چپتر 126: یافتنِ شکار
0لومیان به‌سرعت پیامِ خانمِ شعبده‌باز‌می‌شد را از نظر گذراند و‌نشده نکاتِ اصلی را به خاطر سپرد.
روشن بود که راه‌حلِ اول و سوم برای مخمصهٔ شبحِ‌بهتر مونسوری فقط شوخی بود. تنها گزینهٔ عملی دومی بود: استفاده از‌می‌زنم عطارد سقوط کرده برای مبادلهٔ سرنوشتِ روبه‌رو شدن با شبحِ مونسوری.
راستش را بخواهید، لومیان به این فکر نکرده بود که برای تغییرِ پیشدستانهٔ سرنوشتش، عطارد‌توصیهٔ سقوط کرده را در بدنِ خودش فرو کند. تنها زمانی که شبحِ مونسوری او را‌مرگِ در تنگنا قرار داد و در آستانهٔ مرگ بود، این ترفندِ ازسرِناچاری به ذهنش خطور کرد.
وقت تنگ بود و لومیان باید سریع عمل می‌کرد. او فقط توانسته بود سرنوشتِ حملهٔ‌توصیهٔ شبحِ مونسوری را مبادله کند، نه اینکه کاملاً از رویارویی با آن در امان بماند.مرگِ از بحرانِ اول جانِ سالم به در برده بود، اما همچنان در سایهٔ مرگ می‌پلکید.
اگر حقِ انتخاب داشت، لومیان باز هم ترجیح می‌داد به‌جای سرنوشتِ روبه‌رو شدن، سرنوشتِ حملهٔ‌است شبحِ مونسوری را مبادله کند. حمله از قبل رخ داده بود و او نمی‌توانست مطمئن باشد‌می‌زنم که تنها با یک مبادلهٔ سرنوشت متوقف می‌شود. برای نجاتِ خودش به مطمئن‌ترین نقشه نیاز داشت.
به بیانِ ساده‌تر، چه می‌شد اگر شبحِ مونسوری‌کنم او را می‌کشت و بعد می‌فهمید هرگز با او‌وقتش روبه‌رو نشده و آدمِ اشتباهی را هدف گرفته است؟
باید یکی رو پیدا کنم تا سرنوشتِ ذخیره‌شده تو عطارد سقوط کرده رو با یه سرنوشتِ بهتر معامله کنم. بعدش حسابی آماده‌می‌رسید می‌شم و وقتی وقتش رسید، خنجر رو به خودم می‌زنم تا مبادله کامل بشه. رویارویی با شبحِ مونسوری رو توی عطارد سقوط‌بیرون کرده مهروموم می‌کنم... لومیان تجربه‌اش را با توصیهٔ خانمِ شعبده‌باز در هم آمیخت و به‌سرعت راهی برای فرار از این مخمصه اندیشید.
وقتی زمانش می‌رسید، عطارد سقوط کرده، که به تیغهٔ نفرین‌شده‌بشه نیز معروف بود، باعث می‌شد هرکسی که خنجر می‌خورد، به‌اندیشید سرنوشتِ مرگِ تمامِ اعضای خانواده‌اش، از جمله خودش، دچار شود.
تنها ایرادش مدت‌زمانی‌بیانِ بود که طول می‌کشید‌بعد تا اثرش ظاهر شود.
لومیان عطارد سقوط کرده را از کمرش بیرون کشید و به‌معامله تیغه‌ای که در پارچه‌ای سیاه پیچیده شده بود، چشم دوخت. بیش‌کامل از هر زمانِ دیگری تواناییِ این سلاحِ فرابشری را حس می‌کرد.
جداً به این فکر افتاد که متخصصانی برای تعمیرِ‌کامل عطارد سقوط کرده پیدا کند. در غیر این صورت،فرار این خنجرِ جادویی فقط تا پایانِ سال دوام می‌آورد.
شاید گردهماییِ فرابشرانِ آقای‌وقتش کِی می‌توانست منابعِ لازم‌می‌زنم را برایش فراهم کند.
