چپتر 130: ردیابی
0لومیان حرکاتِ‌آتش‌افروز مارگو را‌والانتن خیلی خوب می‌شناخت.
خودش هم‌مخفی دقیقاً همین‌زیرزمینی کار را می‌کرد!
سپس به یاد آورد اورور گفته بود فرابشرانِ مسیرِ شکارچی‌بسنجد در جمهوریِ اینتیس نسبتاً رایج‌اند. لومیان شک داشت که مارگو هم‌دستانی فرابشری از مسیرِ شکارچی باشد، اما نمی‌توانست رده‌اش را تشخیص دهد.
رئیسِ یه باند تا وقتی مجبور نشه رده‌ش رو بالا نمی‌بره... اگه مارگو واقعاً فرابشرِ مسیرِ شکارچی باشه، نباید از ردهٔ ۷باشد—با بالاتر بره. تازه، احتمالش کمه که آتش‌افروز باشه. لیا و والانتن که تازه ردهٔ ۷ هستن، همین الانش هم بازرس‌های نخبه به‌انداخت حساب میان. یعنی اونا از یه گردن‌کلفتِ رده‌بالا که تو منطقه پرسه می‌زنه، زن‌ها رو می‌دزده و به روسپی‌ها زور می‌گه، ضعیف‌ترن؟
لومیان در حالی که عقب‌هستن می‌رفت و نگاهش را برمی‌گرداند،میان در سکوت با خود اندیشید.
هرچند بعید به نظر می‌رسید مارگو به‌عمداً ردهٔ ۷ رسیده یا حتی از آن گذشته‌دانشِ باشد، لومیان جرئت نمی‌کرد بی‌گدار به آب بزند.
اگه اسمِ رده‌ش چیزی مثلِ‌احتمالات «اراذل» بود و ایجاب می‌کرد‌بسنجد مثلِ اونا رفتار کنه چی؟
اگه باندِ خارِ زهرآگین پیچیده‌تر از چیزی بود که به نظر می‌رسید‌کنار و فقط شاخه‌ای از یه سازمانِ مخفی یا فرقهٔ زیرزمینی با منابعِ‌سرخ فراوان بود که عمداً برای فرار از بازرسی‌های رسمی جلب‌توجه نمی‌کرد چی؟
احتمالش کم بود، اما لومیان با کمبودِ اطلاعات‌نخبه و دانشِ رازآلودِ مربوطه، باید هوشیار می‌ماند. نمی‌توانست‌پرسه احتمالات را کنار بگذارد یا میزانِ وقوعشان را بسنجد.
در راهروی طبقهٔ دوم، مردی که گمان‌عمداً می‌رفت مارگو باشد—با پیراهنِ سرخ و جلیقهٔ سیاه‌دانشِ و دستانی در جیب—رو به سه زیردستش کرد.
اخمِ کمرنگی کرد؛ ظاهراً از‌احتمالات تماسِ غیرضروریِ آن‌ها با ادکلن‌بسنجد گیج و کمی ناخشنود شده بود.
نگاهی به زمین‌کمبودِ انداخت و هوا‌رازآلودِ را بو کشید.
بوی ادکلن فقط به راه‌پله محدود نمی‌شد؛ بلکه با گستاخی تا‌یعنی اتاقِ ۲۰۷ امتداد داشت. علاوه بر این، روی پلهٔ پایینی ردِ‌می‌گه تازه‌ای از برخوردِ یک شیءِ کوچک و سبک به چشم می‌خورد.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، مردی که تصور می‌شد مارگو باشد، بر اساسِ سرنخ‌های محیطی صحنه را در ذهنش بازسازی کرد: مستأجرِ‌می‌ماند اتاقِ ۲۰۷ احتمالاً به دستشویی یا پیشِ یکی از همسایه‌ها رفته بود. در راهِ برگشت، قصد داشته ادکلن بزند اما‌کرد شیشه را روی پله‌ها انداخته است. سپس ادکلن را روی بدنش مالیده و فقط ردهای ضعیفی به جا گذاشته است.
این موضوع با‌هوشیار طرزِ فکرِ مستأجرانِ مسافرخانهٔ‌بگذارد خروسِ زرین همخوانی داشت.
مردی که گمان می‌رفت مارگو باشد، سوءظن‌هایش را‌باید کنار گذاشت و به سه زیردستش دستور داد: «یادتون‌راهروی باشه وقتی برگشتید تالارِ آسیاب کفش‌هاتون رو عوض کنید.»
هر سه‌آتش‌افروز تقریباً هم‌صدا جواب‌هستن دادند: «باشه، رئیس.»
