چپتر 195: نامزد
0لومیان، پنهان در سایهٔ چراغِ گازی آبنوسی، در فاصلهٔ بیست متریِ مسیو ایو، با احتیاط به‌نتیجه تیر چراغ تکیه داد و در میانِ جمعیتِ شلوغ کلاهش را پایین‌تر کشید. او با دقت‌فرمو تماشا کرد که هدفش سکهٔ طلای درخشان را برداشت و مخفیانه آن را در جیب گذاشت.
تازه آن موقع بود که لومیان آهِ آسودگی کشید. با یک دست که بی‌تفاوت در جیبش‌نشان فرو برده بود، به سمتِ بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶ قدم زد و دیگر به طعمهٔ مشکوک توجهی‌می‌گرفت نکرد، زیرا طلسمِ تقویتِ بخت رسماً به جریان افتاده بود و نمی‌شد در آن وقفه‌ای ایجاد کرد.
با این حال، طلسم برای نشان دادنِ اثرش به زمان نیاز داشت. ظرفِ نیم روز یا حداکثر یک‌زیاد روزِ کامل، نگون‌بختی بی‌وقفه گریبانِ مسیو ایوِ دروغین را می‌گرفت. لومیان فقط باید وقتی زمانِ مناسب فرامی‌رسید، حادثه‌ای کوچک‌برانداز ترتیب می‌داد و احتمالِ زیادی وجود داشت که مسیو ایو ناخواسته ماهیتِ عجیبش را برای فرابشرانِ رسمی فاش کند.
همان‌طور که لومیان پیش می‌رفت، خیلی زود فهمید بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶، جایی نیست جز خانهٔ روژهٔ «عقربِ سیاه»،داشت مرکزِ اصلیِ باندِ خارِ زهرآگین. در نتیجه، از ترسِ لو رفتن، جرئت نکرد زیاد نزدیک شود. کنارِ پنجرهٔ کافه‌ای،حادثه‌ای در فاصلهٔ بیش از ده متری و در زاویه‌ای مورب نشست و یک قهوهٔ فرمو و یک داریول سفارش داد.
لومیان در حالی که منتظرِ سفارش‌هایش بود، با دقت‌عقربِ رهگذرانِ بلوارِ بازار را برانداز کرد و نگاهش روی پوسترهای‌جرئت تبلیغاتی که دیوارهای کافه را تزیین کرده بودند، ثابت ماند.
موضوعِ رایجِ میانِ آن‌ها، انتخاباتِ‌بخت قریب‌الوقوعِ مجلسِ ملی بود که‌وقفه‌ای قرار بود روزِ یکشنبه آغاز شود.
سه نامزد برای این مقام رقابت می‌کردند:عقربِ متیو بولانژه، نمایندهٔ حزبِ ملی؛ اوگ آرتوآ، پرچمدارِ‌ترسِ حزبِ روشنگری؛ و ژاک سانسون، از حزبِ انقلابی.
لومیان در حالی که شور و شوقِ پیرامونِ‌وقفه‌ای مسیرِ منتهی به بلوارِ بازار، پلاکِ ۱۲۶ را‌اثرش تماشا می‌کرد، غرق در خواندنِ بیانیه‌های نامزدها شد.
متیو بولانژه، نمایندهٔ فعلیِ مجلس از بازارِ محلهٔ نجیب‌زاده، مدافعِ احیای شکوهِ گذشتهٔ اینتیس بود. شعارِ او این بود: «اینتیس را دوباره باشکوه کنیم.»پنجرهٔ بولانژه مشکلاتِ کنونیِ کشور را به شکست در جنگِ اخیر با پادشاهیِ لوئن نسبت می‌داد. راه‌حلِ پیشنهادیِ او شاملِ سازماندهیِ مجددِ ارتشِ اینتیس با تمرکزِ‌ثابت دوباره بر اولویت دادن به منافعِ اینتیس بود. او به دنبالِ بازپس‌گیریِ امتیازاتِ ازدست‌رفته در قارهٔ جنوبی، تقویتِ اقتصاد و دگرگون کردنِ محلهٔ بازار بود.
