چپتر 290: اسکله‌های لاوینی
0فرانکا کمی تأمل کرد و بعد به ژنا گفت: «اِ... وقتی پای مهار از دست‌لومیان دادن و جنون وسط باشه، فرابشرِ رسمی یا آزاد هیچ فرقی با هم ندارن. اون راهب‌ها‌نکن هم می‌تونن تبدیل به هیولا بشن، یا مشکلاتِ روانی پیدا کنن و تو مغاک قدم بذارن.»
ژنا با‌ابدی شنیدنِ این‌اینکه حرف‌ها جدی شد.
این اولین بار نبود که فرانکا حرفِ مشابهی می‌زد، اما بدونِ تجربهٔ شخصی، بی‌رحمی و‌دیگه وحشتِ کاملِ این کلمات هرگز کاملاً درک نمی‌شد. دیدنِ اندام‌های قطع‌شده در آن غارِ تاریک،فرابشرانِ واقعیتِ ملموسِ مهار از دست دادن و جنون را به او با تمامِ وجود فهمانده بود.
لومیان معنادار اضافه کرد:اندام‌های «برای همینه که روشِ‌واقعیتِ ایفای نقش این‌قدر مهمه.»
فرانکا و لومیان یکی پس از دیگری به تازه‌وارد آموزش می‌دادند: «اما هرگز فراموش نکن که‌معنادار تو فقط داری نقش بازی می‌کنی. به‌عنوانِ یه بازیگرِ تئاتر باید خوب بدونی که نباید خودت رو‌داری تو یه نقش گم کنی. حتی اگه فرابشر هم نباشی، این مسیر به مشکلاتِ روانی ختم می‌شه.»
ژنا با‌ابدی جدیت سر‌اینکه تکان داد.
فرانکا به موضوعِ دربانِ گمشده برگشت: «نقشهٔ من اینه: غار رو به‌طورِ ناشناس از طریقِ منابعم به کلیسای خورشیدِ‌می‌شن فروزانِ ابدی لو بدم. اینکه چطور باهاش برخورد کنن مشکلِ خودشونه. حتی اگه لاپوشونی‌اش هم بکنن، الان دیگه در‌داخلی برابرِ دردسر هوشیار می‌شن. به موکل هم خبر می‌دم و واکنشش رو می‌بینم. شاید برای کارمون پولی هم بهمون بدن.»
او کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی را به فرابشرانِ کلیسای‌ملموسِ خدای بخار و ماشین ترجیح داد، چون مطمئن نبود‌همینه در این درگیریِ داخلی کدام طرف قابلِ اعتماد است.
ژنا پس از شنیدنِ توصیه‌شان، اشتیاقش را‌غارِ برای پاداشِ ۲۰ هزار ورل‌دوری کنار گذاشت‌بود و تسلیم شد: «من که مخالفتی ندارم.»
فرانکا رو به لومیان کرد: «یه خریدار برای قربانیِ برداشت پیدا کردم، اما‌دیگه معامله هنوز قطعی نشده. پیشنهادش ۱۰ هزار ورل‌دوره. من قبلاً ۴ هزارتا بهت‌بهمون دادم و می‌تونم تا دو روزِ دیگه ۱۰۰۰ تای دیگه هم بهت بدم.»
لومیان با‌خورشیدِ لبخندی تأییدآمیز‌ابدی گفت: «خیلی کارآمدی.»
فرانکا زیرِ لب‌دیدنِ غرولند کرد: «نمی‌فهمم‌غارِ این تعریفه یا طعنه.»
ژنا با حسرت گوش می‌داد. ۱۰ هزار ورل‌دور برای آن‌ها‌ملموسِ تجارتی معمولی بود، در حالی که خانوادهٔ او برای پرداختِ‌روشِ ۷ تا ۸ هزار ورل‌دور خرجِ درمانِ مادرش دست‌وپا می‌زدند.
این همون معنیِ‌بدم فرابشر بودنه... درکش از‌برخورد این موضوع روشن‌تر شد.
لومیان با نگاهی به پرده‌ها، از ژنا‌چطور نخواست که برود: «دیشب آزمون رو تموم‌الان کردم و رسماً به حلقهٔ نزدیکانِ سرکرده پیوستم.»