جای تعجب نداشت؛ اغلب‌زیرزمینی از آن‌ها خواسته می‌شد‌برای کارهای مشابهی انجام دهند.
تالارِ آسیاب... لومیان از اتاقِ ۲۰۷ گفتگوی آن‌ها را شنید و هر لحظه بیشتر مطمئن می‌شد که مردی که گمان می‌رفت فرابشرِ‌جیب—رو مسیرِ شکارچی باشد، همان مارگو است. آن روز صبح، پس از گپ زدن با شارلی، در محلهٔ بازار پرسه زده و با دست‌فروشان‌بلکه و مشتریانِ میخانه‌ها هم‌کلام شده بود. آنجا فهمید که تالارِ آسیاب در پلاکِ ۳ خیابانِ هرج‌ومرج، یکی از پایگاه‌های باندِ خارِ زهرآگین است.
تنها وقتی مارگو و دارودسته‌اش به پایین رسیدند، لومیان کلاهِ لبه‌پهنش‌احتمالات را بر سر گذاشت و با آسودگی از اتاق بیرون رفت.باشد—با او ردِ بوی ماندگارِ ادکلن را گرفت و به عمقِ خیابان رفت.
هفت یا هشت دقیقه بعد، به‌الانش تالارِ آسیاب رسید. بوی ضعیفِ ادکلنِ ارزان‌قیمت‌گردن‌کلفتِ تأیید می‌کرد که مارگو و زیردستانش بازگشته‌اند.
تالارِ آسیاب مجسمهٔ باشکوه و کتیبه‌های تالارِ‌عمداً رقصِ نسیم را نداشت. تنها بخشی از خیابان‌دانشِ را اشغال کرده بود و سرسرایی طلایی‌رنگ داشت.
چراغ‌های گازِ محصور در حباب‌های شیشه‌ای و میله‌های‌میزانِ ضربدریِ سیاه روی چهار ستونِ سنگی که سالنِ‌باشد—با ورودی را روشن می‌کردند، تاریکیِ غروب را پس می‌راندند.
در آن لحظه، تالارِ رقص غرق در هیاهو‌باید بود. لومیان پیش از آنکه قدم به داخل بگذارد،راهروی صدای آواز، خنده‌های گوش‌خراش و نواختنِ سازها را شنید.
چیدمانِ آنجا شبیهِ تالارِ رقصِ نسیم بود؛ با پیستِ رقصی‌میان در مرکز که با میزهای گردِ کوچک و صندلی‌ها احاطه شده‌زور بود. زنی جذاب روی سکوی چوبیِ کوتاهی در جلو ایستاده بود.
نیم‌تنهٔ سفید، کوتاه و تحریک‌آمیزی به تن داشت و ردیفِ پاپیون‌های سوتینش به‌وضوح پیدا بود. خالی سیاه‌مربوطه گوشهٔ لبانش را زینت داده و موهای زردِ مایل به قهوه‌ای‌اش را پشتِ سرش گوجه‌ای بسته بود.سرخ آرایشش چشمانِ آبیِ درشت و گودرفته‌اش را برجسته می‌کرد و جذابیتی اغواگرانه و منحط به او می‌بخشید.
در حالی که نرم و ملایم آواز می‌خواند، گهگاه پای‌بسنجد راستش را بالا می‌انداخت. دامنِ کرم‌رنگ، پف‌دار و تا زانوی او‌دستانی مشتریان را وسوسه می‌کرد تا سعی کنند زیرش را دید بزنند.
«پزشکِ مشاور حال‌وهوایی فریبنده داره،
اول با دقت‌الانش آستین‌هاش رو بالا‌حساب می‌زنه و آماده میشه،
من رو‌آتش‌افروز به یادِ‌والانتن اولین عشق‌بازی‌هام می‌ندازه،
اما این طبیبِ خوب،مربوطه فقط با یه نگاه‌احتمالات از بقیه متمایز میشه،
اون با چنان‌فرقهٔ ظرافت و سرعتی نقطهٔ‌عمداً حساس رو پیدا می‌کنه،
آه عشقِ من،زیرزمینی با درایته و‌عمداً لمسش واقعاً ماهرانه است.»
در میانِ این اجرای وسوسه‌انگیز و گیرا،رازآلودِ لومیان به پیشخوانِ بار نزدیک شد و‌بگذارد از متصدیِ بار پرسید: «برای خوردن چی دارید؟»
متصدیِ بار لبخندی زد و پرسید: «میت‌لوفِ‌میان روآن چطوره؟ یا غذاهای معمولی مثلِ سوسیس،می‌زنه نون و گوشتِ دودی رو ترجیح می‌دید؟»
لومیان که از قبل می‌دانست تریری‌ها چقدر‌بازرس‌های به میت‌لوف علاقه دارند، سر تکان داد‌رده‌بالا و گفت: «پس دو پرس میت‌لوفِ روآن.»
