چپتر 450: نفوذ آشکارا
0اونا واقعاً دربارهٔ مهمان‌خانه می‌دونن...
ژنا نتوانست‌مستقیماً کنجکاوی و نگرانی‌اش‌درگیر را پنهان کند.
«چه جور‌فرابشرانِ موجودِ عجیبی‌ردهٔ بود؟ چی گفت؟»
ایمره پیش از پاسخ دادن نگاهی به والانتن انداخت و گفت:باهاش «در شرایطِ عادی، موجودی نامرئیه. فقط می‌تونید از طریقِ بعضی ردپاها وجودش‌خودشان رو تأیید کنید و ببینید که آیا اطرافتون پرسه می‌زنه یا نه.»
والانتن مشتاقانه توضیح داد: «تا جایی که من می‌فهمم، اون‌خیلی موجود جایی بینِ عالمِ ارواح و واقعیت وجود داره. لمس‌نشدنیه و‌پرونده کشفش با دیدِ روحی سخته. تو وضعیتِ خیلی عجیبی قرار داره.»
ایمره حرفِ والانتن را اصلاح کرد: «فکر نمی‌کنم همه‌چیز همین باشه. طبقِ پرونده، چند‌همان جنبهٔ مفهومی و انتزاعی در موردش وجود داره. خلاصه بگم، فقط از طریقِ واکنش‌هاش می‌تونید‌بینی‌اش درکش کنید یا فرمش رو حس کنید—البته اگه خودش بخواد—یا وقتی که بهتون حمله می‌کنه.»
ایـ-این خیلی شبیهِ وضعیتِ بووار بعد از فاسد شدنِ جسدشه... با این حال، جسدِ بووار اون‌قدرها هم قدرتمند‌مهمان‌خانه‌ای نبود. تا وقتی که محیط به اندازهٔ کافی تاریک باشه، میشه دیدش. آره، طبقِ گفتهٔ سیِل، غیر از‌بینی‌اش فرابشرانِ چند مسیر که به ردهٔ خاصی رسیدن، واقعاً غیرممکنه بشه مستقیماً لمسش کرد و باهاش درگیر شد...
ژنا ارتباطی پیدا کرد و بیش از پیش باور داشت که‌کرد مهمان‌خانه‌ای که والانتن و همراهانش می‌شناسند، همان مهمان‌خانه‌ای است که خودشان‌انتزاعی می‌شناسند، مگر اینکه بیش از یکی از این نوع وجود داشته باشد.
ایمره که عادت داشت نوارچسبی‌ارتباطی هم‌رنگِ پوست روی پلِ بینی‌اش بزند،همراهانش لحظه‌ای مکث کرد و ادامه داد:
«اگه اون موجودِ‌بیش عجیب به همکارمون حمله‌همراهانش نکرده بود، کشف نمی‌شد.
«ما چند تکه اطلاعات ازش‌سخته به دست آوردیم. تو یکی از‌کرد اونا به مهمان‌خانه اشاره شده بود.»
ژنا با آن‌ها‌دیدِ همراهی کرد و‌وضعیتِ پرسید: «چی گفت؟»
شاید این مسیرِ‌باهاش آیندهٔ تحقیقاتشان را‌پیدا در بر داشت!
والانتن اخم کرد.
«فقط گفت که‌دیدِ از مهمان‌خانه میاد—خونه‌شون‌وضعیتِ تو این دنیا.»
ژنا از تواناییِ فتنه‌انگیزی‌اش استفاده نکرد، اما حرفش شبیهِ فتنه‌انگیزی‌اصلاح بود: «اطلاعاتِ دیگه‌ای هم هست؟ وگرنه نمی‌دونم چطور برای جمع‌آوری‌جنبهٔ اطلاعات بهتون کمک کنم و باید مراقبِ چه کسانی باشم.»
ایمره چند ثانیه تردید کرد.
«بقیهٔ حرفاش‌پیدا مناسبِ این نیست‌داشت که شما بدونید.
«آره، خودش رو پری می‌نامید.»
