چپتر 398: نانِ خونِ انسان
0شماری از شهروندانِ تریر کنجکاو شده و دربارهٔ دلیلِ هیاهو پرس‌وجو می‌کردند و‌لاغراندام عده‌ای دیگر با هیجان تماشا می‌کردند. لومیان نمی‌توانست تشخیص دهد چه کسی واقعاً‌مجذوب از نتیجهٔ این شوخی لذت می‌برد و چه کسی فقط غرقِ تفریح شده است.
این بخشی از فرهنگِ عامهٔ تریر بود. لومیان باور داشت حتی روان‌پزشکِ‌پرسید رده‌بالا و توانمندی مثلِ مادام سوزی هم نمی‌تواند منبعِ هیاهو را پیدا کند،آغشته عاملِ شوخی را بشناسد، یا گمراه‌سازیِ عمدی را از تماشاچیانِ بی‌گناه تمیز دهد.
با اینکه لومیان‌کوچه‌ای این را پیش‌بینی کرده‌قدم بود، بی‌اختیار آه کشید.
«شما تریری‌ها...»
بی‌دلیل نبود که گروهِ دروغِ آوریل‌عادی دورهمی‌های خصوصی‌شون رو اینجا برگزار می‌کردن.میان‌سالِ براشون مثلِ برگشتن به خونه بود.
لومیان دست از تماشا کشید و با بی‌تفاوتی مردی میان‌سال را زیرِ نظر گرفت که‌میان‌سالِ با نانِ چاودار خونِ به‌جامانده از اعدامیان را جمع می‌کرد. صبر کرد تا مرد به‌دردی سمتِ یکی از خروجی‌های میدانِ اعدامِ جامعِ روآ خیز بردارد و بعد بی‌صدا به دنبالش رفت.
در کوچه‌ای خلوت و بی‌مانع، لومیان چند‌قدم قدم جلو رفت و راهِ مردِ میان‌سال را‌کفِ که پیراهنِ کتانیِ پاره‌ای به تن داشت بست.
لومیان کفِ دستِ چپِ باندپیچی‌شده‌اش را بالا آورد‌گروهِ و طوری که انگار خلافکاری است که با‌براشون تحقیر به یک شهروندِ عادی نگاه می‌کند، پرسید:
«اونجا چی داری؟»
مردِ میان‌سالِ لاغراندام با موهای سیاه‌خلافکاری و کوتاه با ترس جواب داد:پرسید «نونیه که به خونِ اعدامی‌ها آغشته شده.»
لومیان با لحنِ هیولایی کنجکاو که‌چند کمی هم مجذوب شده بود، پرسید:کتانیِ «و این به چه دردی می‌خوره؟»
ترسِ مردِ‌بی‌اختیار میان‌سال کاملاً‌شما مشهود بود.
«مـ... می‌تونه‌انگار بیماری‌ها رو‌تحقیر درمان کنه.»
«کی بهت گفته می‌تونه‌طوری بیماری‌ها رو درمان کنه؟»شهروندِ این سؤالِ اصلیِ لومیان بود.
مردِ میان‌سال گیج‌ومنگ جواب داد: «از گیوم شنیدم، همونی‌راهِ که اون‌طرفِ خیابون زندگی می‌کنه. می‌گفت بچهٔ همکارش بعد‌باندپیچی‌شده‌اش از خوردنِ این‌جور نونِ خونِ انسان حالش خوب شده.»
بچهٔ همسایهٔ همکار... لومیان این‌تریری‌ها رو چیزی جز یه شایعه نمی‌دونست.دورهمی‌های پیدا کردنِ منبعش کارِ سختی بود.
او مردِ میان‌سال را که نانِ خونین‌نگاه را محکم در دست داشت برانداز کرد‌موهای و متفکرانه پرسید: «کسی تو خانواده‌ت هم مریضه؟»
مردِ میان‌سال که فوراً‌طوری درهم‌شکسته و لبریز از ناامیدی‌عادی به نظر می‌رسید، گفت: «بله.»
