چپتر 462: تداخلِ حیاتی
0دلِ لومیان‌بازار ریخت و‌دوباره ناگهان سیخ نشست.
به‌سرعت دکمه‌های پیراهنش را باز کرد و به سمتِ چپِ سینه‌اش نگاهی‌امنیتِ انداخت. آنجا نشانِ سیاه‌وآبی‌رنگی را دید که نمایانگرِ مهرومومِ آقای ابله بود. این‌ساکنِ نشان تلفیقی بود از بخشی از چشمِ بی‌مردک و بخشی از خطوطِ درهم‌پیچیده.
چی شده؟ مهرومومِ آقای ابله فعال شده... نکنه۲۰۷ ترمیبوروس خواسته فرار کنه؟ افکارِ لومیان به‌سرعت می‌دوید. اما‌کسی میانِ همین افکار، حس کرد یک جای کار می‌لنگد.
نورِ خورشید از میانِ پرده‌های‌ساکنِ کشیده‌شده به درون می‌تابید و‌آرام نیمه‌تاریکیِ خاصی بر اتاقِ ۲۰۷ می‌انداخت.
در نگاهِ اول هیچ‌چیزِ غیرعادی به‌موقع چشم نمی‌خورد، انگار کسی تا بالا‌قدرتِ آمدنِ خورشید در آسمان خواب مانده باشد.
اما لومیان فرق داشت. او هر روز صبح وضعیتِ جسمی و روانی‌اش را‌محلهٔ بازیابی می‌کرد و به‌طورِ طبیعی ساعتِ ۶ صبح بیدار می‌شد. پاییز از راه رسیده‌نیستم بود و تریر تا ساعتِ ۷ صبح رنگِ اولین روشنایی را به خود نمی‌دید.
لومیان زمین‌لرزه‌ای را که چندی پیش رخ داده بود به یاد آورد؛ شک داشت که فرابشرانِ‌انگار رسمی دست به کار شده باشند. با این حال، پس از آنکه با دقت به صدای‌می‌کرد اطرافش گوش سپرده و از امنیتِ محلهٔ بازار مطمئن شده بود، دوباره به خواب رفته بود.
آن موقع‌دیگه هنوز آخرِ‌قدرتِ شب بود!
یا ترمیبوروس فرار کرده و دیگه تحت‌تأثیرِ قدرتِ ساکنِ حلقه نیستم، یا‌قدرتِ تو محلهٔ بازار یه اتفاقِ غیرعادی افتاده... لومیان آرام چمباتمه زد و به‌داد میزِ تحریرِ کنارِ تخت تکیه داد. با احتیاط گوشهٔ پرده را بالا زد.
چیزی که دید همان منظرهٔ آشنای روزمره بود، اما خیلی‌گوش زود متوجهِ پیکره‌های تار و مبهمی شد که در هوا‌آخرِ شناور بودند و درخششی رنگ‌پریده و وهم‌آور از خود ساطع می‌کردند.
این پیکره‌ها چهره‌های متفاوتی داشتند، اما همگی در نوعی خشکی، خلأ، سردی و بی‌تفاوتیِ آزاردهنده مشترک بودند.کسی شباهتِ خاصی به جسدِ تباه‌شدهٔ بووار و گابریل که به هیولا تبدیل شده بود، داشتند. گویی هر‌طبیعی لحظه ممکن بود در شکاف‌های فضا ناپدید شوند و با سردی و بی‌احساسی به واقعیت خیره شده بودند.
هیولاهای مسیرِ مهمان‌خونه به تریر حمله کردن؟ پس قدرت‌های محافظِ تریر کجان؟ اینا خیلی قوی‌تخت به نظر نمیان؛ بیشتر شبیه محصولِ تباهی‌ان... با دقت نگاه کرد و دید دستفروشانِ خیابان و‌مبهمی عابرانِ پیاده نیز تا حدی توخالی به نظر می‌رسند، گویی آن‌ها هم تحت‌تأثیر قرار گرفته بودند.
