چپتر 146: چپتر ۱۴۶
0شارلی مبهوت مانده‌بودند بود و ناخودآگاه‌نبودند جواب داد: «مشکلی نیست.»
تازه وقتی لومیان اسکناس‌های ۵۰ ورل‌دوری را‌پیاده روی میز گذاشت، شارلی به خودش آمد. با‌بی‌رحم احتیاط از لای در به بیرون سرک کشید.
روشناییِ عصر رو به افول می‌رفت و برخلافِ طبقهٔ‌چرا دوم، طبقهٔ پنجم در هر دو سو بالکن‌های بزرگی داشت‌عجیبی که سایه‌هایی ژرف می‌انداختند. گویی شب از راه رسیده بود.
شارلی با دیدنِ راهروی خالی، آهِ آسودگی کشید. صدایش‌گردنبنده را پایین آورد و از لومیان پرسید: «مخِ یکی‌شوخی رو زدی که اون گردنبندِ تقلبی رو ۱۰۰۰ ورل‌دور بخره؟»
لومیان پوزخند زد و دستهٔ ۵۰ ورل‌دوری‌چرا را به دستِ شارلی داد: «دو تا اشتباه‌لحظه کردی. اول اینکه، سرِ آدمِ معمولی کلاه نذاشتم.»
شارلی که گیج شده بود، در‌بازم حالی که بی‌اختیار اسکناس‌های ۱ و‌شوخی ۵ ورل‌دوری را می‌گرفت، پرسید: «پس کی؟»
پوزخندِ لومیان گشادتر شد.
«باندِ ساوآ.»
با شنیدنِ این حرف،اما چیزی نمانده بود اسکناس‌ها‌باید از دستِ شارلی بیفتد.
با وحشت به‌گردنبنده لومیان خیره ماند و‌پیاده بی‌مقدمه گفت: «دیوونه شدی؟
«اونا آدم می‌کشن.شاید تو خیابونِ هرج‌ومرج‌اما مدام آدما غیبشون می‌زنه!»
لومیان پوزخند زد و‌سردرنمی‌آورد جواب داد: «دوم اینکه،می‌دونستن کلاهبرداری در کار نبود.»
«چی؟» شارلی‌بی‌رحم از منطقِ‌اما لومیان سردرنمی‌آورد.
لومیان همچنان با لبخند توضیح‌ولی داد: «اونا می‌دونستن گردنبنده تقلبیه،مطمئن ولی بازم ۱۰۰۰ ورل‌دور پیاده شدن.»
شارلی با خودش‌شاید گفت: غیرممکنه. مطمئن بود‌احمق لومیان دارد شوخی می‌کند.
باندِ ساوآ شاید بی‌رحم بودند، اما احمق‌توضیح که نبودند. چرا باید برای گردنبندی تقلبی که‌غیرممکنه فقط ۵۰ ورل‌دور می‌ارزید، ۱۰۰۰ ورل‌دور پول می‌دادند؟
در آن لحظه،بودند فکرِ عجیبی به‌نبودند ذهنِ شارلی خطور کرد.
«نکنه جایگاهِ‌می‌دونستن سرکردهٔ باندِ‌تقلبیه ساوآ رو دزدیدی؟»
این دیگه خیلی دیوونه‌وار بود!
لومیان دوباره پوزخند زد.
«آروم باش. من و‌اما بارون برینیه تو یه‌باید گفت‌وگوی دوستانه به توافق رسیدیم.
«نگران نباش. بعد‌گردنبنده از این دیگه‌بازم دردسری پیش نمیاد.
«حالا بگو ببینم،شاید این ۵۰ ورل‌دور‌اما رو می‌خوای یا نه؟»
گفت‌وگوی دوستانه با بارون برینیه...همچنان شارلی حس کرد مردی را‌تقلبیه که روبه‌رویش ایستاده اصلاً نمی‌شناسد.
با در نظر گرفتنِ وضعیتِ‌احمق مالیِ خودش، ۵۰ ورل‌دور را‌گردنبندی گرفت و زیرِ لب گفت:
«ممنون.»
لومیان با لبخند‌شاید سر تکان داد‌اما و برگشت تا برود.
در همان لحظه، شارلی کلِ‌همچنان ماجرا را گرفت و بی‌مقدمه‌تقلبیه پرسید: «عضوِ باندِ ساوآ شدی؟»
لومیان برنگشت. دست‌بودند تکان داد و‌نبودند جواب داد: «همین‌طوره.»
شارلی دهان باز کرد تا چیزی بگوید، اما کلمه‌ای از‌مطمئن گلویش خارج نشد. فقط نگاه کرد که چطور سایهٔ لومیان در‌باید تاریکیِ بیرون محو شد و در راه‌پلهٔ تاریک از چشم افتاد.