او با سوسوی امیدی‌خلوت در چشمانش، به نانِ‌جلو خونینِ توی دستش نگاه کرد.
لومیان لحظه‌ای سکوت‌کشید کرد و بعد‌بی‌دلیل پرسید: «دکتر چی گفت؟»
مردِ میان‌سال سرش را‌تحقیر کمی پایین انداخت و نگاهش‌پرسید را به نانِ خونین دوخت.
«گفت درمانی‌بالا نداره، منم‌طوری پولی ندارم که...»
لومیان دیگر اصرار نکرد. بی‌صدا چرخید و اجازه داد‌راهِ مردِ میان‌سال با نانِ غرق در خونش از مانع‌باندپیچی‌شده‌اش بگذرد و به راهش در کوچهٔ خلوت ادامه دهد.
آرام قدم برداشت و مسیرش را به سمتِ میدانِ اعدامِ جامعِ روآ برگشت و‌برگزار دید «بازار» هنوز حسابی گرم است. بسیاری از شهروندان از این موقعیت استفاده کرده بودند‌به‌جامانده تا پیک‌نیک کنند، آواز بخوانند و برقصند و آنجا را به دورهمیِ بداهه‌ای تبدیل کنند.
لومیان پشتِ درختانِ حاشیهٔ میدان پناه‌عادی گرفت، در سایه‌ها نشست و به‌میان‌سالِ تماشای بی‌صدای رفت‌وآمدِ مردم ادامه داد.
با گذشتِ زمان، «بازارِ» شلوغ در میدانِ اعدام‌شهروندِ رفته‌رفته آرام گرفت. خورشید به زیرِ افق رفته‌لاغراندام و محیطِ اطراف را در تاریکی فرو برده بود.
لومیان پنهان ماند و چشم از شهروندان‌قدم و دست‌فروشانِ در حالِ رفتن برنداشت. با‌بست این حال، هیچ فردِ مشکوکی را شناسایی نکرد.
با فرارسیدنِ شبِ تاریک، میدانِ اعدامِ جامعِ روآ خالی‌دروغِ شد و زیرِ نورِ وهم‌آورِ ماهِ سرخ قرار گرفت.خونه لومیان آرام از جا برخاست و آمادهٔ رفتن شد.
ناگهان چشمش به پیکری تاریک افتاد‌عادی که از روی حصارِ کناری پرید و‌لاغراندام به‌سرعت به داخلِ میدانِ اعدام رخنه کرد.
لومیان خشکش زد‌آورد و بیشتر در‌خلافکاری سایه‌های درخت فرو رفت.
پیکرِ لاغراندام که کلاهِ سیلندری به سر داشت، به سمتِ‌مردِ محوطه‌ای رفت که اعدامیان در آن جان داده بودند. زانو زد،طوری دست دراز کرد و خاکِ آغشته به خونشان را جمع کرد.
یعنی این آدم هم به خاصیتِ درمانیِ خونِ اعدامی‌ها‌دروغِ باور داره؟ حرکات و چابکی‌ش نشون می‌ده شاید یه‌خونه فرابشر باشه... لومیان بی‌صدا پیکرِ مرموز را تماشا کرد.
طولی نکشید که پیکرِ بلند و لاغر‌نگاه با کلاهِ سیلندری، در حالی که مشتی خاکِ‌سیاه غرق در خون در دست داشت، راست ایستاد.
او به‌جای اینکه فوراً میدانِ اعدامِ‌خلافکاری روآ را ترک کند، جلوتر رفت‌پرسید و به سمتِ چوبه‌دار حرکت کرد.
زیرِ نورِ ماهِ سرخ، پیکر خاکِ خونین را‌جلو زیرِ چوبه‌دار دفن کرد. ظاهراً گیاهانی را که آنجا‌چپِ روییده بودند به‌دقت بررسی می‌کرد، گویی دنبالِ چیزی می‌گشت.
