چپتر 290: اسکله‌های لاوینی
0فرانکا کمی تأمل کرد و بعد به ژنا گفت: «اِ... وقتی پای مهار از دست‌بکنن دادن و جنون وسط باشه، فرابشرِ رسمی یا آزاد هیچ فرقی با هم ندارن. اون راهب‌ها‌بدن هم می‌تونن تبدیل به هیولا بشن، یا مشکلاتِ روانی پیدا کنن و تو مغاک قدم بذارن.»
ژنا با‌برگشت شنیدنِ این‌اینه حرف‌ها جدی شد.
این اولین بار نبود که فرانکا حرفِ مشابهی می‌زد، اما بدونِ تجربهٔ شخصی، بی‌رحمی و‌برابرِ وحشتِ کاملِ این کلمات هرگز کاملاً درک نمی‌شد. دیدنِ اندام‌های قطع‌شده در آن غارِ تاریک،خدای واقعیتِ ملموسِ مهار از دست دادن و جنون را به او با تمامِ وجود فهمانده بود.
لومیان معنادار اضافه کرد:ختم «برای همینه که روشِ‌داد ایفای نقش این‌قدر مهمه.»
فرانکا و لومیان یکی پس از دیگری به تازه‌وارد آموزش می‌دادند: «اما هرگز فراموش نکن که‌الان تو فقط داری نقش بازی می‌کنی. به‌عنوانِ یه بازیگرِ تئاتر باید خوب بدونی که نباید خودت رو‌خدای تو یه نقش گم کنی. حتی اگه فرابشر هم نباشی، این مسیر به مشکلاتِ روانی ختم می‌شه.»
ژنا با‌برگشت جدیت سر‌اینه تکان داد.
فرانکا به موضوعِ دربانِ گمشده برگشت: «نقشهٔ من اینه: غار رو به‌طورِ ناشناس از طریقِ منابعم به کلیسای خورشیدِ‌موکل فروزانِ ابدی لو بدم. اینکه چطور باهاش برخورد کنن مشکلِ خودشونه. حتی اگه لاپوشونی‌اش هم بکنن، الان دیگه در‌کدام برابرِ دردسر هوشیار می‌شن. به موکل هم خبر می‌دم و واکنشش رو می‌بینم. شاید برای کارمون پولی هم بهمون بدن.»
او کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی را به فرابشرانِ کلیسای‌موضوعِ خدای بخار و ماشین ترجیح داد، چون مطمئن نبود‌طریقِ در این درگیریِ داخلی کدام طرف قابلِ اعتماد است.
ژنا پس از شنیدنِ توصیه‌شان، اشتیاقش را‌بدم برای پاداشِ ۲۰ هزار ورل‌دوری کنار گذاشت‌لاپوشونی‌اش و تسلیم شد: «من که مخالفتی ندارم.»
فرانکا رو به لومیان کرد: «یه خریدار برای قربانیِ برداشت پیدا کردم، اما‌ابدی معامله هنوز قطعی نشده. پیشنهادش ۱۰ هزار ورل‌دوره. من قبلاً ۴ هزارتا بهت‌دردسر دادم و می‌تونم تا دو روزِ دیگه ۱۰۰۰ تای دیگه هم بهت بدم.»
لومیان با‌فروزانِ لبخندی تأییدآمیز‌بدم گفت: «خیلی کارآمدی.»
فرانکا زیرِ لب‌مسیر غرولند کرد: «نمی‌فهمم‌جدیت این تعریفه یا طعنه.»
ژنا با حسرت گوش می‌داد. ۱۰ هزار ورل‌دور برای آن‌ها‌باهاش تجارتی معمولی بود، در حالی که خانوادهٔ او برای پرداختِ‌هوشیار ۷ تا ۸ هزار ورل‌دور خرجِ درمانِ مادرش دست‌وپا می‌زدند.
این همون معنیِ‌نقشهٔ فرابشر بودنه... درکش از‌ناشناس این موضوع روشن‌تر شد.
لومیان با نگاهی به پرده‌ها، از ژنا‌باهاش نخواست که برود: «دیشب آزمون رو تموم‌دیگه کردم و رسماً به حلقهٔ نزدیکانِ سرکرده پیوستم.»