پری... یه پریِ‌دیدِ لمس‌نشدنی... نامِ ردهٔ‌وضعیتِ متناظرِ مسیرِ عطیه‌ست؟
ژنا متفکرانه سر تکان داد.
پس از سکوتی کوتاه، والانتن‌کشفش گفت: «همکارمون با این موجودِ عجیب‌قرار تو کارگاهِ یه هنرمند روبه‌رو شد.
«در موردِ نقاش، اون یه بار برای بیماریِ روانی درمان شده بود. همیشه ادعا می‌کرد هر شب با پیکرِ روحش سفر‌داشته می‌کنه و واردِ فضای عجیبی میشه که نه تو واقعیت هست و نه تو عالمِ ارواح. اون با موجوداتِ نامرئی، ارواحِ عجیب‌آوردیم و ارواحِ پلیدی که سعی می‌کردن از طریقِ اون فضا به واقعیت حمله کنن، می‌جنگید تا از آرامشِ کلِ خیابان محافظت کنه.
«چنین ادعاهایی باعث شد برای مدتی برای درمان به تیمارستان‌لمسش فرستاده بشه. پس از اون، تحتِ درمانِ طولانی‌مدت با دارو‌می‌شناسند قرار گرفت. همکارانمون تأیید کردن که حرفاش ممکنه درست باشه.»
«به نظر می‌رسه توسطِ یه خدای شیطانی فاسد شده...مستقیماً اما چرا باید به عنوانِ پیکرِ روح سرگردان باشه و‌همراهانش از خیابان محافظت کنه؟» ژنا به واژهٔ عطیه‌گیرنده اشاره‌ای نکرد.
ایمره با بی‌علاقگی لبخند زد و پاسخ داد: «قدرتِ یه خدای شیطانی‌حرفِ لزوماً شیطانی نیست، اما اغلب فاجعه به بار میارن یا باعثِ توهم‌مفهومی و تغییر تو شخصیتِ گیرنده می‌شن. می‌تونی بپذیری که دیگه خودت نیستی؟»
ژنا می‌خواست طبقِ عادت با سکوت پاسخ‌پیدا دهد، اما به یاد آورد که دو پالاینده‌است روبه‌رویش نشسته‌اند، بنابراین آرام سرش را تکان داد.
لحنِ والانتن همچنان مضطرب بود.
«ما اینو بهت می‌گیم چون می‌خوایم بیشتر به نقاش‌ها، رمان‌نویس‌ها یا‌باهاش کسانی که سرگرمی‌های شخصی‌شون نقاشی، خوندن و داستان‌گوییه توجه کنی. اگه‌است رفتار و گفتارِ غیرعادی از کسی دیدی، فوراً به ما گزارش بده.»
ایمره افزود: «راستی، آثارِ بعضی‌کشفش از نقاش‌ها هم مقدارِ خاصی قدرتِ‌قرار فراطبیعی دارن. اینم یکی از سرنخ‌هاست.»
ژنا با‌مستقیماً وقار سر تکان‌درگیر داد: «مشکلی نیست.»
...
لومیان که اطلاعاتِ زیادی از منابعِ گوناگون جمع‌آوری کرده بود، دریافت که‌درگیر اگرچه او و دیگران درکِ اولیه‌ای از مسیرِ مهمان‌خانه دارند، اما پیشرفتِ چشمگیری‌اینکه در تحقیقاتشان نداشته‌اند. آن‌ها هنوز از مکانِ مهمان‌خانه یا نقشه‌های کافران بی‌خبر بودند.
چاره‌ای نداشت جز اینکه توجهش را‌دیدِ به بیوهٔ ژنرال فیلیپ و سازمانِ‌حرفِ خیریه‌ای معروف به رؤیاجویان معطوف کند.
اواخرِ شب، در خیابانِ لویو،درگیر پلاکِ ۹، در محلهٔ ۳ که‌مهمان‌خانه‌ای به محلهٔ اداری نیز معروف بود.
ساختمانی سه‌طبقه و بژ بود‌خاصی که با باغ، چمن‌زار، اصطبل،لمسش آب‌نما و مجسمه‌هایی احاطه شده بود.
