چپتر 318: بها

لومیان مطابق با آیینِ احضارِ دقیقی که‌اما​ در کتابِ جادوی اورور و دانشِ رازآلودِ‌متفاوت​ پیمان‌گیران آمده بود، به زبانِ هرمسِ باستانی خواند:

لومیان این وردِ احضار را بر اساسِ اطلاعاتِ دستِ آبسه‌دار ساخته بود. از آنجا که آیین تا‌چندان​ حدی از احضارکننده محافظت می‌کرد و دستِ آبسه‌دار چندان خطرناک به نظر نمی‌رسید، واژه‌های «ضعیف» و «دوستانه» را‌شعله‌های​ حذف کرده و به‌جای آن از عبارت‌های دیگری استفاده کرده بود که موجودِ هدف را دقیقاً مشخص می‌کردند.

شعله‌های سیاه‌وکبودِ شمع زبانه کشیدند و در هم تنیدند تا‌خطرناک​ دروازه‌ای اثیری مزین به نمادهای مرموز شکل دهند. مِهِ خاکستریِ‌دیگری​ کم‌رنگی محیط را پر کرد و فضایی وهم‌انگیز به وجود آورد.

رفته‌رفته در با صدای قیژژ! باز شد و دستِ قطع‌شدهٔ سیاه‌وکبود‌آنجا​ و پوسیده‌ای بیرون آمد. اندازهٔ آن دو برابرِ کفِ دستِ لومیان‌ضعیف​ به نظر می‌رسید و می‌توانست جمجمهٔ یک انسان را خرد کند.

دستِ قطع‌شدهٔ بیمار پیش از ورودیِ وهمی‌کفِ​ و مرموز معلق ماند. انگشتانش به سوی گلوی‌پیش​ لومیان دراز شد، اما از حمله خودداری کرد.

لومیان قمقمه‌ای از الکلِ نظامی با رنگی متفاوت بیرون آورد،‌ساخته​ درش را باز کرد و چند قطره از آن را‌نمی‌رسید​ به سوی محرابی که دستِ آبسه‌دار روی آن قرار داشت، پاشید.

مایع در نیمهٔ راه به زمین‌احضارکننده​ ریخت، اما با درخششی از سنجاقِ‌نمی‌رسید​ جاروی اسکاتلندی، رشوه بی‌سروصدا پذیرفته شد.

تازه آن موقع لومیان به حرف‌وردِ​ آمد. صدایش در گلو و سینه‌اش طنین‌حدی​ انداخت و هجاهای بیگانه‌ای را ادا کرد.

این‌ها واژگانی بودند که هرگز با آن‌ها برخورد نکرده بود؛‌جمجمهٔ​ واژگانی که از دانشِ رازآلودِ پیمان‌گیران سرچشمه می‌گرفتند و به‌انگشتانش​ او قدرت می‌دادند تا بر تلفظ و ماهیتشان مسلط شود.

آن‌ها زیرمجموعهٔ زبانِ رازآلودِ‌سیاه‌وکبودِ​ سرنوشت بودند؛ بخشِ جدایی‌ناپذیری‌اطلاعاتِ​ از این زبانِ پنهان.

طنینِ صدای لومیان به هم‌حدی​ پیوست و نویسه‌هایی نقره‌ای‌مشکی، شبیهِ‌خطرناک​ نمادها، از هوا پدیدار شدند.

آن‌ها روی پوستِ بزِ مصنوعی که روی‌اساسِ​ محراب قرار داشت فرود آمدند و در‌احضارکننده​ هم آمیختند تا پیمانی کوتاه اما غیرعادی بسازند.

با تثبیتِ پیمان، لومیان ارتباطی پیچیده با دستِ‌می‌رسید​ آبسه‌دار برقرار کرد، گویی از رقصِ احضار استفاده کرده‌وهمی​ بود تا آن را به وجودِ خودش پیوند بزند.

