چپتر 297: قراردادِ خبرچین
0لومیان در راهِ بازگشت به محلهٔ بازار، به دیوارهٔ‌بفهمم کالسکه تکیه داد و بارِ دیگر تمامِ ماجرا را‌موقتاً از نظر گذراند. فهمید مشکلی را از قلم انداخته است.
یه ردهٔ ۷ وسطِ یه مأموریتِ نسبتاً ساده به‌فرشته طرزِ مرموزی غیبش می‌زنه و الانم احتمالاً مرده. سازمانِ‌رقصِ مخفیِ پشتش همین‌طوری وانمود می‌کنه که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؟
امشب حقیقت رو‌واقعیِ می‌فهمن و تحقیقات‌حمایتِ رو شروع می‌کنن؟
سرکرده به‌عنوانِ یه توطئه‌گر، محاله به این موضوع فکر‌تنهایی نکرده باشه. با این حال، بهم هشدار نداد و‌گرگینه گذاشت تنهایی برم خونه... داره ازم به‌عنوانِ طعمه استفاده می‌کنه؟
آره، سازمانِ مخفیِ پشتِ گرگینه ممکنه امشب دست به کار نشه. تا وقتی حواسشون جمع باشه، باید بفهمن که گم‌شدنِ‌تالارِ زیردستشون مشکلِ خیلی بزرگیه. به نظر می‌رسه باندِ ساوآ به این سادگی‌ها هم نیست. اگه من جای اونا بودم، یه‌هوشش مدت دست نگه می‌داشتم تا اتفاقای بعدی بیفته. بعدش از این هرج‌ومرج استفاده می‌کردم تا وضعیتِ واقعیِ باندِ ساوآ رو بفهمم.
البته، اگه حمایتِ یه فرشته رو داشته باشن‌حمایتِ و بتونن کاری کنن که موقتاً توی تالارِ رقصِ‌تالارِ نسیم فرود بیاد، می‌تونن هر کاری دلشون می‌خواد بکنن...
حالا که بهش فکر می‌کنم، اون گرگینه با اینکه مغرور بود، اون‌قدرام احمق یا بی‌پروا نبود. هوشش در حدِ معمول بود. حتماً از قبل چند‌بهش نفر از اعضای عادیِ باندِ ساوآ رو گرفته و قبل از اینکه رهبری رو که تازه به باندِ ساوآ پیوسته—یعنی من—هدف بگیره، وضعیتِ اون چندتا‌چندتا رهبر رو تا حدودی فهمیده. منطقیش اینه که من نباید قاطیِ مسائلِ اصلیِ باندِ ساوآ شده باشم. رازهای زیادی نمی‌دونم و دردسرِ زیادی هم درست نمی‌کنم...
تازه، اعضای عادیِ باندِ ساوآ نمی‌دونن که من به آتش‌افروز ارتقا پیدا کردم. با توجه به سابقهٔ مبارزه‌های اخیرم،ممکنه اون یارو باورش شده که می‌تونه به‌راحتی از پسم بربیاد. توی نبردِ تن‌به‌تن، یه گرگینه با قابلیتِ خوددرمانیِ قوی‌تر،اگه سرعتِ بیشتر، زورِ زیادتر و واکنش‌های فرز، که چنگال‌هاش دست‌کمی از سلاح‌های فرابشری نداره، خیلی سرتر از یه تحریک‌کننده‌ست...
وقتی لومیان به تالارِ رقصِ نسیم برگشت، دیگر اوضاع را در ذهنش مرتب‌داشته کرده بود. انگشتِ آقای کِی را در جیبش لمس کرد و در ظاهر بی‌خبر‌می‌خواد از همه‌جا، واردِ اتاقش در طبقهٔ دوم شد. دست‌ورویی شست و به رختخواب رفت.
...
با طلوعِ خورشید، ژنا در حالی که تکه‌نانی‌داشته تست به دندان گرفته بود، با عجله از خیابانِ‌نسیم پاستور، پلاکِ ۱۷ در محلهٔ باغِ گیاه‌شناسی بیرون آمد.
