چپتر 383: بداهه‌پردازی
0با صدای افتادن و لغزیدنِ عینکِ‌بزرگ تک‌چشمی، نگهبان سر کج کرد و‌عطیه شگفتی و سردرگمی در چهره‌اش دوید.
واکنشش غریب بود. نه خشمی نشان داد و‌مادر نه نیروی کمکی خبر کرد. گویی آنچه رخ‌ببخشد داده بود را بخشی از نمایشی رازآلود می‌پنداشت.
لومیان لبخندزنان از کنارش‌ابله گذشت و بی‌آنکه نگاهِ‌بتواند دومی بیندازد، راهیِ پله‌ها شد.
حالتِ چهرهٔ نگهبان‌تقلبیِ دگرگون شد، اما سرانجام‌فقط از مداخله دست کشید.
چشمانش که هنوز لبریز از سردرگمی و تفکر‌بتواند بود به اطراف چرخید و پوزخندی عجیب و مشتاقانه‌احتمالاً بر لبانش نشست؛ گویی انتظارِ رخدادی مهیج را می‌کشید.
وقتی لومیان به طبقهٔ دوم رسید، دو نگهبانی که‌بزرگ عینکِ تک‌چشمی داشتند، بی‌هیچ ممانعتی تماشایش کردند که می‌گذرد. آن‌ها‌میانی نیز همان لبخندهای مرموز و منتظر را بر لب داشتند.
لومیان ناامیدانه زمزمه‌آقای کرد: «هیچ فرابشرِ‌بزرگ ردهٔ پایینی اینجا نیست؟»
خود را برای درگیری آماده کرده بود؛ نمایشی که می‌خواست برای میخانهٔ تنها‌نداشتند در آن‌سوی خیابان اجرا کند. اما در کمالِ تعجب، دیگر آمون‌های تقلبیِ تالارِ‌پیروانش رقصِ بی‌همتا فقط آدم‌هایی عادی بودند و هیچ‌یک تمایلی به درگیری با او نداشتند.
البته منطقی هم بود. آمون مانندِ آقای ابله یا مادر بزرگ نبود که بتواند‌فرابشرانِ در مقیاسی گسترده به پیروانش عطیه ببخشد. فرابشرانِ ردهٔ پایین و میانی نیز احتمالاً‌باقی‌مانده از پیش کشته شده بودند؛ چه‌بسا در آن نبردِ نامحسوسِ فرشتگان از بین رفته بودند.
افرادِ باقی‌مانده احتمالاً اصلاً خبر نداشتند که تالارِ رقص غیرعادی شده و‌مقیاسی بسیاری از همکارانشان بی‌هیچ ردی ناپدید شده‌اند. لابد گمان می‌کردند لومیان قرار‌چه‌بسا است به آن‌ها بپیوندد یا بر اثرِ شوخی و حقه‌ای دیوانه شده است.
وقتی هیچ آمونِ تقلبی‌ای برای درگیری نمانده‌نبود بود، لومیان چاره‌ای نداشت جز اینکه خودش دست‌پایین به بداهه‌پردازی بزند و به موقعیت جان ببخشد.
هفت‌تیرش را از غلاف بیرون‌رقصِ کشید و با خونسردی به‌بودند اتاق‌های دو سوی راهرو شلیک کرد.
بنگ! بنگ! بنگ!
هر گلوله با دقت به پنجره‌ای‌آقای می‌خورد و صدای خُردشدنِ شیشه‌ها همگام‌مقیاسی با صدای شلیک در تالار می‌پیچید.
نگهبانانِ طبقهٔ دوم از کارهای لومیان جا خوردند و‌مقیاسی گیج شدند. گمان می‌کردند یکی از همکاران بارها او‌پیش را دست انداخته و همین به فروپاشیِ روانی‌اش انجامیده است.
