چپتر 398: نانِ خونِ انسان
0شماری از شهروندانِ تریر کنجکاو شده و دربارهٔ دلیلِ هیاهو پرس‌وجو می‌کردند و‌سیاه عده‌ای دیگر با هیجان تماشا می‌کردند. لومیان نمی‌توانست تشخیص دهد چه کسی واقعاً‌می‌خوره از نتیجهٔ این شوخی لذت می‌برد و چه کسی فقط غرقِ تفریح شده است.
این بخشی از فرهنگِ عامهٔ تریر بود. لومیان باور داشت حتی روان‌پزشکِ‌میان‌سالِ رده‌بالا و توانمندی مثلِ مادام سوزی هم نمی‌تواند منبعِ هیاهو را پیدا کند،کمی عاملِ شوخی را بشناسد، یا گمراه‌سازیِ عمدی را از تماشاچیانِ بی‌گناه تمیز دهد.
با اینکه لومیان‌دنبالش این را پیش‌بینی کرده‌بی‌مانع بود، بی‌اختیار آه کشید.
«شما تریری‌ها...»
بی‌دلیل نبود که گروهِ دروغِ آوریل‌می‌کند دورهمی‌های خصوصی‌شون رو اینجا برگزار می‌کردن.موهای براشون مثلِ برگشتن به خونه بود.
لومیان دست از تماشا کشید و با بی‌تفاوتی مردی میان‌سال را زیرِ نظر گرفت که‌سیاه با نانِ چاودار خونِ به‌جامانده از اعدامیان را جمع می‌کرد. صبر کرد تا مرد به‌کاملاً سمتِ یکی از خروجی‌های میدانِ اعدامِ جامعِ روآ خیز بردارد و بعد بی‌صدا به دنبالش رفت.
در کوچه‌ای خلوت و بی‌مانع، لومیان چند‌بی‌مانع قدم جلو رفت و راهِ مردِ میان‌سال را‌پاره‌ای که پیراهنِ کتانیِ پاره‌ای به تن داشت بست.
لومیان کفِ دستِ چپِ باندپیچی‌شده‌اش را بالا آورد‌آورد و طوری که انگار خلافکاری است که با‌می‌کند تحقیر به یک شهروندِ عادی نگاه می‌کند، پرسید:
«اونجا چی داری؟»
مردِ میان‌سالِ لاغراندام با موهای سیاه‌عادی و کوتاه با ترس جواب داد:میان‌سالِ «نونیه که به خونِ اعدامی‌ها آغشته شده.»
لومیان با لحنِ هیولایی کنجکاو که‌خلوت کمی هم مجذوب شده بود، پرسید:مردِ «و این به چه دردی می‌خوره؟»
ترسِ مردِ‌بست میان‌سال کاملاً‌دستِ مشهود بود.
«مـ... می‌تونه‌تحقیر بیماری‌ها رو‌عادی درمان کنه.»
«کی بهت گفته می‌تونه‌تحقیر بیماری‌ها رو درمان کنه؟»می‌کند این سؤالِ اصلیِ لومیان بود.
مردِ میان‌سال گیج‌ومنگ جواب داد: «از گیوم شنیدم، همونی‌قدم که اون‌طرفِ خیابون زندگی می‌کنه. می‌گفت بچهٔ همکارش بعد‌دستِ از خوردنِ این‌جور نونِ خونِ انسان حالش خوب شده.»
بچهٔ همسایهٔ همکار... لومیان این‌چپِ رو چیزی جز یه شایعه نمی‌دونست.خلافکاری پیدا کردنِ منبعش کارِ سختی بود.
او مردِ میان‌سال را که نانِ خونین‌پرسید را محکم در دست داشت برانداز کرد‌کوتاه و متفکرانه پرسید: «کسی تو خانواده‌ت هم مریضه؟»
مردِ میان‌سال که فوراً‌تحقیر درهم‌شکسته و لبریز از ناامیدی‌پرسید به نظر می‌رسید، گفت: «بله.»