شبِ گذشته برای دیدنِ برادرش برگشته بود. در تختی که پیش‌تر با مادرش شریک‌طعمه بود، تا نیمه‌شب غلت زد و سرانجام خوابش برد. صبحِ زود بیدار شد، چرا که‌زیردستشون نمی‌خواست با همسایه‌هایی روبه‌رو شود که چه‌بسا دربارهٔ مجرمِ تحتِ تعقیب، «سلیا بلو»، پرس‌وجو می‌کردند.
هوا هنوز تاریک بود و خیابان‌ها خلوت. ژنا از کنارِ‌البته معدود دست‌فروشان و رهگذران گذشت و به کوچه‌ای در نزدیکیِ‌تالارِ خیابانِ سنت ایلر پیچید که از آن هم سوت‌وکورتر بود.
و همان‌جا، چهره‌ای‌می‌کردم آشنا را دید‌بفهمم که نزدیک می‌شد.
مردی بود با پوستِ قهوه‌ای، لب‌های کلفت و موهای زردِ روشن که مرتب شانه‌زده بود. خونِ‌رقصِ بومیانِ قارهٔ جنوبی در رگ‌هایش جریان داشت و تکه‌چسبی نه‌چندان جلب‌توجه‌کننده روی پلِ بینی‌اش دیده می‌شد. پیراهنی‌بی‌پروا روشن و جلیقه‌ای زرد به تن داشت و نشانِ مقدسِ خورشیدِ زرینی به سینه‌اش سنجاق شده بود.
نشانِ مقدسِ خورشید... دلِ‌حال ژنا ریخت و به‌گذاشت یاد آورد او کیست.
او فرابشری از کلیسای خورشیدِ فروزانِ‌می‌کردم ابدی بود که زمانی وظیفهٔ محافظت‌فرشته از اوگ آرتوآ را بر عهده داشت!
ژنا غریزی می‌خواست برگردد و کوچه را ترک کند، اما متوجه شد فرابشرِ‌کاری دیگری از کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در خروجیِ کوچه کشیک می‌دهد! او هم یکی‌بهش از فرابشرانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی بود که از اوگ آرتوآ محافظت کرده بود!
چشمانِ والانتن از آبِ‌بفهمم دریاچه آبی‌تر بود و‌داشته حالتی سرد در چهره داشت.
ژنا از حرکت ایستاد و نفسش را در سینه‌تنهایی حبس کرد. دستِ راستش روی کمرش نشست، آماده تا‌گرگینه در یک چشم‌به‌هم‌زدن هفت‌تیر و خنجرِ پنهانش را بیرون بکشد.
ایمره با دیدنِ حالتِ محتاطانهٔ‌هرج‌ومرج او، به‌سرعت گفت: «آروم باشید!البته ما برای دستگیریِ شما نیومدیم.»
ژنا با یادآوریِ تحلیلِ فرانکا دربارهٔ احتمالِ اینکه فرابشرانِ رسمی‌داشته او را به خبرچینِ خود تبدیل کنند، کمی آرام شد،فرود اما همچنان با احتیاط ایمره و والانتن را زیرِ نظر داشت.
ایمره لبخندی دوستانه زد و گفت: «درسته‌فرشته که ما فرابشرانِ آزاد رو از بین می‌بریم،تالارِ اما معنیش این نیست که گزینه‌های دیگه‌ای نداریم.»
«از شایعه‌های مربوط به چوبهٔ مرگ نترسید. اینجا تریره. فرابشرانِ آزادی‌خونه که واقعاً گناهکار نباشن، به همچین سرنوشتی دچار نمی‌شن. البته، مواردِ‌نشه مشابه توی استان‌ها، دهکده‌ها، شهرهای کوچیک و شهرک‌های دیگه اتفاق می‌افته.»
