چپتر 383: بداهه‌پردازی
0با صدای افتادن و لغزیدنِ عینکِ‌مانندِ تک‌چشمی، نگهبان سر کج کرد و‌بتواند شگفتی و سردرگمی در چهره‌اش دوید.
واکنشش غریب بود. نه خشمی نشان داد و‌آقای نه نیروی کمکی خبر کرد. گویی آنچه رخ‌پیروانش داده بود را بخشی از نمایشی رازآلود می‌پنداشت.
لومیان لبخندزنان از کنارش‌وقتی گذشت و بی‌آنکه نگاهِ‌نگهبانی دومی بیندازد، راهیِ پله‌ها شد.
حالتِ چهرهٔ نگهبان‌بی‌همتا دگرگون شد، اما سرانجام‌بودند از مداخله دست کشید.
چشمانش که هنوز لبریز از سردرگمی و تفکر‌ابله بود به اطراف چرخید و پوزخندی عجیب و مشتاقانه‌ببخشد بر لبانش نشست؛ گویی انتظارِ رخدادی مهیج را می‌کشید.
وقتی لومیان به طبقهٔ دوم رسید، دو نگهبانی که‌ابله عینکِ تک‌چشمی داشتند، بی‌هیچ ممانعتی تماشایش کردند که می‌گذرد. آن‌ها‌فرابشرانِ نیز همان لبخندهای مرموز و منتظر را بر لب داشتند.
لومیان ناامیدانه زمزمه‌می‌کشید کرد: «هیچ فرابشرِ‌دوم ردهٔ پایینی اینجا نیست؟»
خود را برای درگیری آماده کرده بود؛ نمایشی که می‌خواست برای میخانهٔ تنها‌آمون در آن‌سوی خیابان اجرا کند. اما در کمالِ تعجب، دیگر آمون‌های تقلبیِ تالارِ‌فرابشرانِ رقصِ بی‌همتا فقط آدم‌هایی عادی بودند و هیچ‌یک تمایلی به درگیری با او نداشتند.
البته منطقی هم بود. آمون مانندِ آقای ابله یا مادر بزرگ نبود که بتواند‌گسترده در مقیاسی گسترده به پیروانش عطیه ببخشد. فرابشرانِ ردهٔ پایین و میانی نیز احتمالاً‌فرشتگان از پیش کشته شده بودند؛ چه‌بسا در آن نبردِ نامحسوسِ فرشتگان از بین رفته بودند.
افرادِ باقی‌مانده احتمالاً اصلاً خبر نداشتند که تالارِ رقص غیرعادی شده و‌نبود بسیاری از همکارانشان بی‌هیچ ردی ناپدید شده‌اند. لابد گمان می‌کردند لومیان قرار‌کشته است به آن‌ها بپیوندد یا بر اثرِ شوخی و حقه‌ای دیوانه شده است.
وقتی هیچ آمونِ تقلبی‌ای برای درگیری نمانده‌رسید بود، لومیان چاره‌ای نداشت جز اینکه خودش دست‌آن‌ها به بداهه‌پردازی بزند و به موقعیت جان ببخشد.
هفت‌تیرش را از غلاف بیرون‌آدم‌هایی کشید و با خونسردی به‌نداشتند اتاق‌های دو سوی راهرو شلیک کرد.
بنگ! بنگ! بنگ!
هر گلوله با دقت به پنجره‌ای‌آمون می‌خورد و صدای خُردشدنِ شیشه‌ها همگام‌نبود با صدای شلیک در تالار می‌پیچید.
نگهبانانِ طبقهٔ دوم از کارهای لومیان جا خوردند و‌داشتند گیج شدند. گمان می‌کردند یکی از همکاران بارها او‌لبخندهای را دست انداخته و همین به فروپاشیِ روانی‌اش انجامیده است.
