چپتر 291: شخصِ مهم
0لومیان لیوانش را پایین گذاشت و‌دریاسالار لبخندی زد. به زبانِ اینتیسی اما‌تغییرِ با لهجهٔ استانِ ریستون حرف می‌زد.
«تازه دو روزه‌بیماری رسیدم تریر. اومدم لاوینی‌جایگاهِ تا دنبالِ کار بگردم.»
به لطفِ کمکِ اورور، می‌توانست مثلِ یکی از اهالیِ تریر حرف بزند‌دوبوآ و لهجهٔ داریژیِ استانِ ریستون را کنار بگذارد. با شش سال زندگی در‌تثبیت‌شده‌ای کوردو، در یادگیری، تقلید و سازگاریِ بی‌دردسر با گویش‌های تازه استعدادی ذاتی داشت.
متصدیِ خستهٔ بار که انگار خوب نخوابیده بود،داشتند نگاهی به اطراف انداخت و با احتیاط گفت:کِی «اون دنیتسِ شعله‌وره، یه شخصِ مهم تو دریا!»
لومیان رک‌وپوست‌کنده جواب‌دوبوآ داد: «تا حالا‌دریاسالار اسمش رو نشنیدم.»
متصدیِ بار گلویش را صاف‌مداومِ کرد تا به لومیان یادآوری‌آن‌قدر کند مراقبِ لحن و رفتارش باشد.
«دربارهٔ شش شاهِ دزدانِ‌شکار دریایی و نُه دریاسالارِ‌خدمتکارِ دزدانِ دریایی چیزی شنیدی؟»
لومیان صادقانه اعتراف کرد: «کمی.»
دانشِ او دربارهٔ شاهان و دریاسالارانِ دزدانِ دریایی از روزنامه‌ها و رمان‌های ماجراجویی می‌آمد و خبر داشت که گرمان اسپارو چند نفر از آن‌ها را شکار کرده است.قدرت می‌دانست که خدمتکارِ آن ماجراجوی بزرگ، یعنی دوبوآ، زمانی در کشتیِ دریاسالار کوهِ یخ دزدِ دریایی بوده است. از دوشیزهٔ بیماری یا دریاسالار بیماری و تغییرِ مداومِ دریاسالارانِ‌دهد دزدانِ دریایی خبر داشت. اما شاهانِ دزدانِ دریایی جایگاهِ تثبیت‌شده‌ای داشتند و آن‌قدر در منصبشان مانده بودند که هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد کِی برای اولین بار به قدرت رسیده‌اند.
متصدیِ بار که فهمید‌تغییرِ لومیان کاملاً هم بی‌خبر‌تثبیت‌شده‌ای نیست، آهِ آسودگی کشید.
«اون شخص قبلاً دزدِ دریایی بوده. همه قبول‌خدمتکارِ دارن که از تمامِ دریاسالارها قوی‌تره و فقط‌کوهِ از اون شش شاهِ دزدانِ دریایی پایین‌تر قرار می‌گیره.»
خیلی چشمگیره... لومیان نمی‌توانست ردهٔ دقیقِ دریاسالاران و شاهانِ‌آن‌قدر دزدانِ دریایی را تشخیص دهد، اما زنده ماندنشان با‌اولین وجودِ تعقیبِ مداومِ مقامات نشان می‌داد که ضعیف نیستند.
دنیتسِ شعله‌ور در میانِ دزدانِ دریایی در جایگاهِ‌دزدِ هفتم قرار داشت و تقریباً به سطحِ یک‌تثبیت‌شده‌ای شبه‌شاهِ دزدانِ دریایی رسیده بود. او بی‌شک نیرومند بود!
یه قدیس؟ اگه باشه، در موردِ شاهانِ دزدانِ‌تثبیت‌شده‌ای دریایی هم میشه همین رو گفت... قوی‌ترین در میانِ‌کِی ردهٔ ۵ها؟ لومیان به‌سرعت منظورِ متصدیِ بار را فهمید.