«چه جور آزمونی؟» فرانکا که هنوز دلخور‌تکان بود، قبلاً یک بار خشمش را خالی‌اینه کرده بود و حالا بیشتر کنجکاو بود.
لومیان دیدارِ دیروقتِ گاردنر از تالارِ رقصِ نسیم را شرح داد؛ اینکه‌مشکلِ چطور از او خواسته شده بود شب را در پلاکِ ۱۳ بلوارِ‌می‌دم بازار بماند، و غلبه‌اش بر تباهیِ غیرعادی تا طلوعِ آفتاب را تعریف کرد.
او ترمیبوروس را پنهان کرد و خودش را باهوش، قاطع، تیزبین‌خورشیدِ و ثابت‌قدم جلوه داد؛ کسی که تنها با چند جزئیات به اصلِ‌الان قضیه پی برده و به‌رغمِ تأثیرات، به اصلِ پاسخ‌ندادن پایبند مانده بود.
لومیان در‌فروزانِ داستان‌بافی مهارتِ‌بدم خاصی داشت.
فرانکا که هنوز ترس‌ختم و سوءظن رهایش نکرده بود،موضوعِ پرسید: «واقعاً اصلاً متزلزل نشدی؟»
ژنا هم موافق بود؛ خودش همان لحظه‌ای‌بدم که در باز می‌شد پاسخ می‌داد. فرانکا شاید‌بکنن تا زمانی که صورتش خونریزی می‌کرد دوام می‌آورد.
لومیان خندید: «قطعاً یه‌اینه کم دودل شدم، اما به‌منابعم قضاوتِ خودم بیشتر اعتماد داشتم.»
فرانکا با تردید براندازش‌بدم کرد: «واقعاً خودت به این‌مشکلِ نتیجه رسیدی که جواب ندی؟»
لومیان صادقانه به‌مسیر این داستانِ خیالی‌جدیت پایان داد: «نه.»
«...» بانوان مات‌ومبهوت ماندند.
لومیان با لبخند از فرصت برای پرت کردنِ حواسشان استفاده کرد: «احمق نشید. یه تازه‌کارِ علومِ غریبه مثلِ من که تازه فارغ‌التحصیل شده، هرگز‌دیگه به این چیزا فکر نمی‌کنه. معلومه که از قبل اطلاعات گرفته بودم. اگه شما هم کشیک دادید، یادتون باشه: جواب ندید و آینه‌ای رو‌کدام که ورود به عالمِ آینهٔ زیرزمینی رو فراهم می‌کنه با خودتون ببرید. چیزهای غیرعادیِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار ممکنه بسته به مسیر فرق کنه.»
فرانکا که متوجهِ قضیه شده بود، منبعِ‌باهاش او را حدس زد. زیرِ لب غرولند کرد:برابرِ «با این اخلاقت هیچ دختری باهات دوست نمی‌شه!»
خودش همین الان تقریباً تحریک شده بود، چه برسد‌موضوعِ به یک زنِ واقعی. فرانکا با خیالی آسوده فکر کرد‌منابعم که سیِلِ عوضی در حالِ حاضر هیچ چشم‌اندازِ عاشقانه‌ای ندارد.
ژنا با وجود اینکه‌خورشیدِ هنوز از این تمسخر دلخور‌چطور بود، اعتمادبه‌نفسش را نیز بازیافت.
فکر می‌کرد هوشش‌نقشهٔ به‌طورِ جبران‌ناپذیری از‌به‌طورِ سیِل کمتر است.
با این حال، جای تحسین‌اینکه داشت که او قاطعانه به اطلاعات‌لاپوشونی‌اش اعتماد کرده و متزلزل نشده بود.
لب‌هایش را غنچه کرد‌ختم و گفت: «دارم وحشت‌های بیشتری‌موضوعِ از دنیای علومِ غریبه می‌بینم.»
ناهنجاریِ پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار حتی از صحنهٔ غارِ مخفیِ‌باهاش معدنِ سنگِ درهٔ عمیق هم ترسناک‌تر بود. در مقایسه با آن،می‌شن مصیبتِ زیرزمینی‌اش با هدسی فقط یک پروندهٔ جنایی به نظر می‌رسید.