وگرنه چرا باید‌بی‌همتا به هوا و‌عادی پنجره‌ها شلیک می‌کرد؟
نگهبانان بی‌اختیار دستِ راستشان را بالا بردند تا عینکِ تک‌چشمی‌بزرگ را روی چشمشان میزان کنند. حالتِ چهره‌شان هر لحظه مشتاق‌تر‌میانی می‌شد؛ گویی انتظارِ نقطهٔ اوجِ این نمایشِ دلهره‌آور را می‌کشیدند.
برو، با کوهِ یخِ نهفته‌منطقی در زیرِ دریا و ترسی که‌بزرگ در تاریکی کمین کرده روبه‌رو شو!
لومیان پس از‌می‌کشید شلیکِ چهار تیر، به‌رسید بزرگ‌ترین دفترِ کار رسید.
درِ نیمه‌باز را هل داد‌آدم‌هایی و مردی را دید که‌نداشتند پشتِ میزِ چوبیِ عظیمی نشسته است.
مرد پیشانیِ پهن و گونه‌هایی باریک داشت. موهای‌ابله تیره و کمی مجعدش قابِ چهره‌اش شده بود‌عطیه و چشمانِ آبیِ روشنش خیره و بی‌تمرکز می‌نمود.
او نیز عینکِ تک‌چشمیِ بلورینی‌منطقی روی چشمِ راستش گذاشته و ردای‌بزرگ سیاه و گشادی به تن داشت.
لومیان با ابروهای‌می‌کشید گره‌خورده وارد شد‌دوم و پرسید: «تیمونز؟»
مرد از بهت بیرون آمد و‌عادی با لحنی ناامید، گویی چیزِ گران‌بهایی‌منطقی را از دست داده باشد، جواب داد.
«من تیمونزم.»
لومیان که هم جا خورده‌منطقی بود و هم خنده‌اش گرفته‌مادر بود، پرسید: «تو هنوز نمردی؟»
تا جایی که می‌دانست، دیگر اعضای تالارِ رقصِ بی‌همتا در وضعیتی میانِ آمون‌کردند بودن و آمون نبودن قرار داشتند. اما تیمونز، مدیرِ اینجا، لابد عمیقاً انگل‌زده شده‌اینجا بود. چنین شخصی باید در نبردِ سطحِ فرشتگان از بین می‌رفت و جان می‌داد.
اما این‌طور نبود.
تیمونز با همان سرخوردگی و‌آمون خلأِ کسی که روحش را‌بزرگ باخته، نگاهی به لومیان انداخت.
«خیلیا آرزوی مرگمو‌نداشتند دارن، ولی انگار‌آمون قدرتِ نفرین کردنمو ندارن.
«شایدم از قبل‌می‌کشید مردم. فقط یه‌دوم پوسته ازم مونده.»
لومیان با دستِ چپ قراردادِ فیتز، بازرگانِ ورشکسته، را‌تمایلی از کیفش بیرون کشید و گفت: «اینا مهم نیست. مهم‌نبود اینه که ۱۱۰,۰۰۰ ورل‌دورِ موکلم رو با سودش پس بدی.»
انتظار داشت تیمونز‌البته درخواستش را رد کند‌آقای و درگیری بالا بگیرد.
تیمونز افسردگی‌اش را پس‌البته زد، دستی به پیشانی‌آقای کشید و لبخند زد.
«توی گاوصندوق پولِ نقد‌وقتی و جواهرات هست. هرچی‌نگهبانی می‌خوای بردار. رمزش ۰۱۰۱۰۳ـه.»
لومیان با ناامیدی‌بی‌همتا آهی کشید: «فکر‌عادی می‌کردم مقاومت می‌کنی.»
تیمونز به هفت‌تیرِ توی دستِ لومیان چشم دوخت و گفت: «من‌نبود فقط یه کلاهبردارم، نه یه آدمِ خسیس. وقتی بی‌پول بشم می‌تونم‌پیش بازم سرِ بقیه کلاه بذارم. ولی اگه بمیرم، دیگه هیچی برام نمی‌مونه.
«تازه‌ش هم، من همین امروزم‌منطقی مهم‌ترین چیزمو از دست دادم.مادر ۱۱۰,۰۰۰ ورل‌دور در برابرش هیچی نیست.»
