دریایی خبر دارن، خودشون‌فقط غرقِ ثروتِ ناشی از فسادن. اگه هم خبر نداشته باشن، به خودشون زحمت نمی‌دن که بفهمن قضیه‌مشهور چیه. به هر حال، دزدای دریایی تو بندرِ فاریم خیلی آرومن و ترجیح می‌دن از دردسر دوری کنن.»
لومیان لحظه‌ای به فکر فرو رفت و‌شلواری گفت: «که این‌طور... اگه یه دزدِ دریایی بهم‌نفیس حمله کنه، حقِ دفاع از خودم رو ندارم؟»
باتنا حس می‌کرد این پسر سعی دارد‌تأیید دزدانِ دریایی را تحریک کند: «چرا، ولی‌ابله آخه چرا باید اونا بهت حمله کنن؟»
لومیان این را گفت و همراه با‌این باتنا کنته به سمتِ میخانه‌ای در آن‌مجلات نزدیکی پیچیدند: «شاید فکر کنن طعمهٔ آسونیم؟»
وارد شدند و‌اصلی ترجیح دادند به‌جای نشستن‌این در خیابان، داخل بنشینند.
فضای داخل هم به همان اندازه پرجنب‌وجوش بود. زنی دورگه روی سکوی چوبیِ وسطِ سالن با حرکاتی تحریک‌آمیز‌تعادل می‌رقصید. حرکاتش با موسیقی هماهنگ بود، مدام پاهایش را بالا می‌آورد و با ریتم پیش می‌رفت. رفته‌رفته کت‌هیچ‌کدوم و لایه‌های مختلفِ لباسش را درآورد و بخش‌های زیادی از پوستِ سالم و انحناهای ملایمِ بدنش را نمایان کرد.
وقتی دستش را روی لباسِ زیرش گذاشت، مشتریانِ‌فقط اطراف با سوت و فریادهای بلند واکنش نشان‌وال دادند و شور و حالِ فضا به اوج رسید.
باتنا با لبخند گفت: «این چطوره؟ از بعضی جهات،نپرداخته فاریم روشن‌فکرتر از تریر نیست؟ نه تنها می‌تونی تماشا‌وقتی کنی، بلکه با یه مقدار پول می‌تونی با خودت ببریش.»
لومیان دستِ راستش را بالا برد و اعلام‌موضوع کرد: «این فقط یعنی فاریم به اندازهٔ کافی‌تأیید از دسترسِ کلیساها و بلوارِ بزرگِ تریر دوره.»
باتنا لحظه‌ای‌می‌خورد جا خورد:کتی «منظورت چیه؟»
لومیان لحنی پارسا به خود گرفت و ادای‌فقط مؤمنِ معتقدی به خورشیدِ فروزانِ ابدی را درآورد: «اون‌قدر‌مخصوصاً از عدالت دوره که نمی‌شه با قانون مهارش کرد!»
لومیان با دیدنِ‌اصلی چهرهٔ خشک‌شدهٔ باتنا،مجموعهٔ دوباره لبخند زد:
«شوخی کردم! تو دریا کی‌هرچند به قانون اهمیت می‌ده؟ حق‌خوانندهٔ با کسیه که زورِ بیشتری داره!»
باتنا با آسودگی خندید: «یه‌آبی لحظه فکر کردم می‌خوای اینجا‌قهوه‌ای رو به نامِ خدا پاکسازی کنی.»
سرِ جایشان نشستند و مشروبِ‌مجلات شکریِ معروفِ مجمع‌الجزایرِ دریای مه،چاپ یعنی «سامِ زرین» را سفارش دادند.
۸ لیک برای‌اصلی هر لیوان بسیار‌مجموعهٔ ارزان‌تر از تریر بود.
وقتی مشروبِ شیرین و کاراملی گلویش را گرم کرد، لومیان با شور و شوق‌مجلات شروع به صحبت دربارهٔ گرمان اسپارو کرد و همچون پیرویی فداکار رفتار می‌کرد. با‌دستاوردهای باتنا و حتی متصدیِ بار هم‌کلام شد و آن‌ها را هم به بحثِ پرحرارتش کشاند.
پس از مدتی، لومیان سامِ زرینش را تمام‌سفید کرد و ایستاد. او به سمتِ سکوی چوبیِ وسط‌کمرش که حالا رقصندهٔ جدیدی رویش رفته بود، کشیده شد.
باتنا با لبخندی حاکی از فهمیدگی‌پوزخند نگاهش می‌کرد. گمان می‌کرد این پسر‌حقیقته نتوانسته در برابرِ وسوسه مقاومت کند.
لومیان به سکو نزدیک شد، دو مشتری را که‌نپرداخته راهش را بسته بودند گرفت و به‌راحتی به کناری پرت‌چاپ کرد. با فشارِ محکمی به لبهٔ سکو، روی آن پرید.
زیرِ نگاهِ بهت‌زدهٔ همه، لومیان‌هرچند هفت‌تیرش را بیرون کشید، سقفِ میخانه‌پروپاقرصِ را نشانه گرفت و شلیک کرد.
بنگ!
خاک از سقف فروریخت و رقصنده از ترس روی زمین نشست. مشتریان وحشت کردند‌ابله و برای پناه گرفتن به تکاپو افتادند. برخی در شوک خشکشان زد، برخی با‌کار خشم یا اخم خیره ماندند و چند نفری هم پوزخندی مشتاقانه بر لب داشتند.
پیشِ خودش‌دریای چی فکر می‌کنه؟هرچند داره چی‌کار می‌کنه؟
باتنا مبهوت مانده بود.
لومیان لولهٔ هفت‌تیر‌لباس‌هایش را فوت کرد و‌شلواری پوزخندی به مشتریان زد:
«همگی، لطفاً‌پروپاقرصِ توجه کنید. یه‌مجلات سؤالی ازتون دارم.»