از طریقِ این مجرا، لومیان توانایی‌ها و‌اساسِ​ ویژگی‌های اولیهٔ دستِ آبسه‌دار را دریافت و‌احضارکننده​ در این فرایند، خواسته‌های آن را حس کرد.

این خواسته‌ها‌ساخته​ بهایی بود که‌حدی​ لومیان باید می‌پرداخت.

«بدنم رو پیدا‌خردکنندهٔ​ کن، وگرنه الوهیت‌وردِ​ برای همیشه ازت می‌گریزه!»

پیش‌پرداخت و دِینی که بعداً باید تسویه بشه... یعنی این تأثیرِ رشوه‌ست؟ نه، این‌طوری نیست. با بستنِ‌وهمی​ قرارداد، بها فوراً پرداخت می‌شه—به شکلِ سرنوشتِ محتومِ من برای رسیدن به مقامِ نیمه‌خدایی. وقتی بقیهٔ قسمت‌های‌قطره​ دستِ آبسه‌دار رو پیدا کنم، پاداش طبیعتاً جایگزینِ بها می‌شه... فعلاً مثلِ اینه که وثیقهٔ کافی داده باشم...

لومیان با درکِ‌خردکنندهٔ​ اصلِ پیمان، افکارش به‌اساسِ​ سرعت از سرش گذشت.

هم‌زمان، در میانِ ویژگی‌ها و صفاتِ دستِ آبسه‌دار، تواناییِ‌چندان​ مطلوبِ پیمایشِ عالمِ ارواح را به همراهِ ویژگیِ ضدغیب‌بینی، شبه‌شکست‌ناپذیری‌عبارت‌های​ و مهارتِ شکستنِ گردنِ کسانی که الوهیت نداشتند، پیدا کرد.

این یک ویژگیِ ذاتیِ دستِ آبسه‌دار بود، نه‌اطلاعاتِ​ صرفاً یک توانایی. اثربخشیِ آن اندکی با انتظاراتِ‌می‌کرد​ لومیان تفاوت داشت، اما در حدِ قابل‌تحملی بود.

با توجه به اینکه مهلتِ استفاده از نزاکت به پانزده دقیقه محدود‌خرد​ بود، هزینه قابل‌تحمل بود و ویژگی‌هایش تقریباً کفایت می‌کرد. لومیان وقت را تلف‌حمله​ نکرد، نامزدهای دیگر را احضار کرد و به زبانِ هرمسِ باستانی سوگند خورد:

این کلمات با محیط در هم آمیختند و‌اطلاعاتِ​ به شکلِ رشته‌هایی از مِهِ سیاه‌وکبود درآمدند که‌می‌کرد​ به درونِ طومارِ پوستِ بزِ مصنوعی نفوذ کرد.

دستِ آبسه‌دار پایین آمد و لکه‌ای‌برابرِ​ از چرکِ خونی و زردرنگ را‌خرد​ در فضای خالیِ قرارداد به جا گذاشت.

پیمان خودبه‌خود شعله‌ور شد‌سیاه‌وکبودِ​ و نمادها و واژگانِ‌اطلاعاتِ​ بی‌شمارِ نقره‌ای‌مشکی به وجود آورد.

آن‌ها به هم پیوستند و‌حدی​ الگوی پیچیده و مرموزی ساختند که‌نظر​ ناگهان روی شانهٔ لومیان فشرده شد.

اگرچه زیرِ لباسش پنهان بود،‌گلو​ اما ذهنِ لومیان تصویری از‌ساخته​ شانهٔ راستش را مجسم کرد.

نشانِ سیاهِ عجیبی‌بیرون​ شبیهِ مُهر در‌برابرِ​ آنجا پدیدار شده بود.

