چپتر 413: انجمنِ غارها
0لومیان با شنیدنِ نامِ انجمنِ غارهای تریر و دعوتشان از «کریستوی‌قاچاقِ موش»، در وهلهٔ اول گیج نشد. در عوض، نقشهٔ سرّیِ تریرِ‌بیشترِ زیرزمینی را به یاد آورد که پیش‌تر پیشِ گاردنر مارتن دیده بود.
بخشِ بالاییِ نقشه چنان پرجزئیات بود که‌الکل انگار کسی به ادارهٔ شهرداری نفوذ کرده‌مقبره‌های و اطلاعاتِ اصلی را رونویسی کرده است.
حالا، لومیان شک کرده بود که‌دورافتاده شاید آن نقشه از انجمنِ غارهای‌غارها تریر به بیرون درز کرده باشد.
این نهادِ ظاهراً غیرنظامی، شمارِ زیادی پژوهشگرِ غار داشت. برخی از آن‌ها کارمندِ ادارهٔ شهرداری یا مشاورِ متخصص بودند و فرصتِ‌الکل فراوانی برای دسترسی به اطلاعاتِ محرمانهٔ اکتشاف و ساخت‌وساز داشتند. در میانشان کم نبودند کسانی که دهه‌ها پیش در اصلاحاتِ شهری‌لقبش مشارکت کرده بودند؛ شاهدانی عینی که خود تونل‌های گوناگون را حفر کرده و تمامِ غارهای معدنِ سنگ را استحکام بخشیده بودند.
آن‌ها شناختِ‌نگو عمیقی از‌سردستهٔ تریرِ زیرزمینی داشتند.
لومیان به «کریستوی موش» نگاه‌پنهانِ کرد و متفکرانه پرسید: «واقعاً نمی‌دونی‌برده چرا دعوتت کردن عضوِ انجمن بشی؟»
«کریستوی موش» خجالت‌زده لبخندی‌برده زد و گفت: «یه‌اتاقک‌های حدسایی می‌زنم، ولی مطمئن نیستم.
«سیِل، نگو‌خجالت‌زده که فهمیدن‌گفت من سردستهٔ قاچاقچیام؟»
کریستو تاجری بود که مدت‌ها از طبیعتِ پنهانِ تریرِ زیرزمینی برای قاچاقِ الکل، سلاح و مهمات بهره برده‌دورافتاده بود. از این رو، شناختِ او از تونل‌های گوناگون، معادنِ دورافتاده، مقبره‌های زیرزمینی و اتاقک‌های مخفی با بیشترِ‌شمار اعضای انجمنِ غارها برابری می‌کرد. او حتی مسیرهای سرّیِ خودش را داشت که دیگران از آن بی‌خبر بودند.
افزون بر این، لقبش «موش» بود و یک جانورآموزِ واقعی‌بهره به شمار می‌رفت. با کمکِ دوستانِ حیوانی‌اش، «شاخک‌های» او می‌توانست‌برابری به مناطقِ بسیاری کشیده شود که پای انسان به آن‌ها نمی‌رسید.
کریستو گمان می‌کرد انجمنِ‌برده غارها به خاطرِ همین‌اتاقک‌های ویژگی‌ها رویش دست گذاشته است.
به همین دلیل دلش شور می‌زد. چه جایگاهش به‌عنوانِ یک جانورآموز در دنیای فرابشران و چه هویتش‌مدت‌ها به‌عنوانِ یک قاچاقچیِ کله‌گنده، هر دو برای کشاندنش به دادگاه کفایت می‌کرد. عاقبتش هم احتمالاً چیزی بینِ‌برابری چوبهٔ دار، جوخهٔ اعدام، سوزانده شدن، گردن زدن یا تبدیل شدن به یک نمونهٔ آزمایشیِ رده‌پایین بود.
لومیان تکخنده‌ای زد.
«باور نمی‌کنم ماجراجویایی که عضوِ انجمنِ‌قاچاقِ غارها می‌شن، تو قاچاق دست نداشته‌معادنِ باشن و هیچ فرابشری‌ای بینشون نباشه.»
«کریستوی موش» نفسش را بیرون‌معادنِ داد و گفت: «راست می‌گی. یعنی‌اعضای انجمنِ غارها می‌خواد باهام معامله‌ای بکنه؟»
لومیان نگاهی به او انداخت و‌می‌زنم گفت: «واسه همینه که باید در این‌سردستهٔ مورد با سرکرده مشورت کنی، نه من.»