ژنا از نیتِ فرابشرانِ رسمی مطمئن‌تر‌می‌کردم شد. خود را به خامی زد‌فرشته و پرسید: «از من چی می‌خواید؟»
ایمره لبخند زد.
«امیدواریم بتونید‌وضعیتِ با ما‌بفهمم همکاری کنید.
«راستش، اگه عمداً نذاشته‌حال بودیم برید، خیلی وقت‌گذاشت پیش دستگیر شده بودید.»
ژنا لحظه‌ای در فکر فرو رفت و‌وضعیتِ به این اندیشید که چطور پس از ترورِ‌بتونن اوگ آرتوآ توانسته بود زندگیِ آرامی داشته باشد.
پس از‌هرج‌ومرج مدتی، با‌وضعیتِ تردید پرسید: «همکاری؟»
ایمره لبخند‌وضعیتِ زد و‌بفهمم سر تکان داد.
«اجازه بدید خودم رو معرفی کنم. من‌نداد ایمره هستم، یکی از پالایندگانِ تفتیشِ عقایدِ‌طعمه کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی. اینم همکارم، والانتنه.
«هر فرابشرِ آزادی حسن‌نیتِ ما و شانسِ همکاری رو به دست نمیاره. ما وضعیتِ شما رو بررسی کردیم و‌توی مطمئن شدیم که شما هم به خدا ایمان دارید و جرمِ سنگینی مرتکب نشدید. علاوه بر این، بعد از‌بی‌پروا به دست آوردنِ قدرت‌های فرابشری، خودتون رو کنترل کردید و از توانایی‌هاتون سوءاستفاده نکردید، البته به‌جز ترورِ اوگ آرتوآ.
«ما نفرت و انتخابِ شما رو درک می‌کنیم. هرچی باشه، اون کافری بود که سزاوارِ مرگه. هر‌تالارِ کسی حق داره از طرفِ خدا اونو تطهیر کنه. باید بدونید که اگه ما ترتیبش رو نداده‌احمق بودیم و عمداً چشممون رو روی کارهای شما نبسته بودیم، نمی‌تونستید از دفترِ نمایندهٔ مجلس فرار کنید.»
ژنا آرام سر تکان‌بفهمم داد و نشان داد که‌باشن تازه متوجهِ قضیه شده است.
ایمره ادامه داد: «چون شما مؤمنی هستید که ذاتاً به‌برم خودتون وفادار موندید و از توانایی‌هاتون سوءاستفاده نمی‌کنید، می‌خوایم ازتون دعوت‌کار کنیم خبرچینِ ما بشید و اطلاعاتِ مربوطه رو به ما بدید.
«نگران نباشید، مجبورتون نمی‌کنیم به دوستانتون خیانت کنید.واقعیِ فقط می‌خوایم حواستون به چیزایی باشه که ممکنه‌کاری برای محلهٔ بازار و تریر فاجعه به بار بیارن.»
به خودم وفادار‌می‌کردم بمونم و از‌بفهمم توانایی‌هام سوءاستفاده نکنم...
ژنا با تمسخرِ خودش فکر کرد:وضعیتِ گذشته این‌طوری بودم، الانم به‌زور همینم،داشته ولی تو آینده هم همین‌طوری می‌مونم؟
دلش می‌خواست به آن‌ها بگوید‌البته که خیلی دیر رسیده‌اند و‌بتونن او دیگر آن آدمِ سابق نیست.
بعد از لحظه‌ای مکث گفت: «منم تو محلهٔ بازار‌تنهایی زندگی می‌کنم. خوشحال می‌شم از طریقِ شما کمک کنم‌گرگینه هر مشکلی که ممکنه به اینجا آسیب بزنه حل بشه.»
او با درایت‌بیفته تمایلش را برای‌می‌کردم همکاری نشان داد.
در آن لحظه، فکری به ذهنِ‌بفهمم ژنا رسید و بی‌اختیار گفت: «دو‌بتونن روز پیش یه چیزی کشف کردم!»
