چپتر 420: چپتر ۴۲۰
0شاید بئاتریس اینکور دیگر جان در بدن نداشت، اما انگار‌اعضای چیزی درونش می‌جنبید. آرام به بیرون نشت کرد و مانند‌روبه‌رو بخاری نامرئی بالا آمد، گویی می‌خواست به تاریکیِ دوری بگریزد.
این اتفاق نورِ محیط را کم‌سو کرد و سقفِ آپارتمان‌کلِ را به‌طرزِ عجیبی وهم‌آلود نشان داد. لومیان، فرانکا و براونز‌درخششی همه حسِ غریب و وهمناکی پیدا کردند، گویی زیرِ نظر بودند.
نه اینکه واقعاً نگاهی به آن‌ها دوخته شده باشد؛ بلکه بیشتر انگار‌خونین تنها ساکنانِ کلِ ساختمان بودند و هیچ مانعی در برابرِ نورِ ماهِ‌غیب‌بینی خونین در آسمان وجود نداشت، که ناگزیر درخششی وهم‌آور بر آن‌ها می‌افکند.
تاپ، تاپ.واقعاً قلبِ لومیان‌آن‌ها تندتند می‌زد.
آن دو دیوبانو، که در‌بود غیب‌بینی مهارت داشتند، حسِ مقاومت‌ناپذیری‌اعضای از خطری قریب‌الوقوع را تجربه کردند.
با صدای تَرَقِ ناگهانی، جوشِ خونیِ نیمه‌شفافی روی چهرهٔ‌ساکنانِ بی‌جانِ بئاتریس اینکور ظاهر شد و به دنبالِ آن زگیلِ‌ناگزیر عجیب و درخت‌مانندی با رنگِ مایل به قهوه‌ای پدیدار گشت.
زگیل ترکید و چرکِ‌تنها خونی‌رنگی، خیس و چسبناک،هیچ از آن بیرون زد.
چی— مردمک‌های لومیان گشاد‌آن‌ها شد. از این چرخشِ‌بلکه اتفاقات غافلگیر شده بود.
با اینکه جانِ شمارِ نه‌چندان کمی از اعضای‌نه‌چندان جمعیتِ سعادت را گرفته و مدتی را کنارِ جنازه‌هایشان‌گذرانده گذرانده بود، هرگز با چنین چیزی روبه‌رو نشده بود.
مرگ به همه‌چیز پایان می‌داد. چطور ممکن‌بیشتر بود یک جنازه باعث شود جریانِ پنهان‌برابرِ و نگران‌کننده‌ای در اطرافش به تلاطم بیفتد؟
با اینکه لومیان‌بیشتر وضعیت را کاملاً درک‌ساختمان نمی‌کرد، به‌سرعت نقشه‌ای کشید.
نگاهی به سقفِ مه‌آلود و وهم‌انگیز و حرکاتِ محوِ درونِ دیوارها‌ساکنانِ انداخت. قصد داشت جلو برود، بدنِ بی‌جانِ بئاتریس را بگیرد و‌درخششی به معدنِ آلبرت، جایی که پیش‌تر به آنجا رفته بود، «تلپورت» کند.
هرچه عمیق‌تر به‌اتفاقات زیرزمینِ تریرِ دورانِ چهارم‌شمارِ می‌رفتند، خطر بیشتر می‌شد.
عناصرِ تباه‌کنندهٔ گوناگونی که به از دست دادنِ مهار‌ساکنانِ می‌انجامیدند، در آنجا کمین کرده بودند. حتی با وجودِ‌وجود جنازه‌ای در آستانهٔ جهش، نباید مشکلِ بزرگی پیش می‌آمد.
آنجا ذاتاً‌بلکه ملغمه‌ای از‌تنها مشکلات بود!
لومیان قصد داشت برای سومین بار از پیمایشِ دنیای‌بیشتر ارواح استفاده کند و با رها کردنِ بدنِ بئاتریس،خونین به سطح برگردد و از هرگونه خطری دوری کند.
وقتی لومیان تصمیمش را می‌گرفت، فرانکا غریزی‌شمارِ به سمتِ پیکرِ بی‌جانِ بئاتریس، که حالا‌مدتی زگیلِ درخت‌مانندِ دومی رویش دیده می‌شد، حرکت کرد.
دستِ راستش را در جیبِ پنهانِ لباسش‌بیشتر فرو برد تا آینهٔ باستانی را که‌برابرِ در زیرزمین کشف کرده بود، بیرون بیاورد.
این آینهٔ باستانی به عالمِ آینهٔ عجیب و پرخطری متصل‌برابرِ بود. می‌توانست تلاش کند بدنِ بئاتریس را درونش محبوس کند‌قلبِ و اجازه دهد یک نوع خطر، خطرِ دیگر را خنثی کند!
