چپتر 73: ردیابی
0چشمانِ لومیان ناگهان باز‌دورتر شد. دردهایش از بین رفته‌جیوه‌اندود و نیروی روحی‌اش بازگشته بود.
از جا پرید، با قدم‌های‌خواند بلند به سمتِ پنجره رفت‌نشان و پرده‌ها را کنار کشید.
هنوز سپیده نزده بود. ماهِ خون‌سرخ در غرب پایین می‌رفت و ستاره‌ها پهنهٔ‌رنگ‌پریده آسمان را نقطهِ‌نقطه پوشانده بودند. روی درختِ نارونِ همان حوالی، جغدِ بزرگ با‌کوردو آن چشمانِ نافذش دوباره پیدایش شد و از بالا به لومیان چشم دوخت.
لومیان به‌جای‌درخشان ترس یا خشم،زیاده لبخندی درخشان زد.
با اشتیاقی که کمی زیاده از حد به نظر‌جیوه‌اندود می‌رسید، گفت: «برگشتی.» رفتار، لحن و حتی حالتِ چهره‌اش‌آنچه طوری بود که طرفِ مقابل دلش می‌خواست مشتی حواله‌اش کند.
جغد چند ثانیه خیره‌وردی ماند و سپس بال گشود‌نیز و در تاریکی ناپدید شد.
تقریباً در همان لحظه، اورور‌می‌نمود از اتاقش بیرون آمد، دستگیره را‌استفاده چرخاند و واردِ اتاقِ لومیان شد.
لومیان بی‌درنگ‌درخشان پرسید: «چطور‌کمی پیش رفت؟»
اورور سر تکان داد.
«کاغذِ سفید دنبالشه.»
چشمانِ آبی‌روشنش حالا تاریک شده‌می‌نمود بود و بازتابِ درختان در‌گذاشت آن‌ها، هرچه دورتر می‌رفتند، بزرگ‌تر می‌نمود.
آینه‌ای جیوه‌اندود بیرون آورد و روی میزِ لومیان گذاشت.برگشتی با استفاده از پودری رنگ‌پریده و سفید، وردی خواند‌دلش تا آنچه را خودش می‌دید، به او نیز نشان دهد.
لومیان شبحِ جغد را دید. در ارتفاعی پایین دورِ کوردو می‌چرخید،میزِ گویی می‌خواست تعقیب‌کنندگانِ احتمالی را گمراه کند. اما کاغذِ سفید، موجودی از‌دهد عالمِ ارواح، چالاک و بی‌پروا بود و فاصله‌اش را ثابت نگه می‌داشت.
یکی دو دقیقه‌رنگ‌پریده بعد، جغد به‌آنچه میدانِ دهکده رسید.
بی‌درنگ به سوی‌می‌رفتند گورستانِ کنارِ کلیسای‌آینه‌ای جامع شیرجه رفت.
چرا باز اومد اینجا؟
لومیان در دل آهی کشید. دفعهٔ پیش که این خواهر و برادر‌گذاشت میشل گاریگ را زاغ‌سیاه چوب زده بودند، «مارمولکی» هم که از دهانِ معاونِ‌دید کشیش بیرون خزیده بود سر از گورستان درآورد و بینِ گورهای مختلف می‌لولید!
لومیان نگاهی به خواهرش انداخت و‌آنچه گفت: «نکنه مثل تو داستاناست و‌شبحِ گورستان همون مخفیگاه یا لونهٔ آدم‌بده‌ست؟»
اورور پوزخند زد: «می‌دونی‌بزرگ‌تر که هنر از زندگی‌آورد الهام می‌گیره، مگه نه؟»
لومیان که توضیحِ این‌کمی نویسندهٔ حرفه‌ای را پذیرفته‌گفت بود، کوتاه آمد: «لابد همین‌طوره...»
در همان‌آن‌ها لحظه، جغد روی‌می‌رفتند گوری معمولی نشست.