فرانکا از هر فرصتی برای انگیزه دادن‌ناشناس به ژنا برای ارتقا استفاده می‌کرد: «در‌بدم سال‌های آینده از این اتفاقات بیشتر هم می‌افته.»
سپس لومیان حدسش را مطرح کرد که‌باهاش پلاکِ ۱۳ بلوارِ بازار فقط در زمان‌های خاصی‌برابرِ روی فرابشرانِ مسیرهای شکارچی و دیوبانو اثر می‌گذارد.
خانم‌ها پس از کمی گفتگوی بیشتر،جدیت با دسته‌ای مجلهٔ علومِ غریبه آنجا را‌نقشهٔ ترک کردند و به خیابانِ روپوش‌سفیدها بازگشتند.
...
ساعتِ ۳ بعدازظهرِ روزِ بعد، لومیان که تمامِ روز در تالارِ رقصِ نسیم‌ابدی مشغولِ ایفای نقش بود، با سوار شدن به چند کالسکهٔ عمومی به اسکله‌های‌دردسر لاوینی در محلهٔ میدان رسید، آماده تا موعظهٔ اسقفِ کلیسای ابله را بشنود.
آنجا بندری رودخانه‌ای و پرجنب‌وجوش بود، مملو از کشتی‌های بخار که مِهِ سفیدی از‌دیگه خود بیرون می‌دادند. کارگرانِ بی‌شمارِ اسکله با استفاده از ابزارهای گوناگون و نیروی بازوی‌بدن خود، جعبه‌های کالا را جابه‌جا می‌کردند و آن‌ها را روی سطوحِ هموارِ کنارِ ریل‌ها می‌چیدند.
ماشین‌آلاتی غول‌آسا بر فرازِ اسکله‌ها قد برافراشته بودند که بلندیِ برخی‌شان به بیش از ده تا بیست‌ناشناس متر می‌رسید و تماماً از قطعاتِ فولادی ساخته شده بودند. این ماشین‌ها که با موتورهای بخارِ عظیم‌دیگه کار می‌کردند و تکنسین‌ها هدایتشان می‌کردند، به‌راحتی جعبه‌های فولادی را بلند می‌کردند که جابه‌جایی‌شان برای انسان غیرممکن می‌نمود.
لومیان این صحنهٔ پرآشوب و‌فروزانِ شلوغ را تماشا کرد؛ آمیزه‌ای‌باهاش از مناظرِ تماشایی و واقعیت‌های چرکین.
او در اطرافِ اسکله قدم زد و‌ناشناس به‌جای اینکه نشانیِ کلیسای جامعِ ابله را از‌اینکه غریبه‌های مشکوک بپرسد، مانندِ گردشگری بی‌خیال رفتار کرد.
ساختمان‌هایی بندر را احاطه کرده بودند که در آن‌ها میخانه‌ها،خودشونه مسافرخانه‌ها، انبارها، آبجوفروشی‌ها، کافه‌ها، رستوران‌ها و تالارهای رقص جای داشتند.خبر دست‌فروشان در امتدادِ مسیرها با صدای بلند کالاهایشان را جار می‌زدند.
لومیان همچنین متوجهِ پنجره‌هایی با‌می‌شه شیشه‌های مات و کرکره‌های سبز شد‌گمشده که از فاحشه‌خانه‌های مجوزدار خبر می‌داد.
لومیان پس از طیِ مسیری‌فروزانِ طولانی و غیرمستقیم، سرانجام به‌باهاش کلیسای جامعِ آقای ابله رسید.
بنا شبیهِ خانه‌ای معمولی و چهارطبقه با برجِ ناقوس و سقفی نوک‌تیز بود که کاملاً‌اینکه سیاه‌رنگ می‌نمود. روی دیوارِ بیرونی، نشانِ رازآلودِ آشنایی حک شده بود: نشانِ آقای ابله، نشانی‌خبر به رنگِ سفیدِ نقره‌ای مرکب از چشمی بی‌مردمک و ناتمام و بخشی از خطوطِ درهم‌پیچیده.
لومیان پیش از ورود عجله‌ای نکرد و‌باهاش به گشت‌وگذار در آن حوالی ادامه داد،دیگه گویی داشت با خیالِ راحت خرید می‌کرد.