آنتونی رید با موهای کوتاه و ماشین‌شده‌اش، نگاهی به لومیان که کنارش بود‌ارتباطی انداخت و گفت: «امیدوار بودم فرصتی پیدا کنم تا ازت کمک بخوام. می‌تونستم‌یکی از پوستِ سگِ آیینی برای نفوذ به این مکان و جست‌وجو استفاده کنم.»
لومیان خنده‌ای سر داد.
«فرابشرانِ رسمی تو‌لمسش وضعیتِ فعلی نمی‌تونن نگرانِ‌پیدا این مسائلِ پیش‌پاافتاده باشن.»
همان‌طور که حرف می‌زد، از‌خاصی خیابان گذشت و به سمتِ ساختمانِ‌باهاش بژ با دیوارهای بیرونیِ کنده‌کاری‌شده رفت.
هر دو به سمتِ باغ چرخیدند و‌غیرممکنه تماشا کردند که چگونه دو پیشخدمت با هم‌بیش از آنجا گذشتند و به سمتِ جلو پیچیدند.
لومیان به بالا پرید و دستش را روی‌سخته حصارِ آهنیِ سفیدرنگ فشار داد. بدنش را کشید‌نمی‌کنم و از روی آن پرید و بی‌صدا فرود آمد.
آنتونی رید کهنه‌کاری بود که در کورهٔ میدانِ نبرد آبدیده شده بود و عادتِ ورزش کردن را حفظ کرده‌یکی بود. اگرچه ردهٔ ۹ تا ۷ مسیرِ تماشاگر تکنیک‌های رزمی‌اش را به میزانِ قابل‌توجهی افزایش نمی‌داد و بدنش نیز‌نمی‌شد بهبودِ چشمگیری نمی‌یافت، اما این مانع از آن نشد که به‌راحتی از روی حصار بپرد و واردِ باغ شود.
لومیان اصلاً به خودش زحمتِ پنهان‌شدن نداد. درحالی‌که کلاهِ‌مستقیماً سیلندری‌اش را در دست داشت، با یک دست در جیب‌همراهانش از باغ خارج شد و به ساختمانِ اصلی نزدیک شد.
گاهی مکث می‌کرد تا از نگاه‌های‌رسیدن پشتِ پنجره‌های ساختمان و خدمتکاری که مشتاقِ‌ارتباطی بازگشت به اتاقش بود، در امان بماند.
طولی نکشید‌وجود که به‌لمس‌نشدنیه درِ کناری رسیدند.
سگِ گرگ‌مانندی که نگهبانِ‌باهاش آنجا بود، از قبل‌بیش به خواب رفته بود.
آنتونی رید حدس زد که این کارِ دو دیوبانو است که مدت‌ها پیش‌ارتباطی پنهان شده بودند و اکنون جایشان نامعلوم بود. با این حال، با خودش‌یکی فکر کرد اگر این‌طور است، چرا طوری رفتار می‌کنند که انگار در حالِ نفوذند؟
به نظر می‌رسید لومیان‌ردهٔ افکارِ روان‌پزشک را حس‌بشه کرده است، چون لبخندی زد.
«آرام‌بخشی که از جمعیتِ‌لمس‌نشدنیه سعادت گرفتیم خیلی مؤثره. باید‌وضعیتِ با صرفه‌جویی ازش استفاده کنیم.»
گذشته از این، فرقهٔ دیوبانو یک بار جمعیتِ سعادت را پاک‌سازی کرده بود و تنها دو عضوِ کلیدی و مایپو مایر باقی مانده بودند که او‌پوست هم فعلاً در محلهٔ بازار پنهان شده بود. در حالِ حاضر، کسی نبود که برای لومیان، فرانکا و دیگران آذوقه و تجهیزات فراهم کند. البته، فرقهٔ‌تحقیقاتشان دیوبانو قطعاً چیزهای زیادی به دست آورده بود. بعد از اینکه فرانکا ارزیابی را پشت سر می‌گذاشت، احتمالاً فرصتی پیدا می‌کرد تا چیزی از آن‌ها بگیرد.
