چپتر 772: نفرین

لومیان لبریز از شجاعتِ نبرد با آسمان‌ها و ضربه‌زدن‌فرازِ​ به خدایانِ راستین، صاف و استوار ایستاد و بی‌هیچ‌تضعیفش​ تزلزلی با کاخ‌های ویرانِ درونِ ملتِ سفیدِ کم‌رنگ روبه‌رو شد.

درست در همان لحظه،‌باشه​ پلک‌هایش بی‌اختیار پایین افتادند‌زرینِ​ و چشمانش را پوشاندند.

تقریباً هم‌زمان، صدای شوالیهٔ شمشیرها بارِ‌ببرد​ دیگر در گوشش پیچید: «هدفِ ما‌بیاید​ بچهٔ اکسیتوست، نه جنازهٔ خدای باستانی.»

این حرف برای این بود که‌هیچ​ لومیان از آن‌سوی برهوتِ سفیدِ کم‌رنگ، مستقیم‌رنگ‌پریدگیِ​ به جنازهٔ خدای باستانیِ مرگ نگاه نکند.

لومیان بی‌درنگ‌می‌برد​ جواب داد: «جای‌خونی​ هیچ ترسی نیست!»

صدایش به‌محضِ خروج از دهانش، به رنگ‌پریدگیِ‌نقابِ​ حاکم بر این جهان «آلوده» شد و ضعیف،‌می‌برد​ توخالی و عاری از احساس به گوش رسید.

شوالیهٔ شمشیرها با جدیت توصیه کرد: «اما این روی نبردِ ما‌وجود​ با بچهٔ اکسیتو اثر می‌ذاره؛ باید زودتر کارش رو تموم کنیم.‌گُر​ وقتی این کار انجام شد، می‌تونی هر کاری دلت می‌خواد بکنی.»

لومیان لحظه‌ای ساکت‌جواب​ شد و بعد‌هیچ​ جواب داد: «باشه.»

راستش را بخواهید، لومیان که نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز را بر چهره داشت و در حالتِ نامیرایی به‌تضعیفش​ سر می‌برد، ترس و هیبتی خونی نسبت به جنازهٔ نیای ققنوس بر فرازِ کاخِ مرگ حس می‌کرد. آن‌تبدیل​ شجاعت نتوانست این حس را از بین ببرد و حتی کمی هم تضعیفش کرد تا تعادلی به وجود بیاید.

وگرنه لومیان که شمشیر‌باشه​ شجاعت را در دست داشت،‌خاندانِ​ به این راحتی‌ها کوتاه نمی‌آمد!

بی‌درنگ، لومیان در شعله‌ای سفید و درخشان گُر گرفت‌تضعیفش​ و به نیزهٔ نوری بلندی تبدیل شد که به‌سوی‌نمی‌آمد​ ساختمان‌های هنوز سالم در حاشیهٔ مجموعه کاخ‌ها یورش می‌برد.

همان‌طور که نیزهٔ آتشین آسمان را می‌شکافت، آن هم بر اثرِ رنگ‌پریدگی فرسوده‌رنگ‌پریدگیِ​ شد و با سرعتی بیشتر تحلیل رفت و کم‌نور شد؛ به این معنا‌اما​ که لومیان تنها توانست نیمی از مسافتِ در نظر گرفته‌شده را طی کند.

سرانجام، با خاموش‌شدنِ نورِ سفیدِ کم‌رنگ،‌نسبت​ لومیان در میانِ زمین و آسمان ظاهر‌نتوانست​ شد و مستقیم به‌سوی زمین سقوط کرد.

نرم روی برهوت فرود آمد‌راستش​ و تنها صدای خفیفی ایجاد کرد.‌چهره​ در همه‌جا سکوتی مرگبار حکم‌فرما بود.

نیزهٔ درخشان و‌شجاعت​ شعله‌ورِ آتش بارِ‌ببرد​ دیگر به هوا برخاست.

پس از پنج بار تکرارِ این کار، لومیان سرانجام به برجِ‌خروج​ بلندی رسید که با نقش‌ونگارهای زرینِ بی‌شماری آراسته شده بود. بر‌رسید​ فرازِ آن ایستاد و پیکرِ بچهٔ هیولاوارِ اکسیتو در نگاهش واضح‌تر شد.

