چپتر 305: آزمایش
0لومیان سرِ فرصت به دستهٔ ضخیمِ اطلاعات دربارهٔ موجوداتِ‌خود عالمِ ارواح رسیدگی کرد. آن‌ها و کتاب‌های جادوی اورور را‌جلویش در کمدِ آهنی‌ای که پیش‌تر تهیه کرده بود، جا داد.
اما اکنون،می‌داد مسائلِ فوریِ دیگری‌می‌شود در میان بود.
درِ بطریِ دهان‌گشادی را باز کرد و دست‌حداقل در مشروبِ سبز فرو برد تا سنجاقِ جاروی‌میزِ اسکاتلندی را که به نزاکت معروف بود، بیرون بیاورد.
برنامه‌اش این بود که‌جلویش توانایی‌ها و اثرهای منفیِ‌قدرتش شیءِ مهرشده را آزمایش کند.
صبر کردن برای یک نبردِ واقعی فایده‌ای نداشت؛ باید همین حالا‌برساند با آن آشنا می‌شد. سردرآوردن از کارش در بحبوحهٔ نبرد فاجعه‌بار‌متمرکز می‌شد و نمی‌گذاشت قدرت‌های فرابشری و حملاتش را به‌خوبی هماهنگ کند.
همچنین می‌خواست تا وقتی هنوز سرحال است، دامنهٔ اثرهای نامطلوبِ‌تأثیرش سنجاق را بسنجد. پس از نبردی که جسم و روانش را‌جلویش فرسوده کرده بود، رویاروییِ شتاب‌زده با آن اثرها بسیار پرخطر بود.
درکِ پیشاپیشِ اثرهای منفیِ سنجاق به لومیان اجازه می‌داد‌برساند وقتی مجبور به استفاده از نزاکت می‌شود، انتخاب‌های بهتری‌گذاشت داشته باشد و تأثیرش را بر خود به حداقل برساند.
شکارچی‌ای که با‌میزِ سلاحش آشنا نبود،ذهنش محکوم به شکست می‌شد!
لومیان سنجاقِ جاروی اسکاتلندی را روی‌داشته میزِ جلویش گذاشت و ذهنش را‌شکارچی‌ای متمرکز کرد تا قدرتش را حس کند.
همین که این کار را کرد، تندبادی از پنجرهٔ باز‌تأثیرش به داخل وزید و قلبش را به تپش انداخت. به‌سرعت‌میزِ برخاست، دستِ راستش را دراز کرد و پنجره را محکم بست.
به‌محضِ بسته‌شدنِ پنجره، اتاق در‌باشد سکوتی مورمورکننده فرو رفت، گویی‌شکارچی‌ای از دنیای بیرون مهروموم شده بود.
سپس لومیان به‌سوی در‌جلویش رفت و آن را‌قدرتش به‌آرامی باز و بسته کرد.
انگار خانهٔ امن‌می‌شود به پناهگاهی دورافتاده‌داشته تبدیل شده بود.
لومیان دوباره نشست و هاله‌ای از خود ساطع‌داشته کرد که می‌توانست انزجار و نفرت را در‌نبود حیواناتِ کوچک برانگیزد—این یکی از کاربردهای تحریک بود.
تقریباً بی‌درنگ، موشی از ناکجا پیدا‌تأثیرش شد و در حالی که دندان نشان‌محکوم می‌داد، با چنگال‌هایش به او حمله کرد.
لومیان بی‌زحمتِ چندانی انگشتِ اشاره و شستش را‌قدرتش به هم زد. جرقه‌ای سرخ‌رنگ بیرون جهید و‌انداخت موش را که از درد جیغ می‌کشید، خاکستر کرد.
موش در حالی که از دردِ سوزان رنج می‌برد،خود ناامیدانه تقلا کرد تا بگریزد، اما نیرویی نامرئی همهٔ‌میزِ خروجی‌ها را بسته بود و آن را در تله انداخت.
تواناییِ باز‌می‌داد کردنِ در‌استفاده را نداشت.
لومیان با رضایت سر تکان‌باشد داد و از موش برای آزمایشِ‌سلاحش دیگر توانایی‌های سنجاقِ نزاکت استفاده کرد.
آزمایش حدودِ ۱۲ تا ۱۳ دقیقه طول کشید، اما لومیان بدونِ‌پنجرهٔ ساعتِ جیبی نمی‌توانست مطمئن باشد. تصمیم گرفت بااحتیاط پیش برود و‌پنجره سنجاقِ نزاکت را درآورد و آن را درونِ ظرفِ مشروبِ سبز انداخت.
سپس با گلوله‌آتشِ سرخ و کوچکِ دیگری،باشد به زندگیِ موش پایان داد و اتاق‌نبود را از بوی چربیِ کباب‌شده پر کرد.