مانند بیشترِ گورهای اینتیس، گودالی عمیق بود که تابوتی را‌نشان در خود جای می‌داد و با خاک پوشانده می‌شد. یکی دو‌گمراه تخته‌سنگ رویش قرار داشت و سنگ‌گوری در بالاسرش به چشم می‌خورد.
دست‌کم حدسِ لومیان این‌بزرگ‌تر بود؛ از بیرون که گوری‌میزِ کاملاً عادی به نظر می‌رسید.
جغد روی تخته‌سنگ‌هایی‌اشتیاقی که گور را پوشانده‌می‌رسید بودند، جا خوش کرد.
به کمکِ کاغذِ‌هرچه سفید، اورور و لومیان‌می‌نمود متوجهِ ردهایی مشکوک شدند.
سنگ‌گور خالی بود. تخته‌سنگی که قاعدتاً باید کثیف‌می‌دید و پوشیده از علف‌های هرز می‌بود، چنان تمیز‌کوردو به نظر می‌رسید که گویی مرتب غبارروبی می‌شد.
اورور گفت:دورتر «یه جای کارِ‌می‌نمود این گور می‌لنگه.»
هنوز حرفش تمام‌اشتیاقی نشده بود که‌نظر تخته‌سنگ‌های روی گور فروریختند.
نه، فرونریختند؛ باز شدند.
رو به داخل، همچون دری گشوده‌آنچه شدند و تاریکی و پله‌هایی سنگی‌شبحِ را نمایان کردند که به اعماق می‌رفت.
لومیان با‌دورتر شگفتی گفت:بزرگ‌تر «عجب، چقدر بزرگه!»
اصلاً شبیه آن گورِ معمولی‌زیاده که در ذهن داشت نبود، بلکه‌لحن بیشتر به مقبره‌ای پهناور شباهت داشت.
کوردو همچین جایی داره...
اورور گمان می‌کرد شش سال زندگی در‌خودش این دهکده باعث شده همه‌چیز را دربارهٔ‌ارتفاعی کوردو بداند، اما اینجا روزبه‌روز عجیب‌تر می‌شد.
در همان حین که خواهر‌می‌نمود و برادر گرمِ صحبت بودند،گذاشت جغد به اعماقِ مقبره پر کشید.
بزرگیِ این فضای زیرزمینی اصلاً‌زیاده اغراق‌آمیز نبود. کاغذِ سفید در‌رفتار پیِ جغد، واردِ حجرهٔ آرامگاه شد.
حجره که تقریباً هم‌اندازهٔ آشپزخانهٔ‌می‌رفتند لومیان بود، تابوتی سیاه را‌آورد در مرکزِ خود جای می‌داد.
تابوت بسته نبود. درِ آن‌خواند به بدنه‌اش تکیه داده و‌نشان روی زمین رها شده بود.
جغد پر‌دورتر کشید و روی‌می‌نمود لبهٔ تابوت نشست.
لومیان که بدنش‌اشتیاقی منقبض شده بود،نظر پرسید: «جادوگرِ مرده‌ست؟»
اورور با کلماتی کوتاه تأیید کرد و‌می‌نمود به کاغذِ سفید دستور داد تا به‌پودری تابوت نزدیک شود و نگاهی به داخلش بیندازد.
تقریباً در همان لحظه، چشمِ‌خواند لومیان به شبحی افتاد که در‌دهد گوشه‌ای از آرامگاه کمین کرده بود.
پیش از آنکه بتواند از خواهرش‌آینه‌ای بخواهد آن را بررسی کند، نگاهِ‌پودری کاغذِ سفید به داخلِ تابوتِ باز افتاد.
با صدای بلندی، آینهٔ جیوه‌ایِ‌زیاده پیشِ رویشان خرد شد و اورور‌لحن فریادی خفه از سرِ درد کشید.
