چپتر 89: هیچ‌چیز رخ نداد
0بادِ بیرون خش‌خش می‌کرد، تقریباً بی‌صدا. لومیان‌نظر در این حالتِ آرام اجازه داد افکارش‌زمانِ پرسه بزنند و پرسش‌هایی غریزی در ذهنش چرخید.
راهرو هنوز روشنه. لیا‌کاوشِ حتماً هنوز بیداره و‌نظر داره کتابای اورور رو می‌خونه...
تاریکیِ مطلق اتاق‌خوابم رو پوشونده.کاری والانتن باید تو رختخواب خوابیده‌ویرانه‌های باشه. نمی‌دونم رایان داره چی‌کار می‌کنه...
هه‌هه، تو اولین دیدارشون‌برسن هیچ مشروبی نیاوردن. اصلاً‌اینکه از رسم‌ورسومِ داریژ خبر ندارن...
!!
اگه چرخه بشکنه، خواهرِ بزرگ‌تر می‌تونه خبرچینِ ادارهٔ ۸ بشه.ممکنه اون‌وقت اگه بره تریر، دیگه غصهٔ هیچ بازجویی‌ای رو نمی‌خوره...کنن منم که به‌عنوانِ یه خبرچین نیازی نیست آزمونِ خاصی بدم، درسته؟
حالا یه نظریهٔ کامل از کلِ ماجرا‌اینکه داریم. تنها چیزی که نمی‌تونیم ازش مطمئن باشیم،ممکنه نقشِ اون جغد و جادوگرِ مرده تو مقبره‌ست...
اگه اونا کشیش و دارودسته‌ش رو طلسم کردن و باعثِ این ناهنجاری‌رؤیا شدن تا با آیینِ شبِ دوازدهم به هدفی برسن، پس چرا هیچ کاری‌مختل‌شده نکردن جز اینکه پیشرفتِ من رو تو کاوشِ ویرانه‌های رؤیا زیر نظر بگیرن؟
ممکنه اونا هم مثلِ مادام پوآلیس منتظرِ یه زمانِ خاص یا آیینِ‌پوآلیس شبِ دوازدهمن تا بخشِ مختل‌شده رو کامل کنن؟ برای همینه که نمی‌خوان هیچ‌زودتر تغییری تو چرخه ایجاد بشه که زودتر از موعد از نو شروعش کنه؟
کارهاشون نشون می‌ده که کلیدِ چرخه دستِ‌زیر منه. برای همینه که مدام سعی می‌کنن‌منتظرِ بفهمن تا کجای ویرانه‌های رؤیا رو کاوش کردم...
اگه قبل از رسیدنِ شبِ دوازدهم رازِ رؤیا رو باز کنم‌رؤیا و بازیافتِ تباهی رو یاد بگیرم، آیا احتمالِ شروعِ زودهنگامِ چرخه‌دوازدهمن رو نادیده می‌گیرن و بهم حمله می‌کنن تا منو نگه دارن؟
آره، خیلی‌دوازدهم ممکنه هنوز خاطراتشون‌چرا رو داشته باشن...
همان‌طور که انواع‌واقسامِ افکار‌ویرانه‌های از ذهنش می‌گذشت، لومیان‌بگیرن ناگهان همهمه‌ای ضعیف شنید.
«بععع...»
صدای بع‌بعِ‌هدفی گوسفندی بود،چرا انگار از دوردست.
لومیان بی‌درنگ به آن سه‌چرا نفری که گوسفند شده بودند‌کاوشِ و چوپان پییر بری فکر کرد.
نگو که واقعاً می‌خواد تو‌رؤیا دلِ شب بهمون حمله کنه؟ لومیان‌مادام برخاست و با دقت گوش سپرد.
بیرون از پنجره چیزی جز‌ویرانه‌های صدای باد در میانِ برگ‌ها و‌مثلِ شاخه‌ها نبود. هیچ صدای بع‌بعی نمی‌آمد.
ظاهراً لومیان که آن‌چنان‌چرا غرق در افکارش بود،پیشرفتِ دچارِ توهم شده بود.
اما خودش این‌طور فکر‌برسن نمی‌کرد، چون گرمای خفیفی در‌پیشرفتِ سمتِ چپِ سینه‌اش حس کرد.
انگار نشانِ‌پیشرفتِ خارِ سیاه دوباره‌رؤیا ظاهر شده بود!
این یعنی نیرویی نامرئی که پیوندی‌رؤیا نزدیک با آن وجودِ پنهان داشت،مادام بی‌صدا به اتاق رخنه کرده بود.