پس از کنار گذاشتنِ ظرف، لومیان از‌بهتری خانهٔ امن بیرون رفت و آماده بود‌شکارچی‌ای تا اثرِ دافعهٔ سنجاق را روی دیگران بسنجد.
وقتی پا به بیرون گذاشت، چراغ‌های گازِ خیابان‌حداقل روشن شده بودند و او بی‌درنگ متوجهِ نگاه‌های‌میزِ خیره و خشمگینِ رهگذران و دستفروشانِ اطرافش شد.
انگار عمیقاً از او بیزار بودند و‌متمرکز می‌خواستند با چاقو، بطریِ الکل یا حتی قابلمه‌ای‌تپش آهنی پر از غذا به او حمله کنند.
با این حال، به نظر می‌رسید موهای‌باشد طلایی‌ومشکیِ مشخصهٔ «سیِلِ شیر» مانع از آن‌نبود می‌شد که بر اساسِ انگیزه‌های آنی‌شان عمل کنند.
لومیان با ارزیابیِ سرانگشتی فهمید که نمی‌تواند کاملاً مهارش کند و با خود‌برساند فکر کرد: این... این اثر معادلِ یه تحریکِ گسترده‌ست... منتها دستِ من نیست...کار زیرِ نگاه‌های غیردوستانه، در امتدادِ کنارِ جاده راه افتاد و به‌سوی بلوارِ بازار رفت.
در آن لحظه، دو افسرِ پلیس با یونیفرمِ سیاه‌برساند که شانه‌هایشان با سردوشیِ نقره‌ای تزئین شده بود و‌گذاشت هفت‌تیر به همراه داشتند، در آن حوالی پرسه می‌زدند.
با دیدنِ لومیان، بی‌درنگ به‌گذاشت او اشاره کردند و فریاد‌تندبادی زدند: «همونجا وایسا! بازرسیِ معمولیه!»
اثرش واقعاً قویه... لومیان وقت را‌داشته تلف نکرد و به‌سرعت روی پاشنه‌شکارچی‌ای چرخید و پا به فرار گذاشت.
«وایسا!»
دو افسر فریاد زدند،داشته هفت‌تیرهایشان را کشیدند و‌حداقل لومیان را نشانه گرفتند.
او ماهرانه از تلاشِ موذیانهٔ رهگذری برای پشت‌پا زدن به او جاخالی داد‌وزید و با چرخشی تند واردِ کوچه‌ای شد که با مانعی مسدود شده بود.بسته‌شدنِ بدونِ اینکه به پشتِ سرش نگاه کند، با شتاب به تریرِ زیرزمینی رفت.
چراغِ کاربیدی‌اش را نیاورده بود و دیدِ در‌تأثیرش شب هم نداشت. با این حال، به‌عنوانِ یک‌شکست آتش‌افروز، می‌توانست در هر محیطی نور ایجاد کند.
گلوله‌آتش‌های سرخ بالای سر و روی شانه‌های لومیان ظاهر شدند و‌خود مسیرش را روشن کردند. او که به‌راحتی از افسرانِ پلیس پیشی‌گذاشت گرفته بود، به‌سوی ورودیِ دیگرِ تریرِ زیرزمینی در نزدیکیِ خیابانِ روپوش‌سفیدها رفت.
همان‌طور که راه می‌رفت، لومیان ناگهان بدنش را‌حداقل چرخاند و با فاصله‌ای مویی از سایهٔ سیاهی‌میزِ که از گوشه‌ای یورش برده بود، جاخالی داد.
موجودی مارمانند با‌میزِ فلس‌های سیاهِ مایل‌ذهنش به آبی بود.
موجود قد راست کرد و زبانِ‌داشته دوشاخهٔ قرمزرنگش را در حالتی تهاجمی تکان‌سلاحش داد و لومیان را به مبارزه طلبید.
فقط انزجار و نفرتِ آدما رو برنمی‌انگیزه... اونا باید منو ببینن یا باهام تماس پیدا کنن‌نبود تا تحتِ‌تأثیر قرار بگیرن... لومیان آهی کشید و سر تکان داد. گذاشت یکی از گلوله‌آتش‌ها بیرون بجهد‌انداخت و مارِ زهرآگین را به سه تکهٔ زغالی تبدیل کند که بوی سوختگی از آن‌ها بلند می‌شد.
حالا که قدرت و گسترهٔ اثرهای منفی را سنجیده بود، تصمیم گرفت دیگر‌محکوم خطر نکند. غارِ خالیِ دورافتاده‌ای در آن نزدیکی یافت، گلوله‌آتش‌ها را خاموش کرد‌وزید و در تاریکی نشست و بی‌سروصدا منتظر ماند تا اثرها از بین بروند.