...
لومیان به‌محضِ بازگشت به اتاقِ ۲۰۷، تغییرقیافه‌اش را پاک کرد‌تقلبیه تا برای پیدا کردنِ یک غذای خوشمزه بیرون برود، اما‌شاید همان موقع صدای دشنامِ آشنایی از طبقهٔ چهارم به گوشش خورد.
«اگه فکر می‌کنی درآوردنِ‌اما این پول آسونه، خودت‌باید می‌تونی بخوابی و درش بیاری!»
«ترسوی بی‌خاصیت. بی‌تخمِ‌گردنبنده بدبخت؛ فقط زورت‌بازم به زنا می‌رسه!»
«اگه جرئت‌می‌کند داری ننت رو‌بودند بفرست پیشِ من!»
«...»
لومیان چند ثانیه گوش داد و خیلی زود‌باید فهمید که ویلسون از باندِ خارِ زهرآگین با‌فکرِ دارودسته‌اش سراغِ اتانس آمده‌اند تا «حقِ حساب» بگیرند.
پوزخندی روی لبانش نشست.
لحظه‌ای بعد، لومیان کلاهِ لبه‌دارِ آبی‌تیره‌ای‌اما بر سر گذاشت، از اتاقِ ۲۰۷گردنبندی بیرون رفت و راهیِ طبقهٔ چهارم شد.
هنوز به اتاقِ ۴۰۸ نرسیده بود که‌توضیح صدای تَرَقِ سیلیِ محکمی را شنید و‌شدن به دنبالش، دشنام‌ها و تقلاهای اتانس شدیدتر شد.
مستأجرانِ آن طبقه درهای چوبی‌شان‌احمق را محکم بسته بودند و‌گردنبندی هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد پا بیرون بگذارد.
لومیان با یک دست در جیب، به‌پیاده جلوی درِ اتاقِ ۴۰۸ رسید. اولین چیزی که‌بی‌رحم توجهش را جلب کرد، حضورِ دو نوچه بود.
کاپشن‌های تیره به تن‌بی‌رحم داشتند و راهِ در‌نبودند را سد کرده بودند.
در آن لحظه،منطقِ دشنام‌های اتانس با‌لبخند هق‌هق و جیغ درآمیخت.
«حرومزاده‌ها!
«لعنت بهتون!
«تخماتون رو می‌کنم!»
لومیان ابرو بالا انداخت‌سردرنمی‌آورد و به دو نوچهٔ‌می‌دونستن دمِ در نزدیک شد.
یکی از‌بی‌رحم آن‌ها غرید:اما «چی می‌خوای؟»
لومیان جوابی نداد. در عوض،ولی ناگهان گامی به جلو برداشت‌مطمئن و دست دراز کرد تا بگیردشان.
حرکاتش چنان برق‌آسا بود که پیش‌اما از آنکه دو نوچه بتوانند واکنشی نشان‌فقط دهند، پسِ کله‌شان را در چنگ گرفت.
لومیان زور زد‌منطقِ و جمجمه‌هایشان را‌لبخند به هم کوبید.
با صدای تاپِ تهوع‌آوری، پیشانی‌هایشان‌احمق ورم کرد، چشمانشان به بالا‌گردنبندی چرخید و روی زمین پهن شدند.
با «باز شدنِ‌گردنبنده راه»، لومیان نگاهی به‌پیاده صحنهٔ داخلِ اتاق انداخت.
اتانس با موهای کتان و چهرهٔ ظریفِ آشفته‌اش روی تخت افتاده بود. پیراهنش پاره شده و صورتش به‌وضوح‌فکرِ کبود و متورم بود. ویلسون با موهای قهوه‌ایِ فر و صورتِ پرچین‌وچروکش پوزخندی بر لب داشت و دسته‌دوستانه اسکناسی را در جیب می‌گذاشت. کمربندش باز بود و نوچهٔ دیگری اتانس را روی تخت نگه داشته بود.
سردستهٔ باندِ خارِ زهرآگین با حس‌لبخند کردنِ درگیریِ دمِ در، به‌سرعت دست به‌پیاده کمربندش برد و نگاهی به بیرون انداخت.
لومیان را دید که خونسرد‌احمق دست‌هایش را پاک می‌کرد و از‌فقط روی دو نوچهٔ نقش‌برزمین رد می‌شد.
لومیان بی‌آنکه به ویلسون فرصتِ حرف زدن‌پیاده بدهد، پوزخندی زد و گفت: «کسی بهت نگفته‌بی‌رحم مسافرخانهٔ خروسِ زرین حالا تحتِ حمایتِ باندِ ساوآست...»
حرفش نیمه‌تمام بود که به جلو‌اما یورش برد و پیش از آنکه ویلسون‌فقط بتواند کمربندش را ببندد، مشتی حواله‌اش کرد.