بولانژه باور داشت که فرایندِ «اینتیس را دوباره باشکوه کنیم»، فرصت‌های شغلیِ فراوانی به‌طلسم ساکنانِ محلهٔ بازار می‌بخشد و آن‌ها را قادر می‌سازد تا چه از طریقِ سفر‌نگون‌بختی به قارهٔ جنوبی، چه با پیوستن به ارتش یا بهره‌برداری از تجارتِ خارجی، ثروت‌اندوزی کنند.
اوگ آرتوآ، نامزدی که اخیراً محبوبیتِ قابل‌توجهی به دست آورده بود، مدافعِ «شغلِ بیشتر، برای جامعه‌ای عادلانه‌تر» بود. وعدهٔ او رونق بخشیدن‌پنجرهٔ به اقتصاد، ساختِ کارخانه‌های بیشتر در بخشِ جنوبیِ محلهٔ بازار و هم‌زمان برداشتنِ غل‌وزنجیرهایی بود که صاحبانِ کارخانه، بانکداران، سرمایه‌گذاران و بازرگانان را‌کرده محدود می‌کرد. با این حال، اهدافِ او شاملِ به چالش کشیدنِ امتیازاتِ کلیسا و ثروتمندان و وضعِ مالیات‌های سنگین‌تر بر آن‌ها نیز می‌شد.
ژاک سانسون، عضوِ حزبِ انقلابی، با این باورِ اوگ آرتوآ موافق بود‌طلسم که امتیازاتِ اجتماعی جایی در دنیای مدرن ندارند. سانسون معتقد بود که‌روزِ صرف‌نظر از وابستگی به کلیسا یا منافعِ مالی، همه باید مالیاتِ برابر بپردازند.
او جسورانه ادعا می‌کرد که سیاست‌های تعرفه‌ایِ کنونی مانعِ پیشرفتِ اینتیس است، به‌ویژه دیوارهای شهر و ۵۴ ایست‌بازرسیِ اطرافِ‌جرئت تریر. سانسون مدافعِ گردشِ آزادِ کالاها و ایجادِ بازارِ آزاد بود که به گسترشِ کارخانه‌ها و افزایشِ چشمگیرِ درآمدهای مالیاتی‌برانداز می‌انجامید. با گرفتنِ مالیات از طبقهٔ ممتاز در کنارِ این اصلاحات، خزانه‌داریِ ملی به‌سرعت از هرگونه افتِ اولیه بهبود می‌یافت.
سانسون قصد داشت در زمانِ مناسب، اجرای نظامِ‌افتاده تضمینِ مستمریِ مدنظرِ امپراتور روزل را بررسی کند تا‌دادنِ حمایتِ ضروری را برای کارگرانِ محلهٔ بازار فراهم آورد.
شعارِ او این‌جایی بود: «آن دیوارهای‌روژهٔ لعنتی را فرو بریزید!»
لومیان پس از پایانِ خواندنِ‌جریان برنامه‌های نامزدها، بی‌اختیار تمایل پیدا‌این کرد به ژاک سانسون رأی بدهد.
هرچند مشخص نبود سانسون تواناییِ تحققِ ایده‌هایش را‌روژهٔ دارد یا نه، الکل و کالاهای ارزان‌تر، مزایا و‌ترسِ امنیتِ ملموسی برای مردمِ محلهٔ بازار به همراه می‌آورد.
در موردِ مالیات گرفتن از طبقهٔ ممتاز‌جریان هم، تا زمانی که این بار از‌طلسم یک کوپه تجاوز نمی‌کرد، چندان نگران نبودند.
با این حال، کاملاً پیدا بود که ژاک سانسون با تبعیض روبه‌رو است.زهرآگین پوسترهای تبلیغاتی‌اش به دورترین گوشه‌ها رانده شده بود و به‌سختی دیده می‌شد. این‌زاویه‌ای برخورد ناشی از وضعیتِ همیشگیِ حزبِ انقلابی به‌عنوانِ اقلیت در مجلسِ ملی بود.