«چه جور آزمونی؟» فرانکا که هنوز دلخور‌تاریک بود، قبلاً یک بار خشمش را خالی‌لومیان کرده بود و حالا بیشتر کنجکاو بود.
لومیان دیدارِ دیروقتِ گاردنر از تالارِ رقصِ نسیم را شرح داد؛ اینکه‌وجود چطور از او خواسته شده بود شب را در پلاکِ ۱۳ بلوارِ‌مهمه بازار بماند، و غلبه‌اش بر تباهیِ غیرعادی تا طلوعِ آفتاب را تعریف کرد.
او ترمیبوروس را پنهان کرد و خودش را باهوش، قاطع، تیزبین‌بکنن و ثابت‌قدم جلوه داد؛ کسی که تنها با چند جزئیات به اصلِ‌شاید قضیه پی برده و به‌رغمِ تأثیرات، به اصلِ پاسخ‌ندادن پایبند مانده بود.
لومیان در‌خورشیدِ داستان‌بافی مهارتِ‌ابدی خاصی داشت.
فرانکا که هنوز ترس‌اندام‌های و سوءظن رهایش نکرده بود،ملموسِ پرسید: «واقعاً اصلاً متزلزل نشدی؟»
ژنا هم موافق بود؛ خودش همان لحظه‌ای‌غارِ که در باز می‌شد پاسخ می‌داد. فرانکا شاید‌لومیان تا زمانی که صورتش خونریزی می‌کرد دوام می‌آورد.
لومیان خندید: «قطعاً یه‌اینکه کم دودل شدم، اما به‌خودشونه قضاوتِ خودم بیشتر اعتماد داشتم.»
فرانکا با تردید براندازش‌ابدی کرد: «واقعاً خودت به این‌برخورد نتیجه رسیدی که جواب ندی؟»
لومیان صادقانه به‌دیدنِ این داستانِ خیالی‌غارِ پایان داد: «نه.»
«...» بانوان مات‌ومبهوت ماندند.
لومیان با لبخند از فرصت برای پرت کردنِ حواسشان استفاده کرد: «احمق نشید. یه تازه‌کارِ علومِ غریبه مثلِ من که تازه فارغ‌التحصیل شده، هرگز‌کارمون به این چیزا فکر نمی‌کنه. معلومه که از قبل اطلاعات گرفته بودم. اگه شما هم کشیک دادید، یادتون باشه: جواب ندید و آینه‌ای رو‌گذاشت که ورود به عالمِ آینهٔ زیرزمینی رو فراهم می‌کنه با خودتون ببرید. چیزهای غیرعادیِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار ممکنه بسته به مسیر فرق کنه.»
فرانکا که متوجهِ قضیه شده بود، منبعِ‌چطور او را حدس زد. زیرِ لب غرولند کرد:دیگه «با این اخلاقت هیچ دختری باهات دوست نمی‌شه!»
خودش همین الان تقریباً تحریک شده بود، چه برسد‌ملموسِ به یک زنِ واقعی. فرانکا با خیالی آسوده فکر کرد‌روشِ که سیِلِ عوضی در حالِ حاضر هیچ چشم‌اندازِ عاشقانه‌ای ندارد.
ژنا با وجود اینکه‌دیدنِ هنوز از این تمسخر دلخور‌واقعیتِ بود، اعتمادبه‌نفسش را نیز بازیافت.
فکر می‌کرد هوشش‌بدم به‌طورِ جبران‌ناپذیری از‌باهاش سیِل کمتر است.
با این حال، جای تحسین‌بدم داشت که او قاطعانه به اطلاعات‌خودشونه اعتماد کرده و متزلزل نشده بود.
لب‌هایش را غنچه کرد‌اندام‌های و گفت: «دارم وحشت‌های بیشتری‌ملموسِ از دنیای علومِ غریبه می‌بینم.»
ناهنجاریِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار حتی از صحنهٔ غارِ مخفیِ‌ملموسِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق هم ترسناک‌تر بود. در مقایسه با آن،ایفای مصیبتِ زیرزمینی‌اش با هدسی فقط یک پروندهٔ جنایی به نظر می‌رسید.