لومیان وقتی برای فکر‌چرا کردن نداشت. به‌سوی تخت شتافت‌کاوشِ و اورور را تکان داد.
با صدایی خفه‌هدفی فریاد زد: «بیدار‌کاری شو! بیدار شو!»
غریزتاً نگران بود لیا،ویرانه‌های رایان و والانتن حس کنند‌ممکنه مشکلی در او وجود دارد.
اورور چشمانش را باز‌کاوشِ کرد؛ چشمانِ آبیِ روشنش‌نظر به‌وضوح گیج و مبهوت بود.
با صدایی ضعیف پرسید:چرا «ساعت چنده؟» مشخص بود‌پیشرفتِ هنوز کاملاً بیدار نشده است.
لومیان قاطعانه گفت:هدفی «یه وضعیتی پیش اومده.»نکردن و ادامه داد: «نه‌ونیم.»
آن‌ها یکی از‌کاوشِ معدود خانواده‌های دهکده بودند‌نظر که ساعتِ دیواری داشتند.
چشمانِ اورور کاملاً باز شد.ویرانه‌های سیخ نشست، دستِ راستش را‌ممکنه بالا آورد و شقیقه‌هایش را مالید.
فرصتی نداشت تا به‌چرا این فکر کند که ممکن‌کاوشِ است چیزی ببیند که نباید.
اگر نمی‌توانست ناهنجاری را مشخص کند و مشکل‌اینکه را هرچه زودتر تأیید کند، شاید دیگر نیازی نبود‌مثلِ نگرانِ دیدنِ چیزی باشد. مردگان نیازی به چشم نداشتند!
اورور اتاق را از نظر گذراند.زیر نگاهش تاریک شد، گویی نورها و‌پوآلیس سایه‌هایی عجیب و وصف‌ناپذیر را بازتاب می‌داد.
لومیان از فرصت استفاده کرد تا به خواهرش دربارهٔ‌بگیرن صدای بع‌بعِ گوسفندی که از دور شنیده بود و‌بخشِ گرمای برانگیخته‌شده در نشانِ خارِ سیاه روی سینه‌اش بگوید.
اورور اخم‌هدفی کرد. «اما من‌کاری چیزی حس نکردم...»
لومیان غرید:دوازدهم «سوزشِ سینه‌م‌برسن هنوز هست.»
به‌طرزِ توضیح‌ناپذیری می‌ترسید. تاریکیِ‌ویرانه‌های اطرافش ساده نبود. خطری‌بگیرن وصف‌ناپذیر در کمین نشسته بود.
اورور هر گوشهٔ اتاق‌کاوشِ را به‌دقت وارسی کرد‌نظر تا ناشناخته را بیابد.
لومیان بی‌صدا عرقِ سرد‌چرا ریخت—تضادی آشکار با گرمای‌پیشرفتِ سوزانِ سمتِ چپِ سینه‌اش.
لحظه‌ای تأمل کرد و گفت:چرا «چرا به رایان و بقیه نگیم؟ویرانه‌های شاید اونا بتونن چیزی پیدا کنن.»
اورور اندیشید‌پیشرفتِ و بعد‌ویرانه‌های سر تکان داد.
«حسِ ناگهانیت‌اینکه از خطرِ قریب‌الوقوع‌ویرانه‌های رو بهونه کن.»
«باشه.» لومیان دهان باز‌چرا کرد و خواست به‌پیشرفتِ بیرون فریاد بزند—اما خشکش زد.
اورور با‌دوازدهم نگرانی پرسید:برسن «چی شده؟»
لومیان اخم کرد.کاوشِ «گرمای سینه‌م داره‌زیر به‌سرعت کم می‌شه...»
یعنی نشانِ‌اینکه خارِ سیاه داشت‌ویرانه‌های به‌سرعت «محو می‌شد».
اورور با خود اندیشید: «خطری‌کاری که به اتاقمون رخنه کرده بود،رؤیا رفت؟ چون آماده بودیم، کاری نکرد؟»
«شاید.» لومیان رو به‌برسن راهرو کرد و فریاد‌اینکه زد: «یه مشکلی پیش اومده!»
رایان در یک چشم‌به‌هم‌زدن در چارچوبِ در ظاهر‌بگیرن شد و به دنبالش لیا و سپس والانتن‌دوازدهمن آمدند که به نظر می‌رسید از خواب پریده است.
لومیان بی‌آنکه منتظرِ پرسشی بماند، آنچه‌رؤیا را رخ داده بود بازگو کرد و‌پوآلیس حسِ خطرش را جایگزینِ سوزشِ سینه‌اش کرد.