«یه لیوان پانچِ سیب چطوره؟ می‌تونه سنگینیِ میت‌لوف رو بگیره.»بازرسی‌های متصدیِ بار وقتی دید لومیان قیمت را نمی‌پرسد، فهمید با‌می‌ماند مشتریِ دست‌ودل‌بازی طرف است و نوشیدنیِ کمی گران‌تری را پیشنهاد داد.
پانچ نوعی کوکتلِ‌هوشیار آب‌میوه بود. لومیان لبخند‌بگذارد زد و گفت: «باشه.»
لومیان که نزدیک به ۲۰۰ ورل‌دور برایش مانده بود، نیازی نمی‌دید در‌کنار خورد و خوراک بیش از حد صرفه‌جویی کند. در هر حال، خساست‌سرخ به خرج دادن برای پرداختِ بدهیِ آنتونی رید، دلالِ اطلاعات، کافی نبود.
متصدیِ بار سریع قیمت را‌هستن گفت: «هر میت‌لوفِ روآن ۳میان لیک و پانچِ سیب ۱۲ لیک.»
لومیان سر تکان داد و یک سکهٔ نقرهٔ یک‌فرار ورل‌دوری را که نقش‌برجستهٔ فرشته‌ای کوچک و خطی محو‌باید روی سطحش داشت، بیرون کشید و برای متصدیِ بار انداخت.
پس از آنکه دو سکهٔ‌احتمالات برنزیِ ۵ کوپه‌ایِ بقیه‌اش را‌بسنجد در جیب گذاشت، باحوصله منتظر ماند.
در آن زمان، خوانندهٔ زنِ روی‌رازآلودِ صحنه اجرایش را تمام کرده بود و‌بگذارد گروهِ موسیقی ضرب‌آهنگِ طبلِ نسبتاً تندی می‌نواخت.
مشتریان به سمتِ پیستِ رقص هجوم بردند،بازرس‌های با ریتم تاب خوردند و فشار، خستگی‌رده‌بالا و دردِ روزانه را از تن بیرون کردند.
مردی که آن نزدیکی نشسته بود، به همراهش پوزخند زد و گفت: «من عاشقِ این فضام. نمی‌دونم کی این‌هوشیار مدل رقصِ چرخشی رو اختراع کرده. خیلی از اون رقصِ کادریِ قدیمی جذاب‌تره! باورت میشه؟ خیلی وقتا پارتنرم تو بغلم‌زیردستش بود، اما باید یه عمر صبر می‌کردم تا نوبتم بشه برقصم. تا اون موقع دیگه شور و شوقم کور می‌شد.»
رقصِ کادری یا رقصِ مربعی به این شکل بود که چهار زن و‌دوم مرد مربعی تشکیل می‌دادند و با اجرای ویولن‌زن می‌رقصیدند و بعد دورِ هم‌کمرنگی می‌چرخیدند. مردِ دیگری خندید و گفت: «من هنوزم کن‌کن و استریپ‌تیز رو ترجیح می‌دم.»
رقصِ کن‌کن که در محلهٔ پرنسسِ سرخ طرفدارِ زیادی داشت، با لگدهای بلند و فرود‌وقوعشان آمدن با پاهای باز شناخته می‌شد. وقتی زنان با دامن‌های کوتاه و جوراب‌شلواری به صف‌کرد می‌شدند و پاهایشان را بالا می‌انداختند، معمولاً صدای تشویق و پرتابِ سکه به دنبالش می‌آمد.
البته این رقصی بود که از نظرِ تکنیکی مهارتِ بالایی می‌طلبید. رقصنده‌ای ماهر باید می‌توانست پایش را تا نوکِ بینی یا نزدیکِ‌می‌گه گوش‌هایش بالا بیاورد. لومیان صداهای اطراف را می‌شنید و گهگاه به پله‌هایی نگاه می‌کرد که بوی ادکلنِ ارزان‌قیمت در آن‌ها محو شده‌چیزی بود. طولی نکشید که دو میت‌لوفِ ضخیم و نوشیدنیِ الکلیِ شفاف و رؤیایی با رویهٔ سرخ و تکه‌های یخِ شناور از راه رسیدند.
لومیان جرعه‌ای از پانچِ سیب نوشید و‌عمداً از شیرینی، ترشیِ ملایم و نرمیِ الکلش‌اطلاعات سرحال آمد. سرمای یخ به او نشاط بخشید.