پس از چیزی که حدودِ یک ساعت به نظر می‌رسید،تندبادی برخاست و سه گلوله‌آتشِ سرخ بالای سر، شانهٔ چپ و‌راستش شانهٔ راستش ایجاد کرد تا تونلِ پیشِ رو را روشن کند.
طولی نکشید که لومیان به خروجیِ نزدیکِ خیابانِ‌تأثیرش روپوش‌سفیدها رسید. آنجا هیکلی را دید که با‌شکست چراغِ کاربیدی از تونلی در آن نزدیکی بیرون می‌آمد.
لومیان با پوزخندی‌مجبور دستِ راستش را بالا‌بهتری آورد و تکان داد.
«به‌به، ببین کی‌بهتری داره مثلِ موش تو‌خود تریرِ زیرزمینی پرسه می‌زنه.»
ژنا بود.
با دیدنِ لومیان، اخم کرد.
«روم تحریک‌می‌داد استفاده کردی؟ چرا‌می‌شود این‌قدر رو اعصابی؟»
لومیان مبهم جواب‌بهتری داد: «یه چیزی‌تأثیرش تو همین مایه‌ها.»
ژنا نتوانست دلخوری‌اش را پنهان‌گذاشت کند و با عصبانیت گفت:تندبادی «لعنتی! چرا روم تحریک استفاده کردی؟»
بد نیست. نیومدی کتکم بزنی. یعنی هنوز منو دوستِ‌خود خودت می‌دونی... احتمالاً اثراتِ منفی وقتی دارن از بین‌میزِ می‌رن در همین حدن... لومیان لبخند زد و توضیح داد:
«به چیزی برخوردم که‌استفاده هاله‌ای وحشتناک روم جا گذاشت،باشد اما به‌زودی از بین میره.»
لومیان موضوع را عوض کرد و به ژنا خیره شد؛ او پیراهنی‌نبود سفید و روشن و دامنی زرد و رنگ‌ورورفته به تن داشت. موهایش‌پنجرهٔ روی کمرش ریخته بود و نشانِ مقدسِ خورشیدِ کوچکی به گردن آویخته بود.
«چی تو‌روی رو به‌جلویش تریرِ زیرزمینی کشونده؟»
ژنا که اکنون بیشتر شبیهِ دانشجویی در محله کلیسای جامع یادبود به نظر می‌رسید، لب‌هایش را جمع کرد و جواب داد: «ملاقات با اون‌کار دو پالاینده. می‌خواستم همون‌طور که گفتی سرسپردگیم رو به خدا نشون بدم. برای همین جوری لباس پوشیدم که کلیسا ترویج می‌کنه، حتی یه طلسمِ‌مهروموم خورشید هم انداختم. اما اونا منو به تریرِ زیرزمینی کشوندن و ادعا کردن برای دوری از جمعیته. لعنتی، با این لباسا این‌طرفا گشتن خیلی مسخره‌ست!»
با کاهشِ اثراتِ منفیِ نزاکت، ژنا فهمید‌بهتری چرا واکنشِ تندی نشان داده بود و با‌سلاحش آرامش تجربیاتش را با لومیان در میان گذاشت.
لومیان به جعبهٔ چوبیِ قهوه‌ای در دستِ‌خود راستِ ژنا نگاهی انداخت، اما برای پرسیدنِ‌شکست محتویاتش شتاب نکرد و پرسید: «جواب داد؟»
ژنا با سردرگمی جواب داد: «آره، جواب داد. والانتن، همون‌تندبادی پالاینده، خیلی بیشتر باهام راه اومد. ایمره هم عوض شد، اما‌دراز به دلایلی به نظر می‌رسه محتاط شدن و بهم شک دارن.»
لومیان که سعی داشت طرزِ فکرِ پالایندگان را تحلیل کند، حدس زد:شکارچی‌ای «شاید فکر می‌کنن داری خودت رو تو دلشون جا می‌کنی و انگیزه‌های‌کار پنهانی داری.» با چانه‌اش به جعبهٔ چوبیِ دستِ ژنا اشاره کرد. «اون پاداششونه؟»
ژنا بی‌اختیار لبخند زد.
«دقیقاً. اطلاعاتِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق رو تأیید کردن و‌شکارچی‌ای اهمیتش رو پذیرفتن. به‌عنوانِ غرامت، دو مادهٔ اصلی و یه مادهٔ‌قدرتش مکمل برای معجونِ محرک بهم دادن. بقیه‌ش رو خودم جمع می‌کنم.»
لومیان در اندیشه فرو رفت و گفت: «احتمالاً فرانکا بقیهٔ موادِ مکمل‌داخل رو داره.» سپس ادامه داد: «می‌دونی که مادهٔ اصلیِ معجونِ ردهٔ ۸بست ارزون نیست، خیلی باارزشه. اطلاعاتِ معدنِ سنگِ درهٔ عمیق واقعاً این‌قدر مهمه؟»
این موضوع چه معنایی داشت؟
ژنا با‌می‌داد لحنی کوتاه حرف‌هایش‌می‌شود را تأیید کرد.