رایان با دقت گوش‌چرا سپرد و گمان نکرد این‌کاوشِ توهمِ لومیان باشد. آهی کشید،
«نوبتی کشیک دادن واقعاً مفیده.
«بیشترش خسته‌کننده‌ست، اما اگه‌ویرانه‌های جونِ همه رو نجات بده،ممکنه عملاً مسئلهٔ مرگ و زندگیه.»
با این حرف، پرتوِ طلوعِ خالصی‌رؤیا را گرداگردِ خود پدید آورد و‌مادام در تمامِ اتاق‌های طبقهٔ دوم چرخی زد.
هرچند نتوانست نیروی شوم‌چرا را پیدا کند، دست‌کم‌پیشرفتِ می‌توانست محیط را تطهیر کند.
...
لیا زیرِ لب زمزمه می‌کرد و قدم‌نظر می‌زد. صدای زنگولهٔ روبند و چکمه‌هایش به‌شومی به‌خاص صدا درآمد و بعد همان‌قدر ناگهانی ساکت شد.
سرانجام به اورور و لومیان گفت: «همین الانش هم خیلی خطرناک بود. تازه، هر چی که‌خاص بود می‌تونست جلوی شیءِ مهرشدهٔ من رو بگیره تا هیچ هشداری نده. می‌ترسم این زنگوله‌های احمق‌می‌ده فقط وقتی به صدا دربیان که اون چیز واقعاً کسی رو هدف بگیره. اما حالا دیگه رفته.»
اورور آهِ آسودگی کشید‌چرا و گفت: «خب، این‌پیشرفتِ خیالمون رو راحت می‌کنه.»
لومیان آرام گرفت و پوزخند‌چرا زد: «شاید فقط یه موجود‌کاوشِ نبوده. می‌تونست بیشتر از یکی باشه.»
رایان و بقیه ساکت ماندند.
اورور به لومیان توپید: «این‌طوری که‌رؤیا بدتره!» و به بازرس‌ها گفت: «حالا که‌پوآلیس خطر رفع شده، بیاید برگردیم سرِ برنامه‌مون.»
حرفی از این نزد که چه کسی ممکن است برای‌ویرانه‌های حمله به آن‌ها دزدکی وارد شده باشد. احتمالات بسیار زیاد بود:خاص پییر بریِ چوپان، جنازهٔ ناشناسِ توی مقبره، یا معاونِ کشیشِ مشکوک.
بدونِ سرنخ‌های محکم، گمانه‌زنی فقط‌چرا وقت تلف کردن بود. بهتر‌کاوشِ بود تا روز صبر کنند.
فعلاً فقط باید به یاد می‌داشتند که‌نظر شب‌ها خطرِ واقعی در کمین است. کسی قصدِ‌خاص جانشان را داشت، پس باید کاملاً هوشیار می‌ماندند.
وقتی لیا و بقیه به اتاق‌هایشان رفتند،زیر لومیان نگاهی به ساعتِ دیواری انداخت و‌منتظرِ از اورور پرسید: «می‌خوای یکم بیشتر بخوابی؟»
اورور دست‌هایش را بالای سرش کشید و گفت: «اصلاً. بیدار شدن و دوباره خوابیدن تو این وقتِ شب خیلی رو‌زمانِ اعصابه. اه، فقط برای اینکه بتونم با شرایطِ اضطراری کنار بیام، این لباس رو پوشیدم که پر از جیب برای‌منه موادِ طلسم و چیزای به‌دردبخوره. حتی جرئت نکردم غلت بزنم، می‌ترسیدم یه چیزی بره تو تنم. مثلِ چوبِ خشک خوابیدم.»
...
همان‌طور که حرف می‌زد، از روی تخت‌نظر پرید و به‌سمتِ پنجره رفت. پرده‌ها را‌زمانِ کنار کشید و به بیرون نگاه کرد.
کوردو غرق در سکوت‌کاوشِ بود. چراغِ بسیاری از‌نظر خانه‌ها هنوز روشن بود.
اورور در حالی که اطراف را برانداز می‌کرد،پیشرفتِ به لومیان گفت: «فکر می‌کردم اون جغد حتماً‌مثلِ میاد سراغمون، اما هیچ اثری ازش بیرون نیست.»
لومیان سر تکان داد.
«منم همین حدس رو می‌زدم.»
سپس به جلو خم شد‌ویرانه‌های و هرچه را فهمیده بود،ممکنه در گوشِ خواهرش زمزمه کرد.