«قبلاً؟»
متصدیِ بار به اطراف اشاره کرد و گفت:داشتند «آره، قبلاً. دیگه دزدِ دریایی یا شکارچیِ گنج نیست.برای ببین، هیچ اعلانِ تحتِ تعقیبی ازش روی دیوار نیست.»
ولی اعلانِ من هست... خدا رو شکر جایزه‌اش کمه. چپوندنش تو یه گوشه‌ای که‌شاهانِ هیچ‌کس بهش توجه نمی‌کنه... لومیان با کنجکاوی پرسید: «همین‌طوری چون خودش می‌خواد می‌تونه دیگه‌قدرت دزدِ دریایی نباشه؟ مقامات باهاش همکاری کردن و اعلانِ تحتِ تعقیبش رو لغو کردن؟»
به کدوم‌دوشیزهٔ کشور یا کلیسای‌مداومِ رسمی تسلیم شده؟
متصدیِ بار صدایش‌آن‌ها را از این‌است هم پایین‌تر آورد.
«اون حالا‌بیماری عضوِ کلیسای ابلهه،شاهانِ فرستادهٔ اون ایزد.»
غیب‌گوی آقای ابله؟دوبوآ شاید همون تک غیب‌گوی‌کوهِ ایشون؟ لومیان جا خورد.
متصدیِ بار که گمان می‌کرد لومیان با کلیسای ابله آشنا نیست،منصبشان توضیح داد: «این ایزدیه که همهٔ کلیساهای رسمی به رسمیت می‌شناسنش.فهمید هه هه، آخه چرا یه ایزد باید همچین اسمی انتخاب کنه؟
«ایمان به ابله تو دریا خیلی طرفدار داره. خیلی از‌بزرگ تاجرای دریایی و ملوان‌ها به وی باور دارن. حتی پول‌بیماری روی هم گذاشتن تا کلیسای جامعِ ابله رو تو لاوینی بسازن.»
لومیان عمداً صدایش را‌مداومِ پایین آورد و پرسید:داشتند «اسقفِ کلیسای جامع همون غیب‌گوئه؟»
متصدیِ بار سر تکان داد و گفت: «نه. اما دنیتسِ‌دوشیزهٔ شعله‌ور زیاد میاد تریر. اینجا رو دوست داره. آره، اون‌مانده اهلِ اینتیسه. هیچ اینتیسی‌ای نیست که دلش برای تریر پر نکشه.»
درست وقتی لومیان می‌خواست چیزی بگوید، آن شخصِ مهمِ دریا،آن‌قدر یعنی غیب‌گوی کلیسای ابله، دنیتسِ شعله‌ور، باقی‌ماندهٔ آبجوی گندمش را‌قدرت تمام کرد و برخاست و به‌سمتِ ورودیِ نسیمِ دریا رفت.
تقریباً هم‌زمان، ملوانانی که مشغولِ ورق‌بازی، نوشیدن،می‌دانست لاف‌زدن و لاس‌زدن با دخترانِ خیابانی بودند،کشتیِ با نظمی غیرعادی از جا بلند شدند.
بدونِ اینکه هیاهویی به پا کنند،جایگاهِ در سکوت و با نظم به‌دنبالِ‌بودند دنیتسِ شعله‌ور از بار بیرون رفتند.
اگر لومیان این صحنه را ندیده‌دریاسالار بود، هرگز نمی‌فهمید که تمامِ ملوانانِ حاضر‌مداومِ در بار از زیردستانِ غیب‌گوی ابله هستند.
دنیتسِ شعله‌ور... از لقبش پیداست که با آتش سروکار داره... ممکنه‌منصبشان اون هم از مسیرِ شکارچی باشه؟ لومیان جرعه‌ای از لانتی پروفِ‌فهمید خود نوشید و با متصدیِ بار دربارهٔ کلیسای ابله گپ زد.