هرچند آن دیگری هیئتِ اساطیریِ احتمالاً ناقصش را به نمایش نگذاشت، اما لومیان تنها با دیدنِ‌حتی​ دست‌وپاهای خمیدهٔ انسانی، سری شکل‌گرفته از چند سرِ به‌هم‌چسبیدهٔ نوزاد، و بال‌هایی کشیده از تنه با‌گرفت​ پرهای نیمی سفیدِ کم‌رنگ و نیمی بلوطی، احساسِ سرگیجه کرد که با دردی تشنج‌آور همراه بود.

افزون بر این، انگار چیزی‌راستش​ در درونش او را فرا می‌خواند‌چهره​ و آرام‌آرام به‌سوی شکمش جمع می‌شد.

این تبارِ اومبلا بود!

لومیان هیچ‌بی‌درنگ​ ترسی از این‌جای​ بابت حس نکرد.

مگر این ناگزیر نبود؟

در لحظهٔ بعد،‌بعد​ دو پیکر پیشِ‌بخواهید​ رویش تجسم یافتند.

یکی از آن‌ها پیراهنِ درباریِ سیاهِ گوتیک به تن داشت، همراه با‌بیاید​ کلاهِ کوچکِ زنانه‌ای هم‌رنگِ آن و موهای طلاییِ روشنش که مرتب جمع‌نیزهٔ​ شده بود. دیگری، کمی ژولیده، جلیقه‌ای سیاهِ سنتی روی پیراهنی سفید پوشیده بود.

نیمه‌خدای جناحِ اعتدال، شارون، و یکی‌هیچ​ از اعضای جناحِ اعتدال، دارندهٔ کارتِ‌دهانش​ تاروتِ آرکانای صغیرِ شوالیهٔ شمشیرها، ماریک!

با نزدیک‌شدن به هدفِ اصلی‌شان،‌خونی​ سرانجام از بدنِ لومیان جدا‌کاخِ​ شدند و آمادهٔ نبرد ایستادند.

در واقع، شارون و ماریک هر دو رنگ‌هایی برگرفته از تأثیراتِ‌چهره​ به‌جامانده از لومیان را بر خود داشتند و کاملاً تجلی نیافته‌فرازِ​ بودند؛ به همین دلیل سفیدِ کم‌رنگ و تار به نظر می‌رسیدند.

گذشته از این، بدن‌هایشان‌نتوانست​ شفاف و روح‌مانند بود و‌تضعیفش​ در حالتِ شبح قرار داشتند.

اگر چنین نبود، در دم جان‌هیچ​ می‌باختند و به مردگانِ متحرکِ واقعی‌دهانش​ و تهی از آگاهی تبدیل می‌شدند.

بچهٔ هیولاوارِ اکسیتو که نزدیکِ شکمِ جنازهٔ خدای باستانیِ مرگ شناور بود،‌شجاعت​ متوجهِ نزدیک‌شدنِ لومیان و بقیه شد. از فاصلهٔ دو سه کیلومتری، بدنش‌دست​ را نیم‌چرخی داد و با دوازده چشمِ خوشه‌ای‌اش به آن‌ها نگاه کرد.

لومیان بی‌درنگ حس کرد جوهرهٔ محافظِ ذهن و آگاهی‌اش‌خاندانِ​ که با نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز سپر شده بود، همراه‌نسبت​ با نیروی حیاتِ اعماقِ وجودش، نشانه‌هایی از فروپاشی بروز می‌دهد.

در نگاهِ او، نیمه‌خدای جناحِ اعتدال به نامِ شارون، با استفاده از اثرِ‌وگرنه​ آینه‌ای و بازتابندهٔ سطحِ طلای ناب، دو بار میانِ کاخِ در حالِ فروپاشی و‌تبدیل​ برجِ بلند سوسو زد و به فاصلهٔ سیصد چهارصد متریِ جنازهٔ نیای ققنوس رسید.