لومیان به‌سرعت به سمتِ خواهرش چرخید و دید چشمانش را محکم بسته‌گذاشت است. اشک‌هایی آغشته به خون روی گونه‌هایش رد انداخته و عضلاتِ چهره‌اش‌شبحِ چنان منقبض شده بود که گویی هر لحظه ممکن بود از هم بشکافد.
اورور بی‌آنکه منتظرِ واکنشِ این شاگردِ نیمه‌بیسوادِ‌خودش علومِ غریبه بماند، عودِ کوتاهی از جیبِ‌ارتفاعی مخفی‌اش بیرون کشید و با کبریت روشنش کرد.
رایحه‌ای ملایم، دوردست و محو‌می‌نمود در هوا پیچید که جسم‌گذاشت و جان را تسکین می‌داد.
درهم‌رفتگیِ چهرهٔ اورور آرام گرفت.زیاده سرانجام نفسش را بیرون داد و‌لحن اشک‌هایش را با دستمالی پاک کرد.
لومیان با‌آن‌ها نگرانی پرسید:دورتر «حالت خوبه؟»
چشمانِ اورور همچنان بسته ماند.
«چیزِ مهمی نیست. یکم بخوابم خوب‌آینه‌ای می‌شم. شانس آوردیم کاغذِ سفید ضعیفه.پودری بعضی وقتا ضعف خودش یه مزیته!»
این را‌درخشان با لحنی‌کمی شادمان گفت.
لومیان که‌آن‌ها متوجه نشده‌دورتر بود، گفت: «ها؟»
اورور پوزخندی به خودش زد.
«خلاصه بگم، چیزی رو دیدم که نباید می‌دیدم، اما کاغذِ سفید ضعیف‌تر از اونی بود که بتونه تحملش کنه. فقط‌نشان یه لحظه چشمش بهش افتاد و بعد چنان آسیبِ شدیدی دید که مجبور شد به عالمِ ارواح عقب‌نشینی کنه. برای همین،می‌داشت تأثیرش روی منم خیلی کمتر شد. وگرنه اصلاً به این راحتی نمی‌شد اوضاع رو کنترل کرد. ممکن بود حسابی دردسرساز بشه.»
دنیای علومِ‌درخشان غریبه پر‌کمی از خطره...
لومیان حالا واقعاً معنای‌دورتر ندیدنِ چیزهایی را که‌آینه‌ای نباید دید، درک می‌کرد.
منتظر ماند تا خواهرش کمی حالش‌آنچه جا بیاید و سپس پرسید: «کاغذِ‌شبحِ سفید چی دید؟ چرا این‌قدر خطرناک بود؟»
اورور که جرئت نمی‌کرد به یاد بیاورد، گفت: «یه لکهٔ نورِ نقره‌ای‌سیاه دیدم. در موردِ چیزایی‌آنچه که فقط با نگاه کردن می‌تونن آسیب بزنن، بی‌نهایت احتمال هست. شاید شیئی باشه که الوهیت‌اما رو نشون می‌ده، یا هیئتِ اساطیریِ یه فرابشرِ رده‌بالا، یا چیزی پر از نفرین و کینه...»
«هیئتِ اساطیری؟» لومیان پیش‌کمی از این هرگز با‌گفت این اصطلاح برخورد نکرده بود.
اورور با لحنی عادی توضیح داد: «ماهیتِ مسیرِ خدایی اینه که فرابشرها رو به ایزد تبدیل کنه.خواند تو ردهٔ ۴ می‌تونیم هیئتِ اساطیریِ خودمون رو به خود بگیریم، هرچند ناقص. برای اونایی که زیرِ‌اما ردهٔ ۴ هستن، فقط دیدنِ این هیئت می‌تونه آسیب بزنه. حتی ممکنه مهارشون رو از دست بدن.»