این کار زمانِ ارزشمندی برای تأملِ بیشتر برایشان می‌خرید. در نهایت، چه پیروِ درگذشتهٔ‌هیچ درختِ مادرِ هوس پیروز می‌شد، چه عالمِ آینهٔ رازآلود تباهی را جذب می‌کرد و‌می‌زد جهش را «آرام» می‌ساخت، تأثیرِ مستقیمی بر فرانکا، انسان‌های حاضر یا ساکنانِ اطراف نمی‌گذاشت.
در مقایسه با آن‌ها، واکنشِ اولیهٔ براونز سورونِ بی‌تجربه این بود که بقایای‌گرفته نیروی روحیِ جنازه را با شعله‌های سیاهش بسوزاند و جهشِ در حالِ ظهور‌چطور را متوقف کند. این دیوبانومانندترین رویکرد برای برهم زدنِ وضعیتِ رو به وخامت بود.
درست در همان لحظه، لومیان و دیگران حس کردند‌ساکنانِ نورِ اطرافشان به‌شدت کم‌سو شده است، گویی ماهِ خونین ناپدید‌ناگزیر شده و تنها چند چراغِ دیواریِ کم‌نور باقی مانده بود.
لومیان غریزی نگاهش را به پنجره دوخت و متوجه‌مانعی شد شیشه قیرگون شده و دیگر منظره‌ای از بیرون ارائه‌تاپ نمی‌دهد. از یک «پنجره» به سدّی مهروموم‌شده تبدیل شده بود.
هم‌زمان، موجودِ بی‌شکلی که آرام از بدنِ بئاتریس ساطع می‌شد،تنها گم‌گشته به نظر می‌رسید و نمی‌توانست مسیرش را به سوی‌وجود تاریکیِ بی‌کران بیابد. انگار بی‌هدف پرسه می‌زد و رفته‌رفته عقب می‌نشست.
ارتباطِ رازآلودشان با موجودی ناشناخته از بین رفت. لومیان، فرانکا‌اعضای و براونز ناگهان حسِ اینکه از دور «زیرِ نظر» هستند‌روبه‌رو و چشمانِ نادیده‌ای آن‌ها را «روشن» کرده است، از دست دادند.
تاپ! تاپ! در حالی که می‌دیدند زگیلِ درخت‌مانندِ روی‌ساکنانِ بدنِ بئاتریس به‌سرعت پژمرده می‌شود و دیگر هیچ جوشِ‌وجود خونی‌ای پدیدار نمی‌گردد، ضربانِ قلبشان آرام به حالتِ عادی برگشت.
تاریکیِ پیرامونِ جنازه رفته‌رفته عقب نشست‌کلِ و شیئی نامحسوس به گردنبندِ الماسی که‌آسمان جنازهٔ بئاتریس را زینت داده بود، چسبید.
...
زیرِ نورِ ماهِ خونین، ساختمانِ پلاکِ ۲۳ خیابانِ منیه در تاریکی پنهان بود. تمامِ‌مدتی پنجره‌ها بی‌نور مانده بودند و هیچ نشانی از زندگی در آن‌ها یافت نمی‌شد. سکوتی‌جنازه وهم‌آور و حسی از شوم‌بختی از آن ساطع می‌شد که یادآورِ خانه‌ای تسخیرشده بود.
در آن‌سوی خیابان، درونِ اتاقی‌باشد در یک آپارتمان، آینه‌ای غیرعادی و‌ساختمان پرنقش‌ونگار در دستی بی‌نقص قرار داشت.
آینه با مارهای سیاه و درهم‌تنیده‌ای با طراحیِ‌هیچ پیچیده تزیین شده بود. هر «مار» چشمِ خونینِ بزرگی‌وهم‌آور روی سرش داشت که فاقدِ دهان یا نیش بود.
درست در همان لحظه، سطحِ‌دوخته آینه شفاف و زلال ماند‌تنها و صحنه‌ای روشن را آشکار کرد.
چراغ‌های گازِ دیواری درخششی گرم و مایل به‌نه‌چندان زرد از پنجره‌های هر طبقهٔ ساختمان ساطع می‌کردند،جنازه‌هایشان جایی که صحنه‌های خانگیِ گوناگونی در حالِ وقوع بود.
