چپتر 351: قصدِ کشتن
0لومیان با دیدنِ‌ذهنش مونت بی‌اختیار در‌نیت‌های دل ناسزا گفت: لعنتی!
آمیزه‌ای از خشم و ترس،اینجا در واکنش به تنشِ این‌دارای موقعیت، وجودش را فرا گرفت.
چرا باز هم اونه؟
چرا تو همچین‌مادام لحظهٔ حساسی زیرِ‌شانسِ زمین جلوم سبز شد؟
دنبالِ چیه؟
چرا مثلِ ساس‌های مسافرخانهٔ خروسِ زرین، سوسک‌های‌کمکی توی زباله‌ها و موش‌های تریرِ زیرزمینیه، که‌وارد همه‌جا هستن و نمیشه از دستشون فرار کرد؟
هلا با‌باور سردی پرسید:نمی‌تونه «شما کی هستید؟»
رفتارِ بی‌تفاوتِ هلا به‌سرعت احساساتِ لومیان را تسکین داد.برای ذهنش به تکاپو افتاد تا نیت‌های مونت، کلاهبردارِ جزیره‌ای،چشمانش و تالارِ رقصِ بی‌همتا را که پشتش بود تحلیل کند.
مونت با لبخندی موذیانه، عینکِ‌افتاد تک‌چشمیِ حدقهٔ چشمِ راستش را با‌بی‌همتا دو انگشت گرفت و جواب داد:
«مثلِ شماها، یه ماجراجوی مقبره.»
ماجراجوی مقبره... جوری حرف می‌زنی که انگار قبر دزدی خیلی کارِ شرافتمندانه‌ایه... خانمِ عدالت یه بار گفت هرچی رده بالاتر باشه، ورود به دخمه‌ها خطرناک‌تره... پس فرشته‌ای که مونت بهش‌سوسک باور داره نمی‌تونه اینجا هیچ کمکی بهش بکنه. قدیس‌های دارای الوهیتِ تالارِ رقصِ بی‌همتا هم جرئت ندارن وارد بشن... به عبارتِ دیگه، اگه من و مادام هلا با هم متحد‌باستانی بشیم، شانسِ زیادی داریم که مونت رو برای همیشه همین‌جا نگه داریم و نذاریم مثلِ سوسک این‌ور و اون‌ور بپلکه! لومیان چشمانش را باریک کرد و به مونت خیره شد.
ترسِ درونِ قلبش تا حدِ زیادی رنگ باخت و‌برای افکارِ خطرناک برای استفاده از این فرصت و از‌چشمانش میان برداشتنِ کلاهبردارِ روبه‌رویش به‌سرعت در سرش پا گرفت.
لومیان لبخندی‌داد زد و به‌افتاد مونت نگاه کرد.
«ماجراجوی مقبره؟باور اینجا رو‌نمی‌تونه خوب می‌شناسی؟»
مونت لبخند‌باور زد و‌نمی‌تونه گفت: «البته.»
دستِ راستش را بالا آورد‌بشیم و به مقبره‌ای باستانی در‌همیشه حاشیهٔ بردِ نورِ شمع اشاره کرد.
«اون متعلق به‌ذهنش یکی از اعضای خاندانِ‌کلاهبردارِ زوروآست از دورانِ چهارمه.»
بلافاصله پس از‌داره آن، مونت به چند‌کمکی مقبرهٔ مجاور اشاره کرد.
«اون یکی از اعضای خاندانِ‌اینجا ژاکوبه، یکی از اعضای خاندانِ‌دارای ابراهیم، یکی از اعضای لژیونِ خون...
«متأسفانه هیچ‌اگه ویژگیِ فرابشری‌ای‌متحد باقی نمونده.»
وقتی لومیان فهمید کلاهبردارِ جزیره‌ای واقعاً به سؤالش‌جزیره‌ای جواب داده، تعجب و سردرگمی‌اش بیشتر شد. این‌لبخندی موضوع پرسش‌های بیشتری دربارهٔ انگیزه‌های مونت به وجود آورد.
لومیان با احتیاط به مقبرهٔ‌اینجا باستانی‌ای اشاره کرد که مونت‌دارای از آن بیرون آمده بود.
«اون مقبرهٔ کیه؟»
مونت چند قدم به جلو برداشت‌شانسِ و متوجهِ تغییرِ نامحسوسِ رفتارِ لومیان شد.نذاریم ایستاد و لبخندِ مرموزش را حفظ کرد.
«یکی از‌داد اعضای خاندانِ آمون‌افتاد از دورانِ چهارم.»