«ابله چه جور ایزدیه؟»
متصدیِ بار نشانِ مقدسِ‌مداومِ مثلث‌شکلی روی سینه‌اش کشید‌داشتند و سر تکان داد.
«من که‌یعنی پیروش نیستم،زمانی از کجا بدونم؟»
لومیان هم نشانِ مقدسِ‌تغییرِ مثلث‌شکلی روی سینه‌اش کشید‌تثبیت‌شده‌ای و گفت: «به حقِ بخار!»
متصدیِ بار نگاهی به فضای خالی انداخت و گفت: «ولی کلیسای ابله بد‌زمانی نیست. حتی اگه یه ولگرد باشی، حتی اگه به ابله باور نداشته باشی،داشتند باز هم می‌تونی بعد از ورود به کلیسای جامعشون عشای ربانی دریافت کنی.
«اگه ازشون کمک بخوای، چه‌بسا یه‌جایگاهِ وعده غذای گوشت و نون و‌بودند یه اتاق برای خوابیدن هم بهت بدن.»
لومیان با‌یعنی لبخند پرسید: «برم‌کشتیِ تو صف بایستم؟»
متصدیِ بار‌دوشیزهٔ دوباره سر‌تغییرِ تکان داد.
«نیازی نیست. اونا نمی‌تونن برای موعظه یا تبلیغِ دین از کلیسای جامع بیرون‌زمانی بیان. فقط ولگردهای محلی می‌دونن که می‌تونن اونجا کمک بگیرن، اما فقط هر‌داشتند از گاهی میرن، چون کلیسای ابله بیشتر تمایل داره بهشون فرصتِ شغلی پیشنهاد بده.»
پس از گپی دلپذیر و پی بردن به برنامهٔ موعظه‌های اسقفِ کلیسای‌بودند جامعِ ابله، لومیان لانتی پروفِ خود را تمام کرد و تصمیم گرفت از‌آهِ وقتِ آزادش نهایتِ استفاده را ببرد و خیابان‌های اطراف را با دقت بگردد.
به‌زودی متوجه شد ارتش از چند نقطهٔ راهبردی‌دزدِ نگهبانی می‌کند؛ مسلح به توپ‌ها و سلاح‌های گرمِ‌تثبیت‌شده‌ای غول‌آسایی که به آب برای خنک‌شدن نیاز داشتند.
بی‌اعتمادیِ دولت به این ملوانا و بازرگانا که گاهی دوروبرِ‌آن‌قدر اسکله‌ها دست به دزدیِ دریایی می‌زنن، کاملاً آشکاره... لومیان رو‌قدرت برگرداند و پیش از تاریکیِ هوا شتابان به‌سوی کلیسای ابله رفت.
کلیسا طرحی ساده داشت، بی‌هیچ آرایهٔ زرین یا ماشین‌آلاتِ پیچیده‌ای. چشمگیرترین ویژگی‌اش‌دوبوآ پنجره‌های پرشمارِ آن بود که اجازه می‌داد نورِ طبیعی فضای درون را روشن‌تثبیت‌شده‌ای کند، بی‌آنکه حتی پیش از شب نیازی به شمع و چراغِ گاز باشد.
مانندِ بسیاری از مکان‌های مذهبی، دیوارهای‌جایگاهِ آن با نقاشی‌های دیواریِ غول‌آسایی تزیین شده‌هیچ‌کس بود، هرچند رنگ‌هایشان مات و دلگیر می‌نمود.
لومیان در نورِ رنگ‌باختهٔ غروب، محتوای نقاشیِ دیواری‌دزدِ را بررسی کرد و دریافت بیابانی را نشان می‌دهد‌داشتند که آدمیان در آن برای یافتنِ راه دست‌وپا می‌زنند.