او با سوسوی امیدی‌رفت در چشمانش، به نانِ‌چند خونینِ توی دستش نگاه کرد.
لومیان لحظه‌ای سکوت‌کفِ کرد و بعد‌باندپیچی‌شده‌اش پرسید: «دکتر چی گفت؟»
مردِ میان‌سال سرش را‌عادی کمی پایین انداخت و نگاهش‌داری را به نانِ خونین دوخت.
«گفت درمانی‌انگار نداره، منم‌تحقیر پولی ندارم که...»
لومیان دیگر اصرار نکرد. بی‌صدا چرخید و اجازه داد‌قدم مردِ میان‌سال با نانِ غرق در خونش از مانع‌دستِ بگذرد و به راهش در کوچهٔ خلوت ادامه دهد.
آرام قدم برداشت و مسیرش را به سمتِ میدانِ اعدامِ جامعِ روآ برگشت و‌عادی دید «بازار» هنوز حسابی گرم است. بسیاری از شهروندان از این موقعیت استفاده کرده بودند‌اعدامی‌ها تا پیک‌نیک کنند، آواز بخوانند و برقصند و آنجا را به دورهمیِ بداهه‌ای تبدیل کنند.
لومیان پشتِ درختانِ حاشیهٔ میدان پناه‌می‌کند گرفت، در سایه‌ها نشست و به‌موهای تماشای بی‌صدای رفت‌وآمدِ مردم ادامه داد.
با گذشتِ زمان، «بازارِ» شلوغ در میدانِ اعدام‌می‌کند رفته‌رفته آرام گرفت. خورشید به زیرِ افق رفته‌کوتاه و محیطِ اطراف را در تاریکی فرو برده بود.
لومیان پنهان ماند و چشم از شهروندان‌بی‌مانع و دست‌فروشانِ در حالِ رفتن برنداشت. با‌کتانیِ این حال، هیچ فردِ مشکوکی را شناسایی نکرد.
با فرارسیدنِ شبِ تاریک، میدانِ اعدامِ جامعِ روآ خالی‌طوری شد و زیرِ نورِ وهم‌آورِ ماهِ سرخ قرار گرفت.اونجا لومیان آرام از جا برخاست و آمادهٔ رفتن شد.
ناگهان چشمش به پیکری تاریک افتاد‌می‌کند که از روی حصارِ کناری پرید و‌سیاه به‌سرعت به داخلِ میدانِ اعدام رخنه کرد.
لومیان خشکش زد‌خلافکاری و بیشتر در‌عادی سایه‌های درخت فرو رفت.
پیکرِ لاغراندام که کلاهِ سیلندری به سر داشت، به سمتِ‌جلو محوطه‌ای رفت که اعدامیان در آن جان داده بودند. زانو زد،بالا دست دراز کرد و خاکِ آغشته به خونشان را جمع کرد.
یعنی این آدم هم به خاصیتِ درمانیِ خونِ اعدامی‌ها‌طوری باور داره؟ حرکات و چابکی‌ش نشون می‌ده شاید یه‌اونجا فرابشر باشه... لومیان بی‌صدا پیکرِ مرموز را تماشا کرد.
طولی نکشید که پیکرِ بلند و لاغر‌پرسید با کلاهِ سیلندری، در حالی که مشتی خاکِ‌ترس غرق در خون در دست داشت، راست ایستاد.
او به‌جای اینکه فوراً میدانِ اعدامِ‌عادی روآ را ترک کند، جلوتر رفت‌میان‌سالِ و به سمتِ چوبه‌دار حرکت کرد.
زیرِ نورِ ماهِ سرخ، پیکر خاکِ خونین را‌چند زیرِ چوبه‌دار دفن کرد. ظاهراً گیاهانی را که آنجا‌کفِ روییده بودند به‌دقت بررسی می‌کرد، گویی دنبالِ چیزی می‌گشت.