ویلسون شتابان‌نبود جاخالی داد و‌همچنان کمربندش را بست.
هم‌زمان، چشمانش باریک‌بودند شد و روی‌نبودند لومیان قفل ماند.
لومیان ناگهان‌می‌دونستن موجی از ترس‌ولی را حس کرد.
این ترسِ مهارگسیختهٔ یک آدمِ عادی‌اما در برابرِ یک شرور یا اوباش بود.فقط ویلسون چنین احساسی را پدید آورده بود!
با این حال، لومیان حتی به‌عنوانِ یک آدمِ عادی هم از شرورانی که جرئتِ مبارزه نداشتند، مرعوب نمی‌شد. او‌می‌کند در دورانِ ولگردی‌اش همیشه معتقد بود اگر راهی هست باید فرار کرد و تسلیم شد. وگرنه، باید طرفِ مقابل‌خطور را هم با خود به پایین کشید. حالا که یک فرابشرِ ردهٔ ۸ بود، دیگر ترسی در دل نداشت.
یک فرابشرِ دیگر؟ لومیان از شدتِ ترسش‌چرا بهره برد تا با ویلسون گلاویز شود و‌لحظه مهارت‌های نبردِ تن‌به‌تنِ خود را به کار گیرد.
دست‌ها، آرنج‌ها، زانوها و پاهایش به‌بازم سلاح تبدیل شدند و بر ویلسون که‌می‌کند تازه کمربندش را بسته بود، چیره گشتند.
صدای درگیری‌شان در اتاق پیچید. در همین حین، یکی‌چرا دیگر از اوباش واردِ عمل شد. صندلی‌ای را چنگ زد‌عجیبی و آماده شد تا آن را به پشتِ لومیان بکوبد.
اما لومیان بالاتنه‌اش را‌سردرنمی‌آورد همچون ماری پیچ‌وتاپ داد‌می‌دونستن و به پشتِ ویلسون چرخید.
بنگ! صندلی به سرِ‌اما ویلسون خورد و او‌باید را تلوتلوخوران به عقب راند.
با صدایی بلند، صندلی‌تقلبیه که از قبل هم‌شدن لق بود، خُرد شد.
لومیان بدنش را همچون‌بی‌رحم فنری جمع کرد و‌نبودند پای راستش را بالا آورد.
پاشنه‌اش با دقتی بی‌نظیر به‌همچنان زیرِ شکمِ اوباش اصابت کرد‌تقلبیه و نالهٔ خفه‌ای از او درآورد.
چشمانِ مرد از حدقه بیرون زد. میان‌پایش را چسبید‌برای و روی زمین افتاد. از درد به خود می‌پیچید اما‌خطور مانندِ خروسی که گردنش را فشرده باشند، نمی‌توانست صدایی درآورد.
هم‌زمان با عقب‌رفتنِ پای راستِ‌ولی لومیان، بازویش به جلو شلاق خورد‌دارد و به سینهٔ ویلسون کوبیده شد.
ویلسون که قادر به‌بی‌رحم جاخالی‌دادن نبود، صدای تَرَقِ‌نبودند شکستنِ دنده‌هایش را شنید.
پیش از آنکه بتواند از درد‌لبخند به خود بیاید، لومیان بازوانش را گرفت‌پیاده و او را به سمتِ خود کشید.
پفف!
ضربهٔ زانویی‌می‌دونستن به سینه‌اش از‌ولی او استقبال کرد.
رنگ از چهرهٔ‌شاید ویلسون پرید و‌اما بدنش دولا شد.
لومیان مشت‌هایش را‌منطقِ گره کرد و‌لبخند بر پشتِ ویلسون کوبید.
تاپ! ویلسون روی زمین فروریخت.
لومیان از فرصت بهره برد و روی او‌شدن پرید. بازوانِ ویلسون را پشتِ کمرش قفل کرد‌بودند و زانوهایش را در ستونِ فقراتِ او فشرد.
لومیان طعنه زد: «فکر‌بی‌رحم می‌کردم خیلی سرسخت باشی. نگو‌چرا ده ثانیه هم دوام نیاوردی.»
بر اساسِ ارزیابی‌اش، ویلسون فقط در ردهٔ ۹ بود،گردنبنده رده‌ای که بیشتر بر نبرد و تقویتِ جسمانی تمرکز داشت.می‌کند با این حال، مطمئن نبود به کدام مسیر تعلق دارد.
ویلسون که تحریک و خشمگین شده بود،چرا با تمامِ توان دست‌وپا زد اما نتوانست‌می‌دادند خود را از چنگِ لومیان رها کند.
لومیان نگاهی به ایتنسِ‌تقلبیه مات‌و‌مبهوت انداخت و به‌شدن ویلسون و اوباشِ ازکارافتاده خندید.
