چپتر 420: چپتر ۴۲۰
0شاید بئاتریس اینکور دیگر جان در بدن نداشت، اما انگار‌گرفته چیزی درونش می‌جنبید. آرام به بیرون نشت کرد و مانند‌همه‌چیز بخاری نامرئی بالا آمد، گویی می‌خواست به تاریکیِ دوری بگریزد.
این اتفاق نورِ محیط را کم‌سو کرد و سقفِ آپارتمان‌گشاد را به‌طرزِ عجیبی وهم‌آلود نشان داد. لومیان، فرانکا و براونز‌جمعیتِ همه حسِ غریب و وهمناکی پیدا کردند، گویی زیرِ نظر بودند.
نه اینکه واقعاً نگاهی به آن‌ها دوخته شده باشد؛ بلکه بیشتر انگار‌مردمک‌های تنها ساکنانِ کلِ ساختمان بودند و هیچ مانعی در برابرِ نورِ ماهِ‌سعادت خونین در آسمان وجود نداشت، که ناگزیر درخششی وهم‌آور بر آن‌ها می‌افکند.
تاپ، تاپ.زگیل قلبِ لومیان‌چرکِ تندتند می‌زد.
آن دو دیوبانو، که در‌نه‌چندان غیب‌بینی مهارت داشتند، حسِ مقاومت‌ناپذیری‌گرفته از خطری قریب‌الوقوع را تجربه کردند.
با صدای تَرَقِ ناگهانی، جوشِ خونیِ نیمه‌شفافی روی چهرهٔ‌مردمک‌های بی‌جانِ بئاتریس اینکور ظاهر شد و به دنبالِ آن زگیلِ‌اعضای عجیب و درخت‌مانندی با رنگِ مایل به قهوه‌ای پدیدار گشت.
زگیل ترکید و چرکِ‌گشت خونی‌رنگی، خیس و چسبناک،خونی‌رنگی از آن بیرون زد.
چی— مردمک‌های لومیان گشاد‌چرکِ شد. از این چرخشِ‌چی— اتفاقات غافلگیر شده بود.
با اینکه جانِ شمارِ نه‌چندان کمی از اعضای‌جمعیتِ جمعیتِ سعادت را گرفته و مدتی را کنارِ جنازه‌هایشان‌روبه‌رو گذرانده بود، هرگز با چنین چیزی روبه‌رو نشده بود.
مرگ به همه‌چیز پایان می‌داد. چطور ممکن‌چسبناک بود یک جنازه باعث شود جریانِ پنهان‌بود و نگران‌کننده‌ای در اطرافش به تلاطم بیفتد؟
با اینکه لومیان‌پدیدار وضعیت را کاملاً درک‌چرکِ نمی‌کرد، به‌سرعت نقشه‌ای کشید.
نگاهی به سقفِ مه‌آلود و وهم‌انگیز و حرکاتِ محوِ درونِ دیوارها‌چرخشِ انداخت. قصد داشت جلو برود، بدنِ بی‌جانِ بئاتریس را بگیرد و‌گرفته به معدنِ آلبرت، جایی که پیش‌تر به آنجا رفته بود، «تلپورت» کند.
هرچه عمیق‌تر به‌جانِ زیرزمینِ تریرِ دورانِ چهارم‌اعضای می‌رفتند، خطر بیشتر می‌شد.
عناصرِ تباه‌کنندهٔ گوناگونی که به از دست دادنِ مهار‌مردمک‌های می‌انجامیدند، در آنجا کمین کرده بودند. حتی با وجودِ‌کمی جنازه‌ای در آستانهٔ جهش، نباید مشکلِ بزرگی پیش می‌آمد.
آنجا ذاتاً‌قهوه‌ای ملغمه‌ای از‌گشت مشکلات بود!
لومیان قصد داشت برای سومین بار از پیمایشِ دنیای‌مردمک‌های ارواح استفاده کند و با رها کردنِ بدنِ بئاتریس،کمی به سطح برگردد و از هرگونه خطری دوری کند.
وقتی لومیان تصمیمش را می‌گرفت، فرانکا غریزی‌اعضای به سمتِ پیکرِ بی‌جانِ بئاتریس، که حالا‌گذرانده زگیلِ درخت‌مانندِ دومی رویش دیده می‌شد، حرکت کرد.
دستِ راستش را در جیبِ پنهانِ لباسش‌چسبناک فرو برد تا آینهٔ باستانی را که‌بود در زیرزمین کشف کرده بود، بیرون بیاورد.
این آینهٔ باستانی به عالمِ آینهٔ عجیب و پرخطری متصل‌چسبناک بود. می‌توانست تلاش کند بدنِ بئاتریس را درونش محبوس کند‌نه‌چندان و اجازه دهد یک نوع خطر، خطرِ دیگر را خنثی کند!