ایمره با تعجب‌واقعیِ به هم‌تیمی‌اش والانتن نگاه‌فرشته کرد و پرسید: «چی؟»
انتظار نداشتند خبرچینِ‌باشه تازه‌استخدام‌شده‌شان به این‌هشدار زودی اطلاعاتی بدهد.
ژنا تعریف کرد که چطور در گردهماییِ رازآلودی شرکت کرده و آنجا خبرِ ناپدید شدنِ دربانِ صومعهٔ درهٔ عمیق را‌تالارِ شنیده است. توضیح داد که پس از پذیرفتنِ مأموریتِ مربوطه، چطور او و همراهش به‌طورِ تصادفی به راهبی با چشمِ مکانیکی‌حدِ برخورده‌اند که واردِ معدنِ سنگی در آن حوالی شده و غارِ پنهانی را پر از دست‌وپاهای بی‌شمارِ انسانی باز کرده است.
در تمامِ این مدت، هویت و‌بفهمم نامِ همراهش و همچنین زمان و مکانِ‌کاری گردهماییِ علومِ غریبه را پنهان نگه داشت.
ایمره و‌وضعیتِ والانتن هم‌زمان خوشحال‌البته و جدی بودند.
از این دستاوردِ غیرمنتظره‌حال خوشحال بودند، اما عجیب‌گذاشت بودنِ موقعیت نیز نگرانشان می‌کرد.
وقتی حرف‌های ژنا تمام شد، ایمره‌می‌کردم او را تحسین کرد: «خیلی خوبه. این‌داشته همون نوع همکاری‌ایه که بهش نیاز داریم.»
والانتن با‌هرج‌ومرج بی‌میلی سر‌وضعیتِ تکان داد.
این‌طور نبود که نیازی به چنین خبرچینی نبیند؛ ماجرای اوگ آرتوآ دیدگاهِ او را‌توی دربارهٔ فرابشرانِ آزاد به‌شدت تغییر داده بود. با این حال، کمی دلخور بود، زیرا ایمره‌مغرور می‌توانست به‌تنهایی سلیا بلو را متقاعد کند، اما اصرار داشت والانتن را هم درگیر کند.
می‌توانست بعد از ستایشِ خورشیدِ بامدادی،هشدار به خانه برود تا استراحت کند و‌ازم از صبحانه در کنارِ خانواده‌اش لذت ببرد.
با این‌بعدی حال، استدلالِ‌بعدش ایمره منطقی بود.
طبقِ قوانین، بهتر بود هنگامِ جذبِ خبرچین‌ها،البته به‌ویژه فرابشرانی که به چند مسیرِ خاص مانندِ‌موقتاً دیوبانو تعلق داشتند، دو پالاینده حضور داشته باشند.
ایمره توضیح داده بود که در طولِ سال‌ها، بسیاری از پالایندگان هنگامِ جذبِ دیوبانوها به‌عنوانِ‌تالارِ خبرچین یا تعقیبِ آن‌ها، در تلهٔ اغواگری گرفتار شده‌اند. این موضوع باعث می‌شد عاشق شوند،بود به کلیسا خیانت کنند و در میانِ عذابِ ایمان، مهارِ خود را از دست بدهند.
از این رو، حضورِ دو‌بهم پالاینده برای نظارت بر یکدیگر‌برم در چنین مواردی ضروری بود.
هرچند ژنا هنوز یک قاتل بود و تا رسیدن به شرایطِ یک‌فرشته دیوبانوی لذتِ واقعی راهِ درازی در پیش داشت، اما نمی‌شد در این موارد‌می‌تونن بی‌گدار به آب زد، به‌ویژه در موردِ یک قاتلِ زن که نادر بود.
بعد از تحسین، ایمره اضافه کرد: «همکاری یعنی هر دو طرف بتونن‌بتونن از این موضوع سود ببرن. ما بر اساسِ اطلاعاتی که می‌دین، بهتون پاداش‌بکنن می‌دیم. می‌تونید از بینِ پول، مواد، دانش، سلاح و چیزای دیگه انتخاب کنید.»