شَکم درسته. قصدِ خانمِ شعبده‌باز از اینکه من با آستا ترال ملاقات کنم، اینه که از طریقِ‌پیدا اون تو گردهماییِ آقای کِی شرکت کنم و به سازمانِ سرّیِ پشتش ملحق بشم... لومیان پیش از ترکِ‌مهروموم اتاقِ ۲۰۷ و پایین رفتن از پله‌ها، کلاهی لبه‌پهن و پیراهنی سیاه شبیهِ لباسِ رسمی به تن کرد.
به‌عنوان یک شکارچی،هدف باید جست‌وجو برای یافتنِ‌پیدا طعمه را آغاز می‌کرد.
لومیان به‌محضِ خروج از مسافرخانهٔ خروسِ زرین، شارلی را دید که روی پله‌هایی‌می‌کنم به بلندیِ سه طبقه که به خیابان می‌رسید، نشسته است. رنگ‌پریده و بی‌جان،معروف با سیگاری روشن در دستِ راست، با اندوه به آسمان خیره شده بود.
لومیان با بی‌خیالی‌وقتی کنارِ شارلی نشست‌خنجر و پرسید: «چت شده؟»
شارلی به عقب نگاه‌ساده‌تر نکرد. پُکی به سیگارش‌می‌فهمید زد و آه کشید.
«حس می‌کنم‌اشتباهی روحمو از دست‌است دادم. دیگه نیست.»
پیراهنی سفید و جلیقه‌ای سرخ به تن‌خودم داشت و کتِ شلواری سیاه —لباسِ فرمِ‌تجربه‌اش هتل— را روی بازوی چپش انداخته بود.
لومیان پوزخندی‌می‌شم زد و رفت‌رسید سرِ اصلِ مطلب.
«با اون زنِ سن‌بالا خوابیدی؟»
شارلی رو به لومیان کرد و‌یکی با تأکید گفت: «لطفاً بهش بگو‌بعدش مادام. تازه تو دههٔ پنجاهِ زندگیشه.»
پُکِ دیگری زد‌وقتی و حلقه‌ای از‌خنجر دود بیرون داد.
«می‌دونستی؟ یه گردنبندِ الماس بهم داد که دست‌کم‌می‌زنم ۱۵۰۰ ورل‌دور می‌ارزه. نتونستم مقاومت کنم. اون‌قدر خیره‌کننده‌آمیخت و فریبنده بود که یهراست رفت تو قلبم.»
لومیان حرفش‌نیاز را اصلاح‌ساده‌تر کرد: «منظورت گردنبنده‌ست.»
شارلی لبخندِ شرمگینانه‌ای زد.
«مادام آلیس هم جذابه. حفظِ این وقار تو اون سن‌وسال واقعاً هنره. گفت‌می‌کنم شش ماه تو تریر می‌مونه و می‌تونه ماهی ۵۰۰ ورل‌دور بهم بده...» همان‌طور که‌باعث حرف می‌زد، صدای شارلی گرفته‌تر شد و چشمانش رنگی از اندوه به خود گرفت.
درست وقتی لومیان فکر می‌کرد شارلی‌خنجر قرار است برای روحِ ازدست‌رفته‌اش آه‌مهروموم بکشد، نفسِ بلندی از سینه‌اش بیرون آمد.
«چرا فقط می‌تونه شش ماه بمونه...»می‌کشت لومیان دستی به شانهٔ شارلی زد و‌هدف با لحنی جدی گفت: «مراقبِ خودت باش.»
پلک‌های شارلی پرید.
«آدم باید رعایت کنه. مادام آلیس‌خنجر زیادی پرشوره. دیشب اون‌قدر خسته بودم که‌می‌کنم حتی اون رؤیای قشنگ رو هم ندیدم.»
لومیان خندید و گفت: «خیلی راحت گفتی یه‌می‌زنم گردنبندِ الماسِ ۱۵۰۰ ورل‌دوری گرفتی. تو خیابونِ هرج‌ومرج،آمیخت این ثروت کافیه تا خیلیا رو دیوونه کنه.
نمی‌ترسی بدزدمش؟» شارلی خندید.
«باید به یکی‌هدف می‌گفتم، وگرنه حسِ‌یکی خیلی بدی پیدا می‌کردم.