فرانکا از هر فرصتی برای انگیزه دادن‌برخورد به ژنا برای ارتقا استفاده می‌کرد: «در‌برابرِ سال‌های آینده از این اتفاقات بیشتر هم می‌افته.»
سپس لومیان حدسش را مطرح کرد که‌چطور پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار فقط در زمان‌های خاصی‌دیگه روی فرابشرانِ مسیرهای شکارچی و دیوبانو اثر می‌گذارد.
خانم‌ها پس از کمی گفتگوی بیشتر،غارِ با دسته‌ای مجلهٔ علومِ غریبه آنجا را‌بود ترک کردند و به خیابانِ روپوش‌سفیدها بازگشتند.
...
ساعتِ ۳ بعدازظهرِ روزِ بعد، لومیان که تمامِ روز در تالارِ رقصِ نسیم‌دیگه مشغولِ ایفای نقش بود، با سوار شدن به چند کالسکهٔ عمومی به اسکله‌های‌بهمون لاوینی در محلهٔ میدان رسید، آماده تا موعظهٔ اسقفِ کلیسای ابله را بشنود.
آنجا بندری رودخانه‌ای و پرجنب‌وجوش بود، مملو از کشتی‌های بخار که مِهِ سفیدی از‌الان خود بیرون می‌دادند. کارگرانِ بی‌شمارِ اسکله با استفاده از ابزارهای گوناگون و نیروی بازوی‌بهمون خود، جعبه‌های کالا را جابه‌جا می‌کردند و آن‌ها را روی سطوحِ هموارِ کنارِ ریل‌ها می‌چیدند.
ماشین‌آلاتی غول‌آسا بر فرازِ اسکله‌ها قد برافراشته بودند که بلندیِ برخی‌شان به بیش از ده تا بیست‌برای متر می‌رسید و تماماً از قطعاتِ فولادی ساخته شده بودند. این ماشین‌ها که با موتورهای بخارِ عظیم‌می‌کنی کار می‌کردند و تکنسین‌ها هدایتشان می‌کردند، به‌راحتی جعبه‌های فولادی را بلند می‌کردند که جابه‌جایی‌شان برای انسان غیرممکن می‌نمود.
لومیان این صحنهٔ پرآشوب و‌اندام‌های شلوغ را تماشا کرد؛ آمیزه‌ای‌ملموسِ از مناظرِ تماشایی و واقعیت‌های چرکین.
او در اطرافِ اسکله قدم زد و‌برخورد به‌جای اینکه نشانیِ کلیسای جامعِ ابله را از‌دردسر غریبه‌های مشکوک بپرسد، مانندِ گردشگری بی‌خیال رفتار کرد.
ساختمان‌هایی بندر را احاطه کرده بودند که در آن‌ها میخانه‌ها،مشکلِ مسافرخانه‌ها، انبارها، آبجوفروشی‌ها، کافه‌ها، رستوران‌ها و تالارهای رقص جای داشتند.موکل دست‌فروشان در امتدادِ مسیرها با صدای بلند کالاهایشان را جار می‌زدند.
لومیان همچنین متوجهِ پنجره‌هایی با‌قطع‌شده شیشه‌های مات و کرکره‌های سبز شد‌وجود که از فاحشه‌خانه‌های مجوزدار خبر می‌داد.
لومیان پس از طیِ مسیری‌اندام‌های طولانی و غیرمستقیم، سرانجام به‌ملموسِ کلیسای جامعِ آقای ابله رسید.
بنا شبیهِ خانه‌ای معمولی و چهارطبقه با برجِ ناقوس و سقفی نوک‌تیز بود که کاملاً‌دردسر سیاه‌رنگ می‌نمود. روی دیوارِ بیرونی، نشانِ رازآلودِ آشنایی حک شده بود: نشانِ آقای ابله، نشانی‌بخار به رنگِ سفیدِ نقره‌ای مرکب از چشمی بی‌مردمک و ناتمام و بخشی از خطوطِ درهم‌پیچیده.
لومیان پیش از ورود عجله‌ای نکرد و‌چطور به گشت‌وگذار در آن حوالی ادامه داد،الان گویی داشت با خیالِ راحت خرید می‌کرد.
به‌عنوانِ شکارچی، ارزیابیِ محیطِ پیرامون‌قطع‌شده در هر فرصتِ ممکن برایش‌تمامِ عادتی همیشگی به شمار می‌رفت.