...
در شهرکِ تروکادرو، داخلِ‌تحقیر کافهٔ خانهٔ سرخ با‌می‌کند آن سقفِ خوش‌رنگ و قارچ‌مانندش،
فرانکا، با موهای سیاه، چشمانِ قهوه‌ای و لباسِ شکار، شامش را‌می‌کند سفارش داد: گوشتِ گاو مزه‌دارشده با نمکِ درشت، شرابِ سرخ، سیب‌زمینیِ‌داد سرخ‌کرده، املتِ فیساکی، و سوپِ غلیظِ بلدرچین با چند ورق ژامبون.
پیش‌تر در همان بعدازظهر، او با گروهی از‌جلو بانوان واردِ گفتگویی پرشور شده بود و می‌توانست‌دستِ حسرت و تمنا را در چشمانشان حس کند.
هم‌زمان، حس کرد کسی مخفیانه او‌بی‌دلیل را زیرِ نظر دارد، و همین‌خصوصی‌شون باعث شد تا تاریکیِ شب همان‌جا بماند.
وقتی شامِ فرانکا به‌تحقیر آخر می‌رسید، زنی از‌می‌کند طبقهٔ دوم پایین آمد.
این همان دیوبانویی بود که قبلاً فرانکا را تعقیب کرده بود. امروز، موهای بلند و نارنجی‌سرخش روی کمرش ریخته‌کوتاه بود و پیراهنِ مردانهٔ سفید، شلوارِ پیش‌بنددارِ قهوه‌ای و چکمه‌های قهوه‌ایِ تیره‌ای به تن داشت که اندامِ بی‌نقصش را‌کنه برجسته می‌کرد. ظاهرش زیبا و آراسته بود، با هاله‌ای که هم پاک و هم کمی وحشی به نظر می‌رسید.
زن که ظاهراً عضوِ فرقهٔ دیوبانو‌چند بود، بی‌درنگ یکراست به سمتِ فرانکا‌کتانیِ رفت، صندلی‌ای عقب کشید و روبه‌رویش نشست.
فرانکا عمداً با نگاهی مردانه ظاهر و اندامِ دیوبانو‌دروغِ را برانداز کرد. لبخند زد و نشستنِ زن را‌خونه تماشا کرد، منتظر ماند تا او به حرف بیاید.
دیوبانوی مو نارنجی‌سرخ در حالی‌شهروندِ که فرانکا را دقیق برانداز‌اونجا می‌کرد، پرسید: «چرا دوباره اومدی اینجا؟»
فرانکا لبخند زد و جواب داد:خلافکاری «شرابِ تروکادرو شرابِ محبوبِ منه. منظره‌پرسید و فضای اینجا هم خیلی جذابه.»
فرانکا که متوجهِ ناباوریِ‌خلوت دیوبانو شده بود، با لبخندی‌راهِ موذیانه افزود: «تازه، شنیدم که...»
صدایش را پایین آورد‌شما و با کنایه گفت: «اینجا‌دروغِ مهمونی‌های عیاشیِ زنونه برگزار می‌شه.»
چشمانِ دیوبانوی‌انگار مو نارنجی‌سرخ‌تحقیر برقی زد.
«کی اینو بهت گفته؟»
فرانکا به چهرهٔ دیوبانو نگاه کرد و تحریک‌آمیز گفت: «یه بار با یه آدمِ شهوت‌پرست برخورد کردم که می‌خواست بهم‌آورد شبیخون بزنه، اما حسابشو رسیدم. ادعا می‌کرد عضوِ پیرامونیِ یه سازمان به اسمِ جمعیتِ سعادته. اعضای اصلیِ این سازمان همجنس‌گراهای زن‌اعدامی‌ها هستن و دارن سعی می‌کنن با شرکت‌کننده‌های مهمونی‌های عیاشیِ زنونه تو کافهٔ خانهٔ سرخ ارتباط بگیرن تا عضوِ جدید پیدا کنن.»