یعنی چی که اگه بی‌پول بشی می‌تونی‌رسید بازم سرِ بقیه کلاه بذاری؟ تا حالا‌می‌گذرد به ذهنت نرسیده از راه‌های قانونی پولدار بشی؟
لومیان لب‌هایش را‌بی‌همتا برچید و به‌سوی‌عادی گاوصندوقِ مکانیکیِ دفتر رفت.
سه، دو، یک... همان‌طور که به‌مانندِ گاوصندوق نزدیک می‌شد معکوس می‌شمرد و‌بتواند انتظار داشت تیمونز از پشت غافلگیرش کند.
با این حال، صاحبِ تالارِ رقصِ بی‌همتا‌مانندِ بی‌حرکت ماند. نه فریادِ کمک سر داد‌مقیاسی و نه تلاشی برای خبر کردنِ پلیس کرد.
لومیان جلوی گاوصندوقِ مکانیکیِ خاکستریِ آهنی چمباتمه زد. با‌داشتند رمزی که تیمونز داده بود، دستگیره را چند بار‌لبخندهای چرخاند تا اینکه صدای رضایت‌بخشِ باز شدنِ قفل را شنید.
نگاهی به اسکناس‌ها و شمش‌های طلا انداخت‌بودند که بی‌شک بیش از ۱۰۰,۰۰۰ ورل‌دور می‌ارزیدند. کیفش‌آقای را باز کرد و همه را درونش ریخت.
با پایانِ کار، لومیان هفت‌تیرش را‌مانندِ بالا آورد، پنجرهٔ دفتر را خُرد‌بتواند کرد و از آن بیرون خزید.
لبانِ تیمونز به لبخندی شیطنت‌آمیز‌منطقی کشیده شد؛ لبخندی که بر لبانِ‌بزرگ همهٔ حاضرانِ آنجا نقش بسته بود.
اما در آن‌می‌کشید لحظه، لومیان ناگهان چرخید‌رسید و ماشه را کشید.
بنگ!
گلوله‌ای زردرنگ مماس با موهای‌آمون تیمونز گذشت و در کابینتی‌بزرگ در همان نزدیکی فرو رفت.
بدنِ تیمونز که عینکِ تک‌چشمی به‌آمون چشم داشت منقبض شد و لبخندش‌نبود محو گشت. چشمانش پر از گیجی بود.
حتی بوی سوختگی‌می‌کشید چیزی را بالای‌دوم سرش حس کرد.
لومیان پوزخند‌رقصِ زد و‌فقط دست تکان داد.
«غافلگیر شدی؟»
با این حرف، از لبهٔ‌منطقی پنجره بیرون پرید و در کوچهٔ‌بزرگ پشتِ تالارِ رقصِ بی‌همتا فرود آمد.
حالتِ چهرهٔ تیمونز رفته‌رفته تغییر‌طبقهٔ کرد و اکنون جای خود را‌ممانعتی به سردرگمی و بهت داده بود.
در داخلِ تالارِ رقصِ بی‌همتا، رقصنده‌هایی که عینکِ تک‌چشمی روی چشمِ راست و کت‌وشلوارِ کوتاه‌آقای به تن داشتند، به کارِ خود مشغول بودند و مشتاقانه منتظرِ پایین آمدنِ مزاحم بودند‌پیش و تصور می‌کردند که او عینکِ تک‌چشمی به چشم می‌زند و رسماً به جمعشان می‌پیوندد.
با این حال، در میانِ‌آمون صدای بریده‌بریدهٔ شلیک‌ها، نتوانستند شاهدِ‌بزرگ منظره‌ای باشند که انتظارش را می‌کشیدند.
...
در نزدیکیِ میدانِ برزخ در خیابانِ قدیم، برجِ ناقوسی‌داشتند متعلق به کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی قرار داشت.لبخندهای در مجاورتِ برجِ ناقوس، ساختمانی ده‌طبقه و نوساز ایستاده بود.