از آنجا که باندِ خارِ زهرآگین از اوگ آرتوآ از حزبِ روشنگری‌طلسم حمایت می‌کرد، لومیان بیشترین توجهش را به این نامزد معطوف کرد. او نه‌تنها‌کامل برنامهٔ انتخاباتیِ آرتوآ را خواند، بلکه عکس‌های رنگی‌اش را نیز به‌دقت بررسی کرد.
آرتوآ، مردی سی‌واندی ساله، موهای سیاه، پرپشت و حالت‌داری داشت با رگه‌هایی از خاکستری در‌زهرآگین شقیقه‌هایش. بینیِ کشیده و مغرورانه‌ای داشت که چشمانِ آبیِ تیره‌اش آن را تکمیل می‌کرد. قدِ‌نشست بلندش جلبِ توجه می‌کرد و وقتی لباسِ رسمی می‌پوشید، وقار و ظرافت از او می‌بارید.
نمی‌تونم بذارم این مرد انتخاب بشه... مگه اینکه قبلش باندِ خارِ زهرآگین رو متلاشی کنم. اما باند هنوز از حمایتِ مرموزِ مادام ماه برخورداره. حتی اگه‌روزِ یه عقربِ سیاه بیفته، یه عقربِ سرخِ دیگه پیدا می‌شه... آره، انتخابات قراره همین یکشنبه شروع بشه. ادارهٔ مرکزیِ پلیس، پلیسِ نظامی و فرابشرانِ رسمی بسیج‌فاش می‌شن تا با هوشیاری رو هر حوزهٔ انتخابیه نظارت کنن. دردسر درست کردن آسون نیست... بهتره کارگرا، باربرا و پیشخدمت‌های باندِ ساوآ رو هم قاطی کنم؟
لومیان در این فکر بود که‌خیلی چطور کرسیِ مجلسِ ملی را برای‌روژهٔ متیو بولانژه و ژاک سانسون تضمین کند.
غرق در فکر، چشم به‌رسمی پنجره دوخته بود به این‌می‌رفت امید که لویی لوند را ببیند.
پس از گذشتِ مدتی طولانی، خورشیدِ‌ایجاد طلایی در آسمان بالا آمد. لومیان‌دادنِ فهمید که انتظار کشیدن دیگر فایده‌ای ندارد.
اول اینکه هویتش دردسرساز بود. او همچنان زیرِ نظرِ دقیقِ باندِ خارِ زهرآگین قرار داشت و‌شود این موضوع مانع از آن می‌شد که در ساختمانی روبه‌روی خانهٔ راجر «عقربِ سیاه» منتظر بماند.رهگذرانِ چنین زاویهٔ دیدی، میدانِ دیدش را محدود می‌کرد و خطرِ نادیده گرفتنِ جزئیاتِ مهم را افزایش می‌داد.
دوم اینکه به‌عنوانِ سردستهٔ باندِ ساوآ، مسئولیت‌های متعددی‌فهمید بر عهده داشت و نیازمندِ استراحت بود. انتظارِ‌اصلیِ ۲۴ساعته در دو روزِ پیاپی عملاً غیرممکن بود.
همان‌طور که این‌عجیبش افکار در ذهنش می‌چرخید،کند فکری به سرش زد.
وقتی این‌همه زیردست دارم و حتی‌ایجاد با پولِ خودم آنتونی رید رو استخدام‌اثرش کردم، چرا خودم این کار رو بکنم؟
با این فکر، از جایش‌مرکزِ برخاست و از کافه بیرون رفت‌ترسِ و راهیِ تالارِ رقصِ نسیم شد.