قدیس‌ها این‌قدر قدرتمندن؟ با فرابشرهای زیرِ ردهٔ ۴ زمین تا آسمون فرق دارن... جای‌ارتفاعی تعجب نیست که تو ردهٔ ۴ بهشون می‌گن نیمه‌خدا... لومیان بی‌درنگ به نادانیِ خود پی‌ثابت برد. ساده‌لوحانه باور داشت که لقبِ نیمه‌خدا در اساس هیچ تفاوتی با فرابشرانِ رده‌پایین‌تر ندارد.
سپس گفت: «اورور، وقتی کاغذِ سفید به تابوت نزدیک شد،گذاشت فکر کنم کسی رو تو گوشهٔ مقبره دیدم، ولی نتونستم‌نشان تشخیص بدم کی بود، چه شکلی بود یا چی پوشیده بود.»
اورور جا‌درخشان خورد: «یکی دیگه‌زیاده هم اونجا بود؟»
لومیان سر تکان داد.
«پس، اونی که تو‌وردی تابوته جادوگرِ مرده‌ست یا‌می‌دید اونی که تو گوشه‌ست؟»
اورور که هنوز چشمانش بسته بود، کمی فکر کرد و ادامه داد:پودری «فکر کنم اونی که تو تابوته. اونی که تو گوشه‌ست یا عروسک‌ارتفاعی و زیردستشه، یا یه فرابشرِ دیگه. اونا دارن جسدِ جادوگر رو کنترل می‌کنن.»
لومیان به‌درخشان اختصار حرفش‌کمی را تأیید کرد.
«این یعنی مشکلِ جادوگر هنوز کاملاً‌بزرگ‌تر حل نشده. شاید همین علتِ اصلی باشه‌استفاده که داره کمکم کوردو رو تباه می‌کنه.»
این کشف او‌رنگ‌پریده را هم خوشحال‌آنچه کرد و هم درمانده.
از اینکه تحقیقاتشان پیشرفتِ چشمگیری کرده بود خوشحال بود، اما از اینکه تنها یک‌وردی نگاهِ گذرا به جسدِ جادوگر می‌توانست به آن‌ها آسیب بزند، دلسرد شد. از دست دادنِ‌تعقیب‌کنندگانِ مهار احتمالِ بالایی داشت. چطور می‌توانستند برای تأییدِ بیشتر و اقداماتِ بعدی به مقبره برگردند؟
اورور نیز‌درخشان به این‌کمی موضوع فکر کرد.
«فعلاً به مقبره نریم. تمرکزمون رو می‌ذاریم رو‌آینه‌ای زیرِ کلیسا. شاید بتونیم اونجا سرنخ‌های مهمی پیدا‌وردی کنیم که برای حلِ قضیهٔ مقبره کمکمون کنه.»
لومیان که از پیش برنامه‌ریزی کرده بود‌خودش تا در سپیده‌دم دربارهٔ کاوش در زیرزمینِ کلیسا‌دورِ با آن سه غریبه صحبت کند، گفت: «باشه.»
اورور در پاسخ‌می‌رفتند افزود: «اگه کاملاً خوب‌جیوه‌اندود بشم، باهات میام کلیسا.»
لومیان دو ثانیه‌اشتیاقی درنگ کرد و‌نظر سپس رضایت داد.
در این مقطع، باید‌دورتر تمامِ توانشان را برای‌آینه‌ای یافتنِ امید بسیج می‌کردند!
اورور در حالی که هنوز چشمانش‌آنچه بسته بود، پرسید: «به نظر میاد‌شبحِ آیینت موفقیت‌آمیز بوده. چه حسی داری؟»
لومیان تمامِ فرایندِ آیین و دستاوردهایش‌آینه‌ای را بازگو کرد، اما توصیفِ دقیقِ‌پودری آن وجود را از قلم انداخت.
«وقتی عطیه رو گرفتم، نزدیک بود مهارم رو‌گفت از دست بدم. بعدش تثبیت شد و بدنم هیچ‌مقابل تغییرِ غیرعادی‌ای نکرد. شاید چون رده‌م به‌اندازهٔ کافی پایینه.»