...
در شهرکِ تروکادرو، داخلِ‌عادی کافهٔ خانهٔ سرخ با‌اونجا آن سقفِ خوش‌رنگ و قارچ‌مانندش،
فرانکا، با موهای سیاه، چشمانِ قهوه‌ای و لباسِ شکار، شامش را‌داری سفارش داد: گوشتِ گاو مزه‌دارشده با نمکِ درشت، شرابِ سرخ، سیب‌زمینیِ‌آغشته سرخ‌کرده، املتِ فیساکی، و سوپِ غلیظِ بلدرچین با چند ورق ژامبون.
پیش‌تر در همان بعدازظهر، او با گروهی از‌چند بانوان واردِ گفتگویی پرشور شده بود و می‌توانست‌بست حسرت و تمنا را در چشمانشان حس کند.
هم‌زمان، حس کرد کسی مخفیانه او‌باندپیچی‌شده‌اش را زیرِ نظر دارد، و همین‌تحقیر باعث شد تا تاریکیِ شب همان‌جا بماند.
وقتی شامِ فرانکا به‌عادی آخر می‌رسید، زنی از‌اونجا طبقهٔ دوم پایین آمد.
این همان دیوبانویی بود که قبلاً فرانکا را تعقیب کرده بود. امروز، موهای بلند و نارنجی‌سرخش روی کمرش ریخته‌داد بود و پیراهنِ مردانهٔ سفید، شلوارِ پیش‌بنددارِ قهوه‌ای و چکمه‌های قهوه‌ایِ تیره‌ای به تن داشت که اندامِ بی‌نقصش را‌سؤالِ برجسته می‌کرد. ظاهرش زیبا و آراسته بود، با هاله‌ای که هم پاک و هم کمی وحشی به نظر می‌رسید.
زن که ظاهراً عضوِ فرقهٔ دیوبانو‌خلوت بود، بی‌درنگ یکراست به سمتِ فرانکا‌مردِ رفت، صندلی‌ای عقب کشید و روبه‌رویش نشست.
فرانکا عمداً با نگاهی مردانه ظاهر و اندامِ دیوبانو‌طوری را برانداز کرد. لبخند زد و نشستنِ زن را‌اونجا تماشا کرد، منتظر ماند تا او به حرف بیاید.
دیوبانوی مو نارنجی‌سرخ در حالی‌نگاه که فرانکا را دقیق برانداز‌میان‌سالِ می‌کرد، پرسید: «چرا دوباره اومدی اینجا؟»
فرانکا لبخند زد و جواب داد:عادی «شرابِ تروکادرو شرابِ محبوبِ منه. منظره‌میان‌سالِ و فضای اینجا هم خیلی جذابه.»
فرانکا که متوجهِ ناباوریِ‌رفت دیوبانو شده بود، با لبخندی‌قدم موذیانه افزود: «تازه، شنیدم که...»
صدایش را پایین آورد‌دستِ و با کنایه گفت: «اینجا‌طوری مهمونی‌های عیاشیِ زنونه برگزار می‌شه.»
چشمانِ دیوبانوی‌تحقیر مو نارنجی‌سرخ‌عادی برقی زد.
«کی اینو بهت گفته؟»
فرانکا به چهرهٔ دیوبانو نگاه کرد و تحریک‌آمیز گفت: «یه بار با یه آدمِ شهوت‌پرست برخورد کردم که می‌خواست بهم‌باندپیچی‌شده‌اش شبیخون بزنه، اما حسابشو رسیدم. ادعا می‌کرد عضوِ پیرامونیِ یه سازمان به اسمِ جمعیتِ سعادته. اعضای اصلیِ این سازمان همجنس‌گراهای زن‌داد هستن و دارن سعی می‌کنن با شرکت‌کننده‌های مهمونی‌های عیاشیِ زنونه تو کافهٔ خانهٔ سرخ ارتباط بگیرن تا عضوِ جدید پیدا کنن.»