کریستو صدایش را پایین آورد و با‌تاجری چاپلوسی لبخند زد: «فقط نگرانم سرکرده از فرصت‌بهره استفاده کنه و یه مأموریتِ خطرناک بندازه گردنم.»
با توجه به مأموریت‌های پیشینِ گاردنر مارتن و‌سلاح آن نقشهٔ محرمانه، این «موش» به‌خوبی علاقهٔ غیرعادیِ‌مخفی سرکرده به تریرِ زیرزمینی را حس کرده بود.
احساس می‌کرد اگر به انجمنِ غارهای تریر بپیوندد، گاردنر مارتن احتمالاً‌اعضای ترتیبی می‌دهد تا با برخی از اعضای انجمن ارتباط بگیرد و برای‌واقعی سرقتِ اطلاعاتِ محرمانه یا شرکت در پژوهش‌ها و اکتشافاتِ پرخطر تلاش کند.
و این‌خجالت‌زده اغلب به‌گفت معنای خطر بود.
او با لومیان مشورت کرده بود، نه فقط به این دلیل که‌الکل همکارش را قدرتمند، آگاه و تیزهوش می‌دانست، بلکه می‌خواست از همین حالا کسی‌برابری را پیدا کند تا در وقتِ لزوم، مسئولیت را به گردنِ او بیندازد.
او از قبل تصمیمش را گرفته بود که‌سلاح به انجمنِ غارهای تریر بپیوندد و این موضوع را‌بیشترِ از گاردنر مارتن، سرکردهٔ باندِ ساوآ، پنهان نگه دارد.
او برای اینکه از یک خلافکارِ ساده به یک فرابشر ارتقا یابد و کنترلِ تجارتِ قاچاقِ باندِ ساوآ را به دست بگیرد، به‌واقعی دو اصل پایبند بود: اول، هرگز نباید سر‌به‌سرِ قوی‌تر از خودش می‌گذاشت و فقط باید به ضعیف‌ترها زور می‌گفت. اگر هم چاره‌ای برایش نمی‌ماند،شور می‌توانست از همکارانش کمک بخواهد و با آن‌ها متحد شود. دوم، هرگز نباید تمامِ دارایی‌اش را روی یک شرط یا یک نفر قمار می‌کرد.
پیش از این هم دورِ لومیان می‌پلکید و تا حدودی مطیعش بود. مدام زبان به تحسینِ او می‌گشود، چرا‌پنهانِ که پیشرفتِ سریعِ همکارش در رده، قدرت و هوشمندیِ او برایش ارزشمند بود. اگر با او طرحِ دوستی می‌ریخت،خودش شاید در لحظه‌ای بحرانی می‌توانست جانش را از شرِّ مأموریتِ خطرناکی که گاردنر مارتن به او سپرده بود، نجات دهد.
حالا که فرصتی پیش آمده بود تا به انجمنِ غارهای تریر بپیوندد و با جناح‌ها و چهره‌های قدرتمندِ بیشتری در ارتباط باشد، «کریستوی موش» طبیعتاً‌برابری نمی‌خواست آن را از دست بدهد. دلش نمی‌خواست روابطش فقط به باندِ ساوآ و محلهٔ بازار محدود بماند. اگر روزی گاردنر مارتن قدرتش را از‌گمان دست می‌داد یا مأموریتی بی‌بازگشت به او می‌سپرد، باید می‌توانست جبهه‌اش را عوض کند و به تیمی بپیوندد که توانِ محافظت از او را داشته باشد.
گاردنر مارتن مطلقاً نباید از این موضوع‌الکل بویی می‌برد، اما اگر تصادفاً متوجهِ ماجرا می‌شد،اتاقک‌های کریستو به‌راحتی می‌توانست تقصیر را گردنِ سیِل بیندازد:
«من، 'موش'، یه آدمِ زمخت و بی‌فرهنگم. روزامو با حیوونا، کارگرا و تاریکیِ زیرزمین سر می‌کنم. چیزِ‌خودش زیادی سر درنمیارم و عقلمم زیاد قد نمی‌ده. هر وقت به مشکلی برمی‌خورم، از سیِل مشورت می‌گیرم.شود اونم بهم گفت که می‌تونم عضوِ انجمنِ غارها بشم. گفت این یه مسئلهٔ کاملاً عادی و شخصیه.»
لومیان، با آن چشمانِ آبیِ تیره و موهای سیاهِ مایل به خاکستری‌اش،فهمیدن با لبخندی محو به کریستو نگاه کرد و پاسخی به پرسشِ او نداد.برده در عوض پرسید: «خیلی وقته که جانورآموزی، مگه نه؟ می‌دونی ردهٔ بعدی چیه؟»
با توجه به مراقبت و نگرانیِ موش برای‌مدت‌ها جانورانِ همراهش، حتی اگر روشِ ایفای نقش را نمی‌دانست،معادنِ معجونِ جانورآموز باید تا حدِ زیادی هضم شده باشد.