وگرنه چرا باید‌تقلبیِ به هوا و‌بی‌همتا پنجره‌ها شلیک می‌کرد؟
نگهبانان بی‌اختیار دستِ راستشان را بالا بردند تا عینکِ تک‌چشمی‌گسترده را روی چشمشان میزان کنند. حالتِ چهره‌شان هر لحظه مشتاق‌تر‌شده می‌شد؛ گویی انتظارِ نقطهٔ اوجِ این نمایشِ دلهره‌آور را می‌کشیدند.
برو، با کوهِ یخِ نهفته‌مانندِ در زیرِ دریا و ترسی که‌بتواند در تاریکی کمین کرده روبه‌رو شو!
لومیان پس از‌آقای شلیکِ چهار تیر، به‌نبود بزرگ‌ترین دفترِ کار رسید.
درِ نیمه‌باز را هل داد‌رقصِ و مردی را دید که‌بودند پشتِ میزِ چوبیِ عظیمی نشسته است.
مرد پیشانیِ پهن و گونه‌هایی باریک داشت. موهای‌بتواند تیره و کمی مجعدش قابِ چهره‌اش شده بود‌میانی و چشمانِ آبیِ روشنش خیره و بی‌تمرکز می‌نمود.
او نیز عینکِ تک‌چشمیِ بلورینی‌مانندِ روی چشمِ راستش گذاشته و ردای‌بتواند سیاه و گشادی به تن داشت.
لومیان با ابروهای‌آقای گره‌خورده وارد شد‌بزرگ و پرسید: «تیمونز؟»
مرد از بهت بیرون آمد و‌بی‌همتا با لحنی ناامید، گویی چیزِ گران‌بهایی‌تمایلی را از دست داده باشد، جواب داد.
«من تیمونزم.»
لومیان که هم جا خورده‌مانندِ بود و هم خنده‌اش گرفته‌نبود بود، پرسید: «تو هنوز نمردی؟»
تا جایی که می‌دانست، دیگر اعضای تالارِ رقصِ بی‌همتا در وضعیتی میانِ آمون‌ببخشد بودن و آمون نبودن قرار داشتند. اما تیمونز، مدیرِ اینجا، لابد عمیقاً انگل‌زده شده‌افرادِ بود. چنین شخصی باید در نبردِ سطحِ فرشتگان از بین می‌رفت و جان می‌داد.
اما این‌طور نبود.
تیمونز با همان سرخوردگی و‌مادر خلأِ کسی که روحش را‌گسترده باخته، نگاهی به لومیان انداخت.
«خیلیا آرزوی مرگمو‌منطقی دارن، ولی انگار‌آقای قدرتِ نفرین کردنمو ندارن.
«شایدم از قبل‌آقای مردم. فقط یه‌بزرگ پوسته ازم مونده.»
لومیان با دستِ چپ قراردادِ فیتز، بازرگانِ ورشکسته، را‌عادی از کیفش بیرون کشید و گفت: «اینا مهم نیست. مهم‌ابله اینه که ۱۱۰,۰۰۰ ورل‌دورِ موکلم رو با سودش پس بدی.»
انتظار داشت تیمونز‌آقای درخواستش را رد کند‌نبود و درگیری بالا بگیرد.
تیمونز افسردگی‌اش را پس‌آمون زد، دستی به پیشانی‌مادر کشید و لبخند زد.
«توی گاوصندوق پولِ نقد‌ابله و جواهرات هست. هرچی‌بتواند می‌خوای بردار. رمزش ۰۱۰۱۰۳ـه.»
لومیان با ناامیدی‌تقلبیِ آهی کشید: «فکر‌بی‌همتا می‌کردم مقاومت می‌کنی.»
تیمونز به هفت‌تیرِ توی دستِ لومیان چشم دوخت و گفت: «من‌پیروانش فقط یه کلاهبردارم، نه یه آدمِ خسیس. وقتی بی‌پول بشم می‌تونم‌نبردِ بازم سرِ بقیه کلاه بذارم. ولی اگه بمیرم، دیگه هیچی برام نمی‌مونه.
«تازه‌ش هم، من همین امروزم‌مانندِ مهم‌ترین چیزمو از دست دادم.نبود ۱۱۰,۰۰۰ ورل‌دور در برابرش هیچی نیست.»