با در نظر گرفتنِ ناهنجاریِ زمانی‌موقع و خورشیدی که رو به غروب‌قدرتِ می‌رفت، لومیان به‌سرعت وضعیت را حدس زد.
من تو‌رسمی محلهٔ بازارِ‌باشند واقعی نیستم!
منو کشیدن تو یه دنیای‌نیمه‌تاریکیِ عجیب که احتمالاً همون مهمان‌خونه‌ست. دلیلِ‌اول فعال‌شدنِ مهرومومِ آقای ابله هم همینه!
لومیان دستِ راستش را رها کرد و‌نیستم گذاشت پرده‌ها آرام به دیوار برگردند و بارِ‌تخت دیگر فضای درون را از بیرون جدا کنند.
با اراده‌ای مصمم از تخت‌رفته بیرون آمد و وسایلش را وارسی‌تحت‌تأثیرِ کرد تا مطمئن شود همگی دست‌نخورده‌اند.
بی‌آنکه وقت را تلف کند، محراب را برپا ساخت‌اطرافش و دیوارِ نیروی روحی را بالا کشید تا برای اجرای‌هنوز جادوی آیینی و درخواستِ کمک از آقای ابله آماده شود.
یکی‌یکی با نیروی روحی‌اش سه شمع را روشن کرد و پودرِ‌اول گیاهی و روغنِ عصاره را سوزاند. دو قدم به عقب برداشت‌مانده و با لحنی آیینی شروع به خواندنِ نامِ مقدسِ ابله کرد.
ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد.
«تمنا می‌کنم...»
هم‌زمان با سخنانش، ناگهان مِهِ خاکستریِ رقیقی از دیوارِ نیروی‌آرام روحی بیرون زد. شعله‌های شمع رنگی سیاه‌وآبی به خود گرفتند‌پرده و فضایی شوم و تاریک بر سراسرِ محراب سایه انداخت.
افکارِ لومیان بارِ دیگر کُند شد و‌هنوز حسِ ناخوشایندی در گوشت و خونش دوید.حلقه گویی ارتشی از کرم‌های بی‌شمار زیرِ پوستش می‌لولیدند.
برخلافِ ارتباط‌های پیشین، ناگهان خطرِ قریب‌الوقوع و شدیدی را‌اطرافش احساس کرد. گویی مِهِ خاکستری کینه‌ای آشکار و به‌طرزِ‌موقع غیرعادی عیان را به سوی او نشانه رفته بود.
این کینه‌توزی لحظه‌ای محو می‌شد و دوباره‌اتاقِ اوج می‌گرفت. نه کاملاً از بین می‌رفت‌چشم و نه به واقعیتی ملموس بدل می‌شد.
چرخهٔ ناپدید شدن و بازگشتنش شبیه به موجودی هیولایی در‌آرام آب بود که شاخک‌هایش را به سمتِ ساحل دراز می‌کرد،پرده اما نیرویی نامرئی دوباره او را به اعماقِ دریا پس می‌کشید.
لومیان تقلا کرد آیین را به‌موقع پایان برساند و بیهوده منتظرِ محافظتِ‌قدرتِ فرشته یا رسیدنِ هرگونه الهامی ماند.
تأثیرِ مِهِ خاکستری شدت گرفت و چاره‌ای‌دقت برایش نگذاشت جز اینکه آیین را پیش از‌مطمئن موعد تمام کند و شعله‌های شمع را بنشاند.
با فروریختنِ دیوارِ نیروی‌می‌تابید روحی، سرانجام سرعتِ افکارِ۲۰۷ لومیان به حالتِ عادی بازگشت.
یه وقتایی کینه، یه وقتایی هم هیچ‌نیستم مشکلی نیست... یعنی تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین‌تخت داره تو پاسخِ آقای ابله تداخل ایجاد می‌کنه؟
معمولاً نمی‌تونه این کار رو بکنه.موقع یعنی اون‌قدر قدرت جمع کرده که‌قدرتِ تو یه لحظهٔ حیاتی خطر کنه؟
این یعنی اوضاع‌دست به یه نقطهٔ‌آنکه عطفِ حیاتی رسیده...
...