ژنا لحظه‌ای مکث کرد و‌البته پرسید: «برای چیزایی که الان‌بتونن گفتم هم پاداشی در کار هست؟»
ایمره پرسید: «چی می‌خواین؟»
ژنا بی‌درنگ‌بعدی جواب داد: «مادهٔ‌هرج‌ومرج اصلیِ معجونِ محرک.»
او پیش از‌می‌کردم این فرمولِ معجون را‌البته از فرانکا گرفته بود.
ایمره غافلگیر نشد. سر تکان داد و‌فرشته گفت: «بعد از اینکه صحت و اهمیتِ این‌تالارِ اطلاعات رو بررسی کردیم، در موردش حرف می‌زنیم.»
ژنا که از قبل امیدِ‌بهم چندانی نداشت، زیاد ناامید نشد‌برم و جواب داد: «بسیار خب.»
ایمره تکه‌کاغذِ سفیدی با ظاهری معمولی بیرون آورد‌واقعیِ که چند بندِ ساده روی آن نوشته شده بود‌کنن و حرف‌هایی را که تازه زده بود، خلاصه می‌کرد.
شرایطِ قرارداد ایجاب نمی‌کرد که ایمانِ ژنا پیوسته‌حمایتِ با خورشیدِ فروزانِ ابدی باشد، اما از او‌توی می‌خواست که به هیچ خدای پلیدی ایمان نیاورد.
ژنا که باتجربه بود، شرایط را بارها و بارها‌باشن خواند تا اینکه مطمئن شد مشکلی وجود ندارد و‌فرود سپس با کمالِ میل نامِ واقعی‌اش را امضا کرد.
او تماشا کرد که ایمره خودنویسی از طلای‌گذاشت ناب بیرون آورد و نامش را امضا کرد. سپس‌پشتِ به‌سرعت چند کلمهٔ قرمزِ درخشان در جایگاهِ محضردار نوشت.
درخششی خورشیدمانند برای لحظه‌ای‌بعدش کوتاه قرارداد را در بر‌بفهمم گرفت و سپس ناپدید شد.
ژنا پس از خداحافظی‌وضعیتِ با ایمره و والانتن، به‌سمتِ‌فرشته خیابانِ روپوش‌سفیدها به راه افتاد.
...
خیابانِ روپوش‌سفیدها،نکرده پلاکِ ۳،حال آپارتمانِ ۶۰۱.
لومیان در سپیده‌دم فرانکا را از خواب بیدار‌واقعیِ کرد و در حالی که با چهرهٔ خشمگینِ‌کاری او روبه‌رو شده بود، ماجرای گرگینه را تعریف کرد.
فرانکا به‌سرعت حواسش را جمع کرد و متفکرانه زمزمه کرد:داشته «اگه تحقیقاتِ بعدی در کار باشه، کسی که باهاش روبه‌رو‌فرود می‌شی یا زامبی‌ه یا شبح. من بیشتر احتمال می‌دم دومی باشه.»
لومیان گیج شده بود: «ها؟»
فرانکا با لحنی قاطع توضیح‌بهم داد: «اونا ردهٔ ۶ و‌برم ردهٔ ۵ مسیرِ زندانی هستن.»
لومیان که هنوز گیج بود،هرج‌ومرج آهی کشید و گفت: «انگار‌البته این مسیر رو خیلی خوب می‌شناسی.»
فرانکا خندید: «البته. تو کلِ دنیا، به‌جز چند تا فرابشرِ مسیرِ‌باشن زندانی، بقیه به دو جناح تعلق دارن. یکیش سازمانِ تروریستیِ قارهٔ‌می‌تونن جنوبی، یعنی مکتبِ گلِ سرخ‌ه که قبلاً بهت گفتم، و اون یکی...»
در این لحظه مکث کرد و‌حمایتِ عمداً سربه‌سرِ لومیان گذاشت. بعد از‌کنن چند ثانیه فاش کرد: «کلیسای آقای ابله.»