دانشِ این کلاهبردار دربارهٔ خاندان‌های دورانِ چهارم و طبقهٔ چهارمِ‌دارای دخمه‌ها خیلی گسترده‌تر از چیزیه که روی تابلوهای راهنما نوشته‌متحد شده... در میانِ بهتِ لومیان، هلا دوباره به حرف آمد.
«پس می‌دونید‌باور چشمهٔ زنانِ‌نمی‌تونه سامری کجاست؟»
مونت لبهٔ بیرونیِ‌مادام عینکِ تک‌چشمی‌اش را لمس‌زیادی کرد و پوزخند زد.
«چرا باید‌داد بهتون بگم؟ چه‌افتاد پاداشی می‌تونید بدید؟»
لومیان غریزی پرسید: «چرا باید‌اینجا باور کنیم که جای دقیقِ‌دارای چشمهٔ زنانِ سامری رو می‌دونی؟»
لومیان شک کرده بود‌نمی‌تونه که مونت می‌خواهد فریبکاریِ‌بکنه همیشگی‌اش را از سر بگیرد.
مونت آرام خندید.
«واقعاً نمی‌دونم. اسمِ چشمهٔ زنانِ سامری اون‌قدرها هم چشمگیر نیست. انگار از یه کتابِ باستانی اومده که قبلاً‌عینکِ خوندم. با این حال، بعد از اینکه بارها به این طبقه اومدم، متوجهِ پدیده‌های عجیبی شدم. بعضی از استخون‌هایی‌خانمِ که گهگاه جون می‌گیرن، خودبه‌خود تو این منطقه جمع میشن، می‌رن تو یه مقبره و دیگه هرگز بیرون نمیان.»
مردگانِ متحرکی که با تأثیرِ محیط جون می‌گیرن، تحت‌تأثیرِ ناهنجاریِ این مقبره قرار‌ندارن می‌گیرن و خودبه‌خود به سمتش کشیده میشن؟ یا همون چشمهٔ زنانِ سامریه؟ سمتِ غربی،همین‌جا یه مقبرهٔ باستانی. شرایط با هم می‌خونه... قلبِ لومیان تندتر زد و هوشیارتر شد.
مونت، اون کلاهبردارِ جزیره‌ای، داوطلبانه‌اینجا و بدونِ گرفتنِ هیچ پولی‌دارای همچین اطلاعاتِ مهمی رو فاش کرد؟
این اصلاً به شخصیتش نمی‌خورد!
هر ناهنجاری‌ای که رخ‌تکاپو می‌داد به این معنی بود‌تالارِ که یه جای کار می‌لنگه!
لومیان به دو حالتِ احتمالی شک داشت: یا مونت داشت او و هلا‌ندارن را به مقبرهٔ باستانیِ محلِ تجمعِ مردگانِ متحرک می‌کشاند تا در تله بیندازدشان،همیشه یا می‌خواست از آن‌ها به‌عنوانِ پیشاهنگ برای عبور از این قلمروی خطرناک استفاده کند.
هر دو احتمال به یک اندازه منطقی به‌بکنه نظر می‌رسید. اگرچه حالتِ اول سودی برای مونت‌عبارتِ نداشت، اما بعضی‌ها از دیدنِ رنجِ دیگران لذت می‌بردند.
مونت عینکِ تک‌چشمیِ حدقهٔ چشمِ راستش را با دو انگشت گرفت و با لبخند گفت: «این تمامِ‌بپلکه چیزیه که می‌دونم. من مقبره‌های دیگه رو می‌گردم. اگه تونستید اون چشمهٔ زنانِ سامری رو پیدا کنید،سرش یادتون نره تو مقبرهٔ عضوِ خاندانِ آمون برام یه یادداشت بذارید؛ بهم بگید چه ویژگیِ خاصی داره.»
در حینِ حرف‌ذهنش زدن، به سمتِ‌نیت‌های لومیان قدم برداشت.
در حالی که لومیان در اوجِ تنش آماده بود تا در‌الوهیتِ کسری از ثانیه حمله کند، کلاهبردارِ جزیره‌ای با شمعِ روشنِ سفیدی‌شانسِ در دست، از کنارش گذشت و به سمتِ مقبرهٔ دوردست رفت.
طولی نکشید که سایه‌اش در تقاطع‌هیچ ناپدید شد و آن محدوده را‌جرئت بارِ دیگر در تاریکی فرو برد.
واقعاً رفت؟ لومیان هوشیار‌متحد ماند و توجهش را‌داریم روی واکنشِ ترمیبوروس متمرکز کرد.
فرشتهٔ ناگزیری ساکت ماند‌تکاپو و ظاهراً از حضورِ دوبارهٔ‌تالارِ مونت هیچ آشفتگی‌ای نشان نداد.
هلا چند قدم به عقب برداشت، کنارِ‌کمکی مقبره‌ای باستانی ایستاد و درِ سنگی و‌وارد لرزانش را هل داد و باز کرد.