نگهبانِ سالخورده در طبقهٔ اول ته‌سیگاری را که جمع کرده بود دود می‌کرد و در حالی که به دیوارِ لابی تکیه داده بود، از‌قلبِ آرامشِ شب لذت می‌برد. در طبقهٔ دوم، زوجی در اتاقِ نشیمن بودند، یکی غرقِ خواندنِ رمان بود و دیگری روزنامه‌ای را جلویش باز می‌کرد. نزدیکِ‌رنگِ پنجره‌ای نیمه‌باز در طبقهٔ سوم، مردی نیمه‌برهنه با احتیاط چشم به در دوخته بود، آماده بود تا هر لحظه با شتاب به خیابان فرار کند...
در همین حین، در طبقهٔ چهارم، لومیان، فرانکا و براونز گیج شده بودند. یکی به این فکر می‌کرد که‌تاپ از توانایی‌هایش برای یافتنِ راهِ فراری از «صحنهٔ جرم» استفاده کند، در حالی که دیگری دستِ راستش را در جیبی‌بی‌جانِ پنهان فرو برده بود، گویی دنبالِ چیزی می‌گشت. نفرِ سوم ظاهراً پیش‌آگاهی داشت و از آن دو نفر فاصله گرفت.
دستِ بی‌نقصِ دیگری دراز شد و‌شده به‌آرامی آینهٔ عجیب را که در‌کلِ محاصرهٔ «مارهای» یک‌چشم بود، لمس کرد.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، ساختمانِ روشن از سطحِ آینه ناپدید شد و آپارتمانِ ساکت‌گرفته و دلگیر در پلاکِ ۲۳ خیابانِ منیه یکی‌یکی روشن شد. پیکرها یکی پس‌چطور از دیگری در آن بازتاب یافتند و صداهایی از دور به گوش رسید.
...
لومیان نگاهی به اتاق انداخت و متوجه شد آپارتمانِ‌مانعی آداینا به حالتِ عادی‌اش برگشته است. ناهنجاری‌های نگران‌کننده، مانند تاریکیِ‌تاپ نفوذناپذیر و پنجره‌های شیشه‌ایِ عجیب، همگی از بین رفته بودند.
جسدِ بئاتریس اینکورت به شکلِ اصلی‌اش‌شده برگشته بود و آن دگرگونیِ هولناک‌کلِ اکنون فقط شبیهِ یک کابوس بود.
لومیان که آماده بود هر لحظه فرانکا‌شمارِ را بردارد و فرار کند، کمی آرام‌مدتی گرفت و نگاهی با براونز سورون ردوبدل کرد.
فرقهٔ دیوبانو برای‌دوخته بررسیِ فرانکا فقط یه‌بیشتر عضوِ بی‌تجربه رو نمی‌فرسته...
یعنی یکی از دیوبانوهای قدرتمند که‌کلِ مخفیانه اوضاع رو زیرِ نظر داشته،خونین برای حلِ ناهنجاری‌های احتمالی مداخله کرده؟
این رفتار به یه فرابشرِ ردهٔ میانی‌باشد نمی‌خوره. یه دیوبانوی رده‌بالا، یا یه زنِ شیطانیِ‌مانعی رنجِ ردهٔ ۵ که یه شیءِ الوهیت دستشه؟
جای تعجب نیست که براونز این‌قدر‌جانِ راحت وارد شد و ظاهراً اصلاً‌سعادت نگرانِ حملهٔ احتمالیِ من و فرانکا نبود.
خدا می‌دونه اون دیوبانوی‌شده پنهان طلسمِ هارومفِ من‌تنها رو دیده یا نه...
فرانکا هم فکرِ مشابهی داشت.ساکنانِ توجهش را از پنجره گرفت‌برابرِ و به براونز سورون نگاه کرد.
حدسش را با آرامش بیان کرد اما بیشتر‌بلکه از آن نپرسید. نگاهی به جسدِ بئاتریس انداخت و‌ماهِ با کنجکاوی و سردرگمی پرسید: «انگار گردنبند عوض شده.»
لومیان هم متوجهِ این تغییر شد. الماسِ شفافِ روی گردنبند‌اعضای گویی نورِ چراغِ گازِ دیواری را به‌شکلی مسحورکننده بازتاب می‌داد،روبه‌رو طوری که قلبش به تپش افتاد و دهانش خشک شد.
نکنه تبدیل به یه سلاحِ فرابشری شبیهِ‌بیشتر عطاردِ سقوط‌کرده شده باشه؟ چون هیچ ناهنجاری‌ای‌برابرِ در کار نبود، عطیه‌های قبلی به سرچشمه‌شون برگشتن؟
لومیان حدسِ خامی زد.تنها به جسد نزدیک شد‌هیچ و با احتیاط زانو زد.