سپس گازی به میت‌لوفِ روآن زد؛ نتوانست‌بگذارد در برابرِ ترکیبِ شیرینیِ خمیرِ ورنیامده، طعمِ گوشتِ‌گمان چرخ‌کرده، عطرِ روغن و تندیِ ادویه‌ها مقاومت کند.
پس از بلعیدنِ یک میت‌لوفِ کامل، جرعه‌ای پانچِ سیب نوشید تا دهانش را‌بگذارد تازه کند. پس از شام، لومیان نوشیدنی‌اش را در دست گرفت و در‌سیاه حالی که به آوازِ دختر گوش می‌داد، جمعیتِ پیستِ رقص را تماشا کرد.
ظاهراً فضای پرشور روی او هم‌الانش تأثیر گذاشته بود، چرا که پشتِ پیشخوانِ‌گردن‌کلفتِ کم‌نورِ بار گهگاه با ریتم تاب می‌خورد.
هر بار، لومیان دزدکی به پله‌ها نگاه می‌کرد و حرکاتِ مارگو و زیردستانش را زیرِ نظر‌رازآلودِ می‌گرفت. نیمه‌شب بود که مارگو — با پیراهنِ سرخ، جلیقهٔ چرمی و موهای زردِ روشن، کوتاه‌باشد—با و سیخ‌سیخی — به همراهِ سه اوباش از پله‌ها پایین آمد و از تالارِ آسیاب خارج شد.
لومیان که می‌دانست طرفِ مقابل ممکن است فرابشرِ مسیرِ شکارچی باشد، بلافاصله به دنبالشان نرفت. او آماده بود که گُمشان کند، چون کفش‌های چرمیِ اعضای باند که پیش‌تر غرق‌غیرضروریِ در ادکلنِ ارزان‌قیمت بود، عوض شده بود. دیگر نمی‌شد برای ردیابیِ آن‌ها از راهِ دور به حسِ بویایی‌اش تکیه کند. با این حال، هنوز کمی امید داشت. متوجه شده بود‌کوچک که بیشترِ مشتریانِ تالارِ رقص بیش از حد غرق در شور و حال‌اند و گهگاه الکل را روی زمین می‌ریزند و از پله‌ها تا درِ خروجی لکه‌های خیس ایجاد می‌کنند.
لومیان در حالی که با ریتم تاب می‌خورد، از گوشهٔ چشم‌احتمالات دید که مارگو پیوسته از زمینِ مرطوب دوری می‌کند. این موضوع‌باشد—با باورش را مبنی بر اینکه مارگو فرابشرِ مسیرِ شکارچی است، محکم‌تر کرد.
اما در موردِ سه زیردستِ مارگو، به‌رغمِ تلاششان برای جاخالی‌میان دادن از قسمت‌های خیس، مهارتِ مشاهدهٔ محدودشان و نورِ کمِ‌روسپی‌ها چراغِ گازِ دیواری باعث شد ناگزیر پاها یا پاشنه‌هایشان خیس شود.
برای کسانی که مدام به بارها و تالارهای رقص می‌رفتند، این‌رسمی امر اجتناب‌ناپذیر بود. مارگو به این موضوع بی‌حس شده بود و‌کنار آن را مسئله‌ای مهم نمی‌دانست یا زیاد به آن فکر نمی‌کرد.
تقریباً یک دقیقه پس از رفتنِ‌کنار آن‌ها، لومیان از پشتِ پیشخوانِ بار‌طبقهٔ برخاست و از تالارِ آسیاب بیرون رفت.
عابرانِ پیادهٔ کمی در خیابان‌ها بودند و فقط آواز خواندن و ناسزاگوییِ گاه‌وبیگاهِ مستان سکوت را می‌شکست. چراغ‌های گازِ خرابِ خیابان نورِ‌باشد—با ضعیفی می‌تاباندند و نورِ ماهِ سرخِ آسمان روشناییِ اصلی را تأمین می‌کرد. چهار چراغِ گازِ دیواری در ورودیِ تالارِ رقص به لومیان‌انداخت اجازه داد تا ردپاهای خیسِ پرشماری را ببیند. برخی از آن‌ها مدت‌ها پیش محو شده بودند، در حالی که برخی دیگر تازه بودند.
سه دسته ردپا در فاصلهٔ نزدیک و پیوسته در یک زمان پدیدار شدند. با بررسیِ دقیق‌تر، لومیان‌می‌زنه ردپایی کمرنگ و دیریاب را بدونِ هیچ لکهٔ خیسی کشف کرد که راه را نشان می‌داد. لومیان‌نظر خندید و زیرِ لب با خود گفت: «معاشرتِ مداوم با احمق‌ها و انگل‌ها فقط برات دردسر میاره.»