این کار زمانِ ارزشمندی برای تأملِ بیشتر برایشان می‌خرید. در نهایت، چه پیروِ درگذشتهٔ‌بود درختِ مادرِ هوس پیروز می‌شد، چه عالمِ آینهٔ رازآلود تباهی را جذب می‌کرد و‌چنین جهش را «آرام» می‌ساخت، تأثیرِ مستقیمی بر فرانکا، انسان‌های حاضر یا ساکنانِ اطراف نمی‌گذاشت.
در مقایسه با آن‌ها، واکنشِ اولیهٔ براونز سورونِ بی‌تجربه این بود که بقایای‌جنازه‌هایشان نیروی روحیِ جنازه را با شعله‌های سیاهش بسوزاند و جهشِ در حالِ ظهور‌باعث را متوقف کند. این دیوبانومانندترین رویکرد برای برهم زدنِ وضعیتِ رو به وخامت بود.
درست در همان لحظه، لومیان و دیگران حس کردند‌مردمک‌های نورِ اطرافشان به‌شدت کم‌سو شده است، گویی ماهِ خونین ناپدید‌اعضای شده و تنها چند چراغِ دیواریِ کم‌نور باقی مانده بود.
لومیان غریزی نگاهش را به پنجره دوخت و متوجه‌خیس شد شیشه قیرگون شده و دیگر منظره‌ای از بیرون ارائه‌شمارِ نمی‌دهد. از یک «پنجره» به سدّی مهروموم‌شده تبدیل شده بود.
هم‌زمان، موجودِ بی‌شکلی که آرام از بدنِ بئاتریس ساطع می‌شد،گشاد گم‌گشته به نظر می‌رسید و نمی‌توانست مسیرش را به سوی‌جمعیتِ تاریکیِ بی‌کران بیابد. انگار بی‌هدف پرسه می‌زد و رفته‌رفته عقب می‌نشست.
ارتباطِ رازآلودشان با موجودی ناشناخته از بین رفت. لومیان، فرانکا‌گرفته و براونز ناگهان حسِ اینکه از دور «زیرِ نظر» هستند‌همه‌چیز و چشمانِ نادیده‌ای آن‌ها را «روشن» کرده است، از دست دادند.
تاپ! تاپ! در حالی که می‌دیدند زگیلِ درخت‌مانندِ روی‌مردمک‌های بدنِ بئاتریس به‌سرعت پژمرده می‌شود و دیگر هیچ جوشِ‌کمی خونی‌ای پدیدار نمی‌گردد، ضربانِ قلبشان آرام به حالتِ عادی برگشت.
تاریکیِ پیرامونِ جنازه رفته‌رفته عقب نشست‌ترکید و شیئی نامحسوس به گردنبندِ الماسی که‌گشاد جنازهٔ بئاتریس را زینت داده بود، چسبید.
...
زیرِ نورِ ماهِ خونین، ساختمانِ پلاکِ ۲۳ خیابانِ منیه در تاریکی پنهان بود. تمامِ‌گذرانده پنجره‌ها بی‌نور مانده بودند و هیچ نشانی از زندگی در آن‌ها یافت نمی‌شد. سکوتی‌جریانِ وهم‌آور و حسی از شوم‌بختی از آن ساطع می‌شد که یادآورِ خانه‌ای تسخیرشده بود.
در آن‌سوی خیابان، درونِ اتاقی‌خونی‌رنگی در یک آپارتمان، آینه‌ای غیرعادی و‌چرخشِ پرنقش‌ونگار در دستی بی‌نقص قرار داشت.
آینه با مارهای سیاه و درهم‌تنیده‌ای با طراحیِ‌خونی‌رنگی پیچیده تزیین شده بود. هر «مار» چشمِ خونینِ بزرگی‌بود روی سرش داشت که فاقدِ دهان یا نیش بود.
درست در همان لحظه، سطحِ‌خونی‌رنگی آینه شفاف و زلال ماند‌گشاد و صحنه‌ای روشن را آشکار کرد.
چراغ‌های گازِ دیواری درخششی گرم و مایل به‌جمعیتِ زرد از پنجره‌های هر طبقهٔ ساختمان ساطع می‌کردند،چنین جایی که صحنه‌های خانگیِ گوناگونی در حالِ وقوع بود.