همین که دست دراز کرد تا گردنبند را لمس کند، انبوهی‌ساکنانِ از هوس‌ها بی‌اختیار در وجودش فوران کرد و باعث شد سریع دستش‌وهم‌آور را پس بکشد، در حالی که از عطشِ خون به خود می‌لرزید.
با داشتنِ اشیایی مثلِ فلوگ و انبوهی از‌نه‌چندان اثرهای منفیِ قراردادی، دیگر برای تماس با گردنبندی که‌گذرانده قدرتِ بیدار کردنِ عمیق‌ترین هوس‌ها را داشت، مناسب نبود.
لومیان ایستاد و با اشاره‌باشد از فرانکا خواست که گردنبند‌کلِ را بردارد. گفت: «تو برش دار.»
فرانکا بی‌درنگ این کار را‌ساکنانِ پذیرفت و با اشتیاق گردنبندِ‌برابرِ الماس را با احتیاط برداشت.
آن دو بدونِ معطلی‌آن‌ها با براونز خداحافظی کردند‌بلکه و راهیِ محلهٔ بازار شدند.
...
بلوارِ بازار.
فرانکا با موفقیت کارِ بئاتریس را ساخته بود و شانسِ عبور از بررسیِ دیوبانوها را داشت.درخششی همچنین یک شیءِ فرابشری به دست آورده بود که توانایی‌های زنِ شیطانیِ لذت را تکمیل می‌کرد.تَرَقِ حالِ خوبش کاملاً آشکار بود و برای ابرازِ احساساتِ مثبتش چیزی نمانده بود آوازی را زمزمه کند.
نگاهی به لومیان‌نگاهی انداخت که در‌شده سکوت کنارش قدم می‌زد.
«تو فکرِ چی هستی؟»
لومیان با لحنی جدی جواب داد:بلکه «دارم فکر می‌کنم مایپو مایر کجا ممکنه‌مانعی قایم شده باشه... بیا الان بریم زیرزمین.»
فرانکا لحظه‌ای جا‌بیشتر خورد، اما خیلی زود‌ساختمان منظورِ لومیان را فهمید.
«فکر می‌کنی مایپو مایر ممکنه برگرده‌شده به همون جایی که سوزانا ماتیس‌کلِ یه زمانی برای درختِ سایه قربانی کرد؟»
«شاید.» لومیان کاملاً مطمئن نبود،بود اما حس می‌کرد ممکن است سرنخ‌ها‌جمعیتِ یا ردهایی به جا مانده باشد.
فرانکا که از غنایمِ جنگی‌اش احساسِ اطمینان می‌کرد،تنها تلاشی برای منصرف کردنِ او نکرد. همراه با‌خونین لومیان، از ورودیِ بلوارِ بازار واردِ تریرِ زیرزمینی شدند.
با استفاده از یک گلولهٔ آتشین برای روشنایی، مسیرِ نسبتاً آشنایی را طی کردند. از کنارِ معدنِ‌وهم‌آور فروریخته‌ای که رنتاس، عضوِ جمعیتِ سعادت، در آن دفن شده بود و مکانی که به ژنا دارو‌جوشِ خورانده بودند گذشتند. آن‌ها عمیق‌تر به سمتِ محوطهٔ محراب رفتند؛ جایی که پیش‌تر از آن دوری کرده بودند.
آن محوطه پر از نشانه‌های سوختگی بود و از هرگونه موجودِ زنده یا هالهٔ شومی که‌برابرِ زمانی در آنجا پرسه می‌زد خالی شده بود. گویی روزها در معرضِ نورِ شدیدِ خورشید قرار‌داشتند گرفته بود و تنها توده‌هایی از استخوان‌های پوسیدهٔ جانورانِ مختلف در آن به جا مانده بود.
ریزش‌ها و شکاف‌های غار با خاک و سنگ پر‌کمی شده بود. لومیان با دقت محوطه را بررسی کرد‌هرگز و متوجهِ ردهای تازه‌ای در اطرافِ محرابِ اصلی شد.
این ردها به‌وضوح متعلق به‌باشد یک نفر نبودند و از‌کلِ «بازدیدکنندگانِ» مختلفی به جا مانده بودند.
همان‌طور که لومیان ردها و ریزش‌های عمیقِ غار‌هیچ را بررسی می‌کرد، خاطراتِ درختِ سایه، چشمهٔ زنانِ سامری‌وهم‌آور و توطئهٔ سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون به ذهنش هجوم آورد.
این عناصرِ ظاهراً بی‌ربط همگی به یک چیز اشاره داشتند.تنها آن‌ها مستقیم یا غیرمستقیم به زیرزمین اشاره می‌کردند؛ به تاریخ‌های‌وجود پنهان و خطراتی که در زیرِ تریر کمین کرده بودند.