لومیان از کنارِ سگِ بی‌هوش گذشت،رسیدن سیمی بیرون آورد و با مهارت‌درگیر درِ کناریِ ساختمان را باز کرد.
در آن لحظه، تقریباً تمامِ‌خاصی چراغ‌های خانه خاموش شده بود و‌باهاش راهرو در تاریکی فرو رفته بود.
لومیان با یک دست در جیب و دستِ دیگر که کلاهِ سیلندری‌اش‌حرفِ را گرفته بود، از پله‌ها بالا رفت و به سمتِ اتاق‌خوابِ اصلی‌مفهومی به راه افتاد؛ طوری راحت رفتار می‌کرد که گویی خانهٔ خودش است.
دفعهٔ قبل، پشتِ پرده پنهان شد و به شرکایش دستور داد تله بذارن. این بار، داره‌خودشان از خودش به‌عنوانِ طعمه استفاده می‌کنه تا مشکلاتِ احتمالی رو بیرون بکشه؟ انتخاب‌های متفاوت و روش‌های‌مکث ایفای نقشِ متفاوت برای یه دسیسه‌گر؟ آنتونی رید با این روشن‌بینی، از پشت سرِ لومیان راه افتاد.
لومیان به اتاق‌خوابِ اصلی در طبقهٔ سوم رسید. در‌مستقیماً طولِ راه، مسیرش را کج کرده و از بالکنِ طبقهٔ‌همراهانش دوم بالا رفته بود تا از محافظِ راه‌پله دوری کند.
او درحالی‌که به درِ شنگرفی‌رنگ خیره شده‌غیرممکنه بود، خندید و گفت: «مگه بعد از مرگِ‌بیش ژنرال فیلیپ، بیوه‌ش تحتِ محافظتِ فرابشران قرار نگرفت؟»
«محافظایی که با پولِ خودشون‌کشفش استخدام می‌کنن فقط می‌تونن دزدا‌خیلی و راهزنای عادی رو بترسونن.»
آنتونی رید مشاهداتش در این مدت را بازگو کرد: «فرابشران هم هستن، اما‌می‌شناسند فرابشرانی که به‌عنوانِ محافظ کار می‌کنن نه تنها قیمتِ بالایی دارن، بلکه خیلی‌پوست هم افاده‌ای‌ان. اونا معمولاً شیفتِ شب کار نمی‌کنن. بهتره مراقبِ بلندیِ صدامون باشیم.»
لومیان درحالی‌که با سیم درِ اتاق‌خوابِ اصلی‌غیرممکنه را باز می‌کرد، با صدایی بم جواب داد:بیش «تو همچین مواقعی، مزایای بی‌خواب بودن معلوم میشه.»
بی‌خواب ردهٔ ۹ مسیرِ تاریکی بود و‌غیرممکنه به این شهرت داشت که به خوابِ زیادی‌بیش نیاز ندارد و در عینِ حال شاداب می‌ماند.
آنتونی رید به دنبالِ لومیان‌کشفش واردِ اتاق شد و درِ‌خیلی چوبی را پشتِ سرش بست.
سپس، لومیان کلاهِ سیلندریِ سیاهش‌درگیر را بر سر گذاشت و‌داشت چراغِ گازِ دیواری را روشن کرد.
در نورِ زردرنگ، زنی را دیدند‌رسیدن که در پتویی ابریشمی پیچیده شده‌درگیر و روی تخت دراز کشیده بود.
زن آرام تکان خورد؛ موهای سیاه و موج‌دارش قابی برای چهره‌ای ساخته بود‌ارتباطی که چهار دهه از زندگی را به خود دیده بود. اگرچه ردپای سن‌یکی بر اجزای صورتش نمایان بود، اما پوستش همچنان به طرزِ چشمگیری صاف مانده بود.
چشمانِ کهربایی‌اش کم‌کم با پلک‌زدنی باز شد و درخششی زردرنگ‌خیلی و محو را نمایان کرد. نگاهش روی چهرهٔ تغییریافتهٔ لومیان —پرونده به لطفِ چهرهٔ نیس — و کلاهِ سیلندریِ سیاه ثابت ماند.