وقتی به اواسطِ بلوارِ بازار رسید، تجمعِ کنارِ خیابان توجهش را‌خانهٔ جلب کرد. در حاشیهٔ جمعیت، حلقه‌ای از مأمورانِ پلیس با یونیفرم‌های سیاه‌جرئت ایستاده بودند و دو ردیف افسرِ سواره‌نظام رهگذران را زیرِ نظر داشتند.
در میانِ جمعیتِ ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفری، سکویی چوبی‌پیش و موقت برپا بود. مردی با کت‌وشلوارِ سیاه و‌عقربِ بدونِ پاپیون روی سکو ایستاده بود و سخنرانی می‌کرد.
پوسترِ غول‌آسایی از چهره‌اش دیوارِ‌وقفه‌ای بیرونیِ خانهٔ پشتِ سرش را پوشانده‌نشان بود. صدای رسایش در خیابان‌ها می‌پیچید:
«ما به شغل‌عقربِ نیاز داریم. ما به‌باندِ درآمدِ بهتر نیاز داریم...
«من کارخانه‌های‌کند بیشتری در خیابانِ‌می‌رفت سنت ایلر می‌سازم...
«من برای‌ماهیتِ این کارخانه‌ها قولِ‌رسمی تخفیفِ مالیاتی می‌دم...»
آه، این‌جریان مسیو اوگ‌نمی‌شد آرتوآ نیست؟
لومیان با استفاده از قدش که‌اصلیِ از میانگینِ اینتیسی‌ها بلندتر بود، می‌توانست‌رفتن سخنران را روی سکوی چوبی به‌وضوح ببیند.
او همان اوگ آرتوآی برازنده، مو‌خیلی مشکی و چشم‌آبی بود؛ نامزدی که‌روژهٔ باندِ خارِ زهرآگین از او حمایت می‌کرد!
لومیان چند ثانیه گوش داد و نگاهش‌کند ناخودآگاه طبقاتِ بالاییِ ساختمانِ روبه‌روی اوگ آرتوآ را‌نیست کاوید و پنجره‌ها و بام را وارسی کرد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، نشانه‌هایی از‌ایجاد مأمورانِ پلیس یا افرادی دید که‌دادنِ مشخص بود به آن خانه تعلق ندارند.
حسابی ازش محافظت می‌شه... از اون‌اصلیِ موقعیت‌ها نمی‌تونم با تفنگ به سر‌رفتن یا سینهٔ اوگ آرتوآ شلیک کنم...
لومیان با‌کند اندکی حسرت‌پیش نگاهش را برگرداند.
راهِ دیگری هم برای تضمینِ شکستِ اوگ آرتوآ‌همان‌طور در انتخابات وجود داشت و آن هم این‌خانهٔ بود که کلاً از شرکتِ او جلوگیری کند.
مردگان خودبه‌خود‌جریان حقِ نامزدی را‌وقفه‌ای از دست می‌دادند!
لومیان در کافه به‌طور جدی به عملی بودنِ این نقشه فکر کرده بود، اما به این نتیجه رسید که آشوبِ بیش از حدی به پا می‌کند. باندهای‌داریول محلهٔ بازار احتمالاً بسیج می‌شدند و به‌عنوانِ سپرِ بلا مورد استفاده قرار می‌گرفتند. خودش هم در این دسته قرار می‌گرفت. اگر چنین می‌شد، هویتِ واقعی‌اش احتمالاً لو‌آغاز می‌رفت و مجبور می‌شد اگر نه از کلِ تریر، دست‌کم از محلهٔ بازار بگریزد. در این صورت، فرصتِ ردیابیِ مادام پوآلیس و کشیش را از دست می‌داد.
ترورِ نامزدِ انتخابات چالشِ بزرگی به‌خیلی نظر می‌رسید. حتی اگر بخت یاری‌اش‌روژهٔ می‌کرد و موفق می‌شد، فرارش تضمین‌شده نبود.
لومیان نگاهش را به افرادی که پشتِ سکوی چوبی‌پیش ایستاده بودند معطوف کرد. آن‌ها به‌احتمالِ زیاد اعضای ستادِ‌عقربِ انتخاباتیِ اوگ آرتوآ بودند؛ سه مرد و دو زن.