«زیاد توضیح ندادن. تنها چیزی که گفتن این بود که‌شکارچی‌ای پالایندگان به خاطرِ مسائلِ بین کلیساها نمی‌تونن مستقیم واردِ معدنِ‌متمرکز سنگ بشن. اما حواسشون بهش هست تا اوضاع بدتر نشه.»
ژنا توضیح داد: «همچنین ازم خواستن به تماس‌قدرتش با مشتری ادامه بدم تا اطلاعاتِ بیشتری ازش‌انداخت بگیرم. ظاهراً بخشی از موادِ اصلیِ معجون، پیش‌پرداخته.»
لومیان با‌استفاده تأیید سر‌انتخاب‌های تکان داد. «منطقیه.»
ژنا آهی‌می‌داد کشید. «من‌استفاده عجب آدمِ تباهیم.»
لومیان ابرو بالا‌بهتری انداخت و پرسید:تأثیرش «چرا اینو می‌گی؟»
ژنا چنگ در موهایش انداخت. «باید قبل‌متمرکز از اینکه اصلاً به موادِ معجونِ محرک‌قلبش فکر کنم، به اندازهٔ پرداختِ بدهی‌هام پول می‌خواستم.»
لومیان با تمسخر گفت: «وقتی محرک بشی، اون‌تأثیرش پول دیگه مشکلی نیست. که نمی‌خوای برای پرداختِ بدهی‌هات‌روی تا آخرِ عمرت به‌عنوانِ خوانندهٔ محلی اینجا بمونی، نه؟»
ژنا لحظه‌ای سکوت کرد و‌می‌شود سپس اعتراف کرد: «اما دلم‌تأثیرش نمی‌خواد به کسی آسیب بزنم.»
لومیان سعی کرد عزمِ‌داشته ژنا را شعله‌ور کند: «چرا‌برساند فقط تبهکارا رو هدف نمی‌گیری؟»
ژنا زیرِ لب غرید: «لعنتی، تو محرکی، نه من، مگه‌تندبادی نه؟» و افزود: «چقدر باید به فرانکا بدم؟ ما اطلاعات رو‌دراز با هم به دست آوردیم؛ انصاف نیست که اون هیچی نگیره.»
لومیان خندید. «با در نظر گرفتنِ فرمولِ‌باشد معجونی که بهت داده، حتی با تخفیفِ‌نبود رفاقتی، باید حداقل ۲۰ هزار ورل‌دور بهش بدی.»
رگه‌ای از درد در چهرهٔ ژنا نمایان شد. «حداقل ۲۰ هزار‌خود ورل‌دور... فعلاً فقط می‌تونم بهش بدهکار بمونم. به نظرت هرچی رده‌ام‌گذاشت بالاتر بره، بدهیِ بیشتری بالا میارم؟ فرمولِ معجون و موادش خیلی گرونن...»
لومیان در حالی که نیمی تحریک‌تأثیرش می‌کرد و نیمی دلداری می‌داد، گفت:نبود «اما توانِ درآمدزاییت هم بیشتر می‌شه.»
او سه گلولهٔ آتشینِ روی بدنش را خاموش‌قدرتش کرد و به سمتِ خروجیِ تریرِ زیرزمینی به‌انداخت راه افتاد؛ چراغِ کاربیدیِ ژنا مسیرشان را روشن می‌کرد.
پس از چند قدم، ژنا با کنجکاوی‌باشد پرسید: «چرا بالای سر و روی هر دو‌محکوم شونه‌ت گلولهٔ آتشین درست کردی؟ چه فایده‌ای داره؟»
لومیان پرسید: «نشنیدی که آدما سه تا‌بهتری چراغ با خودشون می‌برن؛ یکی بالای سرشون، یکی‌سلاحش روی شونهٔ چپ و یکی روی شونهٔ راست؟»
ژنا که کنجکاو شده‌داشته بود، سر تکان داد. «نه.برساند این یه جور دانشِ رازآلوده؟»
لومیان لبخند زد. «نه، فقط‌گذاشت یه باورِ عامیانه‌ست. به نظرم‌تندبادی جالب اومد، برای همین امتحانش کردم.»
ژنا بی‌اختیار‌استفاده ناسزا گفت: «لعنتی!بهتری تو خیلی بچه‌ای!»
همان‌طور که گپ می‌زدند، تریرِ زیرزمینی را ترک‌داشته کردند و واردِ خیابانِ روپوش‌سفیدها، پلاکِ ۳، آپارتمانِ ۶۰۱محکوم شدند؛ جایی که فرانکا با نگاهی مشکوک براندازشان کرد.