اورور با لبخند گفت: «بد نیست. داری تو تحلیلِ اوضاع‌ویرانه‌های بهتر می‌شی. منم حرفی برای اضافه کردن ندارم.» مکثی کرد‌زمانِ و افزود: «اما نمی‌تونیم خودمون دست‌به‌کار بشیم. اون مقبره خیلی خطرناکه...»
در این لحظه با هیجان گفت: «سپیده‌دم می‌ریم پیشِ مادام پوآلیس و‌رؤیا نظریه‌ت رو بهش می‌گیم. بهش می‌فهمونیم که انگیزه‌های جادوگر و جغد ممکنه‌بخشِ روی فرارش از این چرخهٔ زمانی تو اون لحظهٔ دقیق تأثیر بذاره.»
لومیان گفت: «خودم می‌رم.» نمی‌خواست‌رؤیا اورور به مادام پوآلیس که نقشه‌هایی‌مادام برایش در سر داشت، نزدیک شود.
اورور بحث نکرد. فقط‌کاوشِ به او یادآوری کرد: «مراقبِ‌بگیرن خودت باش. عصبانیش نکن، وگرنه...»
نگاهِ معناداری به شکمش انداخت.
اورور آهی کشید و گفت: «حقیقت اینه که اون بانوی مرموز‌ویرانه‌های تو میخانهٔ کهنه به‌وضوح قوی‌تره، اما نمی‌خواد هیچ ربطی به این‌خاص چرخهٔ زمانی داشته باشه. عمراً کمکمون کنه اون مقبره رو بررسی کنیم.»
لومیان تأیید کرد: «آره.»
سپس گفت: «با این حال، فردا یه‌زیر سر به میخانهٔ کهنه می‌زنم ببینم می‌تونم پیداش‌زمانِ کنم یا نه. اگه نظرش عوض شد چی؟»
«منطقیه.» اورور مخالفتی نکرد.
تا نیمه‌شب با‌هدفی صدایی آرام با‌کاری هم گپ زدند.
لومیان پس از اینکه پستش را با لیا در اتاقِ کار عوض‌پوآلیس کرد، به اتاقِ اورور برگشت. کنارِ خواهرش دراز کشید، عطرِ آشنایش را‌ایجاد به درون کشید و در تشکِ نرم فرو رفت. خواب به چشمانش نمی‌آمد.
اورور که متوجهِ‌پیشرفتِ تنشِ او شده‌رؤیا بود، پرسید: «چی شده؟»
لومیان با احتیاط‌برسن گفت: «فقط به‌نکردن این وضع عادت ندارم.»
اورور پوزخند زد.
«پس اون لومیانِ‌کاوشِ نترسی که من‌زیر می‌شناختم چی شد؟»
لومیان جوابی نداد. اورور‌کاوشِ نفسش را آرام بیرون‌نظر داد و لبخند زد.
«یادته اون اوایل که تازه شروع کرده‌اینکه بودی دنبالم راه بیفتی؟ می‌ترسیدی جیم بشم‌بگیرن و شبا حاضر نبودی بخوابی. خیلی گوش‌به‌زنگ بودی.»
لومیان در افکارِ گذشته غرق شد:کاری «آره، یادمه. اون موقع‌ها برام لالایی می‌خوندی‌زیر و می‌ذاشتی با صدای تو خوابم ببره.»
به‌محضِ اینکه این کلمات از لبانش خارج شد،بگیرن ملودیِ آشنایی به گوشش رسید. سبک و آرام‌بخش‌دوازدهمن بود و جسم و روانش را تسکین داد.
اورور که به تخت تکیه داده بود، به‌نظر تاریکیِ عمیق و سرخِ پیشِ رویش خیره شد. لالاییِ‌دوازدهمن زادگاهش را با صدایی نرم و حسرت‌بار زمزمه کرد.
همان آوازی بود که وقتی‌کاری اورور بچه بود، مادرشان برایش‌ویرانه‌های می‌خواند تا او را بخواباند.
«بخواب، بخواب...»
لومیان که در آن نوای‌رؤیا ملایم گم شده بود، رفته‌رفته‌مثلِ آرام گرفت و به خواب رفت.
......
لومیان در میانِ‌برسن مِهِ خاکستریِ محوی‌نکردن از خواب بیدار شد.
نگاهی به اطراف انداخت و‌چرا متوجه شد که در اتاقِ خواهرش‌ویرانه‌های نیست. هنوز در اتاقِ خودش بود.