به‌عنوانِ شکارچی، ارزیابیِ محیطِ پیرامون‌می‌شه در هر فرصتِ ممکن برایش‌دربانِ عادتی همیشگی به شمار می‌رفت.
لومیان پس از کمی پیاده‌روی، میخانه‌ای به نامِ نسیمِ‌چطور دریا را انتخاب کرد تا از بازرگانان، ملوانان و‌برابرِ افرادِ محلی دربارهٔ کلیسای جامعِ ابله اطلاعات جمع کند.
فضای داخلیِ نسیمِ دریا شبیهِ کابینِ کشتی تزئین شده بود؛کلیسای ماهی‌های تاکسیدرمی‌شده، سکان‌ها و تکه‌های بادبان دیوارهایش را زینت می‌دادند.خودشونه بوی مشروب و لوازمِ آرایشیِ ارزان‌قیمت هوا را سنگین کرده بود.
چند ملوان دورِ هم نشسته و غرق در ورق‌بازی‌مشکلِ بودند، در حالی که برخی دیگر در کنارِ دخترانِ خیابانی‌موکل دیده می‌شدند. پشتِ پیشخوانِ بار، عده‌ای می‌نوشیدند و لاف می‌زدند.
لومیان نگاهی به اطراف انداخت‌می‌شه و متوجهِ مردی شد که‌دربانِ فوراً توجهش را جلب کرد.
این مرد روی صندلیِ دسته‌داری نزدیکِ پیشخوان نشسته بود و در حالی که با بی‌خیالی دست‌هایش‌الان را روی پشتیِ صندلی گذاشته بود، هاله‌ای از غرور از خود ساطع می‌کرد. او هر از‌فرابشرانِ گاهی جرعه‌ای از آبجوی گندمش می‌نوشید و پاهایش را روی میزِ گردِ کوچکی دراز کرده بود.
تنها رفتارِ مرد نبود که لومیان‌به‌طورِ را کنجکاو کرد، بلکه نحوهٔ برخوردِ‌فروزانِ سایرِ ملوانان با او نیز جلب‌توجه می‌کرد.
آن‌ها یا فاصله‌شان را حفظ می‌کردند و از آن محدوده دور‌لاپوشونی‌اش می‌ماندند، یا با چهره‌هایی محترمانه به او نزدیک می‌شدند. حتی اگر‌واکنشش مرد دستشان می‌انداخت، باز هم از حضور در کنارش احساسِ افتخار می‌کردند.
شاید آدمِ مهمی از دریاست؟
لومیان در حالی که زیرچشمی‌فروزانِ مرد را برانداز می‌کرد، در‌باهاش دل با خود چنین حدسی زد.
مرد به نظر در دههٔ سیِ زندگی‌اش می‌رسید؛ پیراهنی کتانی، جلیقه‌ای قهوه‌ای، شلواری قهوه‌ایِ تیره و چکمه‌های‌باهاش چرمیِ مشکی و محکمی به تن داشت. ابروها و موهایش زردِ سوخته بود، گویی شعله‌های آتش آن‌ها را‌کارمون بوسیده باشند. چشمانِ آبیِ تیره و درخشان و اجزای صورتش، از اصالتی متعلق به جنوبِ اینتیس حکایت داشت.
مرد که نگاهِ لومیان را روی‌چطور خود حس کرد، لبخندی زد و آبجوی‌الان گندمش را به نشانهٔ سلام بالا برد.
لومیان در پاسخ لبخندی زد و به سمتِ‌داد پیشخوانِ بار رفت و لیوانی لانتی پروف سفارش‌به‌طورِ داد؛ نوشیدنیِ محبوبی میانِ دزدانِ دریایی و ملوانان.
لومیان با نوشیدنِ جرعه‌ای از آن مشروبِ مالتِ طعم‌دار و قوی،برخورد نتوانست کنجکاوی‌اش را پنهان کند. او با سر به صندلیِ دسته‌دارِ‌موکل آن حوالی اشاره کرد و با صدایی آهسته از متصدیِ بار پرسید:
«اون کیه؟»
چهرهٔ متصدیِ بار جدی‌بدم شد و با صدایی‌برخورد بم پاسخ داد: «نمی‌شناسیش؟»
برای او، نشناختنِ‌مسیر آن شخص بسیار‌جدیت مایهٔ تعجب می‌نمود.