فرانکا که خود را به شکلِ یک مزدورِ زنِ‌تمایلی معمولی درآورده بود، با تلسکوپی برنجی در لبهٔ پشت‌بام مستقر‌نبود شد و نگاهش را به میخانهٔ تنها در دوردست دوخت.
در میانِ پژواکِ دوردستِ شلیک‌ها، لیا، متصدیِ بار که پیراهنی سفید، پاپیونِ مشکی‌مقیاسی و پیراهنی تیره‌رنگ تا زانو به تن داشت، در ورودیِ میخانه ظاهر شد و‌نامحسوسِ چشمانش را به تالارِ رقصِ بی‌همتا که به‌صورتِ مورب در روبه‌رویش قرار داشت، دوخت.
طولی نکشید که فرانکا موش‌های خاکستری‌رنگی را دید که‌ابله از کنارِ پاهای لیا بیرون می‌آیند. این موش‌ها از‌ببخشد خیابان گذشتند و در کنارِ ساختمانِ باستانی ناپدید شدند.
پس از دو تا سه دقیقهٔ دیگر، مرد و‌داشتند زنی از میخانهٔ تنها خارج شدند، راهِ خود را از‌مرموز میانِ نگهبانان باز کردند و واردِ تالارِ رقصِ بی‌همتا شدند.
فرانکا آن دو را از درونِ تلسکوپش به‌دقت وارسی کرد و متوجه شد هنگامی که با‌ابله نگهبانان «تعامل» داشتند، حالتِ چهره‌شان سرزنده و حرکاتشان چابک به نظر می‌رسید. با این حال، وقتی‌شده از خیابان عبور کردند و از نگهبانان گذشتند، چهره‌شان خشک‌تر و حرکاتشان تا حدودی ماشینی شد.
فرانکا با‌نداشتند خود گمانه‌زنی‌منطقی کرد: عروسک؟
اما در موردِ محلِ اختفای عروسک‌گردانی که این عروسک‌ها را ساخته و کنترل‌بتواند می‌کرد، اصلاً نمی‌توانست چیزی تشخیص دهد. تنها چیزی که می‌توانست استنتاج کند این‌چه‌بسا بود که بُردِ مؤثرِ این توانایی ده‌ها متر، اگر نه بیشتر، وسعت داشت.
در عین حال، بی‌اختیار شکایت کرد: وقتی آدم دوروبرشونه، مثلِ آدمای واقعی‌تماشایش به نظر می‌رسن. ولی وقتی کسی نیست، عروسک‌گردان به خودش زحمت نمی‌ده‌فرابشرِ حالتِ چهره و جزئیاتِ شخصیتشون رو حفظ کنه؟ این خیلی غیرحرفه‌ای نیست؟
یا شاید این یه تاکتیک‌آدم‌هایی برای ترسوندنِ تماشاگرا و رهگذرای‌نداشتند تصادفیه که اتفاقی چشمشون بهشون می‌افته؟
فرانکا به مراقبتِ خود ادامه داد تا اینکه لومیان به شکلِ اصلی‌اش بازگشت،مقیاسی لباسش را عوض کرد و اقداماتِ ضدّردیابی‌اش را به پایان رساند. حتی در‌نبردِ آن زمان هم، وقتی لومیان به دیدارش آمد، نتوانست عروسک‌گردان را پیدا کند.
به جز لیا،نداشتند بقیه همه به‌آمون نظر می‌رسید عروسک باشند!
فرانکا استیصالش را به لومیان منتقل کرد: «این سطح از احتیاط و وسواس بیش‌می‌گذرد از حد نیست؟ نتونستم هیچ‌چیزِ قطعی‌ای پیدا کنم. تنها چیزی که می‌تونم تأیید کنم‌نیست اینه که قطعاً یه عروسک‌گردان اینجاست، و خیلی احتمال داره که بیشتر از یکی باشه.»