هلا در برابرِ استخوان‌های رنگ‌پریده و‌هیچ بی‌جانی که در ورودیِ مقبره پراکنده‌جرئت بودند، دستِ راستش را بالا آورد.
استخوان‌ها، گویی با نخ‌هایی نامرئی کشیده شوند،زیادی به‌سرعت به هم پیوستند و با صدای‌سوسک قیژژی به اسکلتی انسان‌نما و لرزان تبدیل شدند.
هلا از دادنِ هرگونه فرمانی به موجودِ نامیرایی که احضار کرده‌بی‌همتا بود، خودداری کرد. او با خونسردی دور شدنِ آرامِ اسکلت از مقبره‌انگشت را تماشا کرد که نیرویی نادیدنی آن را به درونِ تاریکی می‌کشید.
مادام هلا از مسیرِ‌نمی‌تونه مرده‌بَره یا شیءِ رازآلودِ‌بکنه مربوط بهش رو داره؟
لومیان کم‌وبیش به مقصودِ هلا پی برد. او قصد‌الوهیتِ داشت از ویژگیِ موجوداتِ نامیرا — کششِ خودکار به‌متحد سمتِ مقبرهٔ باستانیِ مشکل‌ساز — برای مسیریابی استفاده کند.
محتمل‌ترین ناهنجاری در‌بشن این منطقه چشمهٔ‌اگه زنانِ سامری بود!
آن دو در حالی که شمع‌های سفید‌زیادی و روشنشان را در دست داشتند، اسکلتِ‌سوسک انسان‌نما را از میانِ غربی‌ترین مقبره‌ها دنبال کردند.
ناگهان پیکرِ دیگری از‌شانسِ تاریکیِ سرِ پیچ بیرون آمد‌همین‌جا که شعلهٔ شمعی همراهی‌اش می‌کرد.
عینکِ تک‌چشمیِ بلورینی حدقهٔ چشمِ‌کمکی راستش را زینت داده بود‌جرئت و لبخندی مرموز بر چهره داشت.
باز هم‌وارد همان مونت، کلاهبردارِ‌دیگه اهلِ جزیره بود!
لومیان از ترس از جا پرید‌شانسِ و مونت با لبخند پرسید: «این‌نگه چشمهٔ زنانِ سامری جالبه؟ می‌تونم همراهتون بیام؟»
چرا قبلاً نپرسیدی؟
قصدِ کشتن‌باور در لومیان‌نمی‌تونه بالا گرفت.
بدونِ اینکه خم به ابرو بیاورد گفت: «ما هنوز پیداش هم نکردیم. از کجا بدونیم جالبه یا نه؟ چرا تو‌متحد سایه‌ها قایم نشدی تا کاوشمون تموم بشه و قبل از اینکه خودت رو نشون بدی، مطمئن بشی خطر یا تله‌ای در‌رنگ کار نیست؟ این‌طوری خطرش خیلی کمتر می‌شد. تازه اگه موفق هم بشیم، نمی‌تونیم کلِ چشمهٔ زنانِ سامری رو با خودمون ببریم.»
مونت پشتِ انگشتِ اشارهٔ راستش‌بشیم را به عینکِ تک‌چشمی فشار داد‌همین‌جا و به‌نشانهٔ تأیید سر تکان داد.
«حرفِ منطقی‌ای می‌زنی.»
مردِ کلاهبردار پوزخندی‌داره زد و به تاریکیِ‌کمکی سرِ پیچ عقب نشست.
شعلهٔ شمع به‌سرعت‌داره کوچک شد تا اینکه‌کمکی در تاریکی فرو رفت.
به همین راحتی رفت؟
افکارِ لومیان به تکاپو‌متحد افتاد، اما نمی‌توانست دقیقاً از‌برای مقصودِ مونت سر در بیاورد.
نگاهی به هلا انداخت و متوجه شد‌برای دوباره دارد مشروب می‌نوشد، اما رنگِ چهره‌اش رنگ‌پریده‌بپلکه و بی‌جان و تقریباً متمایل به آبی بود.
حالا بیشتر‌نمی‌تونه شبیه به یک‌کمکی جنازه شده بود.
لومیان پرسید:وارد «می‌دونید قضیهٔ این‌دیگه آدمای عینک‌تک‌چشمی‌دار چیه؟»
هلا قمقمهٔ نظامیِ خالی را در جیبِ مخفی‌اش گذاشت. همان‌طور که‌همین‌جا به دنبال کردنِ اسکلتِ انسان‌نما ادامه می‌داد، با صدایی سرد و‌درونِ اثیری جواب داد: «به خاندانِ آمون از دورانِ چهارم ربط داره.»