در محلهٔ اِراست، بیرونِ صومعهٔ قلبِ مقدس با مناره‌های زرینِ پرشمارش، دارندگانِ کارتِ‌تحریرِ آرکانای اعظم، یعنی خانمِ شعبده‌باز — با پیراهنی سفید و گره‌دار و لباسی بژ‌زود — و خانمِ عدالتِ زیبا و بی‌نقص، به آن ساختمانِ باشکوه خیره شده بودند.
سگِ گلدن رتریوری نیز‌دوباره همراهیشان می‌کرد و همان‌آخرِ کار را انجام می‌داد.
غرمب! زمین لرزید، گویی‌باشند زمین‌لرزه‌ای کوتاه تریر را‌صدای در هم کوبیده بود.
خانمِ شعبده‌باز لبخند‌درون زد و گفت:خاصی «داره شروع می‌شه.»
آن‌ها می‌دانستند که این هیاهو احتمالاً از صومعهٔ درهٔ عمیق و معدنِ سنگ نشئت می‌گیرد. هدفشان آغازِ‌داد زنجیره‌ای از تغییرات و به راه انداختنِ واکنشی زنجیره‌ای بود، به این امید که بانو ماه که‌بودند درونِ صومعهٔ قلبِ مقدس پنهان شده بود، خودش بیرون بیاید و نقشه‌شان را پیش از موعد عملی کند.
با این کار، می‌توانستند از ورودِ اجباری به صومعهٔ قلبِ مقدس‌تحت‌تأثیرِ و تحریکِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی جلوگیری کنند. هدفِ آن‌ها بانو‌کنارِ ماه بود، برکت‌یافتهٔ خدای شیطانی که ایزدی را در خود می‌پروراند.
با فرضِ اینکه برکت‌یافتگانِ بدعت‌گذار در سطحِ فرشته درونِ سد بسیار اندک بودند، بانو ماه نمایندهٔ مادر بزرگ و قدرتمندترین نیروی‌کرده میانِ تمامِ بدعت‌گذارانِ تریر بود. احتمالِ زیادی داشت که او در مرکزِ این مشکل باشد. با مهار کردنِ او، می‌توانستند تارِ‌همان پیچیدهٔ بافته‌شده به دستِ سرنوشت را نادیده بگیرند، به قلبِ مشکل برسند و چه‌بسا آن را در همان لحظه حل کنند.
اگر بانو ماه بیرون نمی‌آمد، خانمِ شعبده‌باز قصد داشت از آشوبِ‌اول تریر بهره ببرد، مجموعه ساختمان‌های عظیمی را که خورشیدِ فروزانِ ابدی‌مانده برکتشان داده بود پنهان سازد و به‌زور هدفش را پیدا کند.
خانمِ عدالت آرام سر تکان داد و گفت: «راستش، همیشه حس می‌کردم‌میزِ یه جای کارِ بانو ماه می‌لنگه. مشکل شاید اون چیزی نباشه که‌آشنای ما شک کرده بودیم و چه‌بسا ما رو به اینجا کشونده باشه.
«با این حال، وضعیت هرچی که باشه، ما‌آخرِ همراهانِ قابل‌اعتمادِ زیادی داریم. حتی اگه جای دیگه‌ای‌اتفاقِ اتفاقی بیفته، باور دارم که از پسش برمیان.»
خانمِ شعبده‌باز کوتاه موافقت کرد: «ما دو‌دقت نفر که نمی‌تونیم همه‌کار بکنیم. باور داشتن‌بازار به همراهانمون هم امیدبخشه و هم ضروری.»
در آن لحظه، ناگهان‌می‌تابید سرش را برگرداند و۲۰۷ به دوردست خیره شد.
خانمِ عدالت‌دیگه با آرامش‌قدرتِ پرسید: «چی شده؟»
خانمِ شعبده‌باز اخم کرد و جواب داد:هنوز «مهروموم دچارِ نوسان شد... آقای ابله هم‌حلقه وحیی فرستادن، اما مطمئن نیستم واقعی باشه...»
...
