چپتر 501: نامِ مقدس
0شهر تبعیدی‌ها، مورورا، وجود نداشت؟ وقتی لومیان اطلاعاتی را که لودویگ «دزدیده» بود بررسی می‌کرد، نمی‌توانست این حس را از خود‌سروکار براند که مورورا زنده و درست مقابلِ چشمانش است. دلیلش این بود که کاتب تمامِ افسانه‌های محلی و ویژگی‌های شهر را‌مجنون با وسواس ثبت کرده بود. حتی کسانی که قدم به آنجا نگذاشته بودند هم می‌توانستند تصویری از آن در ذهن بسازند.
با این حال، خانمِ شعبده‌باز تازه‌غیرممکن این خبرِ تکان‌دهنده را داده بود:مهرشدهٔ شهر تبعیدی‌ها، مورورا، در لنبرگ وجود نداشت!
اون‌همه با دقت خوندمش، اون‌قدر نگران‌بیرون و ترسیده بودم. آخرش بهم می‌گی‌تبعیدی‌های «ببخشید، همه‌ش رو از خودم درآوردم»؟
لومیان که با این مسخره‌بازی دست‌وپنجه‌کاملاً نرم می‌کرد، نگاهش دوباره به نامه برگشت؛اما مشتاق بود گمانه‌زنی‌های خانمِ شعبده‌باز را بفهمد.
دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم به طعنه نوشته بود: «شاید کسی که‌اول اطلاعاتِ این شیءِ مهرشده را نوشته، از قبل عقلش را از‌کنم دست داده و شهر تبعیدی‌ها، مورورا، را در خیالش ساخته است.
«شاید زندانی غول‌آسا باشد که در دلِ کوه‌ها جا خوش کرده‌بگذار و نگهبانان در آن گشت می‌زنند. آن‌ها آذوقه‌ای را فراهم می‌کنند‌سلیم که به‌تنهایی به دست نمی‌آید و از دنیای بیرون کاملاً جدا مانده‌اند.
«شاید مورورا واقعاً همان شهر‌آخرش تبعیدی‌های خیالی باشد، اما به شکلی‌درآوردم عجیب، از قبل وجود داشته باشد...
«گمانه‌زنی‌های اول و سوم را به بهانهٔ پوچ یا اغراق‌آمیز بودن رد نکن و‌شکلی غیرممکن ندان. بگذار روشنت کنم؛ وقتی با اشیاء مهرشدهٔ درجهٔ ۰ سروکار داریم، خیلی چیزها‌اشیاء عقلِ سلیم و شهود را زیر پا می‌گذارند. به‌خصوص وقتی پای ۰-۰۱ در میان باشد.
«شخصاً گمانه‌زنیِ اول را بیشتر دوست دارم. زیباییِ خیال‌انگیزی از آن می‌تراود. نگهبانی مجنون‌پوچ که اطلاعاتی دربارهٔ یک شیءِ مهرشده می‌نویسد، پر از هذیان و توهم، و آن‌خیلی را واقعیت می‌پندارد. اما حقیقت چیست؟ به کجا غیبش زده؟ آیا دیگر سرِ جایش نیست؟»
با خواندنِ این سطرها، سرمایی‌پوچ وصف‌ناپذیر به جانِ لومیان افتاد‌ندان و مو بر تنش سیخ شد.
خانمِ شعبده‌باز احتمالاتِ هولناکی را پیش کشیده بود. افزون بر این، با قلمی ظاهراً بی‌تفاوت، توصیفاتی‌دوباره تند و تیز و رگباری از پرسش‌ها، فضایی آمیخته به آرامش و اعوجاج ساخته بود که اعصاب‌قبل را تا مرزِ فروپاشی می‌کشاند. فکر کردنِ طولانی به آن می‌توانست آدم را به مرزِ جنون بکشاند.