فرانکا مطمئن نبود فرقهٔ دیوبانو ارتباطی با جمعیتِ سعادت داشته باشد یا نه. به هر حال، اتحادِ سازمان‌هایی‌خونه که خدایانِ پلید را می‌پرستیدند دور از ذهن نبود؛ درست همان‌طور که اوگ آرتوآ بدعت‌گذارانِ متعددی را تحتِ نفوذِ‌یکی خود داشت. از این رو، این اطلاعات را «اعتراف» کرد تا واکنشِ فردی را که روبه‌رویش نشسته بود بسنجد.
حینِ صحبت، خود‌خلافکاری را برای هرگونه حملهٔ‌نگاه غافلگیرکنندهٔ احتمالی آماده کرد.
حالتِ چهرهٔ دیوبانوی‌آورد مو نارنجی‌سرخ اندکی تغییر‌تحقیر کرد و جدی‌تر شد.
خصومت و احتیاطِ چشمانش فروکش‌بی‌مانع کرد، اما حسِ واضحی از‌مردِ دافعه در آن‌ها موج می‌زد.
اوه، نکنه شرکت‌کننده‌های این دورهمی‌های زنونه رو معشوقه‌های خودش می‌دونه و دلش‌خصوصی‌شون نمی‌خواد من که احتمالاً قبلاً مرد بودم، بهشون نزدیک بشم؟ فرانکا بی‌اختیار در‌گرفت دلش لحنِ لومیان را تقلید کرد و با شیطنت به او طعنه زد.
او تا حدِ زیادی مطمئن بود که‌نگاه طرفِ مقابل هرگز نامِ جمعیتِ سعادت را‌موهای نشنیده، اما نشانه‌هایی را حس کرده است.
دیوبانو که روبه‌روی فرانکا نشسته‌انگار بود در فکر فرو رفت؛ ظاهراً‌می‌کند داشت مسئله‌ای احتمالی را سبک‌سنگین می‌کرد.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، ناخودآگاه موهای بلندِ نارنجی‌سرخش‌پیراهنِ را به عقب راند و با احتیاط پرسید: «اومدی اینجا تا‌انگار دربارهٔ جمعیتِ سعادت تحقیق کنی، یا دلت می‌خواد تو عیاشی شرکت کنی؟»
خندهٔ فرانکا نگاه‌های حیرت‌زدهٔ مشتریانِ اطراف‌بی‌دلیل را به خود جلب کرد؛ آن‌ها‌خصوصی‌شون آشکارا از چهرهٔ خیره‌کننده‌اش جا خورده بودند.
فرانکا در حالی که به چشمانِ نارنجی‌سرخِ دیوبانو خیره شده بود، جواب داد:لاغراندام «هر دو. ولی اگه مجبور باشم انتخاب کنم، ترجیح می‌دم تو عیاشی شرکت کنم.دردی آدمایی مثلِ ما چطور می‌تونن در برابرِ همچین مهمونیِ وسوسه‌انگیزی مقاومت کنن؟ موافق نیستی؟»
به این ترتیب، فرانکا نامحسوس اشاره کرد‌تحقیر که فهمیده طرفِ مقابل هم یک دیوبانو و‌میان‌سالِ احتمالاً در گذشته یک قاتلِ مرد بوده است.
همچنین به گذشتهٔ خودش به‌عنوان‌بی‌مانع یک مرد اشاره کرد تا‌مردِ جلوی هرگونه حملهٔ ناگهانی را بگیرد.
دیوبانو که اکنون لباسِ مردانه به تن داشت،گروهِ ظاهراً در برابرِ این تصور مقاومت می‌کرد اما ساکت‌برگشتن ماند؛ آشکارا مجذوبِ حضور و جذبهٔ فرانکا شده بود.