این آدمیان به‌طرزِ غیرعادی بلندقامت بودند و تقریباً به غول‌های افسانه‌ای شباهت‌مانده داشتند. برخی سه چشم داشتند و برخی دیگر بی‌بینی بودند؛ تنها دو‌بی‌خبر سوراخِ تاریک روی صورتشان مانده بود. بیشتر شبیه هیولا بودند تا آدمِ عادی.
با وجودِ درد و‌شکار نومیدیِ آشکار در چهره‌شان،خدمتکارِ چشمانشان از امید می‌درخشید.
پیشاپیشِ این آدمیانِ عجیب، چند راهنمای متمایز و پرجزئیات حرکت می‌کردند. برخی موهای خاکستری داشتند و دو‌برای شمشیر بر پشت حمل می‌کردند. برخی دیگر پتک‌های آبیِ تیره‌ای در دست داشتند که درخششی خورشیدمانند از‌دریاسالارها خود ساطع می‌کرد. همچنین پیکرهایی پوشیده در زرهِ سیاه و تاریک با موهای فرفریِ نقره‌ای‌خاکستری به چشم می‌خوردند...
در صفِ‌یعنی مقدمِ این راهنمایان،کشتیِ پیکری ایستاده بود.
پیکر که پالتوی سیاه و کلاهِ سیلندریِ‌جایگاهِ نیمه‌ای بر تن داشت، با کمری صاف‌هیچ‌کس راه می‌رفت و فانوسی در دست گرفته بود.
درست پیشِ روی این پیکر، گوی نوری‌می‌دانست قرار داشت—محرابِ کلیسای ابله—نشانِ مقدسِ سفیدونقره‌ای که‌کشتیِ زیرِ نورِ خورشید درخششی تابناک بیرون می‌داد.
توجهِ لومیان به چند شیشهٔ رنگی جلب شد. فرشتگان و قدیسانی که با سبکی‌یاد اغراق‌آمیز تراشیده شده بودند، آن‌ها را زینت می‌دادند. برخی در نقاشی‌های دیواری هم حضور داشتند‌قبلاً و برخی نه. فرشتگانی با بال و هاله آنجا بودند و قدیسانی تنها با هاله.
لومیان با دقت دورِ محوطه چرخید و بیش‌دزدِ از نیم ساعت تماشا کرد. سرانجام صندلی‌ای یافت‌تثبیت‌شده‌ای و نشست تا منتظرِ موعظهٔ ساعتِ ۶ عصر بماند.
با گذشتِ زمان، افرادِ بسیاری واردِ کلیسا شدند. برخی لباسِ بازرگانان را بر تن‌هیچ‌کس داشتند و برخی دیگر شبیهِ ملوانانِ معمولی بودند. کارگرانِ اسکله هم به چشم می‌خوردند‌کشید که پس از یک روز کارِ طولانی آشکارا خسته بودند، و همچنین چند دخترِ خیابانی.
در میانِ‌نفر طنینِ زنگ، اسقف‌کرده به محراب رسید.
موها و چشمانش با ته‌رنگِ طلایی می‌درخشید. با قدِ غول‌آسای‌منصبشان ۲.۵۶ متری، پالتوی سیاه و خوش‌دوخت و کلاهِ سیلندریِ نیمه‌ای‌رسیده‌اند بر سر داشت و به‌سختی به یک روحانیِ معمولی شبیه بود.
اسقفِ زمخت با حرکتی از صمیمِ‌دریاسالار قلب، دست بر سینه فشرد و با‌مداومِ صدایی رسا ندا داد: «ستایش بر ابله!»
مؤمنانِ گردآمده پاسخ دادند:تغییرِ «ستایش بر ابله!» و لومیان‌داشتند هم با اشتیاق هم‌صدا شد.