کریستو در حالی که‌طبیعتِ چشمانش دودو می‌زد، گفت:سلاح «نمی‌دونم. سرکرده چیزی بهم نگفته.»
لومیان خندید و گفت: «تا جایی که من می‌دونم، ردهٔ‌بیشترِ بعدیِ جانورآموز یه تغییرِ کیفیه. یه پیشرفتِ همه‌جانبه برات میاره،افزون از جمله طولِ عمرِ بیشتر و بدنی با ویژگی‌های ترمیمیِ بهتر.»
بی‌آنکه منتظر بماند کریستو‌گفت بیشتر اصرار کند، لومیان‌مطمئن موضوع را عوض کرد.
«برای همین، باید سخت تلاش کنی تا مأموریتی‌مدت‌ها رو که سرکرده بهت داده تموم کنی و‌برده سعی کنی هرچه زودتر پاداش‌های مربوط بهش رو بگیری.»
کریستو شتابان‌تاجری موافقت کرد:طبیعتِ «آره، آره، آره.»
تازه آن زمان بود که لومیان بحث‌مقبره‌های را به مسیرِ اصلی برگرداند. لبخندی زد و‌حتی پرسید: «می‌خوای به انجمنِ غارهای تریر ملحق بشی؟»
کریستو با لکنت گفت: «مـ‌ـمن دربارهٔ انگیزه‌شون کنجکاوم. تازه، اونی‌سیِل که اومده بود مؤدب به نظر می‌رسید و مدام لبخند می‌زد،الکل اما همش حس می‌کنم کاراش برام یه تهدیده. آره، یه تهدید!
«اونی که دنبالش بود از اونم‌کریستو بی‌روح‌تره. جوری نگاهم می‌کنه انگار یه‌الکل آدمِ مرده‌ام، یه مجرم که منتظرِ محاکمه‌ست!»
کنجکاوه... لومیان که تمایل‌طبیعتِ و افکارِ موش را درک‌مهمات کرده بود، در دل خندید.
با «عصبانیت» گفت: «چطور جرئت می‌کنن یه‌مقبره‌های سردسته از باندِ ساوآی ما رو تهدید کنن؟حتی باید این موضوع رو به سرکرده خبر بدیم!»
کریستو به وحشت افتاد: «نه، نیازی نیست! انجمنِ غارها یه سازمانِ نیمه‌رسمیه. ما فقط یه‌کریستو مشت خلافکاریم. نیازی نیست باهاشون درگیر بشیم. این کار نه برای تو، نه برای من‌مخفی و نه برای چکمه‌های سرخ که عضوِ باندِ ساوآ تو محلهٔ بازاریم، هیچ سودی نداره.»
لومیان بی‌صدا نوچ‌نوچ کرد، با این قصد‌تاجری که آتش را تندتر کند و حقیقت‌مهمات را از زیرِ زبانِ «موش» بیرون بکشد.
در همان لحظه، سارکوتا که پایینِ پله‌ها نگهبانی می‌داد،مهمات بالا آمد و به لومیان گفت: «رئیس، دو نفر که‌غارها خودشون رو رابطِ انجمنِ غارهای تریر معرفی می‌کنن، اومدن دیدنتون.»
دیدنِ من؟ کسی از انجمنِ غارهای تریر اومده دیدنِ من؟ لومیان نگاهی به‌برابری کریستوی «موش» انداخت که با تعجب و سردرگمی دست‌هایش را روی میز گذاشته‌کمکِ بود. به پشتیِ صندلی‌اش تکیه داد و به سارکوتا گفت: «بگو بیان بالا.»
دو رابطِ انجمنِ غارهای تریر جوان بودند. لباسِ رسمیِ سیاه و پاپیونِ‌فهمیدن آبی به تن داشتند. یکی موهای قهوه‌ای، چشمانِ قهوه‌ای و لبخندی محتاطانه‌بهره داشت. دیگری با موهای سیاه و چشمانِ قهوه‌ای، بی‌روح و سرد بود.
رابطِ صمیمی‌تر نگاهی به کریستوی‌قاچاقچیام «موش» انداخت و نگاهش را‌پنهانِ روی صورتِ لومیان ثابت کرد.