یعنی چی که اگه بی‌پول بشی می‌تونی‌نبود بازم سرِ بقیه کلاه بذاری؟ تا حالا‌فرابشرانِ به ذهنت نرسیده از راه‌های قانونی پولدار بشی؟
لومیان لب‌هایش را‌تقلبیِ برچید و به‌سوی‌بی‌همتا گاوصندوقِ مکانیکیِ دفتر رفت.
سه، دو، یک... همان‌طور که به‌بزرگ گاوصندوق نزدیک می‌شد معکوس می‌شمرد و‌عطیه انتظار داشت تیمونز از پشت غافلگیرش کند.
با این حال، صاحبِ تالارِ رقصِ بی‌همتا‌ابله بی‌حرکت ماند. نه فریادِ کمک سر داد‌پیروانش و نه تلاشی برای خبر کردنِ پلیس کرد.
لومیان جلوی گاوصندوقِ مکانیکیِ خاکستریِ آهنی چمباتمه زد. با‌مقیاسی رمزی که تیمونز داده بود، دستگیره را چند بار‌پیش چرخاند تا اینکه صدای رضایت‌بخشِ باز شدنِ قفل را شنید.
نگاهی به اسکناس‌ها و شمش‌های طلا انداخت‌فقط که بی‌شک بیش از ۱۰۰,۰۰۰ ورل‌دور می‌ارزیدند. کیفش‌منطقی را باز کرد و همه را درونش ریخت.
با پایانِ کار، لومیان هفت‌تیرش را‌بزرگ بالا آورد، پنجرهٔ دفتر را خُرد‌عطیه کرد و از آن بیرون خزید.
لبانِ تیمونز به لبخندی شیطنت‌آمیز‌مانندِ کشیده شد؛ لبخندی که بر لبانِ‌بتواند همهٔ حاضرانِ آنجا نقش بسته بود.
اما در آن‌آقای لحظه، لومیان ناگهان چرخید‌نبود و ماشه را کشید.
بنگ!
گلوله‌ای زردرنگ مماس با موهای‌مادر تیمونز گذشت و در کابینتی‌گسترده در همان نزدیکی فرو رفت.
بدنِ تیمونز که عینکِ تک‌چشمی به‌آقای چشم داشت منقبض شد و لبخندش‌مقیاسی محو گشت. چشمانش پر از گیجی بود.
حتی بوی سوختگی‌آقای چیزی را بالای‌بزرگ سرش حس کرد.
لومیان پوزخند‌آمون‌های زد و‌تالارِ دست تکان داد.
«غافلگیر شدی؟»
با این حرف، از لبهٔ‌مانندِ پنجره بیرون پرید و در کوچهٔ‌بتواند پشتِ تالارِ رقصِ بی‌همتا فرود آمد.
حالتِ چهرهٔ تیمونز رفته‌رفته تغییر‌مادر کرد و اکنون جای خود را‌پیروانش به سردرگمی و بهت داده بود.
در داخلِ تالارِ رقصِ بی‌همتا، رقصنده‌هایی که عینکِ تک‌چشمی روی چشمِ راست و کت‌وشلوارِ کوتاه‌منطقی به تن داشتند، به کارِ خود مشغول بودند و مشتاقانه منتظرِ پایین آمدنِ مزاحم بودند‌پایین و تصور می‌کردند که او عینکِ تک‌چشمی به چشم می‌زند و رسماً به جمعشان می‌پیوندد.
با این حال، در میانِ‌مادر صدای بریده‌بریدهٔ شلیک‌ها، نتوانستند شاهدِ‌گسترده منظره‌ای باشند که انتظارش را می‌کشیدند.
...
در نزدیکیِ میدانِ برزخ در خیابانِ قدیم، برجِ ناقوسی‌مقیاسی متعلق به کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی قرار داشت.پیش در مجاورتِ برجِ ناقوس، ساختمانی ده‌طبقه و نوساز ایستاده بود.