اسقف در حالی که کتابِ مقدسِ سیاه‌می‌دانست و نقره‌ای‌رنگِ در دستش را ورق می‌زد،کشتیِ با صدایی که در کلیسا می‌پیچید گفت:
«سرورِ ما به نامِ ابله شناخته میشه. او در گذشته، اکنون و آینده،هیچ‌کس بر عالمِ ارواح فرمانروایی می‌کنه. او همچنین شاهِ زرد و سیاهیه که بختِ‌آسودگی نیک رو در دست داره. فانوسی برای همهٔ اونایی که در پیِ جاودانگی‌ان...
«او دلسوز، مهربان و منجیِ‌کشتیِ این جهانه. او به ما اجازه‌بیماری می‌ده به‌جای "ایشان"، "او" خطابش کنیم...
«سرورِ ما فراتر از واقعیت و عالمِ‌جایگاهِ ارواح جای داره. لطفش به آسمان و‌هیچ‌کس زمین می‌رسه. در کنارش هشت فرشته ایستاده‌ان...
«فرشتهٔ جیوه تجسّدِ سرنوشته، عزیزترین فرشتهٔ سرورِ ما. فرشتهٔ مرگ طولانی‌ترین زمان رو در پیِ سرورِ ما‌دزدِ بوده و کنسولِ جهانِ زیرینه. فرشتهٔ رستگاری شیپورِ سرورِ ماست که زمانی به هیئتِ گرمان اسپارو دراومد تا‌برای وحیِ او رو برسونه. فرشتهٔ زندگی تبلورِ خودِ خِرَده، نیروی روحیِ نابودنشدنی که در بدنِ همه وجود داره.»
گرمان اسپارو؟ اون ماجراجو‌مداومِ فرشتهٔ آقای ابلهه؟ لومیان‌داشتند از این افشاگری شگفت‌زده شد.
اسقفِ غول‌آسا ادامه داد: «فرشتهٔ کیفر هم در کنارِ‌بوده تختِ سرور حضور داره. او آذرخشِ سرور، خشمِ سرور و‌منصبشان دستِ سروره، قاضیِ همهٔ سقوط‌کردگان و کسانی که پاک‌دامن نیستن.
«در کنارِ فرشتهٔ کیفر، فرشتهٔ روحِ مقدس‌جایگاهِ قرار داره که بر همهٔ ارواح فرمانروایی می‌کنه‌یاد و نمایندهٔ سرورِ ما در کنترلِ عالمِ ارواحه.
«در مقابلِ اونا،آن‌ها فرشتهٔ زمان و‌است فرشتهٔ ستارگان هستن.
«فرشتهٔ زمان فرشته‌ای از دورانِ باستان بود.تثبیت‌شده‌ای او در نهایت تسلیمِ سرورِ ما شد‌یاد و الان ناقوسِ بهشت رو به صدا درمیاره.
«فرشتهٔ ستارگان یک شاهد،زمانی یک ثبت‌کننده، و چشم‌دزدِ و گوشِ سرورِ ماست...»
لومیان با دقت گوش می‌داد و باورش‌جایگاهِ برایش سخت بود که هشت فرشته در‌هیچ‌کس کنارِ تختِ الهیِ ابله حضور داشته باشند.
این قدرت‌نفر بیش از‌شکار حد ترسناک نبود؟
انگار هیچ‌بیماری فرقی با یه‌شاهانِ کلیسای رسمی نداشت!
ناگهان صدای‌یعنی پرشکوهِ ترمیبوروس طنین‌کشتیِ انداخت: «باورش می‌کنی؟»
لومیان با لحنی آرام، گویی داشت‌شاهانِ بخش‌هایی از کتابِ مقدس را از‌مانده بر می‌خواند، جواب داد: «چرا که نه؟»
گذشته از این، کتابِ مقدسِ‌کرده کی، حتی بینِ کلیساهای رسمی،بزرگ یه ذره اغراق توش نداشت؟
حتی بدونِ‌بیماری شاخ‌وبرگ دادن هم‌شاهانِ بازم چشمگیر بود!