لومیان پس از مرتب کردنِ محراب، تازه می‌خواست بنشیند و به‌اول وضعیتِ فعلی و راه‌های تماس با دنیای بیرون فکر کند که‌مانده صدای دو جفت قدم را شنید که از طبقهٔ بالا نزدیک می‌شدند.
دارن میان سمتِ اتاقِ ۲۰۷؟ یعنی از بین رفتنِ دیوارِ نیروی روحی کسی‌تحریرِ رو اینجا خبردار کرده؟ لومیان نگاهی به اطراف انداخت. انگشتانش شکاف‌های دیوارِ پوشیده‌خیلی از روزنامه را پیدا کردند و از آن بالا رفت تا به سقف رسید.
همچون عنکبوتی غول‌آسا، با تکیه بر انعطافِ یک رقصنده و‌دیگه بدنِ یک شکارچی بی‌صدا و محکم به دیوار چسبید و‌میزِ منتظر ماند تا آن دو نفر در راهرو نزدیک شوند.
اگر متوجهِ چیزِ غیرعادی نمی‌شدند، آن را فریبی‌صدای موفقیت‌آمیز در نظر می‌گرفت و می‌گذاشت عبور کنند.دوباره اگر حس می‌کردند مشکلی وجود دارد، بی‌درنگ حمله می‌کرد.
در آن لحظه، لومیان در دل از ظاهرِ فرسودهٔ مسافرخانهٔ خروسِ زرین عمیقاً سپاسگزار بود.نمی‌خورد همه‌جایش پر از خرابی و نشانه‌های تعمیر بود. به همین دلیل می‌توانست برآمدگی‌های خاصی را‌روانی‌اش بگیرد، چنگش را در شکاف‌هایی محکم کند و بدنش را با اطمینان به سقف نگه دارد.
تنها ده ثانیه بعد،قدرتِ درِ اتاقِ ۲۰۷ با‌اتفاقِ صدای قیژژ باز شد.
چشمانِ لومیان روی خطِ رویشِ مو و‌هنوز پیشانیِ گابریل و همچنین عینکِ سیاه‌فریمی که‌حلقه روی پلِ بینی‌اش نشسته بود، متمرکز شد.
پشتِ سرِ نمایشنامه‌نویس، سرافین ایستاده بود؛ مدلی‌دقت با پیراهنی به رنگِ آبیِ دریاچه که‌بازار هاله‌ای از بی‌تفاوتی از او ساطع می‌شد.
پس واقعاً مهمان‌خانه‌ست... با اینکه لومیان نمی‌فهمید چرا به‌می‌انداخت شکلی غیرقابل‌توضیح سر از مهمان‌خانه درآورده، اما با وجودِ‌بالا اعصابِ متشنجش، همچنان موجی از هیجان را حس می‌کرد.
از اینجا به بعد، تا زمانی که می‌توانست سرافین و‌آرام دیگران را فریب دهد، با دنیای بیرون ارتباط برقرار کند‌پرده و درخواستِ کمک کند، امیدی برای حلِ مشکل وجود داشت!
گابریل دو قدم به داخل برداشت‌موقع و متوقف شد. نگاهی به اتاق انداخت‌ساکنِ و به سرافین گفت: «اینجا مشکلی نیست.»
سرافین کوتاه تأیید کرد‌باشند و رفت تا اتاق‌های‌صدای دیگر را بررسی کند.
گابریل از نزدیک مدل را دنبال‌خاصی کرد و مطمئن شد که درِ‌هیچ‌چیزِ اتاقِ ۲۰۷ را پشتِ سرش می‌بندد.
وقتی آن‌ها از طبقهٔ دوم بالا‌حلقه رفتند، لومیان چنگش را از سقف رها‌تحریرِ کرد و آرام روی زمین فرود آمد.
صندلی‌ای را جلو کشید، آن را چرخاند‌هنوز و نشست. در حالی که به پشتی‌حلقه تکیه داده بود، نگاهش را به در دوخت.
چند دقیقه بعد،دست صدای قدم‌هایی از‌آنکه طبقهٔ سوم نزدیک شد.