در میانشان زنی با موهای سرخِ آتشین به چشم‌طلسم می‌خورد که شایعه بود تباری اشرافی دارد. چهره‌اش با خطوطی‌روز تراش‌خورده خیره‌کننده بود، اما در کل، زیبایی‌اش حالتی خنثی داشت.
او که قدبلند بود و لباسِ شکارِ‌باندِ سفید و قهوه‌ای به تن داشت، همراه‌زیاد با چهار نفرِ دیگر آنجا ایستاده بود.
لومیان که می‌ترسید لویی لوند را از دست بدهد،جایی دیگر به سخنرانیِ اوگ آرتوآ توجهی نکرد. از جمعیت بیرون‌زهرآگین آمد و راهِ تالارِ رقصِ نسیم را در پیش گرفت.
هنگامِ ظهر مشتریانِ کمی در تالار بودند. برخی‌همان‌طور از پیشخدمت‌ها و متصدیانِ بار در حالِ استراحت بودند‌روژهٔ و بقیه خود را با نظافت مشغول کرده بودند.
لومیان رو به لویی و سارکوتا کرد‌این و گفت: «چهار نفر رو بفرستید تا‌زمان پلاکِ ۱۲۶ بلوارِ بازار رو زیرِ نظر بگیرن.»
لویی با صدایی پر از‌مرکزِ حیرت تکرار کرد: «۱۲۶... اونجا‌نتیجه خونهٔ راجر «عقربِ سیاه» نیست؟»
یعنی سرکرده بازم‌همان‌طور می‌خواد برای باندِ خارِ‌زود زهرآگین دردسر درست کنه؟
لومیان با‌ماهیتِ چهره‌ای بی‌پرده‌فرابشرانِ سر تکان داد.
«درست فهمیدی. خیلی نزدیک نشید و حواستون باشه‌حال کسی متوجهتون نشه. از زاویه‌های مختلف نگهبانی بدید‌داشت و ببینید بینِ رهگذرا پیداش می‌شه یا نه.»
لومیان به پوسترهای تحتِ تعقیبِ‌مرکزِ روی دیوار و تصویرِ لویی لوند‌ترسِ که همان نزدیکی بود، اشاره کرد.
از زمانی که لویی به باندِ ساوآ‌زود پیوسته بود، پوسترِ تحتِ تعقیبِ خودش بی‌سروصدا‌سیاه به نقطه‌ای دورتر از چشم منتقل شده بود.
لویی و سارکوتا توجهشان را به پوسترِ تحتِ‌همان‌طور تعقیب جلب کردند و با دقت محتوایش را‌خانهٔ بررسی کردند. کلماتی مثلِ «دهکدهٔ کوردو» به چشمشان خورد.
آن‌ها مقصودِ‌جریان کلی را فهمیدند‌وقفه‌ای و بی‌درنگ پذیرفتند.
«چشم، سرکرده.»
وقتی آن چهار خلافکار با پوسترِ‌خیلی تحتِ تعقیب از تالارِ رقصِ نسیم رفتند،عقربِ لومیان رو به لویی و سارکوتا کرد.
«در چند روزِ آینده،فرابشرانِ وظیفهٔ شما حفظِ نظم‌همان‌طور در تالارِ رقصِ طبقهٔ اوله.»
لومیان پس از دادنِ دستوراتش، با بی‌خیالی افزود: «همین الان‌برای بخش‌هایی از سخنرانیِ اوگ آرتوآ رو شنیدم. بد نبود. هوم... باندِ‌روزِ ساوآی ما از کی به‌عنوانِ نمایندهٔ مجلسِ محلهٔ بازار حمایت می‌کنه؟»
لویی نگاهِ سریعی‌عقربِ به اطراف انداخت و‌باندِ صدایش را پایین آورد.
«بارون اشاره کرد‌همان‌طور که قصد داره به‌زود مسیو آرتوآ رأی بده.»