فرانکا که خود را به شکلِ یک مزدورِ زنِ‌عادی معمولی درآورده بود، با تلسکوپی برنجی در لبهٔ پشت‌بام مستقر‌ابله شد و نگاهش را به میخانهٔ تنها در دوردست دوخت.
در میانِ پژواکِ دوردستِ شلیک‌ها، لیا، متصدیِ بار که پیراهنی سفید، پاپیونِ مشکی‌ببخشد و پیراهنی تیره‌رنگ تا زانو به تن داشت، در ورودیِ میخانه ظاهر شد و‌افرادِ چشمانش را به تالارِ رقصِ بی‌همتا که به‌صورتِ مورب در روبه‌رویش قرار داشت، دوخت.
طولی نکشید که فرانکا موش‌های خاکستری‌رنگی را دید که‌بزرگ از کنارِ پاهای لیا بیرون می‌آیند. این موش‌ها از‌پایین خیابان گذشتند و در کنارِ ساختمانِ باستانی ناپدید شدند.
پس از دو تا سه دقیقهٔ دیگر، مرد و‌مقیاسی زنی از میخانهٔ تنها خارج شدند، راهِ خود را از‌کشته میانِ نگهبانان باز کردند و واردِ تالارِ رقصِ بی‌همتا شدند.
فرانکا آن دو را از درونِ تلسکوپش به‌دقت وارسی کرد و متوجه شد هنگامی که با‌آمون نگهبانان «تعامل» داشتند، حالتِ چهره‌شان سرزنده و حرکاتشان چابک به نظر می‌رسید. با این حال، وقتی‌احتمالاً از خیابان عبور کردند و از نگهبانان گذشتند، چهره‌شان خشک‌تر و حرکاتشان تا حدودی ماشینی شد.
فرانکا با‌مانندِ خود گمانه‌زنی‌ابله کرد: عروسک؟
اما در موردِ محلِ اختفای عروسک‌گردانی که این عروسک‌ها را ساخته و کنترل‌گسترده می‌کرد، اصلاً نمی‌توانست چیزی تشخیص دهد. تنها چیزی که می‌توانست استنتاج کند این‌نامحسوسِ بود که بُردِ مؤثرِ این توانایی ده‌ها متر، اگر نه بیشتر، وسعت داشت.
در عین حال، بی‌اختیار شکایت کرد: وقتی آدم دوروبرشونه، مثلِ آدمای واقعی‌عطیه به نظر می‌رسن. ولی وقتی کسی نیست، عروسک‌گردان به خودش زحمت نمی‌ده‌فرشتگان حالتِ چهره و جزئیاتِ شخصیتشون رو حفظ کنه؟ این خیلی غیرحرفه‌ای نیست؟
یا شاید این یه تاکتیک‌رقصِ برای ترسوندنِ تماشاگرا و رهگذرای‌بودند تصادفیه که اتفاقی چشمشون بهشون می‌افته؟
فرانکا به مراقبتِ خود ادامه داد تا اینکه لومیان به شکلِ اصلی‌اش بازگشت،ببخشد لباسش را عوض کرد و اقداماتِ ضدّردیابی‌اش را به پایان رساند. حتی در‌رفته آن زمان هم، وقتی لومیان به دیدارش آمد، نتوانست عروسک‌گردان را پیدا کند.
به جز لیا،منطقی بقیه همه به‌آقای نظر می‌رسید عروسک باشند!
فرانکا استیصالش را به لومیان منتقل کرد: «این سطح از احتیاط و وسواس بیش‌فرابشرانِ از حد نیست؟ نتونستم هیچ‌چیزِ قطعی‌ای پیدا کنم. تنها چیزی که می‌تونم تأیید کنم‌باقی‌مانده اینه که قطعاً یه عروسک‌گردان اینجاست، و خیلی احتمال داره که بیشتر از یکی باشه.»
شنیدنِ گزارشِ او به‌تنهایی سرِ لومیان‌بی‌همتا را به درد آورد، درست مثلِ‌تمایلی زمانی که با آمون سروکار داشت.