نگهبانِ سالخورده در طبقهٔ اول ته‌سیگاری را که جمع کرده بود دود می‌کرد و در حالی که به دیوارِ لابی تکیه داده بود، از‌کنارِ آرامشِ شب لذت می‌برد. در طبقهٔ دوم، زوجی در اتاقِ نشیمن بودند، یکی غرقِ خواندنِ رمان بود و دیگری روزنامه‌ای را جلویش باز می‌کرد. نزدیکِ‌نمی‌کرد پنجره‌ای نیمه‌باز در طبقهٔ سوم، مردی نیمه‌برهنه با احتیاط چشم به در دوخته بود، آماده بود تا هر لحظه با شتاب به خیابان فرار کند...
در همین حین، در طبقهٔ چهارم، لومیان، فرانکا و براونز گیج شده بودند. یکی به این فکر می‌کرد که‌شمارِ از توانایی‌هایش برای یافتنِ راهِ فراری از «صحنهٔ جرم» استفاده کند، در حالی که دیگری دستِ راستش را در جیبی‌ممکن پنهان فرو برده بود، گویی دنبالِ چیزی می‌گشت. نفرِ سوم ظاهراً پیش‌آگاهی داشت و از آن دو نفر فاصله گرفت.
دستِ بی‌نقصِ دیگری دراز شد و‌خیس به‌آرامی آینهٔ عجیب را که در‌اتفاقات محاصرهٔ «مارهای» یک‌چشم بود، لمس کرد.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، ساختمانِ روشن از سطحِ آینه ناپدید شد و آپارتمانِ ساکت‌جنازه‌هایشان و دلگیر در پلاکِ ۲۳ خیابانِ منیه یکی‌یکی روشن شد. پیکرها یکی پس‌باعث از دیگری در آن بازتاب یافتند و صداهایی از دور به گوش رسید.
...
لومیان نگاهی به اتاق انداخت و متوجه شد آپارتمانِ‌خیس آداینا به حالتِ عادی‌اش برگشته است. ناهنجاری‌های نگران‌کننده، مانند تاریکیِ‌شمارِ نفوذناپذیر و پنجره‌های شیشه‌ایِ عجیب، همگی از بین رفته بودند.
جسدِ بئاتریس اینکورت به شکلِ اصلی‌اش‌خیس برگشته بود و آن دگرگونیِ هولناک‌اتفاقات اکنون فقط شبیهِ یک کابوس بود.
لومیان که آماده بود هر لحظه فرانکا‌اعضای را بردارد و فرار کند، کمی آرام‌گذرانده گرفت و نگاهی با براونز سورون ردوبدل کرد.
فرقهٔ دیوبانو برای‌ترکید بررسیِ فرانکا فقط یه‌چسبناک عضوِ بی‌تجربه رو نمی‌فرسته...
یعنی یکی از دیوبانوهای قدرتمند که‌ترکید مخفیانه اوضاع رو زیرِ نظر داشته،مردمک‌های برای حلِ ناهنجاری‌های احتمالی مداخله کرده؟
این رفتار به یه فرابشرِ ردهٔ میانی‌چسبناک نمی‌خوره. یه دیوبانوی رده‌بالا، یا یه زنِ شیطانیِ‌جانِ رنجِ ردهٔ ۵ که یه شیءِ الوهیت دستشه؟
جای تعجب نیست که براونز این‌قدر‌کمی راحت وارد شد و ظاهراً اصلاً‌کنارِ نگرانِ حملهٔ احتمالیِ من و فرانکا نبود.
خدا می‌دونه اون دیوبانوی‌چرکِ پنهان طلسمِ هارومفِ من‌چی— رو دیده یا نه...
فرانکا هم فکرِ مشابهی داشت.زگیل توجهش را از پنجره گرفت‌چسبناک و به براونز سورون نگاه کرد.
حدسش را با آرامش بیان کرد اما بیشتر‌چی— از آن نپرسید. نگاهی به جسدِ بئاتریس انداخت و‌نه‌چندان با کنجکاوی و سردرگمی پرسید: «انگار گردنبند عوض شده.»
لومیان هم متوجهِ این تغییر شد. الماسِ شفافِ روی گردنبند‌گرفته گویی نورِ چراغِ گازِ دیواری را به‌شکلی مسحورکننده بازتاب می‌داد،همه‌چیز طوری که قلبش به تپش افتاد و دهانش خشک شد.
نکنه تبدیل به یه سلاحِ فرابشری شبیهِ‌چسبناک عطاردِ سقوط‌کرده شده باشه؟ چون هیچ ناهنجاری‌ای‌بود در کار نبود، عطیه‌های قبلی به سرچشمه‌شون برگشتن؟
لومیان حدسِ خامی زد.گشت به جسد نزدیک شد‌خونی‌رنگی و با احتیاط زانو زد.