دهانش را به‌سوی‌جواب​ بچهٔ اکسیتو باز کرد‌ترسی​ و جیغی گوش‌خراش کشید.

این اولین باری‌ترس​ بود که لومیان‌نسبت​ صدای شارون را می‌شنید.

صدا که در طولِ مسیرِ بیش از دو هزار‌خاندانِ​ متری‌اش بر اثرِ رنگ‌پریدگی فرسوده شده بود، همچون پژواکی‌خونی​ ضعیف و تقریباً شبیهِ یک توهم به گوشِ لومیان رسید.

اما بچهٔ اکسیتو چنین برداشتی نداشت. پرهای روی بال‌هایش — که نیمی سفیدِ کم‌رنگ و‌دست​ نیمی بلوطی بودند — به‌سرعت فرو ریختند. چشم‌های روی صورتش یکی‌یکی ترکیدند و گوشتِ بدنِ‌هنوز​ برهنه‌اش تا رسیدن به استخوان چرک کرد؛ گویی نفرینی نیرومند به او اصابت کرده بود!

لومیان با دیدنِ این صحنه، بی‌هیچ ترسی، بارِ دیگر به نیزهٔ آتشینِ‌دهانش​ شعله تبدیل شد و خود را به‌سوی آن موجود پرتاب کرد. در همین‌کرد​ حین، شوالیهٔ شمشیرها روی سطوحِ بازتابندهٔ مختلف سوسو زد و به جلو رفت.

بچهٔ اکسیتو‌می‌برد​ زوزه‌ای دردناک‌هیبتی​ سر داد.

هرچند صدا دور بود و رنگ‌پریدگیِ غلیظِ درونِ کاخِ مرگ آن را خفه‌تر هم کرده بود،‌ترس​ وقتی به لومیان رسید ضعیف بود، اما با این حال برای لحظه‌ای او را دچارِ سرگیجه کرد.‌وجود​ بوی خون‌آلودِ پوسیدگی در سوراخ‌های بینی‌اش پیچید و بی‌اختیار باعث شد از حالتِ نیزهٔ آتشینش خارج شود.

با این زوزه، کودکِ هیولاییِ اکسیتو تغییرِ شکل داد و به‌وجود​ غنچه‌ای غول‌آسا، رنگ‌پریده و بی‌جان، پیچ‌خورده و درهم‌تنیده تبدیل شد. کره‌های‌گُر​ چشمِ ترکیده، گوشتِ چرک‌کرده و پرهای ریخته همگی جذبِ غنچه شدند.

در یک چشم‌به‌هم‌زدن، غنچهٔ‌داد​ خیس و آب‌چکان شکفت‌نیست​ و دو کودک پدید آورد.

یکی در سیاهیِ قیرگون و سرخِ تیره در هم تنیده بود،‌می‌کرد​ زخم‌هایش به‌سرعت چرک کردند تا اینکه بی‌حرکت شد، رنگ باخت و به‌شمشیر​ زمین افتاد؛ دیگری هیولایی غول‌آسا با پنجه‌های پرنده و کاملاً بی‌گزند بود.

با این دگرگونی، کودکِ هیولاییِ‌راستش​ اکسیتو نفرین را از خود‌اِگِرز​ دور کرد و دوباره زاده شد.

اما شارون فرصت را غنیمت‌بین​ شمرد و پیکرش در دوازده‌تعادلی​ چشمِ خوشه‌ایِ آن انعکاس یافت.

کودکِ هیولاییِ اکسیتو در میانِ هوا خشکش زد،‌نیست​ درست چند ده متر دورتر از تالارِ اصلیِ‌آلوده​ مرگ که جنازهٔ نیای ققنوس در آنجا آرمیده بود.

در دوازده چشمِ درخشان و زیبایش، پیکرِ شارون با‌فرازِ​ آن کلاهِ کوچکِ زنانه‌اش پدیدار و ناپدید می‌شد و دیری‌تعادلی​ نپایید که با نوری سفید، درخشان و شدید روشن شد.

نیزه‌ای از شعله‌های سرکش به بیرون‌بخواهید​ شلیک شد و به برجی باستانی‌داشت​ و نیمه‌ویران در آن نزدیکی برخورد کرد.