لومیان غریزی دریافت که با فعال کردنِ نشانِ قرارداد، می‌تواند‌ساخته​ از ویژگی‌های دستِ آبسه‌دار برای پیمایشِ عالمِ ارواح استفاده کند.‌نمی‌رسید​ فسخِ قرارداد تنها با مرگِ یکی از طرفین امکان‌پذیر بود—سرنوشتی محتوم.

لومیان بدونِ اینکه زحمتِ آزمایشِ پیمایشِ عالمِ‌محافظت​ ارواح را به خود بدهد، احضار را‌ضعیف​ پایان داد و آیینِ تازه‌ای را آغاز کرد.

...

بارِ دیگر، دروازهٔ وهمی و مرموز پدیدار شد که‌خودداری​ در شعله‌های سیاه‌وکبودِ درهم‌تنیده پوشیده شده بود. بادِ سردی‌محرابی​ وزید و شبِ تابستانی را به سرمای زمستانی تبدیل کرد.

لومیان دید که شکلی از درونِ ورودیِ وهمی پدیدار‌حدی​ شد. آن پیکر که لباسِ مجلسیِ قرمز و درخشانی‌ضعیف​ با رشته‌های طلاییِ ظریف به تن داشت، پیشِ رویش ایستاد.

بی‌تردید، آن پیکر سر نداشت‌سیاه‌وکبود​ و هاله‌ای از کینه و‌برابرِ​ خشمِ عمیق از خود ساطع می‌کرد.

لومیان با دقت روالِ تعیین‌شده را دنبال کرد—از‌سوی​ مشروب به‌عنوانِ «رشوه» استفاده کرد و عهدِ قرارداد‌نظامی​ را خواند. او بهای درخواستیِ عروسِ بی‌سر را دریافت.

«خویشاوند یا‌ماند​ دوستی رو‌سوی​ قربانی کن.»

لومیان با لبخندی کنایه‌آمیز‌اطلاعاتِ​ زمزمه کرد: «از حضورتون ممنونم.»‌حدی​ و احضار را پایان داد.

از این احضارِ ظاهراً بی‌نتیجه، اطلاعاتِ‌پوسیده‌ای​ ارزشمندی به دست آورد. تأیید کرد‌می‌رسید​ که رشوه تا حدی تأثیر دارد.

خواستهٔ اصلیِ عروسِ بی‌سر قربانی کردنِ یکی از خویشاوندان‌گلوی​ بود؛ با این حال، رشوه توانسته بود دامنه را‌متفاوت​ گسترش دهد تا دوستان را هم در بر بگیرد.

سپس نگاهِ لومیان به‌سوی​ آخوندکِ انسان‌چهره معطوف شد.‌حمله​ او وردِ احضاری ساخته بود:

با صدای عجیبِ ویژژژ، آخوندکِ‌گلوی​ فیروزه‌ای‌رنگِ بزرگ و نیمه‌شفافی از‌قمقمه‌ای​ آن سوی درِ وهم‌آلود بیرون آمد.

سرش چهرهٔ جوانی زیبا و‌آبسه‌دار​ درخشان را داشت که بی‌اختیار‌احضارکننده​ احتیاطِ بیننده را از بین می‌برد.

آخوندک با حس کردنِ حضور و‌پوسیده‌ای​ جنسیتِ احضارکننده، به‌سرعت به زنی خیره‌کننده‌می‌رسید​ با لباسِ شبِ سیاه دگرگون شد.

لومیان که در دل پوزخند می‌زد،‌ماند​ تمامِ مراحل را با دقت به انجام‌خودداری​ رساند: رشوه، خواندنِ ورد و درکِ شرایط.

آخوندکِ انسان‌چهره سه دسته پیشکش تعیین کرد که‌حمله​ برآورده کردنِ تنها یکی از آن‌ها کافی بود: «اندام‌های‌قطره​ تناسلیِ پیمان‌کار؛ تواناییِ دروغ‌گوییِ پیمان‌کار؛ سوزانده‌شدنِ پیمان‌کار در آتش.»