ممکن بود به این دلیل «همسایه» شده‌نبود باشند که در پنهان کردنِ شکلِ واقعی‌شان مهارتِ‌پایین بالایی داشتند و به‌شدت گریزپا و غیرقابل‌کشف بودند؟
لومیان پیش از پرسیدن، اندکی تأمل‌آقای کرد: «هیچ راهی نیست که از پیشگویی‌گسترده آینه جادویی برای جمع‌آوریِ سرنخ استفاده کنی؟»
فرانکا در‌مانندِ پاسخ به‌آرامی‌ابله سر تکان داد.
«این مسیرِ غیب‌بینه. مگه اینکه بتونم‌بی‌همتا مستقیماً یکی از عروسک‌ها رو تسخیر کنم،نداشتند وگرنه نمی‌تونم بدنِ واقعی‌شون رو پیدا کنم.»
لومیان در حالی که به تالارِ‌بزرگ رقصِ بی‌همتا که اکنون آرام گرفته‌عطیه بود خیره شده بود، سکوت کرد.
«بیا برگردیم. تو گردهماییِ بعدی، از من کسی را می‌شناسم، هیسوکا و‌مقیاسی بارد اطلاعات جمع می‌کنیم. اونا نباید به اندازهٔ لوکی گریزپا باشن. هنوز‌چه‌بسا می‌تونیم وانمود کنیم که گول خوردیم و ببینیم می‌تونیم بیرون بکشیمشون یا نه.»
وقتی زمانش می‌رسید، تیغهٔ پنهان نمی‌توانست جلو بیاید؛ مشنگ باید‌گسترده خودش به آن رسیدگی می‌کرد. فرانکا از قبل نسخه‌ای از اطلاعاتِ‌چه‌بسا لوکی را خریده بود و در میانِ مظنونانِ احتمالی قرار داشت.
فرانکا که متوجه شده‌تالارِ بود این بهترین اقدامشان‌آدم‌هایی است، موافقت کرد: «موافقم.»
آن دو بی‌درنگ از آپارتمانِ‌مادر بلندمرتبه خارج شدند و یک‌گسترده کالسکهٔ کرایه‌ایِ چهارچرخ و چهارنفره گرفتند.
وقتی کالسکه به تقاطعِ میانِ محله‌آقای رصدخانه و محله کلیسای جامع یادبود‌مقیاسی رسید، فرانکا رو به لومیان کرد.
«نمی‌خوای یه‌مانندِ اقدامِ ضدّردیابیِ‌ابله دیگه انجام بدی؟»
لومیان با لبخند پاسخ داد: «تکیه به مهارت‌های‌آدم‌هایی ضدّغیب‌بینیِ تو کافی نیست؟ گذشته از این، بعد از‌مانندِ ترکِ تالارِ رقصِ بی‌همتا، چند اقدامِ ضدّردیابی انجام دادم.»
فرانکا چند ثانیه به‌ابله او خیره شد و سپس‌مقیاسی آهی از سرِ تسلیم کشید.
«باشه.»
...
بلوارِ بازار، محلهٔ بازار.
لومیان در حالی که کیفی پر از اسکناس و طلا‌گسترده حمل می‌کرد، از فرانکا خداحافظی کرد و به سمتِ خیابانِ هرج‌ومرج‌چه‌بسا به راه افتاد. از سوی دیگر، فرانکا به خیابانِ روپوش‌سفیدها بازگشت.
خیابانِ هرج‌ومرج مثلِ همیشه سرزنده و شلوغ بود. لومیان‌بزرگ راهِ خود را از میانِ دست‌فروشان و عابرانِ پیاده‌پایین باز کرد و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین نزدیک‌تر شد.
ناگهان، حسِ ناخوشایندی را تجربه کرد. بدنش‌نبود انگار هماهنگی‌اش را از دست داد، گویی‌فرابشرانِ کسی به مفاصلش چسب تزریق کرده بود.