خاندانِ آمون از دورانِ چهارم... مقبرهٔ باستانی‌ای که مونت ازش بیرون اومد متعلق‌این‌ور به یکی از اعضای خاندانِ آمون بود... اونا مسیرِ غارتگر رو در اختیار‌خطرناک دارن، درست همون‌طور که فرانکا از کنترلِ خاندانِ دیوبانو روی مسیرِ آدمکش می‌گفت.
لومیان که دید هلا تمایلی به‌هیچ توضیحِ بیشتر ندارد، چاره‌ای ندید جز اینکه‌ندارن سکوت کند و به راهش ادامه دهد.
پیدا شدنِ دوبارهٔ مونت، هر‌اینجا فکری برای گپ‌زدن‌های بیهوده به‌منظورِ‌دارای تسکینِ بی‌قراری‌اش را پس زد.
با پیشرویِ آن‌ها، شمع‌های در دستِ‌شانسِ لومیان و هلا هاله‌ای کم‌رنگ و وهم‌آور‌نذاریم از رنگِ سبزِ تیره به خود گرفتند.
اسکلتِ «زنده شده»، به مقبره‌ای‌افتاد عظیم و در حالِ فروپاشی‌رقصِ با درِ سنگیِ نیمه‌بازی پیچید.
روحیهٔ لومیان بالا رفت؛نمی‌تونه حس می‌کرد چشمهٔ زنانِ‌بکنه سامری پیشِ رویشان است.
در همان لحظه، پیکرِ‌نمی‌تونه دیگری سرش را از‌بکنه کنارِ مقبره بیرون آورد.
در پرتوِ زردرنگِ شمع،متحد عینکِ تک‌چشمیِ بلورین با‌داریم درخششی آزاردهنده برق زد.
باز هم‌داد همان کلاهبردارِ اهلِ‌افتاد جزیره، مونت بود!
پوزخندی زد و پرسید: «پیغامی‌اینجا برای خانواده و دوستانتون ندارید؟دارای می‌تونم تو رسوندنشون کمک کنم.»
لومیان چنان جا خورد که نزدیک بود‌کمکی نتواند جلوی میلش برای از پا درآوردنِ مونت‌بشن در همان لحظه و همان جا را بگیرد!
جایی بهتر از‌مادام اینجا برای رسیدگی به‌زیادی حسابِ او پیدا نمی‌شد!
هلا که ترجیح‌ذهنش می‌داد درگیر نشود، با‌کلاهبردارِ سردی جواب داد: «نخیر.»
لومیان نفسش را‌داره به‌آرامی بیرون داد‌هیچ و گفت: «منم همین‌طور.»
مونت با چهره‌ای مأیوس‌نمی‌تونه به تونلِ تاریکِ کنارِ مقبره‌قدیس‌های برگشت و گفت: «چه حیف.»
نورِ زردرنگِ شمع کمی سوسو زد‌شانسِ که نشان می‌داد او چندان دور‌نگه نشده و همان نزدیکی منتظر است.
لومیان بی‌اختیار نگاهی به هلا‌افتاد انداخت و با دستِ راستش‌رقصِ حرکتی شبیهِ بریدنِ گلو انجام داد.
داشت می‌پرسید که آیا باید پیش‌دستی‌هیچ کنند و کلاهبردارِ اهلِ جزیره را‌جرئت از سرِ راه بردارند یا نه.
هلا چند لحظه ساکت‌نمی‌تونه ماند و بعد به‌آرامی سرش‌قدیس‌های را به‌نشانهٔ منفی تکان داد.
«به‌محضِ اینکه چشمهٔ زنانِ‌متحد سامری رو به دست‌داریم بیاریم، از اینجا می‌ریم.»
قصد داشت روی هدفشان‌تکاپو متمرکز بماند و از‌جزیره‌ای ایجادِ دردسرِ بیشتر جلوگیری کند.
آره، وقتی آبِ چشمه‌نمی‌تونه رو برداشتم، با مادام‌بکنه هلا تلپورت می‌کنم و می‌رم...
لومیان موافقت کرد‌اینجا و شمع‌هایشان را با‌قدیس‌های شمع‌های تازه عوض کرد.
پس از مدتی، اسکلت هنوز بیرون‌اگه نیامده بود. آن‌ها با احتیاط از لای‌برای درِ سنگیِ نیمه‌باز واردِ مقبرهٔ عظیم شدند.
در همان لحظه، صدایی‌متحد خشن و سالخورده از‌داریم اعماقِ مقبره طنین‌انداز شد:
«ایست!»
در محدودهٔ نورِ‌اینجا زردرنگِ شمع، پیکری‌بکنه لرزان پدیدار شد.