پس از رشوه، شروط کمی‌آبسه‌دار​ نرم‌تر شد و یکی دو گزینهٔ‌محافظت​ دیگر هم در اختیارش قرار گرفت.

این موجود فقط یه چیز می‌خواد... رنجِ آدمیزاد... اولی به خاطرِ کینه‌ش‌می‌رسید​ از مرداست. اگه زن بودم، احتمالاً این گزینه اصلاً مطرح نمی‌شد... دومی‌انگشتانش​ مالِ تهمت‌زنا و دروغ‌گوهاست و سومی هم همون آتشیه که خودش توش سوخته...

لومیان به‌سرعت نتیجه‌گیری کرد.

برای یک آتش‌افروز، خواستهٔ سوم چالشِ بزرگی نبود.‌حمله​ از یک سو، در برابرِ شعله‌های آتش مقاومتِ چشمگیری‌قطره​ داشت و از سوی دیگر، تحملِ درد تخصصش بود.

اگر این گزینه وجود نداشت، لومیان قصد داشت تسلیم شود و بعداً چند موجودِ مشابهِ دیگر از عالمِ ارواح احضار‌حذف​ کند. محروم شدن از قدرتِ دروغ‌گویی، توانایی‌هایش را به‌شدت تضعیف می‌کرد و زنده‌ماندن در جایی مثلِ تریر را ناممکن می‌ساخت. همچنین‌دهند​ مطمئن نبود که آیا اندام‌های تناسلی‌اش پس از قربانی شدن، در ساعتِ ۶ صبح برمی‌گردند یا نه؛ نمی‌خواست چنین خطری بکند.

بی‌درنگ، چهرهٔ نیس را که‌سیاه‌وکبود​ به دنبالش بود، از میانِ‌برابرِ​ زرادخانهٔ توانایی‌های آخوندکِ انسان‌چهره یافت.

«نیس» نامِ آخوندکِ انسان‌چهره در دورانِ حیاتش بود. ماهیتِ این توانایی بیشتر به‌خودداری​ وهم گرایش داشت تا دگرگونیِ جسمانی. با این حال، بدونِ داشتنِ ابزاری برای‌پاشید​ باطل کردنِ آن یا الوهیت، رخنه کردن در این وهم دور از دسترس بود.

این بار، نشانِ سیاه روی شانهٔ‌دراز​ چپِ لومیان نقش بست و هم‌زمان،‌نظامی​ شعله‌های سرخ‌رنگی از پاهایش زبانه کشید.

شعله‌ها بی‌توجه به کارهای‌اطلاعاتِ​ لومیان، لباسش را به آتش‌حدی​ کشیدند و گوشتش را سوزاندند.

احساساتی یادآورِ رویارویی‌اش با سوزانا ماتیس اما متفاوت با آن،‌برابرِ​ او را در بر گرفت. آمیزه‌ای از دردهای آشنا و‌ورودیِ​ ناآشنا در هوشیاری‌اش جریان یافت و حواسش را به یغما برد.

لومیان که به‌سرعت وسایلِ ارزشمندش‌معلق​ را کنار گذاشته بود، سنجاقِ‌دراز​ نزاکت را در مشت فشرد.

آتش‌سوزی سه دقیقهٔ تمام طول کشید.‌دراز​ پوستِ لومیان زغال شد و لباس‌هایش‌نظامی​ ردهای سوختگی روی بدنش بر جا گذاشتند.

برای یک آتش‌افروز، چنین زخم‌هایی خطرِ جانی نداشت —‌حدی​ حتی به‌سختی می‌شد آن‌ها را شدید دانست. او توانِ‌ضعیف​ کافی برای آماده‌شدن جهتِ احضارِ بعدی را حفظ کرد.

هم‌زمان با طنین‌انداز شدنِ ورد، جانوری از گوشت و پی از‌محافظت​ میانِ درِ وهم‌آلود به بیرون غلتید. روی هر تکه از گوشتش‌به‌جای​ چشمی سفید قرار داشت که مردمکش در سیاهیِ ابسیدین پوشیده شده بود.