اورور با‌آن‌ها چشمانی بسته‌دورتر لبخند زد.
«رقصی که موجوداتِ غیرعادیِ اطراف‌خواند رو احضار می‌کنه و اجازه می‌ده‌دهد بدنت رو تسخیر کنن، خیلی جالبه.
«من رو یادِ یه‌بزرگ‌تر قابلیتِ افسانه‌ای تو سرزمینِ‌آورد مادریمون می‌ندازه، مشت‌زنِ روحی!»
لومیان که‌درخشان چیزی نمی‌فهمید،کمی گفت: «ها؟»
اورور خندید و جواب داد: «شاملِ این می‌شه‌آینه‌ای که از موجوداتِ در سطحِ نیمه‌خدا بخوای تا حدی‌خواند تسخیرت کنن تا بتونی از قدرتِ رزمیشون استفاده کنی.»
لومیان حدس زد: «این کار‌خواند به بدن، روح و ذهنِ‌نشان فوق‌العاده قوی‌ای نیاز داره، نه؟»
اورور دیگر بحث را ادامه نداد‌آینه‌ای و به برادرش گفت: «کمکم کن‌پودری برگردم تو اتاقم. باید استراحت کنم.»
همان‌طور که لومیان زیرِ بازوی خواهرش را گرفته بود و به سمتِ اتاق‌خوابش می‌رفتند، با لحنی عادی پرسید:دلش «چیزی که تو اون آیین برام عجیبه اینه که بدونِ رضایتِ صاحبِ نشانِ آبی‌مشکی، یکم از قدرتِ مهروموم رو‌بیرون بیرون کشیدم. ممکنه وی تمامِ مدت داشته من رو تماشا می‌کرده؟ غیرممکنه. چطور می‌تونه این‌قدر وقتِ آزاد داشته باشه؟»
اورور پیش از پاسخ دادن، لحظه‌ای به آن فکر‌جیوه‌اندود کرد: «گفتی توصیفِ اون زنِ مرموز از نامِ مقدس مبهم‌خودش و نادقیق بود تا توجهِ وجودِ مربوطه رو جلب نکنه.»
لومیان بلندبلند فکر کرد: «ممکنه خارهای سیاه و نشانِ آبی‌مشکی یه جور اقتدارِ مشترک داشته باشن؟کوردو شاید هر دوشون تو قلمروی سرنوشت قدرت دارن. و وقتی از یه نامِ مقدسِ مبهم استفاده می‌کنی،دقیقه ممکنه فقط به صاحبِ خارهای سیاه اشاره نکنه، بلکه به صاحبِ نشانِ آبی‌مشکی هم اشاره داشته باشه.
«تو شرایطِ عادی، این موضوع اهمیتِ چندانی نداره، اما چون نشان‌ها و قدرتِ مربوطه‌وردی رو روی محراب داری، اونا به این تحریک واکنش نشون می‌دن و اون وجود متوجهِ‌تعقیب‌کنندگانِ کارهات می‌شه. و از اونجا که بانوی مرموز راهنماییت کرده بود، راحت تونستی اجازه بگیری.
«پس وقتی خوندنِ همهٔ نام‌های مقدس رو تموم می‌کنی و‌رفتار به تباهیِ داخلِ بدنت اشاره می‌کنی، برای بیرون کشیدنِ یکم‌مشتی قدرت هیچ مانعی وجود نداره. درِ پشتی از قبل باز شده.»
«چه طراحیِ آیینِ‌هرچه هوشمندانه‌ای... حتماً کارِ یه‌می‌نمود متخصصِ سوءاستفاده از باگ‌هاست.»
لومیان که بالاخره‌رنگ‌پریده قضیه را فهمیده بود،خودش گفت: «آها، که این‌طور.»