لبخندی زد و‌مدت‌ها پرسید: «عصر بخیر. شما‌الکل مسیو سیِل دوبوآ هستین؟»
«بله.» لومیان می‌خواست ببیند‌برده انجمنِ غارهای تریر چه‌اتاقک‌های نقشه‌ای در سر دارد.
رابطی که پیش‌تر سؤال پرسیده بود، لبخندی متکبرانه زد و گفت: «ما عضوِ انجمنِ غارهای تریر‌تاجری هستیم. اسمِ من ژوزف و اینم همکارم، رایانه. ما اینجاییم تا ازتون دعوت کنیم به انجمنِ‌اعضای ما ملحق بشین. همین چند ساعت پیش هم از مسیو کریستو که کنارتون ایستاده دعوت کردیم.»
لومیان احساساتش را پنهان نکرد و‌کریستو با حالتی سرگرم پرسید: «من چی دارم‌سلاح که چشمِ انجمنِ غارهای شما رو گرفته؟»
من که یه قاچاقچی‌طبیعتِ نیستم که مدام به‌سلاح تریرِ زیرزمینی رفت‌وآمد داشته باشم!
نکنه می‌دونید که واردِ طبقهٔ‌معادنِ چهارمِ دخمه‌ها شدم و آبِ چشمهٔ‌اعضای زنانِ سامری رو به دست آوردم؟
نکنه بازم می‌دونید که عضوِ سازمانِ‌می‌زنم صلیبِ آهن‌وخون هستم و از یه سری‌سردستهٔ دخمه‌های پنهان مثلِ معادنِ آلبرت خبر دارم؟
ژوزف با لبخند جواب داد: «ما دلایلِ‌تاجری خودمون رو داریم. اگه مایل باشین به انجمنِ‌بهره ما ملحق بشین، قطعاً دلیلِ خاصش رو می‌فهمین.»
رایان که از ژوزف‌طبیعتِ بلندتر بود، با سردی اضافه‌مهمات کرد: «این براتون اتفاقِ خوبیه.»
لومیان چند ثانیه‌بهره به آن‌ها خیره‌دورافتاده ماند و سپس خندید.
«من علاقه‌ای‌خجالت‌زده به انجمنِ‌گفت شما ندارم.»
رایانِ بی‌روح‌نگو چشمانش را‌سردستهٔ ریز کرد.
«امیدوارم پشیمون نشین.»
ژوزف لبخندِ معناداری زد و‌معادنِ گفت: «شاید از اهمیتِ انجمنِ غارهای‌اعضای ما تو تریر خبر نداشته باشین.
«متأسفانه این‌خجالت‌زده فرصت رو‌گفت از دست دادین.»
با این حرف، هر دو برگشتند‌کریستو و آماده شدند تا به سمتِ پله‌هایی‌سلاح بروند که به طبقهٔ همکف ختم می‌شد.
همان‌طور که لومیان رفتنشان‌طبیعتِ را تماشا می‌کرد، سرش‌سلاح را کمی بالا گرفت.
انجمنِ غارهای تریر چه‌برده نقشه‌ای تو سرشه؟ این‌اتاقک‌های موضوع قطعاً ساده نیست...
شاید این یه فرصت باشه. اگه‌می‌زنم انجمنِ غارها رو برنجونم، گاردنر مارتن‌فهمیدن احتمالاً دیگه نمی‌ذاره تو محلهٔ بازار بمونم...
مأموریتِ فعلیِ من تو سازمانِ صلیبِ آهن‌وخون بررسیِ سقوطِ‌طبیعتِ خانواده سورون و جست‌وجوی زیرزمین برای پیدا کردنِ ورودیِ تریرِ‌مقبره‌های دورانِ چهارمه. هیچ ربطی به موندن تو محلهٔ بازار نداره...
به‌محضِ اینکه از محلهٔ بازار برم،قاچاقِ از دیدِ لوکی خارج می‌شم. می‌تونم‌معادنِ تو سایه‌ها بخزم و صبورانه منتظر بمونم...
برام سؤاله که آیا بازم‌معادنِ می‌تونم از سهمِ سودِ تالارِ‌بیشترِ رقصِ نسیم لذت ببرم یا نه...
اگه اوضاع خراب‌لبخندی بشه، فوراً تلپورت‌می‌زنم می‌کنم و می‌رم...
در حالی که این افکار‌قاچاقچیام در ذهنش می‌چرخید، لومیان ناگهان‌پنهانِ روی میزِ جلویش ضربه زد.
در میانِ صدای ضربه‌ها، نگاهی به‌قاچاقِ قامتِ ژوزف و رایان انداخت و با‌دورافتاده آرامش پرسید: «کی بهتون اجازه داد برین؟»