این از مهارتِ داستان‌گوییِ‌دنیای بیشترِ نویسنده‌های پرفروشِ الان تو‌واقعاً نوشتنِ قصه‌های ترسناک بهتر نیست؟
لومیان در دل‌همان دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمش‌شکلی را این‌طور ارزیابی کرد.
سر تکان داد و‌عجیب ۰-۰۱ و شهر تبعیدی‌ها‌بهانهٔ را به پس‌توی ذهنش راند.
می‌ترسید فکر کردنِ بیشتر‌بودن به آن، او را‌بگذار به ورطهٔ جنون بکشاند.
اصلاً دور از ذهن نبود. لومیان از زمانِ بررسیِ آن اطلاعات نخوابیده بود. با‌اما اینکه هر روز صبح از بازنشانیِ بدنش در ساعت ۶ برای رفعِ خستگی بهره‌روشنت می‌برد، اما گاهی صداهایی وصف‌ناپذیر و مورمورکننده می‌شنید؛ چیزی شبیه به نداهایی از اعماقِ کوهستان.
هووف... لومیان نفسش را‌تبعیدی‌های بیرون داد و خواندنِ‌عجیب نامه را از سر گرفت.
«بسیار خوب، دیگر بیشتر از این نمی‌ترسانمت. در‌بهانهٔ اصل، تا زمانی که واقعاً با ۰-۰۱ روبه‌رو‌روشنت نشده‌ای، هیچ گمانه‌زنی یا احتمالی را سرسری رد نکن.
«توهماتِ شنیداری‌ای را که گفتی بررسی کردم. این یک تباهیِ خفیف است که بر اثرِ کاوش در اطلاعاتِ ۰-۰۱ ایجاد شده. برخی موجودات تنها با دانستنِ نامِ اصلی‌شان به‌جای نامِ رمزشان می‌توانند باعثِ تباهی شوند. خوشبختانه، سرنوشتِ‌می‌نویسد تو با آن یاروی نام‌دراز گره خورده است. تا حدودی، این شبیه به داشتنِ جایگاهِ یک فرشته است. افزون بر این، تو مُهرِ آقای ابله، هالهٔ امپراتور خون و دیگر تجهیزاتِ رده‌بالا را به همراه داری. به‌آمیخته همین دلیل است که فقط توهمِ شنیداریِ ضعیفی را تجربه کردی و آن فراخوان را حس کردی. ناگهان به دامِ پارانویا و افراط‌گرایی نیفتادی تا هوس کنی برای یافتنِ گنج به کوهستان بروی و یک شب ناپدید شوی.»
خانمِ شعبده‌باز از بافتنِ قصه‌های ترسناک‌بیرون لذت می‌بره. اصرار داره توضیحاتِ مختصر‌تبعیدی‌های رو برام به سناریوهای احتمالی بسط بده...
لومیان مدتی طولانی با دارندهٔ کارتِ آرکانای‌جدا اعظمش نامه‌نگاری کرده بود و حالا با انتخابِ‌عجیب کلمات و سبکِ نوشتنِ او به‌خوبی آشنا بود.
«بگذار یادت بیاورم که تو تا حدودی شبیهِ یک فرشته‌ای، اما تسلیمِ تباهیِ ناشی از رده‌های بالاتر نمی‌شوی. این همان چیزی‌روشنت است که تو را متمایز می‌کند. به همین دلیل است که می‌توانی به خیلی از مکان‌های عجیب‌وغریب قدم بگذاری. از این‌دارم رو، برخی موجودات به دنبالِ سوءاستفاده از این موضوع هستند. محتاط و هوشیار باش و مدام خودت را زیرِ نظر بگیر.
«راستی، خانمِ عدالت و خانمِ داوری تشکر کردند. افشای محلِ اختفای ۰-۰۱ و ورموندا سورون‌مهرشدهٔ به آن‌ها اجازه داد تا مأموریتی را که آقای ابله پیش از به خواب رفتنِ‌گمانه‌زنیِ وی به آن‌ها سپرده بود، به انجام برسانند. بنابراین، پاداش‌ها این بار به‌طور ویژه‌ای سخاوتمندانه‌اند...