فهمیدم که تو لنگِ پول نیستی. حتی خیلی هم دست‌ودل‌بازی. برای ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ ورل‌دور‌توصیهٔ دست به جرم نمی‌زنی.» لومیان پوزخندی زد و جواب داد: «احتمالش نیست که دارم تظاهر‌مرگِ می‌کنم بی‌پول نیستم تا یکی مثلِ تو رو گول بزنم تا گاردش رو بیاره پایین؟»
چهرهٔ شارلی خشک شد و سیگارِ رو به خاموشی نزدیک بود انگشتانش‌مهروموم را بسوزاند. لومیان موضوع را عوض کرد و با لحنی عادی پرسید:نفرین‌شده «کسی هست که اون‌قدر ازش متنفر باشی که فکر کنی حقشه بمیره؟»
شارلی سیگارش را روی‌ساده‌تر پله‌های سنگی خاموش کرد‌می‌فهمید و گیج پرسید: «چرا می‌پرسی؟»
می‌خواست ته‌سیگارِ خاموش را در جیب‌یکی بگذارد، اما پشیمان شد و در‌بعدش عوض آن را به کناری انداخت.
ولگردی که همان نزدیکی بود، به‌سرعت جلو پرید، سیگارِ هنوز گرم را قاپید و چند کام از آن گرفت. شارلی بی‌آنکه منتظرِ‌می‌رسید جوابِ لومیان بماند، ادامه داد: «کسی که بیشتر از همه ازش متنفرم، سرپیشخدمتمونه. نمی‌دونی چقدر آدمِ نفرت‌انگیزیه. هاها، هیچ‌وقت به این فکر‌بیرون نکردم که دلم بخواد بمیره، اما فقط آرزو می‌کنم کاش می‌شد یه روز یه گونی بکشم رو سرش و حسابی کتکش بزنم.»
«فکر نمی‌کنم آدمای زیادی واقعاً حقشون مرگ باشه. یکیشون بارون برینیه است، سردستهٔ باندِ ساوآ تو محلهٔ بازار. اون با رباخوارا دست‌به‌یکی می‌کنه‌تیغهٔ و خیلیا رو به ورشکستگی می‌کشونه. یکی از دوستام از سرِ ناچاری خودشو از ساختمون پرت کرد پایین. اما چه فایده‌ای داشت؟ پسرش به‌پارچه‌ای طرزِ مرموزی ناپدید شد و دخترش مجبور شد بره تالارِ رقصِ نسیم. با اینکه قرار بود اونجا فقط آواز بخونه، اما در واقع، خب...»
لومیان آرام سر تکان داد و گفت: «درسته. اگه اون‌قدر‌نشده جرئت داشت که خودشو بکشه، چرا به این فکر نکرد که‌معامله یه راهی پیدا کنه تا بارون برینیه و بقیه رو بکشه؟»
شارلی جاخورد‌اشتباهی و به‌گرفته لومیان خیره ماند.
«افکارت یه کم افراطیه.»
و بعد افزود: «دومین نفری که حقشه بمیره مارگوئه، سردستهٔ باندِ خارِ زهرآگین. اون آدماش رو می‌فرسته تا سرِ زنایی که تازه اومدن تریر کلاه بذارن.معروف بعد از اینکه تا قرونِ آخرشون رو بالا کشید، مجبورشون می‌کنه تن‌فروشی کنن. دوشیزه ایتنز تو اتاقِ ۸ طبقهٔ چهارم همین‌طوری سر از مسافرخونه درآورد. بیشترِ پولی‌بیش که درمیاره رو مارگو ازش می‌گیره. چند بار سعی کرده فرار کنه، اما قبل از اینکه بتونه از خیابانِ هرج‌ومرج خارج بشه، تا حدِ مرگ کتکش زدن.»
محلهٔ بازار باندهای زیادی داره. بی‌خود نیست شبا این‌قدر‌هرگز شلوغ و پلوغه... لومیان نگاهی به شارلی انداخت و‌کنم گفت: «به نظر میاد دلت برای دوشیزه ایتنز می‌سوزه.»
شارلی سینه‌اش را جلو داد و گفت: «نجیب‌زاده‌های واقعیِ‌ذخیره‌شده اینتیسی با بانوانی که تو شرایطِ اسف‌باری هستن همدردی‌رسید می‌کنن و هر وقت لازم باشه بهشون کمک می‌کنن.»