همین که نور پراکنده شد، لومیان‌ببرد​ در حالی که شمشیرِ شجاعت را‌بیاید​ یک‌دستی در دست داشت، پدیدار شد.

او نه درنگ کرد و نه ترسی‌ترسی​ به دل راه داد. با وجودِ سرگیجه و‌جهان​ دردِ سرش، چشمانش به رنگِ سیاهِ آهنی درآمدند.

این رنگِ سیاهِ آهنی پدیدار شد،‌نسبت​ اما رنگ‌پریدگی و بی‌جانی آن را فرسود‌نتوانست​ تا کاملاً با این ملت هماهنگ شود.

این موضوع مانع نشد لومیان‌راستش​ نقطه‌ضعف‌های هدفش را ببیند، هرچند‌اِگِرز​ تنها رنگ‌پریدگی و بی‌جانی را می‌دید.

لومیانِ ناگزیر، برای یافتنِ نقطه‌ضعف‌ها به حواسِ تیزِ‌کمی​ شکارچی‌اش تکیه کرد و در میانِ آن رنگ‌های پریده،‌کوتاه​ جذاب‌ترین نقطه‌ای را که خشمِ نبرد را برمی‌انگیخت برگزید.

او بارِ دیگر به نیزهٔ شعله‌ورِ آتشینی تبدیل‌نیست​ شد که هر لحظه رنگ‌پریده‌تر و کم‌نورتر می‌شد، و‌ضعیف​ خود را بالای سرِ کودکِ هیولاییِ اکسیتو قرار داد.

پیکرش شکل گرفت؛ شمشیرِ شجاعت را که با شعله‌های‌فرازِ​ سفیدِ درخشان و آبی زبانه می‌کشید در چنگ فشرد و‌تعادلی​ همچون تخته‌سنگی به سوی بدنِ کودکِ هیولاییِ اکسیتو سقوط کرد.

همین که نزدیک شدند، لومیان با شمشیرِ‌نقابِ​ پهنش که اکنون به رنگ‌پریدگی آلوده شده بود،‌می‌برد​ ضربه‌ای به شکمِ آن نوزادِ هیولاییِ پرنده‌پنجه زد.

داشت از‌می‌کرد​ گزینشِ خود‌نتوانست​ استفاده می‌کرد.

پیش از این، شوالیه شمشیرها، ماریک، بر فرازِ برجِ‌صدایش​ نیمه‌ویران پدیدار شده و انگشتری را که به شکلِ‌توخالی​ پرندهٔ خدای خورشید تراشیده شده بود، به انگشت انداخته بود.

او به‌سرعت در دستانش‌هیبتی​ نیزه‌ای به شفافیتِ نورِ‌ققنوس​ خالصِ خورشید شکل داد.

این کار باعث شد رنگ‌پریدگیِ آن حوالی اندکی محو شود،‌اِگِرز​ سایه‌ها از بین بروند و حالتِ شبح‌گونهٔ شوالیه شمشیرها اینچ‌به‌اینچ‌نیای​ ذوب شود. قطراتِ مایعی کدر همچون موم در آتش فرومی‌چکیدند.

قطرات به‌سرعت تبخیر می‌شدند‌نتوانست​ و اندکی غبار بر جا‌تضعیفش​ می‌گذاشتند که به‌آرامی پراکنده می‌شد.

ماریک در حالی که ذوب‌شدنِ سمتِ راستِ بدنش را‌صدایش​ تاب می‌آورد، چهره‌اش در جنون در هم رفت و نیزهٔ‌عاری​ نورِ خورشید را به سوی کودکِ هیولاییِ اکسیتو پرتاب کرد.

با توجه به اینکه اکسیتو پادشاه شمن از مسیرِ ماه بود،‌می‌کرد​ جناحِ اعتدال از پیش یک شیءِ مهرشده از مسیرِ خورشید آماده‌وگرنه​ کرده بود که برخلافِ انتظار در این زمان به کار آمد!