«نگرانی‌هایت بجاست. اگر ردپای اولیه را از دست بدهی، چه مربوط به بارد باشد، چه بانوی دیوانه، یا ردهایی که دیگر‌بفهمد اعضای کلیدیِ دروغ آوریل به جا گذاشته‌اند، بیشتر احتمال دارد یک تله باشد تا یک سرنخ. البته، تله‌ها هم می‌توانند اطلاعاتِ‌کوه‌ها خاصی به دست بدهند. تا زمانی که بتوانی در برابرِ خطرِ آن مقاومت کنی، شاید بتوانی طراحِ تله را پیدا کنی.
«اگر، و تأکید می‌کنم اگر، هنگامِ کاوش در موردِ محلِ اختفای اعضای کلیدیِ‌اما دروغ آوریل، به‌طور اتفاقی با یک فرابشرِ ردهٔ بالا از مسیرهای غیب‌بین، شاگرد‌بگذار و غارتگر روبه‌رو شدی، می‌توانی نامِ مرا بخوانی و از من کمک بخواهی.
«به یاد داشته باش، این نامِ من‌اما است. این نام قدرتِ آن را دارد‌پوچ که رازها را از دیگران پنهان کند.
مسافرِ کیهانی،
وام‌دارِ شاهِ زرد و سیاه،
و جادوگری که جهان را ثبت می‌کند.
شاهِ زرد و سیاه یه اسمِ مستعار برای آقای‌عجیب ابله‌ست... مسافرِ کیهانی و ثبت کردنِ جهان خیلی معرکه‌ست... یعنی‌ندان ممکنه اون واقعاً همون فرشتهٔ ستارگان تو کتابِ مقدس باشه؟
لومیان همین‌که آن را به خاطر سپرد،سوم دید نامِ مقدس رفته‌رفته محو می‌شود؛ گویی‌ندان پاک شده و خلأ آن را می‌بلعید.
در پایانِ نامه، خانمِ شعبده‌باز افزوده بود: «آرکانای صغیر، شوالیهٔ شمشیر، از‌مهرشدهٔ زیردستانِ خانمِ گوشه‌نشین، چند ماه پیش برای کارِ خاصی به فیناپوتر سفر کرده‌میان است. وقتی رسیدی، اگر به کمک یا اطلاعات نیاز داشتی، می‌توانی سراغش بروی.
«پیکِ او این است:
موجودی عجیب که بر فرازِ جهان پرسه می‌زند،
نیمه‌پری‌ای که با تارهای خوش‌آهنگ می‌نوازد،
پیکی که تنها به شوالیهٔ شمشیر تعلق دارد.
نیمه‌پری... لومیان اطلاعاتِ مربوط به این موجوداتِ عالمِ ارواح را‌واقعاً روزنامه‌وار خوانده بود، بیشتر برای اینکه شریکِ پیمانِ مناسبی برگزیند.بهانهٔ واردِ جزئیات نشده بود و به یاد آوردنش دشوار می‌نمود.
هم‌زمان متوجه شد وردِ پیکِ شوالیهٔ شمشیر با قالبِ‌داشته رایج تفاوت دارد. شاید نگران بود دشمنان توصیفِ سه‌سطری را‌بگذار رمزگشایی کنند و با احضارِ پیک، او را هدف بگیرند.
با این حال، وجودِ عبارتِ محدودکنندهٔ «پیکی که تنها به شوالیهٔ شمشیر تعلق دارد» در سطرِ‌روشنت آخر، به این معنا بود که سطرِ دوم لزوماً نباید موجودی دوستدارِ انسان را توصیف می‌کرد.میان اما چون حاضر شده بود پیکِ شوالیهٔ شمشیر باشد، می‌شد تلویحاً او را با انسان‌ها مهربان دانست.