شنیدنِ گزارشِ او به‌تنهایی سرِ لومیان‌عادی را به درد آورد، درست مثلِ‌منطقی زمانی که با آمون سروکار داشت.
ممکن بود به این دلیل «همسایه» شده‌آقای باشند که در پنهان کردنِ شکلِ واقعی‌شان مهارتِ‌پیروانش بالایی داشتند و به‌شدت گریزپا و غیرقابل‌کشف بودند؟
لومیان پیش از پرسیدن، اندکی تأمل‌آمون کرد: «هیچ راهی نیست که از پیشگویی‌بتواند آینه جادویی برای جمع‌آوریِ سرنخ استفاده کنی؟»
فرانکا در‌مهیج پاسخ به‌آرامی‌وقتی سر تکان داد.
«این مسیرِ غیب‌بینه. مگه اینکه بتونم‌عادی مستقیماً یکی از عروسک‌ها رو تسخیر کنم،آمون وگرنه نمی‌تونم بدنِ واقعی‌شون رو پیدا کنم.»
لومیان در حالی که به تالارِ‌مانندِ رقصِ بی‌همتا که اکنون آرام گرفته‌بتواند بود خیره شده بود، سکوت کرد.
«بیا برگردیم. تو گردهماییِ بعدی، از من کسی را می‌شناسم، هیسوکا و‌نبود بارد اطلاعات جمع می‌کنیم. اونا نباید به اندازهٔ لوکی گریزپا باشن. هنوز‌کشته می‌تونیم وانمود کنیم که گول خوردیم و ببینیم می‌تونیم بیرون بکشیمشون یا نه.»
وقتی زمانش می‌رسید، تیغهٔ پنهان نمی‌توانست جلو بیاید؛ مشنگ باید‌بی‌هیچ خودش به آن رسیدگی می‌کرد. فرانکا از قبل نسخه‌ای از اطلاعاتِ‌ناامیدانه لوکی را خریده بود و در میانِ مظنونانِ احتمالی قرار داشت.
فرانکا که متوجه شده‌فقط بود این بهترین اقدامشان‌هیچ‌یک است، موافقت کرد: «موافقم.»
آن دو بی‌درنگ از آپارتمانِ‌آمون بلندمرتبه خارج شدند و یک‌بزرگ کالسکهٔ کرایه‌ایِ چهارچرخ و چهارنفره گرفتند.
وقتی کالسکه به تقاطعِ میانِ محله‌آمون رصدخانه و محله کلیسای جامع یادبود‌نبود رسید، فرانکا رو به لومیان کرد.
«نمی‌خوای یه‌مهیج اقدامِ ضدّردیابیِ‌وقتی دیگه انجام بدی؟»
لومیان با لبخند پاسخ داد: «تکیه به مهارت‌های‌هیچ‌یک ضدّغیب‌بینیِ تو کافی نیست؟ گذشته از این، بعد از‌مادر ترکِ تالارِ رقصِ بی‌همتا، چند اقدامِ ضدّردیابی انجام دادم.»
فرانکا چند ثانیه به‌منطقی او خیره شد و سپس‌مادر آهی از سرِ تسلیم کشید.
«باشه.»
...
بلوارِ بازار، محلهٔ بازار.
لومیان در حالی که کیفی پر از اسکناس و طلا‌بزرگ حمل می‌کرد، از فرانکا خداحافظی کرد و به سمتِ خیابانِ هرج‌ومرج‌احتمالاً به راه افتاد. از سوی دیگر، فرانکا به خیابانِ روپوش‌سفیدها بازگشت.
خیابانِ هرج‌ومرج مثلِ همیشه سرزنده و شلوغ بود. لومیان‌ابله راهِ خود را از میانِ دست‌فروشان و عابرانِ پیاده‌ببخشد باز کرد و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین نزدیک‌تر شد.
ناگهان، حسِ ناخوشایندی را تجربه کرد. بدنش‌رسید انگار هماهنگی‌اش را از دست داد، گویی‌می‌گذرد کسی به مفاصلش چسب تزریق کرده بود.