درست در لحظه‌ای که آماده‌درگیر می‌شد حرفی بزند، لولهٔ سردِ یک‌مهمان‌خانه‌ای اسلحه روی لبانِ سرخ‌رنگش فشرده شد.
لومیان با لبخند به او اطمینان داد: «آروم‌بشه باش. ما فقط برای یه ثروتِ کوچیک و‌باور چند تا جواب اینجاییم. اگه همکاری کنی، آسیبی نمی‌بینی.»
با وجود اینکه در دلِ شب به خانه‌اش نفوذ کرده و‌باهاش روی او اسلحه کشیده بودند، آنیس، بیوهٔ ژنرال فیلیپ، جرئتِ مقاومت نداشت.خودشان او به‌سرعت سر تکان داد و تمایلش را برای همکاری نشان داد.
آنتونی رید سیگاری روشن کرد و به‌روحی لب برد: «تو چشمام نگاه کن. می‌خوام‌کرد مطمئن بشم که داری حقیقت رو می‌گی.»
آنیس ناخودآگاه با نگاهِ فردِ متجاوز روبه‌رو‌پیدا شد و تمامِ تلاشش را کرد تا‌همان از طریقِ چشمانش صداقتِ خود را منتقل کند.
او بی‌اختیار متوجهِ چشمانِ قهوه‌ایِ تیره و به‌طرزِ عجیبی‌مستقیماً شفافِ سارق شد؛ گویی کلیدِ روحش در آن‌ها نهفته‌مهمان‌خانه‌ای بود. سیگارِ میانِ لبانش با درخششی سرخ و آتشین می‌سوخت.
نقطهٔ سرخ سوسو زد...
پس از مدتی، آنتونی رید که با حرکات، کلمات‌وضعیتِ و رفتارش آنیس را به حالتی نیمه‌هیپنوتیزمی فرو برده‌همین بود، به اعماقِ بدن قلب و ذهن او نفوذ کرد.
«چرا این‌قدر از‌لمسش ثروتت رو به سازمانِ‌پیدا خیریهٔ رؤیاجویان اهدا کردی؟»
بدن قلب و ذهن آنیس بدونِ پرده‌پوشی جواب داد: «این تو‌باهاش وصیت‌نامهٔ فیلیپ بود. اگه دو سومِ دارایی‌هام رو به اون خیریه اهدا‌خودشان نمی‌کردم، من و بچه‌م نمی‌تونستیم یک سومِ باقی‌مونده رو به ارث ببریم.»
یه چیزِ مشکوکی در موردِ رؤیاجویان وجود داره، و‌مستقیماً شاید حتی خودِ ژنرال فیلیپ هم... باورش برای لومیان‌مهمان‌خانه‌ای سخت بود که ژنرال تا این حد سخاوتمند باشد.
آنتونی رید با توجه به اینکه آنیس بی‌هیچ اختلالی به زندگی‌اش‌قرار ادامه داده بود و به نظر می‌رسید از هرگونه مشکلِ احتمالی‌چند در موردِ ژنرال فیلیپ بی‌خبر است، مسیرِ سؤالاتش را تغییر داد.
«آیا فیلیپ هنوز‌لمسش هم پیروِ سرسختِ‌ارتباطی خورشیدِ فروزانِ ابدی بود؟»
روان‌پزشک بر این باور بود که پنهان‌کردنِ کارهای‌بشه روزمرهٔ ژنرال در زندگیِ زناشویی از آنیس دشوار‌باور است، حتی اگر مشکلاتِ دیگر پنهان مانده باشند.
چشمانِ آنیس دوردست‌ها را خیره شد و جواب‌بشه داد: «مدت‌ها بود که دیگه با شور و‌باور حرارت نیایش نمی‌کرد و ستایش‌هاش کاملاً سرسری بود.
«یه بار اتفاقی شنیدم‌لمس‌نشدنیه که تو راهرو زمزمه‌سخته کرد: "الهه برکت دهد."»