لومیان پس از کمی پیاده‌روی، میخانه‌ای به نامِ نسیمِ‌واقعیتِ دریا را انتخاب کرد تا از بازرگانان، ملوانان و‌برای افرادِ محلی دربارهٔ کلیسای جامعِ ابله اطلاعات جمع کند.
فضای داخلیِ نسیمِ دریا شبیهِ کابینِ کشتی تزئین شده بود؛لاپوشونی‌اش ماهی‌های تاکسیدرمی‌شده، سکان‌ها و تکه‌های بادبان دیوارهایش را زینت می‌دادند.می‌دم بوی مشروب و لوازمِ آرایشیِ ارزان‌قیمت هوا را سنگین کرده بود.
چند ملوان دورِ هم نشسته و غرق در ورق‌بازی‌برخورد بودند، در حالی که برخی دیگر در کنارِ دخترانِ خیابانی‌می‌شن دیده می‌شدند. پشتِ پیشخوانِ بار، عده‌ای می‌نوشیدند و لاف می‌زدند.
لومیان نگاهی به اطراف انداخت‌قطع‌شده و متوجهِ مردی شد که‌تمامِ فوراً توجهش را جلب کرد.
این مرد روی صندلیِ دسته‌داری نزدیکِ پیشخوان نشسته بود و در حالی که با بی‌خیالی دست‌هایش‌معنادار را روی پشتیِ صندلی گذاشته بود، هاله‌ای از غرور از خود ساطع می‌کرد. او هر از‌فقط گاهی جرعه‌ای از آبجوی گندمش می‌نوشید و پاهایش را روی میزِ گردِ کوچکی دراز کرده بود.
تنها رفتارِ مرد نبود که لومیان‌باهاش را کنجکاو کرد، بلکه نحوهٔ برخوردِ‌الان سایرِ ملوانان با او نیز جلب‌توجه می‌کرد.
آن‌ها یا فاصله‌شان را حفظ می‌کردند و از آن محدوده دور‌خودشونه می‌ماندند، یا با چهره‌هایی محترمانه به او نزدیک می‌شدند. حتی اگر‌می‌دم مرد دستشان می‌انداخت، باز هم از حضور در کنارش احساسِ افتخار می‌کردند.
شاید آدمِ مهمی از دریاست؟
لومیان در حالی که زیرچشمی‌اندام‌های مرد را برانداز می‌کرد، در‌ملموسِ دل با خود چنین حدسی زد.
مرد به نظر در دههٔ سیِ زندگی‌اش می‌رسید؛ پیراهنی کتانی، جلیقه‌ای قهوه‌ای، شلواری قهوه‌ایِ تیره و چکمه‌های‌می‌شن چرمیِ مشکی و محکمی به تن داشت. ابروها و موهایش زردِ سوخته بود، گویی شعله‌های آتش آن‌ها را‌درگیریِ بوسیده باشند. چشمانِ آبیِ تیره و درخشان و اجزای صورتش، از اصالتی متعلق به جنوبِ اینتیس حکایت داشت.
مرد که نگاهِ لومیان را روی‌اینکه خود حس کرد، لبخندی زد و آبجوی‌بکنن گندمش را به نشانهٔ سلام بالا برد.
لومیان در پاسخ لبخندی زد و به سمتِ‌واقعیتِ پیشخوانِ بار رفت و لیوانی لانتی پروف سفارش‌اضافه داد؛ نوشیدنیِ محبوبی میانِ دزدانِ دریایی و ملوانان.
لومیان با نوشیدنِ جرعه‌ای از آن مشروبِ مالتِ طعم‌دار و قوی،تمامِ نتوانست کنجکاوی‌اش را پنهان کند. او با سر به صندلیِ دسته‌دارِ‌نقش آن حوالی اشاره کرد و با صدایی آهسته از متصدیِ بار پرسید:
«اون کیه؟»
چهرهٔ متصدیِ بار جدی‌ابدی شد و با صدایی‌باهاش بم پاسخ داد: «نمی‌شناسیش؟»
برای او، نشناختنِ‌دیدنِ آن شخص بسیار‌غارِ مایهٔ تعجب می‌نمود.