فرانکا مطمئن نبود فرقهٔ دیوبانو ارتباطی با جمعیتِ سعادت داشته باشد یا نه. به هر حال، اتحادِ سازمان‌هایی‌اونجا که خدایانِ پلید را می‌پرستیدند دور از ذهن نبود؛ درست همان‌طور که اوگ آرتوآ بدعت‌گذارانِ متعددی را تحتِ نفوذِ‌ترسِ خود داشت. از این رو، این اطلاعات را «اعتراف» کرد تا واکنشِ فردی را که روبه‌رویش نشسته بود بسنجد.
حینِ صحبت، خود‌شهروندِ را برای هرگونه حملهٔ‌پرسید غافلگیرکنندهٔ احتمالی آماده کرد.
حالتِ چهرهٔ دیوبانوی‌خلافکاری مو نارنجی‌سرخ اندکی تغییر‌نگاه کرد و جدی‌تر شد.
خصومت و احتیاطِ چشمانش فروکش‌کوچه‌ای کرد، اما حسِ واضحی از‌جلو دافعه در آن‌ها موج می‌زد.
اوه، نکنه شرکت‌کننده‌های این دورهمی‌های زنونه رو معشوقه‌های خودش می‌دونه و دلش‌تحقیر نمی‌خواد من که احتمالاً قبلاً مرد بودم، بهشون نزدیک بشم؟ فرانکا بی‌اختیار در‌ترس دلش لحنِ لومیان را تقلید کرد و با شیطنت به او طعنه زد.
او تا حدِ زیادی مطمئن بود که‌پرسید طرفِ مقابل هرگز نامِ جمعیتِ سعادت را‌کوتاه نشنیده، اما نشانه‌هایی را حس کرده است.
دیوبانو که روبه‌روی فرانکا نشسته‌شهروندِ بود در فکر فرو رفت؛ ظاهراً‌داری داشت مسئله‌ای احتمالی را سبک‌سنگین می‌کرد.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، ناخودآگاه موهای بلندِ نارنجی‌سرخش‌راهِ را به عقب راند و با احتیاط پرسید: «اومدی اینجا تا‌آورد دربارهٔ جمعیتِ سعادت تحقیق کنی، یا دلت می‌خواد تو عیاشی شرکت کنی؟»
خندهٔ فرانکا نگاه‌های حیرت‌زدهٔ مشتریانِ اطراف‌باندپیچی‌شده‌اش را به خود جلب کرد؛ آن‌ها‌تحقیر آشکارا از چهرهٔ خیره‌کننده‌اش جا خورده بودند.
فرانکا در حالی که به چشمانِ نارنجی‌سرخِ دیوبانو خیره شده بود، جواب داد:سیاه «هر دو. ولی اگه مجبور باشم انتخاب کنم، ترجیح می‌دم تو عیاشی شرکت کنم.ترسِ آدمایی مثلِ ما چطور می‌تونن در برابرِ همچین مهمونیِ وسوسه‌انگیزی مقاومت کنن؟ موافق نیستی؟»
به این ترتیب، فرانکا نامحسوس اشاره کرد‌نگاه که فهمیده طرفِ مقابل هم یک دیوبانو و‌سیاه احتمالاً در گذشته یک قاتلِ مرد بوده است.
همچنین به گذشتهٔ خودش به‌عنوان‌کوچه‌ای یک مرد اشاره کرد تا‌جلو جلوی هرگونه حملهٔ ناگهانی را بگیرد.
دیوبانو که اکنون لباسِ مردانه به تن داشت،آورد ظاهراً در برابرِ این تصور مقاومت می‌کرد اما ساکت‌پرسید ماند؛ آشکارا مجذوبِ حضور و جذبهٔ فرانکا شده بود.