لومیان نامهٔ خانمِ شعبده‌باز را از اول‌ندان تا آخر دوباره خواند تا مبادا اطلاعاتِ مهمِ‌داریم پنهان در جملاتِ مرموزش را از قلم بیندازد.
ناگهان صدای‌می‌کنند تق‌تقِ درِ‌نمی‌آید اتاق‌خواب بلند شد.
لومیان سر بلند کرد. در با صدای قیژژ‌عجیب باز شد. لودویگ سرِ تپلش را تو آورد و‌غیرممکن با حالتی خواب‌آلود گفت: «من گشنمه. وقتشه غذا بپزی.»
گوشهٔ لبِ لومیان پرید:عجیب «مگه همین الان کلی‌بهانهٔ کیک و بیسکویت نخوردی؟»
لودویگ با جدیت‌اغراق‌آمیز جواب داد: «اون دسر‌ندان بود، نه غذای اصلی.»
نامحسوس لب‌هایش را لیسید.
«تازه دست‌پختت خیلی خوبه و اون غذاها هم‌عجیب خیلی خاصن. وقتی یه سرآشپز اینجاست، نمی‌خوام به گوشتِ‌غیرممکن گاوِ خام، نونِ سفت و سیب‌زمینی‌های تازه راضی بشم.»
چهرهٔ پسرک ملتمسانه شد.
لومیان پوزخند زد.
«چرا خودت نمی‌پزی؟»
لودویگ ناخودآگاه جواب داد: «فقط وقتی یکم بهتر بشم می‌تونم خودم‌سوم آشپزی کنم.» بعد لحنش را عوض کرد: «من هنوز بچه‌ام. واقعاً‌اشیاء ازم می‌خوای تو آشپزخونه غذا بپزم؟ نمی‌ترسی چاقو ببرتم یا بسوزم؟»
من فقط می‌ترسم چاقو رو بخوری... یعنی چی وقتی‌پوچ یکم بهتر بشم آشپزی می‌کنم؟ مگه سرآشپز از قدرتِ‌اشیاء ردهٔ فعلیت بالاتره؟ اگه سرآشپز نباشی نمی‌تونی آشپزی کنی؟
لومیان به لودویگ که به چارچوبِ در تکیه‌بگذار داده بود و با چشمانِ قهوه‌ایِ مشتاق نگاهش می‌کرد‌چیزها خیره ماند. ناگهان این صحنه برایش آشنا جلوه کرد.
در گذشته، خودش هم‌نمی‌آید به همین شکل به‌جدا خواهرش اورور التماس می‌کرد.
لومیان آهی کشید و برخاست.
«من فقط مسئولِ سه وعده غذام.اول بقیهٔ وقتا با دسر، نون و‌نکن غذاهای سرد سر کن. مزاحمم نشو.»
این را گفت و‌بودن از اتاق‌خواب بیرون رفت‌بگذار و واردِ آشپزخانه شد.
وقتی پیش‌بند می‌بست و مشغولِ آشپزی می‌شد، لودویگ‌جدا با پالتوی کاراملی‌اش دمِ درِ آشپزخانه منتظر ایستاد‌عجیب و هر از گاهی دهانش را پاک می‌کرد.
لومیان پس از سرخ‌کردنِ یک‌خیالی استیک، آن را برداشت و‌اول بی‌تفاوت به بیرون پرت کرد.
لودویگ با مهارت آن را‌داشته روی هوا گرفت، با چند گاز‌بودن تکه‌پاره‌اش کرد و در شکمش چپاند.
لومیان با دیدنِ این صحنه در‌غیرممکن دل خندید. به نظرش این پسر‌مهرشدهٔ از گذشتهٔ خودش هم مسخره‌تر بود.
...