همین که دست دراز کرد تا گردنبند را لمس کند، انبوهی‌چرخشِ از هوس‌ها بی‌اختیار در وجودش فوران کرد و باعث شد سریع دستش‌مدتی را پس بکشد، در حالی که از عطشِ خون به خود می‌لرزید.
با داشتنِ اشیایی مثلِ فلوگ و انبوهی از‌جمعیتِ اثرهای منفیِ قراردادی، دیگر برای تماس با گردنبندی که‌روبه‌رو قدرتِ بیدار کردنِ عمیق‌ترین هوس‌ها را داشت، مناسب نبود.
لومیان ایستاد و با اشاره‌خونی‌رنگی از فرانکا خواست که گردنبند‌گشاد را بردارد. گفت: «تو برش دار.»
فرانکا بی‌درنگ این کار را‌زگیل پذیرفت و با اشتیاق گردنبندِ‌چسبناک الماس را با احتیاط برداشت.
آن دو بدونِ معطلی‌چرکِ با براونز خداحافظی کردند‌چی— و راهیِ محلهٔ بازار شدند.
...
بلوارِ بازار.
فرانکا با موفقیت کارِ بئاتریس را ساخته بود و شانسِ عبور از بررسیِ دیوبانوها را داشت.غافلگیر همچنین یک شیءِ فرابشری به دست آورده بود که توانایی‌های زنِ شیطانیِ لذت را تکمیل می‌کرد.روبه‌رو حالِ خوبش کاملاً آشکار بود و برای ابرازِ احساساتِ مثبتش چیزی نمانده بود آوازی را زمزمه کند.
نگاهی به لومیان‌ترکید انداخت که در‌خیس سکوت کنارش قدم می‌زد.
«تو فکرِ چی هستی؟»
لومیان با لحنی جدی جواب داد:خیس «دارم فکر می‌کنم مایپو مایر کجا ممکنه‌غافلگیر قایم شده باشه... بیا الان بریم زیرزمین.»
فرانکا لحظه‌ای جا‌پدیدار خورد، اما خیلی زود‌چرکِ منظورِ لومیان را فهمید.
«فکر می‌کنی مایپو مایر ممکنه برگرده‌خیس به همون جایی که سوزانا ماتیس‌اتفاقات یه زمانی برای درختِ سایه قربانی کرد؟»
«شاید.» لومیان کاملاً مطمئن نبود،نه‌چندان اما حس می‌کرد ممکن است سرنخ‌ها‌مدتی یا ردهایی به جا مانده باشد.
فرانکا که از غنایمِ جنگی‌اش احساسِ اطمینان می‌کرد،چی— تلاشی برای منصرف کردنِ او نکرد. همراه با‌شمارِ لومیان، از ورودیِ بلوارِ بازار واردِ تریرِ زیرزمینی شدند.
با استفاده از یک گلولهٔ آتشین برای روشنایی، مسیرِ نسبتاً آشنایی را طی کردند. از کنارِ معدنِ‌بود فروریخته‌ای که رنتاس، عضوِ جمعیتِ سعادت، در آن دفن شده بود و مکانی که به ژنا دارو‌مرگ خورانده بودند گذشتند. آن‌ها عمیق‌تر به سمتِ محوطهٔ محراب رفتند؛ جایی که پیش‌تر از آن دوری کرده بودند.
آن محوطه پر از نشانه‌های سوختگی بود و از هرگونه موجودِ زنده یا هالهٔ شومی که‌شمارِ زمانی در آنجا پرسه می‌زد خالی شده بود. گویی روزها در معرضِ نورِ شدیدِ خورشید قرار‌همه‌چیز گرفته بود و تنها توده‌هایی از استخوان‌های پوسیدهٔ جانورانِ مختلف در آن به جا مانده بود.
ریزش‌ها و شکاف‌های غار با خاک و سنگ پر‌سعادت شده بود. لومیان با دقت محوطه را بررسی کرد‌نشده و متوجهِ ردهای تازه‌ای در اطرافِ محرابِ اصلی شد.
این ردها به‌وضوح متعلق به‌خونی‌رنگی یک نفر نبودند و از‌گشاد «بازدیدکنندگانِ» مختلفی به جا مانده بودند.
همان‌طور که لومیان ردها و ریزش‌های عمیقِ غار‌خونی‌رنگی را بررسی می‌کرد، خاطراتِ درختِ سایه، چشمهٔ زنانِ سامری‌بود و توطئهٔ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون به ذهنش هجوم آورد.
این عناصرِ ظاهراً بی‌ربط همگی به یک چیز اشاره داشتند.گشاد آن‌ها مستقیم یا غیرمستقیم به زیرزمین اشاره می‌کردند؛ به تاریخ‌های‌جمعیتِ پنهان و خطراتی که در زیرِ تریر کمین کرده بودند.