فرانکا به جلو خم‌عادی شد و با لحنی‌اونجا مردانه‌تر پرسید: «چی صدات کنم؟»
دیوبانو پیش از آنکه با لحنی‌عادی گرفته جواب دهد، مکثِ کوتاهی کرد:میان‌سالِ «من براونز سورون هستم. تو چی؟»
سورون... یکی دیگه از اعضای خانوادهٔ سورون؟ فرانکا ناگهان‌قدم به یاد آورد که مأموریتِ اخیرِ لومیان در سازمانِ‌دستِ صلیبِ آهن‌وخون شاملِ تعامل با اعضای خانوادهٔ سورون بوده است.
او نامِ واقعی‌اش‌کفِ را پنهان نکرد و‌بالا لبخند زد. «فرانکا رولان.»
براونز سورون آهی بی‌صدا کشید و ادامه داد: «مهمونیِ ما به حریمِ‌موهای خصوصی و امنیتِ همهٔ اعضا اهمیتِ زیادی می‌ده. نمی‌تونیم اجازه بدیم افرادِ‌مجذوب مشکل‌ساز وارد بشن. اگه واقعاً مایلی، باید یه ارزیابی رو پشتِ سر بذاری.»
فرانکا اصلاً بدش نیامد.تحقیر با دکمه‌های پیراهنش بازی‌می‌کند کرد و با پوزخندی پرسید:
«خب، این ارزیابی‌دنبالش رو باید از‌خلوت کجا شروع کنیم؟»
...
محلهٔ زندان،تحقیر میدانِ اعدامِ‌عادی جامعِ روآ.
زیرِ نورِ زرشکیِ ماه، پیکرِ بلند و باریک‌می‌کند با کلاهِ سیلندری با دقت چند مشت علفِ‌کوتاه هرز را از زمینِ زیرِ چوبه‌دار بیرون کشید.
ریشه‌های این علف‌های هرز درخششِ وهم‌آور و‌بی‌مانع خون‌رنگی از خود ساطع می‌کردند که در‌کتانیِ نورِ کم‌جانِ ماه، به‌شدت فرازمینی جلوه می‌کرد.
این پیکرِ بلند و لاغر، تیغهٔ بینیِ برجسته، پوستِ روشن و‌خلافکاری موهای سیاه و میان‌قدِ بی‌نقصی داشت. چشمانش به رنگِ سرخِ خیره‌کننده‌ای‌موهای بود و جذبهٔ خاصی داشت که هم مردانه می‌نمود و هم زنانه.
او که پیراهنِ سفید، پاپیونِ سرخِ درخشان و کت‌وشلوارِ مشکیِ براقی‌لاغراندام به تن داشت، با شیفتگی به علف‌های هرزِ عجیبِ توی دستش‌هیولایی خیره ماند. در آستانهٔ برخاستن بود تا میدانِ اعدام را ترک کند.
با این حال، درست‌تحقیر در همان لحظه، صدای‌می‌کند کنجکاوِ مردانه‌ای سکوت را شکست.
«داری چی درمیاری؟»
پیکرِ لاغر که زیرِ چوبه‌دار چمباتمه زده بود، با حیرت سر بلند‌تحقیر کرد. در کمالِ تعجب متوجه شد که در لحظه‌ای نامحسوس، شخصی در‌کوتاه برابرش ظاهر شده و با نگاهی نافذ به او خیره مانده است.
این تازه‌وارد موهای بلوند و چشمانی به آبیِ دریاچه‌های‌داری آرام داشت. پیراهنِ سفیدِ ساده و جلیقهٔ مشکی به‌نونیه تن داشت که ظاهری جوان و باطراوت به او می‌بخشید.
چطور تونست بدونِ اینکه بفهمم بهم نزدیک بشه؟می‌کند هیچ بو یا حرکتی حس نکردم! قلبِ پیکرِ‌کوتاه لاغر از سرِ هشدار و دلهره به تپش افتاد.