«برگردید و به رئیس‌هاتون بگید‌بودند اینجا قلمروی سیِله. اگه کاری داشتید،برای راحت بیاید سراغِ باندِ ساوآی ما!»
ویلسون غرید: «تو مرده‌ای!»
لومیان پوزخند زد و جواب داد:نبودند «نمی‌دونم من می‌میرم یا نه، ولی‌می‌ارزید کسی که الان داره می‌میره تویی.»
ویلسون با تمسخر‌گردنبنده گفت: «جرئت داری جلوی‌پیاده این‌همه شاهد منو بکشی؟»
لومیان چیزی نگفت. چنگش‌بی‌رحم را محکم‌تر کرد و صدای‌چرا تَرَقِ مشمئزکننده‌ای در اتاق پیچید.
ویلسون جیغِ استخوان‌سوزی کشید‌سردرنمی‌آورد و قطراتِ عرقِ سرد به‌گردنبنده درشتیِ لوبیا بر پیشانی‌اش نشست.
بازویش شکسته بود!
لومیان او را بالا کشید و روی میزِ‌شدن چوبیِ ایتنس پرید. پنجره را باز کرد و‌بودند ویلسون را از دیوارِ بیرونی آویزان نگه داشت.
لومیان نگاهی به کوچهٔ خلوتِ پایین انداخت،احمق به ویلسون لبخند زد و طعنه زد:می‌ارزید «حدس بزن. فکر می‌کنی جرئت دارم بندازمت پایین؟»
ویلسون به سنگ‌فرش‌های کوچه در فاصلهٔ بیش از ده متری‌تقلبیه خیره شد و به یاد آورد که طرفِ مقابل چقدر‌شاید در شکستنِ بازویش مصمم بود. برای لحظه‌ای، جرئت نکرد جوابی بدهد.
درست در همان‌بودند لحظه، لومیان چنگش‌نبودند را رها کرد.
من که هنوز جواب‌تقلبیه ندادم! بدنِ ویلسون در وحشتی‌غیرممکنه مطلق به پایین سقوط کرد.
او که چارهٔ دیگری نداشت، با‌اما ناامیدی تلاش کرد تا حالتِ بدنش را‌فقط برای محافظت از اعضای حیاتی‌اش تنظیم کند.
تالاپ!
با صدای خفه‌و‌مشمئزکننده‌ای به زمین‌احمق برخورد کرد و گوشتِ بدنش‌گردنبندی در چند جا فوراً له‌ولورده شد.
لومیان چند‌می‌دونستن ثانیه تماشا کرد‌ولی و بعد خندید.
«عجب جون‌سختی هستی.شاید هنوز زنده‌ای. نکنه‌اما لقبت سوسکِ خیابانِ هرج‌ومرجه؟»
بی‌اعتنا به ویلسون، از روی میزِ چوبی پایین‌می‌دونستن پرید و رو به سه اوباشی که داشتند‌مطمئن به‌سختی روی پاهایشان می‌ایستادند، گفت: «شنیدید چی گفتم؟»
هر سه اوباش با‌اما ترس سر تکان دادند‌باید و برگشتند تا فرار کنند.
لومیان صدایشان زد: «صبر کنید.»
هر سه اوباش در‌بی‌رحم جا خشکشان زد و‌نبودند بدنشان کمی به لرزه افتاد.
لومیان به صندلیِ‌منطقِ خردشده اشاره کرد‌لبخند و پوزخند زد.
«نمی‌خواید خسارتش رو بدید؟»
آن سه اوباش با شتاب‌ولی تمامِ اسکناس‌هایی را که داشتند‌مطمئن بیرون کشیدند و روی زمین انداختند.
با سر تکان‌دادنِ لومیان‌بی‌رحم به نشانهٔ تأیید، تلوتلوخوران‌نبودند از اتاقِ ۴۰۸ بیرون رفتند.
ایتنس در تمامِ این مدت با نگاهی خالی خیره‌گردنبنده مانده بود و تنها این کلمات را به یاد‌شوخی می‌آورد که اینجا به دستِ باندِ ساوآ افتاده است.
سپس متوجه شد که سیِل از باندِ ساوآ به او نگفته است‌می‌ارزید که در آینده چقدر یا هر چند وقت یک‌بار باید پول بپردازد.دزدیدی او حتی نگاهی هم به ایتنس نینداخت و مستقیم به سمتِ در رفت.
ایتنس ناخودآگاه دهان باز کرد و خواست چیزی بپرسد، اما‌مطمئن به دلیلِ ترس از تلافیِ باندِ خارِ زهرآگین مکث کرد.چرا او ناپدیدشدنِ قامتِ لومیان را در تاریکیِ آن‌سوی در تماشا کرد.