لومیان که قمقمهٔ نظامیِ سفیدآلومینیومی را در دست داشت،‌اندازهٔ​ مشتش شل شد و در حالی که گرفتارِ آن‌بیمار​ نگاه‌های بی‌شمار شده بود، ناگهان به خوابی عمیق فرو رفت.

پس از گذشتِ مدتی نامعلوم، ناگهان به هوش آمد و‌دراز​ فهمید که آیین خودبه‌خود پایان یافته است. شرِّ هزارچشم از‌چند​ حملهٔ واقعی چشم‌پوشی کرده و به عالمِ ارواح پس نشسته بود.

فقط با یه نگاه خوابم برد.‌دراز​ ارتباط برقرار کردن غیرممکنه... تازه، این سطح‌رنگی​ از نفوذ فراتر از محافظتِ ذاتیِ آیینه...

لومیان نفسش را بیرون داد و‌ساخته​ ساعتِ جیبیِ تالارِ رقصِ نسیم را‌می‌کرد​ برداشت تا زمان را بررسی کند.

خدا رو شکر، فقط‌باز​ چند دقیقه خوابیدم. هنوز‌آمد​ حدود سه دقیقه وقت هست...

لومیان تمرکز کرد و از‌معلق​ نو دست به کار شد‌دراز​ تا سایهٔ جیغ را احضار کند.

...

بارِ دیگر، ورودیِ رازآلود و وهم‌انگیز گشوده شد. با این حال، چیزی‌نظامی​ که با نگاهِ لومیان روبه‌رو شد، سایه‌ای ناهنجار و درهم‌پیچیده نبود، بلکه‌نیمهٔ​ شبحی مه‌آلود بود که زرهی قیرگون شبیه به فلس‌های ماهی بر تن داشت.

متفاوت با تمامِ زره‌های ثبت‌شده در روزنامه‌ها‌آنجا​ و مجله‌ها، این لباسِ رزم فلس‌هایی داشت که‌نظر​ هر کدام شبیهِ سایه‌هایی کوچک و پیچان بودند.

هممم... ممکنه وردِ احضار دقیق نبوده باشه و یه موجودِ‌برابرِ​ مشابه از عالمِ ارواح رو آورده باشه؟ ظاهراً اینم جیغِ فلج‌کننده‌وهمی​ داره. بذار اول ببینم چقدر احتمال داره بشه باهاش پیمان بست...

لومیان شرایط را سنجید و‌معلق​ چرخهٔ دیگری از رشوه، خواندنِ ورد‌اما​ و درکِ شرایط را آغاز کرد.

سایهٔ زره‌پوش پیشکشی تعیین کرد:‌گلوی​ «خون‌بهای ده جان یا بیشتر،‌قمقمه‌ای​ یا طلایی معادلِ ۱۰۰ هزار ورل‌دور.»

به لطفِ رشوه، پیش‌شرط‌ها ملایمت نشان دادند و مهلتِ تقدیمِ قربانی‌ها به سه‌چندان​ ماه افزایش یافت. کوتاهی در این امر، کیفرِ قرارداد را در پی داشت؛‌موجودِ​ احتمالی که شاملِ مهار از دست دادن یا بدتر از آن، مرگ می‌شد.

مبلغِ ۱۰۰ هزار ورل‌دور...

لومیان دریافت که این شرط تا حدی قابل‌مدیریت است،‌گلوی​ از این رو در فهرستِ توانایی‌ها و ویژگی‌های سایهٔ‌متفاوت​ زره‌پوش کاوش کرد تا جیغِ فلج‌کنندهٔ دلخواهش را بیابد.

در حینِ جست‌وجو،‌انگشتانش​ به توانایی‌ای با نامی‌اما​ جالب برخورد: «طلسمِ هارومف.»