فرانکا به جلو خم‌تحقیر شد و با لحنی‌می‌کند مردانه‌تر پرسید: «چی صدات کنم؟»
دیوبانو پیش از آنکه با لحنی‌خلافکاری گرفته جواب دهد، مکثِ کوتاهی کرد:پرسید «من براونز سورون هستم. تو چی؟»
سورون... یکی دیگه از اعضای خانوادهٔ سورون؟ فرانکا ناگهان‌راهِ به یاد آورد که مأموریتِ اخیرِ لومیان در سازمانِ‌باندپیچی‌شده‌اش صلیبِ آهن‌وخون شاملِ تعامل با اعضای خانوادهٔ سورون بوده است.
او نامِ واقعی‌اش‌کشید را پنهان نکرد و‌نبود لبخند زد. «فرانکا رولان.»
براونز سورون آهی بی‌صدا کشید و ادامه داد: «مهمونیِ ما به حریمِ‌میان‌سالِ خصوصی و امنیتِ همهٔ اعضا اهمیتِ زیادی می‌ده. نمی‌تونیم اجازه بدیم افرادِ‌هیولایی مشکل‌ساز وارد بشن. اگه واقعاً مایلی، باید یه ارزیابی رو پشتِ سر بذاری.»
فرانکا اصلاً بدش نیامد.طوری با دکمه‌های پیراهنش بازی‌شهروندِ کرد و با پوزخندی پرسید:
«خب، این ارزیابی‌کوچه‌ای رو باید از‌چند کجا شروع کنیم؟»
...
محلهٔ زندان،انگار میدانِ اعدامِ‌تحقیر جامعِ روآ.
زیرِ نورِ زرشکیِ ماه، پیکرِ بلند و باریک‌شهروندِ با کلاهِ سیلندری با دقت چند مشت علفِ‌لاغراندام هرز را از زمینِ زیرِ چوبه‌دار بیرون کشید.
ریشه‌های این علف‌های هرز درخششِ وهم‌آور و‌قدم خون‌رنگی از خود ساطع می‌کردند که در‌بست نورِ کم‌جانِ ماه، به‌شدت فرازمینی جلوه می‌کرد.
این پیکرِ بلند و لاغر، تیغهٔ بینیِ برجسته، پوستِ روشن و‌دورهمی‌های موهای سیاه و میان‌قدِ بی‌نقصی داشت. چشمانش به رنگِ سرخِ خیره‌کننده‌ای‌میان‌سال بود و جذبهٔ خاصی داشت که هم مردانه می‌نمود و هم زنانه.
او که پیراهنِ سفید، پاپیونِ سرخِ درخشان و کت‌وشلوارِ مشکیِ براقی‌داری به تن داشت، با شیفتگی به علف‌های هرزِ عجیبِ توی دستش‌آغشته خیره ماند. در آستانهٔ برخاستن بود تا میدانِ اعدام را ترک کند.
با این حال، درست‌طوری در همان لحظه، صدای‌شهروندِ کنجکاوِ مردانه‌ای سکوت را شکست.
«داری چی درمیاری؟»
پیکرِ لاغر که زیرِ چوبه‌دار چمباتمه زده بود، با حیرت سر بلند‌خصوصی‌شون کرد. در کمالِ تعجب متوجه شد که در لحظه‌ای نامحسوس، شخصی در‌نظر برابرش ظاهر شده و با نگاهی نافذ به او خیره مانده است.
این تازه‌وارد موهای بلوند و چشمانی به آبیِ دریاچه‌های‌پرسید آرام داشت. پیراهنِ سفیدِ ساده و جلیقهٔ مشکی به‌جواب تن داشت که ظاهری جوان و باطراوت به او می‌بخشید.
چطور تونست بدونِ اینکه بفهمم بهم نزدیک بشه؟شهروندِ هیچ بو یا حرکتی حس نکردم! قلبِ پیکرِ‌لاغراندام لاغر از سرِ هشدار و دلهره به تپش افتاد.