لومیان با لحنی کوتاه‌وقتش تأیید کرد و پرسید:می‌زنم «می‌دونی مارگو کجا زندگی می‌کنه؟»
شارلی سر تکان داد. «نمی‌دونم. اما شبا زیاد میاد مسافرخونه و‌توی از دوشیزه ایتنز اخاذی می‌کنه. اگه طبقهٔ چهارم صدای گریه، فریاد‌می‌رسید و نفرینِ یه زن رو شنیدی، بدون کارِ مارگو و دارودسته‌شه.»
لومیان متفکرانه سر تکان‌ساده‌تر داد و پرسید: «دیگه‌می‌فهمید کی به نظرت حقشه بمیره؟»
شارلی لحظه‌ای فکر کرد و با چهره‌ای درهم‌رفته‌کنم جواب داد: «مونت، همون مردِ جزیره‌نشین. اون سرم‌وقتی کلاه گذاشت و ۱۰ ورل‌دور ازم بالا کشید!
«باورت میشه؟ یه مدتی بود بیکار بودم و‌می‌زنم هنوز کارِ جدیدی پیدا نکرده بودم. اون آخرین پس‌اندازم‌راهی بود. به خاطرِ اون نزدیک بود از گشنگی بمیرم!»
لومیان با‌می‌شم بی‌تفاوتی پرسید:وقتش «کجا زندگی می‌کنه؟»
«اولش تو همین مسافرخونه می‌موند. اما بعد از اینکه سرم‌نشده کلاه گذاشت، از اینجا رفت. نمی‌دونم کجا رفت.» خشمِ شارلی حینِ‌معامله حرف زدن زبانه کشید. «منتظر بودم برام یه کاری جور کنه...»
وقتی آرام شد، با کنجکاوی‌است به لومیان نگاه کرد و‌بهتر پرسید: «چرا موهات فرق کرده؟»
تارهای مویش طولِ متفاوتی‌وقتش داشتند و طلاییِ آن‌ها‌می‌زنم با سیاه درآمیخته بود.
لومیان با جدیت‌وقتی پرسید: «به نظرت‌خنجر خیلی شیک نیست؟»
شارلی پوزخند زد و چهره‌اش پر از تردید‌می‌فهمید شد. تجربه‌اش با «ابزارِ احمق» باعث می‌شد در‌یکی چنین مواقعی ناخودآگاه به نیت‌های لومیان شک کند.
پس از چند لحظه،گرفته شارلی نگاهی به دست‌فروشانِ خیابانی‌ذخیره‌شده انداخت و دست تکان داد.
«باید برم هتل. امشب می‌بینمت.»
لومیان روی پله‌های سنگیِ بیرونِ‌رسید هتل سر جایش ماند و برای‌توی قامتِ دورشوندهٔ شارلی دست تکان داد.
آن بعدازظهر، لومیان با کالسکه‌ای عمومی به‌بعد محلهٔ باغِ گیاه‌شناسی رفت. پس از بیش‌گرفته از ۳۰۰ متر پیاده‌روی، به کافهٔ ماسون رسید.
کافه طبقهٔ همکفِ ساختمانی چهارطبقه و بژرنگ در نزدیکیِ باغِ گیاه‌شناسی را اشغال‌حسابی کرده بود. گیاهانِ سبز دورِ نمای بیرونیِ ساختمان پیچیده بودند. مغازه‌های طبقهٔ همکف‌می‌کنم نزدیک به یک متر عقب‌نشینی داشتند و ستون‌هایی مسیرِ پیاده‌رویِ بیرونی را نگه می‌داشتند.
کافهٔ ماسون دیوارهایی سبزرنگ و تیره و پنجره‌هایی‌می‌زنم بزرگ داشت. نورِ خورشید از شیشه‌ها به درون‌آمیخت می‌تابید و میز و صندلی‌های بیرون را روشن می‌کرد.
لومیان با کت‌وشلواری تیره و کلاهی لبه‌پهن واردِ کافه شد. نخستین چیزی که توجهش را‌توصیهٔ جلب کرد، مجسمه‌های گیاهیِ پیچیده روی دیوار بود که لابه‌لایشان جملاتی به زبانِ اینتیسی به‌مرگِ چشم می‌خورد: «چه کسی قدرتِ برترِ کشور را در دست دارد؟ رئیس‌جمهور یا مجلسِ ملی؟»