در تریرِ‌واقعاً زیرزمینی، درونِ‌تبعیدی‌های غارِ معدنِ سنگ.
لومیان جلوی محراب ایستاده بود،داشته در میانِ دیوارِ نیروی روحی‌اغراق‌آمیز که به‌تازگی برچیده شده بود.
آیینِ احضارِ پیمان‌گیر را به پایان رسانده و دو تواناییِ پیمانیِ‌اشیاء تازه به دست آورده بود. حالا منتظرِ فرانکا و بقیه بود‌می‌گذارند تا ببیند چه کسی می‌تواند با موفقیت پیکی برای خود بیابد.
یکی از این توانایی‌ها تغییرِ شکلِ سایه بود. این توانایی به لومیان اجازه‌خیالی می‌داد واقعاً به سایه تبدیل شود، با آن درآمیزد تا خود را پنهان‌ندان کند و بی‌سروصدا حرکت کند — مهارتی که اکنون از آن بی‌بهره بود.
گرچه چنین توانایی‌هایی در دانشِ رازآلودِ پیمان‌گیران وجود داشت، لومیان ترجیح داد آن‌ها را‌اغراق‌آمیز از میانِ اطلاعاتِ موجوداتِ عالمِ ارواح که خانمِ شعبده‌باز داده بود برگزیند. این کار مانع‌عقلِ از آن می‌شد که عطیه‌گیرندگانِ ناگزیری از اثرهای منفیِ این توانایی‌ها بر او باخبر شوند.
در نهایت، لومیان با موجودی از عالمِ ارواح به نامِ سایهٔ دراز پیمان‌غیرممکن بست. در ازای این توانایی، شش وعده گوشتِ تازهٔ گاو و گوسفند قربانی‌سلیم کرد و در نتیجه، بیش از آدم‌های عادی در برابرِ نورِ خورشید آسیب‌پذیر شد.
این آسیب‌پذیری به شدتِ بیزاریِ خون‌آشام‌ها‌غیرممکن از نورِ خورشید نبود. لومیان می‌توانست‌مهرشدهٔ با استقامتِ ریاضت‌کشِ خود تابش بیاورد.
تواناییِ دیگری که به دست آورده بود، بطریِ داستان بود. تواناییِ بی‌همتا و کاربردیِ کشیش برایش جذابیت داشت.اول این توانایی می‌توانست دشمن را به‌خوبی محبوس کند و فضای پنهانی بسازد که طرفِ مقابل راهِ فراری نداشته‌چیزها باشد و تنها بتواند از دهانهٔ بطری خارج شود؛ ضمنِ اینکه می‌شد تله‌هایی هم در آن کار گذاشت.
از آنجا که هیچ موجودی در عالمِ ارواح نمی‌توانست این توانایی را‌بهانهٔ فراهم کند، لومیان موجودی به نامِ چهرهٔ خیال را احضار کرد و‌درجهٔ پیمان را با بطریِ خونی با نیروی روحیِ قوی به پایان رساند.
این خون باید از فرابشری در ردهٔ بالاتر از ۷ یا موجودِ فرابشریِ معادلی به دست می‌آمد. طبیعتاً لومیان از خونِ خودش‌داریم استفاده نمی‌کرد، چون تقدیم کردنِ آن به چهرهٔ خیال می‌توانست رفته‌رفته او را به هیولا تبدیل کند. در عوض، از خونی استفاده‌می‌نویسد کرد که خانمِ شعبده‌باز از جسدِ گاردنر مارتن کشیده بود — یکی از موادِ مکمل برای ردهٔ دروگر. مقدارش قابل‌توجه و فراوان بود.
پیامدِ منفیِ‌پوچ این توانایی، رگه‌ای‌نکن از حرص بود.
طولی نکشید که فرانکا، ژنا‌دنیای و آنتونی یکی پس از‌واقعاً دیگری به غارِ معدنِ سنگ رسیدند.