این شیءِ مهرشده، هم از نظرِ‌بخواهید​ اثر و هم از نظرِ ویژگی،‌داشت​ آسیبِ چشمگیری به اشباح وارد می‌کرد.

نیزهٔ پاک و درخشانِ شعله‌بین​ در این جهانِ رنگ‌پریده و‌تعادلی​ بی‌جان به یک ناهنجاری تبدیل شد.

نیزه نیز در حالِ فرسایش بود، اما رنگ‌پریدگی‌نیست​ را هم پراکنده می‌کرد و ظاهراً می‌توانست پیش از‌ضعیف​ شمشیرِ شجاعتِ لومیان به بدنِ کودکِ هیولا ضربه بزند.

هرچند کودکِ هیولاییِ اکسیتو به تسخیرِ شارونِ نیمه‌خدا درآمده‌فرازِ​ و به‌زور کنترل می‌شد، اما کاملاً به مجسمه‌ای تبدیل‌تضعیفش​ نشده بود که بتوانند به میلِ خود سلاخیش کنند.

کودک در برابرِ نفوذِ شبح تقلا می‌کرد و بدنِ دوباره‌زاده‌شده‌اش‌اِگِرز​ به‌آرامی جمع می‌شد، گویی به حالتِ جنینی بازمی‌گشت و در جست‌وجوی‌ققنوس​ آرامشِ آغوشِ مادرش بود، و هم‌زمان پارامیتای خود را رها می‌کرد.

برهوتِ رنگ‌پریده و بی‌جان به‌سرعت کاخ‌های ویرانِ اطراف و برجِ نیمه‌ویران‌وجود​ را در بر گرفت و اجسادِ چند تن از برکت‌یافتگانِ مرگ را‌گرفت​ نیز که در این منطقه مرده بودند، به درونِ قلمروِ خود کشید.

در سکوتِ مرگبار، مارِ غول‌آسای هولناکی که تنها استخوان و اندکی‌خروج​ گوشتِ پوسیده با بال‌هایی اغراق‌آمیز بر تن داشت، از کاخِ فروریخته به‌جدیت​ هوا جهید و مسیرِ نیزهٔ نورِ خورشیدِ شوالیه شمشیرها را سد کرد.

نورِ کورکنندهٔ خورشید‌ترس​ منفجر شد و چشمانِ‌نیای​ لومیان را پر کرد.

ضربه‌اش با شمشیرِ‌بعد​ شجاعت کند نشد؛ محکم‌نقابِ​ به سمتِ پایین شکافت.

نورِ خورشید پوستِ رنگ‌پریده و‌بین​ کدرش را سیاه کرد و‌تعادلی​ دودی سوزان به هوا برخاست.

صدای «تلنگ!» نرمی به گوش رسید و شمشیرِ شجاعتِ لومیان به‌خروج​ سرِ مارِ غول‌آسای بال‌دار برخورد کرد و هدفی را که پس‌رسید​ از جذبِ بیشترِ آسیبِ نورِ خورشید به‌شدت شکننده شده بود، شکافت.

در سکوتی که به‌سختی شنیده می‌شد، استخوان‌های مار یا‌فرازِ​ تبخیر شدند یا در هم شکستند، تکیه‌گاهشان را کاملاً‌تضعیفش​ از دست دادند و همچون باران به زمین ریختند.

با کمکِ مارِ استخوانیِ غول‌آسا که ضربه‌ای را‌زرینِ​ برایش سد کرده بود، کودکِ هیولاییِ اکسیتو که‌ترس​ در کنترلِ شارون بود با شدتِ بیشتری جمع شد.

بال‌های نیمی رنگ‌پریده و بی‌جان و نیمی قهوه‌ایِ بلوطی‌اش همراه با اندام‌های خمیده‌اش‌وگرنه​ با بدنش در هم آمیخته و کُره‌ای را شکل داده بودند که تنها سرش‌تبدیل​ — که از ادغامِ چند سرِ نوزاد پدید آمده بود — هنوز دیده می‌شد.

سپس پارامیتای آن کلِ تالارِ‌جای​ اصلیِ مرگ و جنازهٔ نیای‌به‌محضِ​ ققنوس را در بر گرفت.