لومیان بی‌حرکت ماند و‌می‌تابید بدونِ تعجب تماشا کرد که‌می‌انداخت درِ چوبی آرام باز می‌شود.
قامتِ گابریل پدیدار شد.
نمایشنامه‌نویس که اکنون هیولایی با چهره‌ای‌موقع کمی خالی از احساس بود، با لحنی‌ساکنِ از نگرانیِ منطقی پرسید: «چرا اومدی تو؟»
لومیان خندید.
«خودم هم دوست دارم بدونم.»
گابریل بی‌صدا واردِ‌تحت‌تأثیرِ اتاق شد و در‌نیستم را پشتِ سرش بست.
پیراهنی سفید، کتی تیره، شلواری مشکی و‌هنوز کفش‌های چرمیِ بی‌بند به تن داشت و‌حلقه چهره‌اش نشانه‌هایی از درد را نشان می‌داد.
«هرچه زودتر از اینجا برو. دارم مهارم رو‌صدای از دست می‌دم. نمی‌دونم کِی بهت خیانت می‌کنم.دوباره راستی، ژنا هم اومده تو. نمی‌دونم کجا قایم شده.»
ژنا هم اینجاست؟ لومیان‌می‌تابید ابرو بالا انداخت و حیاتی‌ترین‌می‌انداخت سؤال را پرسید: «چطور برم؟»
گابریل خواست جواب دهد، اما‌ساکنِ درِ اتاقِ ۲۰۷ یک بارِ‌آرام دیگر با صدای قیژژ باز شد.
تازه آن موقع بود که لومیان‌موقع متوجهِ ورودِ شخصِ دیگری شد و‌قدرتِ نگاهش را به سمتِ در چرخاند.
سرافین آنجا ایستاده بود، با چهرهٔ پر،دقت موهای قهوه‌ایِ ذاتاً آشفته و چشمانِ قهوه‌ای‌اش که‌مطمئن هاله‌ای اثیری و بی‌همتا از خود ساطع می‌کردند.
لومیان هول نکرد. ظاهری آرام‌نیمه‌تاریکیِ به خود گرفت و گفت:نگاهِ «انگار گابریل رو خیلی خوب می‌شناسی.»
با وجودِ خونسردیِ‌تحت‌تأثیرِ ظاهری‌اش، تمامِ عضلاتِ‌حلقه بدنش منقبض شده بود.
سرافین با صدایی خالی از‌رفته احساس جواب داد: «اون تو‌دیگه پنهان کردنِ افکارش خوب نیست.»
می‌شه باهاش حرف زد... لومیان‌حال میلش برای استفاده از طلسمِ هارومف‌سپرده را سرکوب کرد و آهی کشید.
«فکر می‌کردم تا‌درون الان دیگه یه‌خاصی هیولای خالص شده باشی.»
لبخندی از سرِ‌تحت‌تأثیرِ تحقیرِ خود روی‌حلقه لبانِ سرافین شکل گرفت.
«فرقِ من با اونا اینه که قبل از‌آخرِ اینکه به یه هیولای خالص تبدیل بشم، فهمیدم‌اتفاقِ هنوز کسی هست که واقعاً دوستم داشته باشه.»
گابریل لبخند زد.
لومیان آهی‌کشیده‌شده کشید و‌می‌تابید پرسید: «اینجا مهمان‌خانه‌ست؟»
قبل از اینکه‌تحت‌تأثیرِ کسِ دیگری حرف بزند،نیستم گابریل تأیید کرد: «آره.»
لومیان نگاهی‌بازار به راهروی‌دوباره کم‌نور انداخت.
«اما اینجا اتاقِ ۷باشند یا ۱۲ نیست. هنوز‌صدای اتاقِ ۲۰۷ و ۳۰۹ هستن.»
سرافین به لومیان خیره‌می‌تابید شد. چهره‌اش هر لحظه اثیری‌تر‌می‌انداخت و صدایش حتی وهم‌انگیزتر می‌شد.
«اینجا، به‌دیگه من می‌گن:قدرتِ اتاقِ ۱۲.»